email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Chapter 5.

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.6k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ก.พ. 2564 17:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 5.
แบบอักษร

“เฮ้ย! เจนนี่!” นิคกิวิ่งมายืนตกตะลึก เมื่อเห็นเพื่อนรักกำลังวาดลวดลายแปลงร่างเป็นนางแม่ยั่วสวาท เลื้อยอยู่ตัวผู้ชายคนนึงซึ่งเธอไม่รู้จัก

ส่วนคลาเรนซ์ส่ายหน้าไปมากับสภาพของลูกน้อง มันนอนตัวเกร็งอยู่บนโซฟาตัวยาว หน้าตาเหยเก เสื้อผ้าถูกดึงทึ้งหลุดลุ่ย เอียงหน้าหนีการซุกไซร้ของแม่สาวน้อยเพื่อนของนิคกิ

“จะยื่นดูกันอีกนานไหมครับ มาช่วยเอาเธอออกไปจากตัวผมที” อะไรวะ มาถึงแทนที่จะรีบช่วย ดันมายืนมองกันเฉยๆ เขาหัวใจจะวายตาย ตบะจะแตกอยู่รอมร่อแล้ว

“เธอเป็นอะไรเจนนี่” นิคกิได้สติรีบเข้าไปดึงเพื่อนออกจากตัวชายร่างสูงใหญ่

“อื้อ นิคกิ ช่วยฉันด้วย ฉันเป็นอะไรก็ไม่รู้มันร้อนวูบวาบไปหมดทั้งตัวเลย ช่วยฉันด้วยนิคกิ” น้ำเสียงบ่งบอกถึงความทรมาน สายตาเธอมองไปทางผู้ชายคนที่เข้ามาดูเธอเป็นคนแรก เมื่อเธอมีอาการแปลกๆ เธอรู้สึกดีขึ้นตอนที่ได้สัมผัสแตะต้องตัวเขา

“เพื่อนเธอน่าจะถูกยาปลุกเซ็กส์ ทางที่ดีพาไปโรงพยาบาลก่อนเถอะ” เสียงเข้มของคลาเรนซ์เอ่ย

“ห๊ะ! ยาปลุกเซ็กส์” มองหน้าคลาเรนซ์และเอ่ยทวนคำ ก่อนจะหันพรึบไปทางกลุ่มเพื่อนมหาวิทยาลัย ที่ยืนดูอยู่รอบๆ “ฝีมือใคร? ใครเป็นคนทำ?” สายตาเอาเรื่องกวาดมองเป็นรายตัว จะเป็นคนอื่นไปไม่ได้ต้องคนที่อยู่ในปาร์ตี้นี้นี่แหละ ที่แกล้งเพื่อนเธอ

“ฉันว่าเราควรจะพาเจนนี่ไปหาหมอก่อนดีกว่านิคกิ อย่างอื่นค่อยมาว่ากัน” เจสันเอ่ยด้วยท่าทีร้อนใจ อะไรว่ะเนี่ย เขาแค่สั่งให้ใส่ยานอนหลับไปในคอกเทล ทำมันกลายเป็นยาปลุกเซ็กส์ไปได้

นิคกิหันขวันขวับมามองเจสัน ที่ทำท่าจะเข้ามาอุ้มเจนนี่

“ไม่ต้อง! เดี๋ยวฉันพาเจนนี่ไปโรงพยาบาลเอง ส่วนนายหาคนที่มันเอายาบ้าๆให้เจนนี่กินให้ได้ เรื่องนี้ฉันจะไม่ยอมให้จบง่ายๆแน่” เอ่ยน้ำเสียงเฉียบขาดและสายตาแข็งกร้าว จนเจสันต้องหลบสายตาขณะพยักหน้ารับปาก

“โอเค ฉันต้องหาตัวคนทำให้ได้แน่นอน”

“ดี!” เอ่ยแล้วกวาดตามองทุกคนอีกรอบ มองผ่านสาวสวยเซ็กซี่นามว่าซาบีน่า ซึ่งเหมือนหล่อนกำลังพยายามวางสีหน้าท่าทางให้เป็นปกติสุดฤทธิ์ ก่อนจะหันไปทางผู้ใหญ่ที่เธอรู้จัก เขาน่าจะช่วยเธอได้

“ช่วยพาเพื่อนหนูไปส่งโรงพยาบาลหน่อยได้ไหม” ขอความช่วยเหลือจากคลาเรนซ์

“อือ” สบตาเธอแล้วพยักหน้า

โทรี่รีบกดโทรศัพท์โทรสั่งให้ลูกน้องขับรถมารอรับหน้าไนท์คลับอย่างรู้งาน แล้วเดินเข้าไปอุ้มเจนนี่

“ผมช่วยครับ” เอ่ยกับว่าที่นายหญิงแล้วอุ้มเจนนี่เดินนำไปก่อน

“ไป” คลาเรนซ์คว้ามือเรียวจูงเดินออกไปจากไนท์คลับ ท่ามกลางสายตาเพื่อนหลายคนที่มองตามไปอย่างมึนงงปนสงสัย

เจสันหันไปมองทางโอเวล อีกฝ่ายยักไหล่พลางสั่นหน้ารัว บอกว่าไม่รู้เรื่อง

ส่วนทางด้านซ่าบีน่าหล่อนแอบลอบยิ้มสะใจก่อนจะคว้ากระเป๋าแล้วเดินเลี่ยงออกจากคลับโดยไม่บอกลาเพื่อน

...............

“ฉันจ้างพยาบาลพิเศษให้เฝ้าเพื่อนเธอแล้ว เธอกลับไปพักผ่อนเถอะ เดี๋ยวฉันไปส่ง” คลาเรนซ์เดินมาสะกิดแขนนิคกิที่นั่งเฝ้าเพื่อนอยู่ข้างเตียง

“จะจ้างทำไม หนูจะเฝ้าเอง” แหงนหน้าคุยกับเขา

“เพื่อนเธอไม่ได้เป็นอะไรมาก ตื่นขึ้นมาก็ปกติแล้ว เธอจะมานั่งหลังขดหลังแข็งเฝ้าทำไม”

“ใครว่าหนูจะนั่งเฝ้า หนูจะไปนอนเฝ้าตรงโซฟานั่นต่างหาก” ชี้ไปยังโซฟาที่โทรี่นั่งอยู่ “พวกคุณสองคนกลับไปได้แล้ว หนูจะได้นอน”

“ทำไมเธอถึงดื้ออย่างนี้นะนิคกิ เธอจะนอนทั้งอย่างนี้ น้ำท่าไม่อาบ แล้วไอ้ชุดที่เธอใส่อยู่ ถ้าเธอนอนไม่รู้มันจะเห็นอะไรๆของเธอไปถึงไหนต่อไหน ไม่อายหมออายพยาบาลบ้างหรือไง!” ชักจะหงุดหงิดอารมณ์เสีย มองว่าที่คู่หมั้นด้วยสายตาขุ่นเคือง สภาพชุดนี้ของเธอไม่ควรใส่ออกมาเดินนอกห้องนอนได้ด้วยซ้ำ

“ไม่อาย” ตอบสวนขึ้นทันควัน ไม่ได้กวน แต่เธอไม่เห็นว่าชุดที่เธอใส่อยู่มันจะโป๊มากอย่างที่เขาพูด

“นิคกิ” เรียกอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงกดต่ำ พยายามข่มอารมณ์โกรธ

“เอ่อ นายครับ ผมว่าเรากลับกันก่อนดีกว่าครับ นี่ก็ดึกมากแล้ว คุณหนูริแกนโซเธอจะได้พักผ่อน” โทรี่รีบเอ่ยแทรกขึ้นเมื่อเห็นท่าไม่ดี ไม่มีผู้หญิงคนไหนเคยทำให้ผู้เป็นนายเขาแสดงอารมณ์หลากหลายอาการออกมาโต้งๆอย่างเช่นตอนนี้มาก่อน

“ใช่ พวกคุณรีบกลับได้แล้ว หนูง่วงจะแย่แล้วเนี่ย” ได้ทีเอ่ยปากไล่อีกรอบ

คลาเรนซ์สูดลมหายใจเข้าลึก พยายามใจเย็นสุดๆ

“โอเค เดี๋ยวฉันจะให้คนหาเสื้อผ้ามาให้เธอเปลี่ยน ไม่เกินสิบห้านาที รอก่อนอย่างเพิ่งนอน” พูดจบก็เดินฮึดฮัดเปิดประตูห้องออกไป เล่นเอาโทรี่เดินตามแทบไม่ทัน

“เป็นอะไรของเขา มาทำท่าโกรธใส่เราทำไม บ้าไปแล้ว” บ่นงึมงำตามหลังผู้ชายร่างสูงใหญ่สองคน แล้วลุกจากเก้าอี้เดินไปหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋าถือ โทรหาคนสนิทของพ่อ

‘ว่าไงครับคุณหนู’

“หนูมีเรื่องขอให้คุณอีแวนช่วยหน่อยค่ะ แต่ห้ามให้พ่อกับแม่หนูรู้เด็ดขาดเลยนะคะ”

...........

ร่างเพรียวใส่ชุดนอนผ้ายืด เสื้อแขนสั้นกางเกงขายาว นอนหลับสนิทอยู่บนโซฟาตัวยาว

ส่วนหญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้เธอเริ่มรู้สึกตัว และลืมตาตื่น มองไปรอบๆห้อง แลเห็นเพื่อนรักนอนหลับอยู่

“นิคกิ” เธอส่งเสียงเรียกพร้อมกับยันตัวลุกนั่งทว่าอีกฝ่ายยังไม่ตื่นเธอจึงลงจากเตียงคนไข้แล้วเดินไปเขย่าตัวเพื่อน

“นิคกิ”

“อื้อออ” ครางงึมงำพลิกตัวนอนหงายแต่ยังไม่ลืมตาตื่น

“เห้ออ ตื่นเร็วนิคกิ” เขย่าแขนรัวๆ

“อื้ออ ตื่นแล้วเหรอเจนนี่” ค่อยๆปรือตาลืมขึ้นมองหน้าเพื่อนพลางยกมือปิดปากหาว แล้วขยับตัวลุกนั่งหัวฟูผมยุ่งเหยิง “เธอโอเคแล้วใช่ไหมเจนนี่ ไม่มีอาการแปลกๆแล้วใช่ไหม” เอ่ยถามพลางสำรวจดูเธอ

“ฉันหายแล้วนิคกิ ว่าแต่คุณคนนั้น ผู้ชายคนที่ช่วยฉันเมื่อคืนล่ะ เขาได้ฝากเบอร์โทรหรืออีเมล์อะไรไว้ไหม” นั่งลงข้างนิคกิ สนใจอยากรู้เรื่องฮีโร่ที่เข้ามาช่วยเธอทันทีที่เธอมีอาการแปลกๆ

“โอโฮ ตื่นขึ้นมาก็ถามหาผู้ชายเลยนะ สนใจเขาเหรอ?” เอ่ยแซว เย้าแหย่เพื่อนเล่น

“บ้าสิ ไม่ใช่อย่างนั้นสักหน่อย ฉันแค่อยากขอบคุณเขาต่างหากเล่า ที่เขามาช่วยดูแลฉันเมื่อคืน” หลบสายตาเพื่อน ใบหน้าแดงระเรื่อเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน เธอจำได้มั่งไม่ได้มั่ง แต่ก็มีแว็บๆเห็นภาพเธอคลอเคลียเขาผุดขึ้นมา

“เขาไม่ได้ฝากเบอร์โทรไว้หรอก แต่ถ้าเธออยากเจอ ฉันช่วยได้นะ ฉันรู้จักกับคนที่รู้จักเขา”

“จริงเหรอนิคกิ” ยิ้มกว้าง ตาเป็นประกาย

“จริงสิ ถ้าฉันเจอเขาเมื่อไหร่ เดี๋ยวจะขอเบอร์ผู้ชายคนนั้นให้”

เจนนี่หุบยิ้มฉับ “อ้าว แล้วเมื่อไหร่ถึงจะได้เจอล่ะ”

“ไม่รู้สิ แต่เดี๋ยวก็คงได้เจอแหละ” ระบุระยะเวลาไม่ได้ เพราะครั้งล่าสุดก่อนที่จะมาเจอกันอีกครั้งเมื่อคืน ก็ตั้งสี่เกือบห้าปีที่แล้ว.......

 

 

.......................................................

ช่วงนี้ไรท์ขอมาวันเว้นวันเหมือนเดิมก่อนนะจ๊ะ

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว