Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter 5 ความเร็วประชิดนรก

ชื่อตอน : Chapter 5 ความเร็วประชิดนรก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 847

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ก.พ. 2564 09:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 5 ความเร็วประชิดนรก
แบบอักษร

 

“เจย์! อย่างน้อยนายก็ควรจะถามฉันสักคำก่อนไหมว่าโอเคที่จะไปส่งนายที่คอนโดหรือเปล่า ไม่ใช่อยากหยิบอะไรก็หยิบนะ” เสียงเล็กโวยวายตลอดทางเดิน จนกระทั่งถึงลานจอดรถใต้คอนโด

 

“หุบปากน่าพาย”

 

“ดูนายสิ! กระเป๋านั่นก็ของฉัน กุญแจรถนั่นก็ของฉัน เชื่อเลยว่าไม่มีความสำนึกใดๆ ฉันสามารถโทรแจ้งตำรวจจับนายยังได้เลยนะเจย์” ดูท่าเจ้าของเรือนผมสีเทาควันบุหรี่จะไม่ได้สนใจอะไร เดินไวจนอีกคนแทบตามไม่ทัน เขาไม่ได้สนใจเสียงบ่นน่ารำคาญนั่นด้วยซ้ำ

 

เพราะเจย์คิดว่า ยังไงทางไปบริษัทของเธอก็ต้องผ่านคอนโดเขาอยู่ดี ถ้าพายจะโวยวาย ก็คงไล่เขากลับตั้งแต่เมื่อคืน ไม่ยอมให้นอนด้วยที่ห้องตั้งแต่แรก หรือไม่ก็.. ตอนลืมตาตื่นขึ้นมา คงโวยวายไล่เขาลงจากเตียงฉบับนางเอกละคร

ที่กล่าวมาทั้งหมด เธอไม่ได้ทำอย่างนั้น ก็เท่ากับว่า แค่ไปส่งที่คอนโดคงไม่ใช่เรื่องหนักหนาสาหัสอะไรหรอกมั้ง หรือถ้าเธอไม่ยอมจริงๆ แล้วยังไงต่อ...?

 

 

“ก็เอาดิ มีใครห้ามเธอ”

 

“จะบ้าตาย!” เจย์เปิดประตูรถเข้านั่งฝั่งคนขับและปิดมันเข้าอย่างไว โดยมีพายอาร์ที่คว้าเปิดเข้าไปนั่งตามติดๆ ใบหน้าตึงคิ้วขมวดไม่พอใจ ส่วนเจย์ ผู้ชายคนนี้สนใจอะไรใครที่ไหน สตาร์ทเครื่องและพิมพ์ข้อความตอบกลับไลน์ใครสักคน

 

“คาดเบลท์ถ้าไม่อยากตาย”

 

“เหอะ!” เธอกอดอกข่มขู่อีกฝ่ายด้วยสายตา มันคงน่ากลัวมากสำหรับพาย แต่คงไม่ใช่เจย์ เขาโถมตัวไปคว้าสายคาด เล่นเอาคนอวดดีทำหน้าตาแตกตื่น นั่งตัวหดอยู่กับเบาะ กลิ่นแอลกอฮอล์เจือปนกับกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆนั่น ทำให้เธอต้องกลั้นหายใจไปชั่วขณะ ใบหน้าอยู่ใกล้จนน่าใจหาย เขาเบนสายตามาจ้องเธอก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นเหมือนทุกครั้งที่มีคำถาม

 

“ฉันทำเองได้ ถอยออกไป”

 

“เหรอ? นึกว่าเป็นง่อย ไม่ทำแต่ทีแรก?”

 

พายอาร์ได้แต่ก่นด่าในใจ หลังจากที่เจย์กลับไปนั่งที่ตัวเอง อย่าว่าแต่เธอที่พูดจาไม่ดีกับเจย์เลย อีกคนมันใช่ย่อยที่ไหน อยู่ด้วยกันเป็นต้องปะทะฝีปาก

 

เจอเจย์กับเจอหมานี่ วิ่งหนีผู้ชายคนนี้ก่อนเลย อย่าให้ต้องพูด เจ็บแสบตั้งแต่อ้าปาก แม้แต่สายตาที่ใช้มองก็พร้อมจะเฉือนเลือดเฉือนเนื้อ

 

 

บรื้นนน!

 

“จ..เจย์!! ขับรถแบบนี้นายอยากตายหรือไงหะ! ขับช้าๆ!!” เรื่องต่อมาที่จะทำให้เธอต้องปะทะฝีปากกับผู้ชายคนนี้อีกรอบ เริ่มขึ้นแล้ว

 

หลังจากที่เขาและเธอคาดเบลท์เสร็จ คนที่นั่งอยู่ฝั่งคนขับก็ออกรถอย่างรวดเร็ว ความเร็วและการเลี้ยวทำเอาเธอใจเต้นรุนแรงยิ่งกว่าเล่นรถไฟเหาะที่สวนสนุกครั้งแรก ยิ่งออกถนนกว้าง ความเร็วของรถก็เพิ่มขึ้น

 

 

“ได้ยินไหม ฉันบอกให้ขับช้าๆ! คงไม่อยากลงนรกตอนนี้หรอกใช่ไหม เจย์!!” ชาตินี้ขอให้อย่าเจอกันอีกเลย ในขณะที่ร่างบางนั่งผวากับความเร็วประชิดนรกพบยมบาล แต่เจย์กลับชิวเหมือนตัวเองกำลังอยู่ในสนามแข่ง โชคดีที่ตอนนี้ถนนโล่ง เขาคงไม่ได้กำลังคิดว่าตัวเองแข่งรถในสนามกับเพื่อนหรอกใช่ไหม?

 

 

“ช่วยนั่งเงียบๆได้ไหมวะพาย”

 

“ไม่เงียบ! นายจะทำแบบนี้ไม่ได้นะ ขับเร็วขนาดนี้ เกิดอุบัติเหตุขึ้นมาทำไง.. เจย์!!” นั่นคงเป็นประโยคสุดท้ายที่เธอพูด ระดับความเร็วที่เพิ่มมากขึ้นทำให้พายอาร์ต้องยกมือขึ้นปิดตา เจย์มันคงไม่ฟังอะไร ถ้าเกิดอุบัติเหตุขึ้นมาจริงๆอย่างน้อยเธอจะไม่ได้เห็นภาพที่น่าหวาดกลัว

ภาวนาให้เวลานี้มันผ่านไปไวๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

@บริษัทPLayP

 

“พาย! แกไหวไหมเนี่ยย”

 

“อือ ไหว ฉันโอเค” ร่างบางทิ้งตัวลงบนโซฟาราวกับเมื่อ10นาทีก่อน เพิ่งไปเล่นรถไฟเหาะความเร็วทะลุนรกมา พอเข้าบริษัทก็ทรุดตัวนอนดมยา ไม่คิดว่าแค่อยู่กับความเร็ว เธอจะเหมือนคนถูกพรากวิญญาณขนาดนี้

โชคดีแค่ไหนที่วันนี้นลินเข้ามาหาเธอที่บริษัทก่อนเวลานัดตั้งหลายชั่วโมง

 

 

“แล้วไปทำอีท่าไหนถึงได้เวียนหัว สภาพเหมือนโดนสูบเอาเรี่ยวแรงไปหมด อย่าบอกนะว่าแกจัดกับเจย์เมื่อคืน คงไม่ใช่หรอกใช่ไหมพาย!”

 

“นี่นลิน แกเลิกเล่นใหญ่ก่อนได้ไหม? แกดูสภาพเจย์เมื่อคืนก่อน ฉันไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้นแหละ”

 

“อ้าวหรอ! เสียดาย อุตส่าห์ปล่อยให้อยู่ด้วยกัน” เพื่อนสาวสบถออกมาเบาๆ

 

“ว่าไงนะ”

 

“เปล๊า! ฉันบอกว่ามันก็ดีแล้ว” สายตาล่อกแล่กส่อพิรุธจนพายต้องลุกขึ้นนั่งกอดอกจ้องเพื่อนตัวดี

 

“แกเปล่าได้มีพิรุธสุดๆเลย รู้ตัวไหม”

 

“ใครมีพิรุธคะ ไม่มีค่ะ เธอคิดมากไงพายอาร์ ตกลงจะบอกฉันได้ยัง ว่าไปทำอะไรมาทำไมถึงอยู่ในสภาพแบบนี้ได้” นลินล้มตัวลงนั่งข้างๆ เธอวางกระเป๋าไว้ที่โต๊ะกระจกขนาดเตี้ยข้างแก้วน้ำ

 

 

“ก็เจย์สิ ขับรถเร็ว เหมือนอยู่ในสนามแข่ง สภาพฉันก็เลยเป็นแบบนี้ เวียนหัวจะตาย ดีนะที่ยังพกยาดมมาด้วย ขอพักแปปนะค่อยคุยกัน”

 

“เฮ้อ.. แกกับเจย์นี่ก็ยังกัดกันไม่เลิกนะ”

 

“คงยาก แต่ละคำที่ด่าฉันนะ เจ็บจี๊ดๆ ผู้ชายอะไรปากร้ายเป็นบ้า! ทีพูดกับเด็ก คะขา น่าหมั่นไส้” พายอาร์เล่าพร้อมกับทุบกำปั้นลงที่อกข้างซ้ายเบาๆประกอบคำพูด บ่งบอกว่าถ้อยคำแต่ละประโยคของเจย์ที่พูดกับเธอ มันแทงใจดำจริงๆ

 

“ยังไม่ชินหรอ? เจย์มันก็อย่างนี้ตั้งนานแล้วนะ ดูมันพูดกับฉันแต่ละประโยคสิ นี่ถ้าไม่ติดว่าเพื่อน กระโดดจูบปากแล้วนะ!” นลินพูดติดตลก “ว่าแต่คนบางคนเถอะ มาทำเป็นน้อยใจเหมือนเป็นแฟนเขา”

 

“นี่แกหมายถึงยัยเอวาหรอ?”

 

“แกนั่นแหละพาย!”

 

“ฉันเนี่ยนะน้อยใจเจย์ แกเมาค้างเหรอนลิน พูดจาเลอะเทอะ” พายคว้าเอาเสื้อสูทสีดำขึ้นมาสวมทับ กลายเป็นลุคพร้อมจะทำงาน

ถึงแม้เธอจะแอบคิดว่า ร่างกายเธอ เธอมีสิทธิ์จะใส่อะไรก็ได้ แต่เมื่ออยู่ในที่ทำงาน แถมเธอยังเป็นฝ่ายบริหาร คงเป็นตัวอย่างที่ไม่ดีแน่ สูทสีดำจึงเป็นตัวเลือกที่ดี แม้มันจะช่วยปิดท่อนขาเรียวไม่ได้ก็ตาม

 

 

“แล้วนี่จะใส่แบบนี้ไปหาคุณคิวหรอ ไหนบอกจะเอาให้อยู่หมัดเซ็นสัญญาสองปีไง”

 

“มาคิดดูอีกทีนะ ฉันก็เป็นผู้หญิง ไปคุยสัญญาที่ร้านอาหารโรงแรมกับเขาสองคน เอาตรงๆฉันก็ไม่ค่อยไว้ใจคุณคิวเท่าไหร่หรอก” ประโยคที่เจย์พูดมันก็ถูก พอมาคิดดีๆแล้วคุณคิวก็ไม่น่าไว้วางใจจริงๆ แต่เพราะเป็นลูกค้าคนสำคัญยังไงเธอก็ต้องไปพบเขาเพื่อคุยเรื่องสัญญา

 

 

“พายอาร์ตัวจริงเสียงจริงปะเนี่ย ปกติแกไม่เคยกลัวใครจะทำอะไรแกเลยนะพาย”

“เหอะน่า ไม่ต้องถามมากแล้ว”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

__ __ __ __ __ __ __ __ __

อัพอีกตอนแล้ว ขอคอมเม้นเป็นกำลังใจ

เรื่องนี้อัพ 9โมง-10โมงเช้านะคะ🙏

ตั้งนโม ถ้าถึง 10คอมเม้นอัพอีกที 5ทุ่ม ไปเลยค่ะ

 

 

 

ความคิดเห็น