email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

จูบสุดท้ายpart:วาโย+เมษา

ชื่อตอน : จูบสุดท้ายpart:วาโย+เมษา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.2k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 04 เม.ย. 2564 17:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
จูบสุดท้ายpart:วาโย+เมษา
แบบอักษร

ครืด!!ครืด!!! เสียงสายเรียกเข้าทำให้ร่างบางละสายตาจากแผนงานที่เธอเตรียมนำเสนอให้แก่ชาวบ้านในวันพรุ่งนี้

"ฮัลโหล ลม"เมษาหนีบโทรศัพท์ไว้ตรงซอกคอมือเรียวบางก็ควานหางานที่อยู่บนกองเอกสาร

(เม ทำอะไรอยู่ครับ)

"เมกำลังเตรียมแผนนำเสนองานพรุ่งนี้อยู่เลย" เสียงออดอ้อนดังมาตามสาย

(งานยุ่งหรอ ลมจะโทรมาบอกว่าลมถึงที่พักแล้วนะ)วาโยทิ้งตัวนอนลงบนเตียงนอน

"ธีมาส่ง?"

(เปล่าลมกลับมาเองครับ เมคืนนี้ลมไปค้างที่คอนโดเมได้มั๊ย)

"หืม!คิดถึงเมหรอ"

(อือ.. ไม่อยากนอนคนเดียว เหงา)เสียงทุ้มตอบกลับมาทำให้คนปลายสายหน้าแดงกร่ำ

"เมื่อก่อนก็นอนคนเดียวได้"

(ตอนนี้ไม่ได้ ติดนมเมีย)

"ลม เดี๋ยวเถอะ!"

(หึๆๆแล้วเจอกันครับ)

@คอนโดมิเนียมเมษา

เมษาเดินเข้าไปยังคอนโดพร้อมหอบงานมาด้วยจำนวนมาก ร่างสูงวิ่งเข้ามาหาพร้อมกับแย่งเอาเอกสารจากมือหญิงสาวมาถือไว้ในมือ

"ลมมาถึงนานแล้วหรอ"ร่างบางหันมายิ้มหวานให้แฟนหนุ่มอย่างเอาใจ มือเรียวเปิดประตูห้องให้ชายหนุ่มเข้าไป วาโยวางกองเอกสารบนโต๊ะกระจก ดวงตาคู่หวานกวาดไปมองหนังสือเล่มเดิมที่เป็นหนังสือเจ้าปัญหา ซึ่งเป็นบ่อเกิดของความขัดแย้งระหว่างทั้งคู่ วาโยเอื้อมมือไปหยิบมาแทบจะทันที ดวงตาขี้เล่นแปรเปลี่ยนเป็นนิ่งสงบ เมษามองตามด้วยความงงงวย

"ลมทำอะไร"

"ยังเก็บไว้อยู่หรอ รักมันมากหรอ" ใบหน้าหล่อเหลางอง้ำอย่างไม่สบอารมณ์เมื่อเปิดเจอรูปคู่ของแฟนสาวกับคนรักเก่าที่ยังวางอยู่ที่เดิม

"เมยังไม่ได้เอาไปทิ้ง โกรธหรอ"เมษาเดินเข้ามาใกล้พร้อมสวมกอดร่างชายหนุ่มเอาไว้

"ไม่ได้โกรธ แต่ไม่ชอบ"วาโยสะบัดเสียงเบาๆ

"ไม่ชอบก็จะไม่ทำ"

"ทำไมช่วงนี้ถึงดูเชื่อฟังจัง"วาโยเหล่มองร่างของแฟนสาวนิ่ง

"ก็มีแฟนคนเดียวถ้าไม่เชื่อแฟนจะให้เชื่อใครล่ะ"

เมษาพูดเอาใจ

"แฟนลมนี่ปากหงานจังนะ ไหนขอลองชิมสักทีซิ"ชายหนุ่มไม่พูดเปล่าหันหน้ามาทางเมษาพร้อมฉกริมฝีปากสีสดวูบลงไปปิดปากอวบอิ่มของหญิง เขาแทะเล็มไปทั่วริ่มฝีปากล่างของหญิงสาวแผ่วเบา สองหนุ่มสาวต่างจุมพิตกันอย่างหนักหน่วงลิ้นสากตวัดเข้าไปในโพรงปาก ดูดดึงลิ้นเรียวเล็กๆของหญิงสาวที่ตอบสนองต่ออารมณ์วาบหวาม

"หวานจริงๆด้วย ขอกินเมแทนข้าวเย็นได้มั๊ยเนี่ย"วาโยส่งรอยยิ้มแห่งความปรารถนามาให้หญิงสาว

"ไม่ได้ พรุ่งนี้เมมีงานแต่เช้า"

"งานพวกน่ะหรอ คืองานอะไร ลมดูออกว่าเมค่อนข้างเครียดกับมัน"

"ที่บริษัทมีเรื่องนิดหน่อย เมเลยต้องไปเคลียร์"หญิงสาวหันมาพูดกับชายหนุ่มใบหน้าเนียนใสเริ่มเครียดขึ้นมาอีกครั้งเมื่อคิดถึงเรื่องที่ต้องไปจัดการในวันพรุ่งนี้ เมื่อเธอได้รับการแจ้งเตือนจากวิสุทธิหัวหน้าที่รับผิดชอบโครงการแจ้งมาว่าแกนนำชาวบ้านต้องการเจรจากับตัวแทน บริษัทF.1คอร์ปในวันพรุ่งนี้ ถ้าทางบริษัทไม่มีความคืบหน้าทางชาวบ้านจะเข้ามาบุกรุกและทำลายเขตการก่อสร้างทั้งหมด

"เมมีอะไรจะเล่าให้ลมฟังมั๊ย"วาโยทิ้งตัวนั่งลงพร้อมดึงร่างเล็กลงมานั่งบนตักแกร่งของตน

"พรุ่งนี้เมต้องเดินทางไปกาญฯ รีสอร์ทที่กำลังจะก่อสร้างมีปัญหา ชาวบ้านต้องการให้บริษัทเข้าไปพูดคุยและรับฟังข้อเจรจา"หญิงสาวตอบกลับไป

"แล้วเมก็ไปหรอ มันอันตรายนะรู้มั๊ย"ชายหนุ่มท้วง

"ลมไม่ต้องห่วงหรอกเมดูแลตัวเองได้"เมษายกมือขึ้นหยิกคางของชายหนุ่มเล่นอย่างหยอกล้อ

"ให้ลมไปด้วยมั๊ย"

"ไม่ต้องหรอก เมไปแค่วันเดียวเอง พรุ่งนี้ลมมีพรีเซ็นต์งานกับอาจารย์ไม่ใช่หรอ แต่เมไม่ได้ไปส่งนะ เมต้องรีบเดินทางแต่เช้า"เมษาส่งยิ้มให้แฟนหนุ่ม

"แล้วเมจะไปกลับใคร"

"คงไปกับคุณพิมและคุณวิสุทธิ์นั่นแหละลมเมคงเอารถของบริษัทไป"ชายหนุ่มพยักหน้าเบาๆ

@เช้าวันต่อมา

"เม ลมรู้สึกใจหายยังไงบอกไม่ถูกเลย"วาโยเดินมาส่งแฟนสาวขึ้นรถ ด้วยความรู้สึกที่มันหนักอึ้งแบบอธิบายไม่ถูก

"เมไม่เป็นไรหรอกน่า พรุ่งนี้วันเกิดลม ไว้เมกลับมาถึงเราไปทำบุญกันนะ"เมษาส่งรอยยิ้มบางๆมาให้ชายหนุ่ม เธอเขย่งขึ้นจุมพิตตรงปลายคางของวาโยอย่างแผ่วเบา วาโยขยับรอยยิ้มอ่อนๆส่งให้หญิงตรงหน้า

"เมไปก่อนนะลม เมขอให้ลมพรีเซ็นต์งานผ่านได้คะแนนดีๆนะ"เมษาส่งยิ้มให้ชายหนุ่มอีกครั้งพร้อมหมุนตัวเดินไปที่รถ

"เม เดี๋ยวก่อน"วาโยฉวยมือเรียวเอาไว้ก่อนที่หญิงสาวจะก้าวไปที่รถ เมษาหันมาหาแฟนหนุ่ม วาโยปลดสร้อยเส้นสีดำที่เขาสวมอยู่แล้วบรรจงสวมสร้อยเส้นนี้ลงบนลำคอระหง

"อะไรหรอ เครื่องราง?"เมษาเลิกคิ้วขึ้น มือเรียวก็จับสร้อยที่เป็นสายสีดำ แต่ตัวจี้กลับเป็นรูปเหมือนเฟืองเล็กๆ

"ใช่ที่ไหนล่ะ นี่คือเกียร์ ถ้าพูดถึงเกียร์กับชาววิศวะมันสำคัญยิ่งกว่าเครื่องรางอีกนะ เพราะกว่าจะได้มา ไม่ใช่ง่ายๆ เพราะฉะนั้นสร้อยเกียร์มันคือหัวใจของวิศวะ ถ้าเกียร์อยู่ที่ใครเท่ากับเขาคนนั้นได้ให้หัวใจไว้ที่คนรับ ซึ่งตอนนี้หัวใจของลมอยู่ที่เมนะรักษามันให้ดีนะครับ"วาโยก้มลงหอมแก้มนุ่มของเมษาฟอดใหญ่

@ไซส์งาน

"ทุกคนครับ นี่คือคุณเมษา รัตนพฤกษ์ ทายาทเจ้าของบริษัทF.1คอร์ปนะครับ เดี๋ยวผมจะให้คุณเมษาได้พูดและกล่าวอะไรกับพ่อแม่พี่น้องนะครับ ถ้าอยากจะรู้และอยากจะถามอะไรก็ถามกับเธอได้นะครับ"วิสุทธิ์กล่าวแนะนำ ชาวบ้านที่รุมประท้วงต่างพากันเงียบกริบ

"สวัสดีค่ะ สวัสดีพี่น้องทุกท่านที่อยู่ที่นี่ ดิฉันเป็นตัวแทนของบริษัทF.1คอร์ปนะค่ะ ที่ดิฉันมาวันนี้ไม่ได้มาเพื่อหวังสร้างศัตรูแต่อย่างใด ดิฉันมาเพื่อจะมารับฟังเงื่อนไขหรือข้อเสนอของพี่น้องชาวบ้านที่อาศัยอยู่ที่นี่มาตั้งแต่บรรพบุรุษ ดิฉันทราบดีว่าสถานที่แห่งนี้เป็นสถานที่ที่ทุกท่านรักและหวงแหน ซึ่งวันนี้ที่ดิฉันมาที่นี่เพื่อที่เราจะมาหาข้อสรุปด้วยกัน ถ้าท่านใดมีข้อสงสัย หรือข้อโต้แย้งหรือประเด็นคำถาม ก็สามารถสอบถามได้ ดิฉันยินดีตอบทุกคำถามเลยค่ะ"เมษพูดอย่างนอบน้อม กริยาที่อ่อนโยนแต่ทว่าแฝงไปด้วยความจริงใจแสดงออกมาทางดวงตาและสีหน้าชัดเจน จนเป็นที่พึงพอใจของชาวบ้านกลุ่มใหญ่ แต่เมื่อมีคนพอใจก็ย่อมจะมีคนไม่พอใจปะปนอยู่ด้วย

"พวกเราเกรงว่าการสร้างรีสอร์ตแห่งนี้จะทำให้วิถีชีวิตและแหล่งทำมาหากินของชาวบ้านหมดไป เพราะทำเลที่ตั้งของรีสอร์ทแห่งนี้ ถือว่าเป็นต้นน้ำ ที่มีความอุดมสมบูรณ์ เรากลัวธรรมชาติที่เป็นต้นน้ำถูกทำลายไป"ชาวบ้านคนหนึ่งกล่าว

"ดิฉันเป็นคนหนึ่งที่รักธรรมชาติ รักป่าเขา และรีสอร์ทที่เราจะสร้างไม่ใช่รีสอร์ทที่มุ่งแต่หวังผลกำไร แต่เราจะสร้างแลนด์มาร์กแห่งใหม่ภายใต้เงื่อนไขของโครงการของรีสอร์ทเชิงอนุรักษณ์ธรรมชาติ เพราะฉะนั้นพ่อแม่พี่น้องไม่ต้องกลัวเรื่องที่เราจะมาทำลายธรรมชาติเลยค่ะ เรื่องนี้จะไม่มีทางเกิดขึ้นค่ะ"หญิงสาวตอบอย่างฉะฉาน สร้างรอยยิ้มและขวัญกำลังใจให้กับทีมงานเป็นอย่างมากเมื่อเห็นความพึงพอใจของชาวบ้าน

"ขอบคุณคุณเมษามากๆนะครับที่ให้ควาเชื่อมั่นกับชาวบ้าน"ผู้ใหญ่บ้านเอ่ยขึ้นเมษาระบายยิ้มอ่อนๆ

"ไม่เป็นไรค่ะผู้ใหญ่ ถ้ารีสอร์ทนี้เปิดตัวขึ้น เมก็ถือว่าเป็นลูกบ้านของผู้ใหญ่และเป็นคนของที่นี่ เพราะฉะนั้นเมไม่ทำลายธรรมชาติที่นี่หรอกค่ะ"หญิงสาวตอบไปด้วยความจริงใจ เมื่อการเจรจาจบสิ้นลงและผลตอบรับเป็นไปในทางที่ดีขึ้น

"ชาวบ้านยอมรับข้อเสนอของมันครับนาย"

(จัดการซะอย่าให้มันมีชีวิตกลับไปได้)

"ครับ"ดวงตาปริศนาจ้องมองร่างบางของเมษาแทบจะทุกฝีก้าว

"คุณไม่มีทางเข้าไปนั่งแท่นแทนเจ้านายของผมได้เป็นอันขาด คุณเมษา"น้ำเสียงเหี้ยมเกรียมพูดขึ้นขณะที่ดวงตากลับจดจ้องร่างของเมษาที่ก้าวขึ้นรถคันหรูไป

"เราจะกลับกันเลยมั๊ยครับคุณเมษา หรือว่าจะค้างที่นี่สักคืน"วิสุทธิ์หันมาถามเจ้านายสาว

"กลับเลยดีกว่าค่ะ"เมษาตอบกลับด้วยรอยยิ้ม อยู่เธอก็คิดถึงแฟนหนุ่มขึ้นมาเสียดื้อ พรุ่งนี้เป็นวันเกิดของวาโยเธอสัญญากับเขาว่าเธอจะพาเขาไปทำบุญเมษาก้มมองสร้อยเกียร์ที่ชายหนุ่มสวมให้เธอก่อนเธอจะออกเดินทางเมื่อเช้านี้ 'สร้อยเกียร์มันคือหัวใจของวิศวะ ถ้าเกียร์อยู่ที่ใครเท่ากับเขาคนนั้นได้ให้หัวใจไว้ที่คนรับ ซึ่งตอนนี้หัวใจของลมอยู่ที่เมแล้วนะรักษามันให้ดีๆนะ'หญิงสาวคิดถึงคำพูดของชายหนุ่มเธอระบายยิ้มออกมาบาง รถคันหรูแล่นมาตามทางที่อุดมไปด้วยป่ารกทึบด้วยความเร็ว ถนนที่คดเคี้ยวทำบวกกับอากาศข้างนอกที่เริ่มมืดทำให้การเดินทางเป็นไปด้วยความลำบาก

"พี่วิสุทธิ์ระวังรถข้างหน้า!!!"เสียงของพิมเลขาสาวของเมษาร้องเตือนด้วยความตกใจ วิสุทธิ์รีบหักรถหลบทันที เขาแตะเบรคเพื่อชะลอความเร็วเมื่อถึงทางลาดชัน

กรึก!!!ๆ

"คุณเมครับ รถเบรคไม่ติดครับ"วิสุทธิ์พูดขึ้นด้วยใบหน้าตื่นกลัวทำให้สองสาวที่อยู่ในรถต่างหวาดกลัวไปด้วย เมษาเผลอจับสร้อยเกียร์แน่น

"กรี๊ดๆๆๆๆ"เสียงกรีดร้องดังขึ้นภายในรถ เมื่อรถเสียหลักชนกับราวกั้น ทำให้รถพุ่งทะยานลงก้นเหว

ตู๊ม!!!เสียงระเบิดดังไปทั่วผืนป่า พร้อมเปลวไฟที่ลุกไหม้

.........................

เรื่องราวความรักขอเขาและเธอจะเป็นยังไง ส่งกำลังใจไปให้พวกเขากันด้วยนะคะ

เมื่อวานไรท์ติดธุระ กว่าจะกลับถึงบ้านดึกเลยค่ะ เลยไม่ได้อัพนิยาย พอหัวถึงหมอนปุ๊บหลับเป็นตายเลยค่ะ วันนี้ไรท์เลยมาอัพให้แต่หัววัน ช่วยคอมเม้นท์และกดถูกใจให้ไรท์ด้วยนะคร้าาา😊😊😊

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว