ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 8 ประทับตราความกล้าหาญ 100%

ชื่อตอน : บทที่ 8 ประทับตราความกล้าหาญ 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 726

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ก.พ. 2564 00:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 8 ประทับตราความกล้าหาญ 100%
แบบอักษร

บทที่  8  ประทับตราความกล้าหาญ 100 %  

 

 

 

*** อัป 60%**** 

บทที่ 8  ประทับตราความกล้าหาญ 

สิปปกรมองภาพนั้นเพลินตา เสียงหัวเราะคิกคักชอบใจเกิดขึ้นกับสองแม่ลูกไม่หยุดหย่อน ดวงตาของทั้งสองใสซื่อ มีเพียงความรักความหวังดีให้กันและกัน บางครารอยยิ้มและดวงตาเช่นนั้นก็ยังเผื่อแผ่มาที่เขา คนที่กำลังเป่าผมให้ณัฐนรีอย่างตั้งอกตั้งใจ บรรยากาศช่างอบอุ่นและอ่อนไหว คงดีหากมีภาพนี้ให้เขาเฝ้ามองตลอดไป มิใช่วันนี้แค่วันเดียว 

“ทาสีนี้นะคะ สีนี้สวยค่า เรนนี่ชอบ” เด็กน้อยชูลิปสติกสีชมพูอมส้มให้ณัฐนรีดู 

หญิงสาวรับไปถือไว้ และวาดมันลงบนเรียวปากเพียงนิดเดียว  

“ขอทาด้วยนะค้า เรนนี่ก็อยากสวย” 

“เรนนี่สวยแล้วค่า ในห้องนี้เรนนี่สวยที่สุดเลย” สิปปกรยกยอ มือยังง่วนอยู่กับการสางผมที่เริ่มหมาดให้ณัฐนรี 

“จริงเหรอค้า” 

“จริงที่ซู้ดดด...” สิปกรลากเสียงยาว เรนนี่น้อยเลยกวักมือเรียกลุกบอสให้ย่อกายลงมา แล้วหอมแก้มลุงบอสเสียหนึ่งฟอด ไม่ลืมหอมแก้มณัฐนรีด้วยเช่นกัน 

“เจ้าเด็กคนนี้นี่ อย่ามาอ้อนนะ” ณัฐนรีว่า 

“ก็เรนนี่รักทั้งสองคนเลยนี่นา รักเรนนี่มากๆ นะค้า” 

“ครับโผ้ม!” สิปปกรให้คำมั่น ส่วนณัฐนรียิ้มละไมให้เด็กน้อย  

“เรนนี่แต่งตัวเสร็จแล้ว ไปดูการ์ตูนรอข้างนอกนะคะ”  

เด็กน้อยบอกแล้วเผ่นแน่บไปหาจอโทรทัศน์เพราะได้เวลาการ์ตูนเรื่องโปรด ณัฐนรีรีบแต่งหน้าแต่งตา มิได้แต่งจนหน้าแน่น แต่แต่งพอให้ดูดี และพอแต่งหน้าเสร็จ สิปปกรก็เป่าผมให้เธอแห้งพอดี เธอลุกยืนเพื่อจะได้ถนัดตอนจัดแต่งผมยาวๆ ให้เข้าทรง สิปปกรยังไม่ไปไหน ยังยืนซ้อนหลังเธออยู่ ดวงตาเขาพราวระยับชอบกล คงไม่ได้พิศวาสเธอขึ้นมาหรอกนะ 

“ออกไปรอแขกคุณสิ ฉันจะเสร็จแล้ว” 

“ไม่ ฉันชอบดูเธอแต่งตัว” 

“ก็บอกว่าเสร็จแล้วไงเล่า” บอกเขาอย่างรำคาญพลางหวีผมยาวๆ จนสุดแขน แล้วจังหวะที่เธอเอียงคอข้างหนึ่งเพื่อหวีผม สิปปกรก็ขยับเข้ามา 

“เธอติดกระดุมไม่เรียบร้อย” 

มิใช่แค่ทักท้วง แต่นิ้วอุ่นของเขากำลังปัดป่ายอยู่แถวต้นของของณัฐนรี หญิงสาวสะดุ้งเบาๆ กระดุมผ้าเม็ดเล็กกำลังถูกสอดเข้ารัง เส้นขนบนร่างเธอลุกซู่อีกแล้ว มันตื่นเต้นทุกคราที่สิปปกรเคลื่อนกายเข้ามาใกล้ 

“เธอใช้แชมพูอะไร” 

“ทำไม” 

“หอม...” พูดแล้วสูดกลิ่นหอมจนเต็มปอด  

ณัฐนรีไม่กล้าแม้แต่จะพ่นลมหายใจ เขาอยู่ใกล้เกินไป ใกล้จนเธอรู้สึกได้ว่าปลายจมูกเขาอยู่ห่างจากต้นคอเธอไม่ถึงครึ่งคืบ 

“ไม่นะ...คุณสอง...อย่า...” 

“ชู่ว์...วันนี้เธอยังไม่ได้จ่ายดอกเบี้ยเลยนะ” 

หญิงสาวหลับตาแน่นเมื่อริมฝีปากเขาคล้ายจะจุมพิตลงที่ต้นคอของเธอ พวงผมอันแสนเกะกะ ถูกรวบมาวางที่บ่าซ้าย สิปปกรมองเธอผ่านกระจกเงา ยามที่เขากดจุมพิตซ้ำๆ เธอก็ต้องจับขอบโต๊ะแน่นขึ้นอีก เขาช่างเป็นเลิศในการเล้าโลม เขากำลังปลุกด้านมืดในจิตใจเธอให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ด้านมืดที่พอได้เผยตัวตนก็ไม่อาจหักห้ามร่างกาย  

“ฉันจะจูบเธอตรงนี้ จะดูดแรงๆ ด้วย ดูด...นานๆ สักสองสามนาที” 

“ไม่ มัน...จะเป็นรอย” 

“ไม่มีใครเห็นหรอก ผมเธอบังอยู่” 

“คุณสอง...อย่า...แกล้งกันได้ไหม อื้อ..” ช่างน่าละอายนักที่เสียงครางนั้นหลุดจากปากของผู้หญิงที่มีแฟนแล้ว แต่คนที่ทำให้เธอส่งเสียงคราง กลับเป็นเจ้าหนี้มิใช่แฟนของเธอ มันทรมานละนะแต่ซ่านสุขเกินกว่าจะปฏิเสธ ก็แค่จูบและดูดดึง แค่สัมผัสร่างกายแค่ภายนอก คงไม่...เป็นไรกระมัง 

ปึก! 

เสียงบั้นท้ายงอนๆ กระทบกับขอบโต๊ะเมื่อสิปปกรจับณัฐนรีให้หันไปหาเขา เขาเชยคางมนหล่อนขึ้นมา ให้ริมฝีปากงามเผยออ้าเพื่อรอรับจุมพิต เขาวางปากประกบลงไป ให้ความอุ่นร้อนจากปากเขาขับไล่ความร้อนบนริมฝีปากหล่อน ทั้งขบเม้มทีละนิด กลืนกินกันและกันทีละหน่อย ปลายลิ้นที่แตะต้องหยอกล้อกันในโพรงปาก รสชาติช่างวิเศษนัก เขาจูบหล่อนซ้ำๆ จูบถี่ๆ จนสีลิปสติกย้ายมาเปรอะบนริมฝีปากเขาแทน เสียงหอบของณัฐนรีดังมาเมื่อเขาถอนจูบ ดวงตาหล่อนยังหวานเยิ้ม ราวกับจะบอกว่าให้เขาช่วยจูบหล่อนอีกที เขาวางมือทาบกับแก้มบาง ค่อยๆ ไล้ปลายนิ้วไปตามแนววงหน้าน้อย ช่วยปัดปอยผมช่อเล็กๆ ไปทัดหลังใบหูให้ เปลือกตาที่หลุบต่ำบอกได้ดีว่าหล่อนกำลังเขินอาย 

“ขอบคุณสำหรับทุกอย่างในวันนี้” 

“ที่ทำอาหารให้เพื่อนคุณเหรอ ฉันทำเพื่อใช้หนี้หรอกน่า” บอกเขาแต่ไม่กล้าสบตา ไม่อยากให้เขารู้ว่าเธอรู้สึกเช่นไร รสจูบของเขายังไม่ห่างหาย ไอร้อนยังผะผ่าวอยู่บนริมฝีปากเธอ  

“ที่เธอกล้ามีปากมีเสียงต่างหาก เธอทำเพื่อเรนนี่มามากแล้วโรส ทำเพื่อตัวเองบ้าง ไม่ต้องกลัวว่าจะสูญเสียอะไรหรอกนะ เลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้ตัวเองสิ อย่างน้อยหากเธอพลาดมา ฉันรับรองว่าเรนนี่จะปลอดภัย ตราบใดที่เรายังมีเรนนี่ ฉันก็จะอยู่แถวนี้ๆ คอยซัพพอร์ต คอย...อยู่เบื้องหลังความสำเร็จของเธอ” 

“ฉันเป็นใครล่ะ คุณถึงจะมาทำดีด้วย” 

“อย่างน้อยเธอก็เป็นแม่ของเรนนี่นี่นา วันหนึ่งที่เรนนี่ต้องมาอยู่กับฉัน อย่างน้อยฉันก็อยากให้เธอมีชีวิตที่ดี มีครอบครัวที่อบอุ่น มีความรักครั้งใหม่กับใครสักคนที่พร้อมจะทำเพื่อเธอคนเดียว” 

“ขอบคุณ...ก็แล้วกัน” ไม่รู้จะเอ่ยคำใดกับประโยคยาวๆ ที่เขาเอ่ยอ้าง เขาเพิ่งจูบเธอแท้ๆ กลับพูดแบบนั้นออกมา คุณเป็นคนแบบไหนกันแน่นะ สิปปกร “ออกไปข้างนอกดีกว่าค่ะ ป่านนี้แขกคุณคงมาแล้ว” เอ่ยตัดบทสทนาแล้วเบี่ยงกายออกจากการกักกันของสิปปกร เธอคงต้องเตรียมตั้งโต๊ะ เพราะเขากับเพื่อนคงได้ดื่มกันแต่หัววัน  

 

ทำต่อไป เธอก็แค่ทำหน้าที่ของเธอไปเหมือนหมากตัวหนึ่งที่ถูกจัดวางไว้ และจนกว่าจะโดนกิน เธอก็แค่ต้องต่อสู้ต่อไปในแบบของเธอเท่านั้นเอง 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว