facebook-icon

อะตอมส์ แต่งนิยายครั้งแรก 29 มีนาคม 2019

3. โตเป็นสาวตั้งแต่เมื่อไหร่?

ชื่อตอน : 3. โตเป็นสาวตั้งแต่เมื่อไหร่?

คำค้น : โตเป็นสาวตั้งแต่เมื่อไหร่, นิยายแนวพี่น้อง, นิยายหื่น, หวามรักพี่ชายบุญธรรม

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ก.พ. 2564 12:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
3. โตเป็นสาวตั้งแต่เมื่อไหร่?
แบบอักษร

"พี่อุ่น เดี๋ยวแอลทำเองค่ะ"ฉันบอกพี่ก่อนที่พี่จะลดมือลงแล้วก็เดินไปนั่งลงที่เตียงนอนมองดูฉันที่แอบๆอายในตอนที่จะถอดเสื้อผ้าต่อหน้าเขา

"เร็วสิแอล"เขาเร่งเร้าด้วยสีหน้ายังแสดงออกชัดว่าหัวเสียอยู่ไม่หาย

"เดี๋ยวแอลเข้าไปถอดในห้องน้ำแล้วเอาลงไปให้พี่เอื้อยพี่อ้ายเองก็ได้ค่ะ"ฉันบอกแล้วจะเดินเข้าห้องน้ำ แต่พี่อุ่นก็ลุกจากเตียงแล้วก้าวยาวๆมาจับตัวฉันก่อนจะลงมือถอดเสื้อผ้าให้ฉันจนเหลือไว้แค่แพนตี้ตัวน้อยสองชิ้นที่ยังติดอยู่บนร่างกาย

แม้ว่าเราจะโตมาด้วยกัน ตอนยังเด็กจะเคยแก้ผ้าอาบน้ำด้วยกันบ่อยๆและสนิทกันแนบแน่นถึงขนาดนอนกอดกันแทบทุกคืนแต่ต้องมาเปลื้องผ้าต่อหน้าเขาแบบนี้ฉันก็แอบเขินๆเกร็งๆอยู่หรอกนะ

พี่อุ่นเป็นผู้ชาย...และฉันก็โตเป็นสาวแล้ว...

"เหนียวมาจนถึงข้างในเลย อย่าให้พี่รู้นะว่าใครกล้ามาทำกับน้องสาวพี่แบบนี้อีก"พี่อุ่นบ่นด้วยสีหน้าโกรธแค้นหลังจากแตะนิ้วลงมาบนเนินอกที่ยังคงเหนียวเหนอะเพราะน้ำหวาน

"แอลขอเข้าไปอาบน้ำก่อนนะคะ"ฉันรู้สึกวูบวาบแปลกๆเมื่อโดนสายตาของพี่อุ่นเอาแต่จ้องลงมาที่เนินอก ก่อนหน้านี้ฉันไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อนในเวลาที่ต้องอยู่ใกล้พี่อุ่น แต่ในตอนนี้ฉันเป็นอะไรไปนะ...

ฉันเข้าไปอาบน้ำอยู่ในห้องน้ำประมาณสิบนาที และพอจะเดินออกมาฉันจึงนึกขึ้นได้ว่าฉันไม่ได้เอาผ้าขนหนูเข้ามาด้วย เอาไงดีนะ พี่อุ่นจะยังอยู่ด้านนอกหรือเปล่า ฉันคิดแล้วลองเรียกหาพี่อุ่นแต่พี่อุ่นก็ไม่ตอบแต่อย่างใด

ฉันคิดว่าบางทีพี่อุ่นอาจจะออกไปแล้วก็เลยลองแง้มประตูออกไปดูว่าในห้องมีใครอยู่หรือเปล่าและก็นับว่าเป็นโชคดีของฉันที่พี่อุ่นไม่ได้อยู่ในห้องแล้วจริงๆ

ฉันเดินออกไปด้วยสภาพล่อนจ้อนแล้วหยิบผ้าขนหนูขึ้นมาพันไว้รอบอกแต่ใครจะไปคิดล่ะว่าพี่ชายบุญธรรมของฉันจะเปิดประตูเข้ามาได้ถูกจังหวะนั้นพอดี

"พี่อุ่น..."ฉันมองหน้าเขาอย่างอึ้งๆ ใบหน้าและร่างกายทุกส่วนของฉันร้อนเห่อราวต้องไฟปราณขึ้นมาอีกครั้ง

"เสร็จแล้วเหรอ พี่เพิ่งเอาชุดเธอลงไปให้พี่เอื้อยซักให้ สระผมมาด้วยใช่ไหมเดี๋ยวพี่ช่วยเช็ดให้"ว่าแล้วพี่อุ่นก็เดินเข้ามาหาฉันก่อนจะจูงมือฉันไปนั่งที่หน้ากระจกบานใหญ่ก่อนจะนำผ้าขนหนูผืนเล็กมาช่วยเช็ดผมให้กับฉัน

โดยปกติพี่อุ่นกับฉันก็ปฏิบัติต่อกันแบบนี้มาโดยตลอด พี่ชอบหวีผมชอบถักเปียให้กับฉันในขณะที่ฉันก็เป็นฝ่ายเซ็ทผมหรือจัดทรงให้กับพี่ ที่ผ่านมาฉันไม่เคยคิดอะไรในเวลาที่เราถึงเนื้อถึงตัวกันแบบนี้ แต่เดี๋ยวนี้ฉันมักจะร้อนวูบวาบและรู้สึกเขินอายในเวลาที่ได้อยู่ใกล้ๆพี่เสมอ

สาเหตุหนึ่งมันน่าจะมาจากการที่ฉันโตเป็นสาวมีฮอร์โมนผู้ใหญ่ และพี่อุ่นก็โตเป็นหนุ่มล่ะมั้งนะฉันถึงได้รู้สึกแปลกๆแบบนี้ มันอาจจะเป็นเรื่องปกติในช่วงที่เราเปลี่ยนฮอร์โมนแล้วพอผ่านช่วงนี้ไปได้ฉันอาจจะรู้สึกสนิทใจในเวลาที่ได้อยู่กับพี่อุ่นเหมือนเดิม...

"พี่อยากให้เธอเปิดเรียนเร็วๆเธอจะได้ไปอยู่กับพี่ที่คอนโดใกล้มหาลัย คณะนิติกับคณะแพทย์อยู่ใกล้กันพี่ก็จะได้ไปหาเธอที่คณะได้สะดวกด้วย การที่เธอได้อยู่ใกล้ๆพี่จะไม่มีใครกล้ารังแกเธอเธอรู้ใช่ไหม"

"รู้ค่ะ แต่แอลก็ไม่อยากให้พี่อุ่นไปเอาเรื่องใครเพราะแอลไม่อยากให้พี่อุ่นมีปัญหา แอลไม่อยากให้พ่อโอไม่สบายใจ"

"เอาเถอะเด็กน้อย พี่จะพยายามใจเย็นลง แต่เธอก็อย่าปล่อยให้ใครมารังแกได้ง่ายๆถ้าไม่อยากให้พี่ชายคนนี้ใจร้ายกับคนอื่น พี่เป็นห่วงแล้วก็หวงเธอมากเธอรู้ใช่ไหม"พี่อุ่นถามฉันในขณะที่มือลูบที่เรือนผมที่ยังเปียกชุ่ม และสายตาของเขาก็จ้องมองฉันอยู่ที่หน้ากระจก

"ค่ะพี่อุ่น"ฉันยิ้มตอบ

"เหมือนเมื่อวานเธอยังเป็นเด็กน้อยที่แก้ผ้าอาบน้ำกับพี่อยู่เลย เธอโตเป็นสาวแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่นะ..."พี่อุ่นพูดพลางมองสำรวจเรือนร่างของฉันผ่านหน้ากระจกใสและมันก็ทำให้ฉันหน้าร้อนเห่อขึ้นมาอีกเป็นเท่าตัว

"พี่อุ่นก็โตมากแล้วเหมือนกันนะคะ ที่มหาลัยคงมีสาวๆจีบเยอะเลยสิท่า"ฉันพูดหยอกเย้าแต่พี่อุ่นดูเหมือนจะไม่ได้ยิ้มตามหรือมีท่าทีสนใจกับเรื่องพวกนั้นเลยสักนิด

"พี่ไม่สนใจใครหรอกนะ แค่ยัยน้องสาวคนเดียวของพี่มันก็ทำให้พี่ห่วงจนแทบไม่เป็นอันทำอะไรอยู่แล้วพี่จะไปสนใจเรื่องของผู้หญิงคนอื่นอีกทำไม"

"แต่พี่อุ่นก็ควรมีแฟนไม่ใช่เหรอคะ"

"พูดแบบนี้หมายความว่าเธอไม่อยากให้พี่ชายคนนี้ดูแลเธอแล้วเหรอ"น้ำเสียงฟังเหมือนน้อยใจ

"เปล่าค่ะ ไม่ใช่แบบนั้น"ฉันรีบปฏิเสธเพราะกลัวพี่อุ่นเข้าใจผิด

"พี่ไม่สนใจใคร แล้วเราเองก็ห้ามสนใจใครด้วย อย่ามีแฟนถ้าพี่ไม่อนุญาต"

"ค่ะ"ฉันได้เพียงก้มหน้าตอบก่อนจะนั่งนิ่งๆให้พี่อุ่นเช็ดผมให้จนเสร็จ

 

วันที่สามแห่งการสอบผ่านพ้นไปและวันนี้ก็เป็นวันที่ฉันเดินออกจากรั้วโรงเรียนในสถานภาพที่หลุดพ้นจากการเป็นนักเรียนเต็มตัวแล้วเป็นที่เรียบร้อย ตอนนี้ฉันกำลังจะกลายเป็นผู้ใหญ่ และอีกไม่นานหลังจากนี้ฉันก็จะได้ไปเรียนรู้ชีวิตของการอยู่ในรั้วมหาวิทยาลัยแล้วด้วย

ว่าแต่ที่โรงเรียนกับที่มหาวิทยาลัยมันจะต่างกันขนาดไหนนะ เพื่อนที่เคยแกล้งฉันจะตามไปหรือเปล่า แล้วอยู่มหาวิทยาลัยจะมีคนกล้ามาเป็นเพื่อนกับฉันไหม? ฉันคิดไปต่างๆนานาในขณะที่เดินก้มหน้าออกมาตามถนน

วันนี้พี่ออมสินที่เป็นลูกชายลุงอุ้ยคนขับรถเป็นคนมารับฉันที่โรงเรียน พี่ออมสินโตมาในบ้านพ่อโอกับฉันและพี่ไออุ่น เขาเพิ่งเรียนจบจากมหาวิทยาลัยเดียวกันกับพี่ไออุ่นแต่ตอนนี้ยังไม่ได้ทำงานเขาก็เลยอยู่ช่วยงานลุงอุ้ยที่บ้านไปพรางก่อน

"คราวนี้จบอย่างเป็นทางการแล้วสิเรา"พี่ออมสินถามในขณะที่ขับรถพาฉันกลับบ้าน

"เพิ่งสอบปลายภาคเสร็จแต่ยังไม่ได้ใบจบเรียกว่าจบได้ไหมคะ"ฉันย้อนถามแล้วพี่ออมสินก็ขำขึ้นมานิดๆ

"จบมั้ง ฮ่าๆ ยังไงพี่ก็ยินดีด้วยนะที่ผ่านพ้นชีวิตมัธยมมาได้แล้ว ต่อไปก็ไปใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัยให้มีความสุข มันอาจจะยุ่งยากหรือลำบากกว่าแต่พี่เชื่อว่าพี่ชายของเราจะช่วยให้เราผ่านพ้นมันไปได้แถมยังช่วยได้ดีด้วย"พี่ออมสินดูมีความเชื่อมั่นและมั่นใจในตัวพี่อุ่นมาก แต่ก็นั่นแหล่ะนะก็ที่ผ่านมาพี่อุ่นออกโรงปกป้องฉันซะทุกเรื่องขนาดนั้นมันก็น่าคิดตามอยู่หรอก

พอกลับมาถึงบ้านในเวลาประมาณหกโมงกว่าฉันก็รู้สึกแปลกใจนิดๆ ในบ้านดูเงียบผิดปกติและไฟในบ้านก็มืดสนิทราวไม่มีใครอยู่

บรรยากาศแบบนี้มันทำให้ฉันกลัว...

"พี่ออมคะ คนอื่นหายไปไหนแล้วทำไมบ้านถึงได้มืดขนาดนี้"ฉันที่ใส่ชุดนักเรียนเดินตามที่ออมสินที่ช่วยหิ้วกระเป๋านักเรียนเดินนำหน้าเข้าไปในบ้านชะงักฝีเท้าถามด้วยความหวั่นใจ แต่หลังจากถามได้ไม่นานไฟก็พลันสว่างขึ้นพร้อมกับเสียงโห่ร้องแสดงความยินดีและเสียงพลุกระดาษที่ดังโป้งป้างขึ้นมาให้ฉันต้องตกอกตกใจอีกระรอก

"อะไรกันคะเนี่ย"ทั้งตกใจทั้งอึ้งงันในเวลาเดียวกัน

นี่ทุกคนทำเซอร์ไพร์สฉันงั้นเหรอ?

"ยินดีด้วยนะน้องสาวพี่ ต่อจากนี้โตเป็นสาวเต็มตัวแล้วนะครับ"พี่อุ่นเดินมายื่นช่อกุหลาบช่อใหญ่ให้กับฉัน และหลังจากนั้นเขาก็รับโทรศัพท์จากพี่เอื้อยมาเปิดหน้าจอต่อสายหาพ่อโอที่ตอนนี้ไปดูงานอยู่ที่ออสเตรเลีย

"พ่อโอ..."

"ว่าไงลูกสาวลูกชาย ได้ยินมาว่าวันนี้ลูกแอลของพ่อเรียนจบม.6แล้วเหรอ พ่ออยากกลับไปแสดงความดีใจกับลูกแต่ติดที่พ่อยังทำงานไม่เสร็จ ดีใจด้วยนะลูกรัก พ่อภูมิใจในตัวหนูที่สุด กลับไปเมื่อไหร่ค่อยเอาของขวัญชิ้นใหญ่จากพ่อนะ..."พ่อโอบอกกับฉันทำเอาฉันน้ำตารื้นมากกว่าเดิม

"ขอบคุณค่ะพ่อโอ รักพ่อโอมากนะคะ อยู่ทางนั้นดูแลตัวเองด้วยนะคะ"

"จ้า...เจ้าอุ่นอยู่ที่บ้านก็ดูแลน้องดีๆอย่าให้ใครมารังแกน้องเข้าใจไหมลูก"พ่อโอกำชับกับพี่อุ่น

"ครับพ่อไม่ต้องห่วง ผมอยู่กับน้องไม่มีใครกล้ามาวอแวรังแกน้องหรอกครับ พ่ออยู่ทางนั้นก็ดูแลตัวเองดีๆนะครับ"

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว