email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เติมใจให้กันpart:วาโย+เมษา

ชื่อตอน : เติมใจให้กันpart:วาโย+เมษา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.2k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 04 เม.ย. 2564 17:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เติมใจให้กันpart:วาโย+เมษา
แบบอักษร

วาโยมองใบหน้าเนียนใสที่เขานอนกอดทั้งคืนพร้อมระบายยิ้มอ่อนๆ ชายหนุ่มเกลี่ยปลายนิ้วเรียวไปตามปอยผมที่ตกระใบหน้าเนียนไปเกี่ยวทัดไว้ที่ข้างหูขาวสะอาด ริมฝีปากสีสดจรดลงบนหน้าผากเกลี้ยงเกลาแผ่วเบาอย่างแสนรัก

"อยู่แบบนี้นานๆนะเม อยากไปไหนอีกนะ"ชายหนุ่มพึมพำเบาๆพร้อมกับขยับตัวลุกนั่งเขาบิดขี้เกียจเบาๆไล่ความเมื่อยล้าดวงตาคู่หวานปรายตามองนาฬิกาที่ตั้งอยู่บนโต๊ะหัวเตียง ชายหนุ่มค่อยๆก้าวลงจากเตียงนอนด้วยน้ำหนักที่แผ่วเพราะกลัวว่าจะไปรบกวนการนอนของคนร่างเล็ก แต่ต้องสะดุดกับอะไรบางอย่างจนแทบล้มหน้าขะมำพื้น ร่างบางที่นอนอยู่เลื่อนไหลตามไปพร้อมแรงกระชาก

"เฮ้ย!!อะไรกันเนี่ย"วาโยยกขาตัวเองขึ้นมาดู ดวงตาคู่หวานจ้องนิ่งแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง

"เม นี่เมผูกขาลมไว้ทำไมเนี่ย"วาโยโวยลั่น

"หา!!ก็เมกลัวลมหนีนี่นา เป็นไงเมฉลาดใช่มั๊ยล่ะ"หญิงสาวเกาผมที่ยุ่งเหยิงตัวเองพร้อมส่งรอยยิ้มแผล่ไปให้

"ให้ตายเถอะ ทำไมสมองกับอายุมันถึงไม่สอดคล้องกันเนี่ย"วาโยส่ายหน้าแบบปลงๆ

"จะว่าเมหน้าเด็กกว่าสมองใช่มั๊ย"หญิงสาวส่งรอยยิ้มหวานมาให้

"เปล่า สมองนี่เหมือนเป็นรุ่นน้องของลมเลยนะ เล่นอะไรเป็นเด็กสามขวบไปได้"วาโยกัดเบาๆจนหญิงถึงกับหน้ามุ่ย

"แล้วรักมั๊ยล่ะ?"

"รักที่สุด"คำตอบของชายหนุ่มทำให้เมษายิ้มด้วยความเขินอาย

"ไหนๆก็ผูกติดกันแบบนี้แล้วงั้นเรา ก็ไปเข้าไปอาบน้ำพร้อมกันเลยล่ะกันนะ"ชายรวบร่างบางมากอดไว้

"ว๊ายยย!! ไม่ๆๆ เดี๋ยวล้มนะลม"หญิงกรีดร้องเบาๆ

"หึๆ ทีทำไม่คิดเมื่อกี้ถ้าเกิดลมล้มหัวฟาดพื้นไปจะทำไง"ชายหนุ่มบ่นกระปอดกระแปด มือเรียวก็ค่อยปลดเชือกที่ขาไปพร้อมๆกัน

"เดี๋ยวเมจะดูแลลมเองนะ"ใบหน้าเนียนซุกลงบนซอกคอชายหนุ่มราวออดอ้อน

"ขอให้มันจริงเถอะ"

@มหาวิทยาลัย

รถหรูแล่นมาจอดหน้าคณะวิศวกรรมศาสตร์

"เลิกกี่โมงให้เมมารับมั๊ย"เมษถามขึ้น

"ไม่ต้องหรอกเดี๋ยวลมจะกลับกับไอ้ธี วันนี้ต้องทำรายงาน" วาโยเกาะตรงขอบประตูรถโน้มใบหน้าลงมา ดวงตาคู่หวานจ้องใบหน้าหญิงสาวนิ่ง เมษาพยักหน้ารับพร้อมยกมือเรียวเล็กจีบผมหนาเล่นเบา

"ไอ้ลม!"เสียงเรียกของเมธีดังขึ้น วาโยหันไปมองเพื่อนเล็กน้อย

"ลมไปเรียนก่อนนะ เมขับรถดีๆล่ะ"ชายหนุ่มกระชับพร้อมผละออกไป

"เดี๋ยวลม!"เสียงเรียกค่อนข้างดังทำให้ร่างสูงชะงักกึกนักศึกษาแถวนั้นก็หันมามองหญิงสาวที่เอาหัวมุดออกมาจากกระจกรถพร้อมกลับส่งรอยยิ้มหวานไปให้เขา เธอยกมือขึ้นมาทำสัญลักษณ์เป็นมินิฮาร์ทเล็กๆ แล้วยกขึ้นมาติดที่ริมฝีปากอวบอิ่มแล้วเป่าไปหาชายหนุ่มให้เขินเล่นๆ วาโยมองภาพตรงหน้าด้วยใบหน้าเขินอายชายหนุ่มยกมือลูบท้ายทอยเบา ริมฝีปากสีแดงสดระบายยิ้มออกมาให้กับความน่ารักของแฟนสาว

"นี่ไอ้ลม! มึงจะยืนยิ้มรอตำแหน่งยิ้มสยามหรือไงไปได้แล้ว อาจารย์รองาบหัวมึงแล้ว"เมธีตบหัววาโยเบาไม่

"ไอ้นี่ มึงอิจฉากู?"

"เออ!! หลงเมียน่ะมึง" คำพูดของเมธีทำให้หยกมองตามด้วยความไม่ชอบใจ ดวงตากลมโตจ้องแผ่นหลังวาโยด้วยดวงตาเศร้ามอง เธอเดินตามเพื่อนทั้งสองคนไปอย่างเงียบๆ

@บริษัท F.1คอร์ป

ใบหน้าเคร่งขรึมของประธานใหญ่ทำให้หุ้นส่วนและพนักงานอยู่ในอารมณ์ตรึงเครียด เมื่อโปรเจ็กต์ที่กำลังจะทำถูกกลุ่มชาวบ้านในพื้นที่ร่วมกันต่อต้าน

"มันเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นได้ยังไง" ไมตรี รัตนพฤกษ์ ประธรรมการผู้จัดการถามผู้รับผิดชอบโครงการด้วยน้ำเสียงเข้ม

"ผมก็ไม่ทราบครับท่านอยู่ๆก็มีแกนนำชาวบ้านลุกฮือขึ้นมาต่อต้านพื้นที่ที่เราจะก่อตั้งรีสอร์ท ทั้งๆที่บริเวณตรงนั้นเราได้ผ่านการประชาคมระหว่างหน่วยงานและชาวบ้านแล้ว ได้เซ็นต์ยินยอมให้เราใช้พื้นที่นั่นแล้ว แต่จู่ๆกลับพลิกลิ้นไม่ยินยอมเฉยๆเลยครับท่าน"วิสุทธิ์ผู้รับผิดชอบและควบคุมโครงการรายงาน

"ป๊า ให้เมลองไปคุยกับชาวบ้านดูมั๊ยคะ"เมษาหันมาถามบิดา

"แต่มันอันตรายนะลูก ลูกเป็นผู้หญิงป๊าไม่อยากเสี่ยง"ไมตรี หันมามองใบหน้าสวยของลูกสาวด้วยความเป็นห่วง

"แต่ถ้าเราปล่อยไปแบบนี้ ข้อขัดแย้งมันก็จะยิ่งลุกลามนะคะ นานไปมันจะแก้ยาก เราลองไปพูดไปรับฟังปัญหาหรือข้อเสนอของชาวบ้านดูมันก็ไม่เสียหายไม่ใช่หรอคะ"เมษาเสนอความคิด

"แล้วลูกจะทำยังไง"

"รบกวนคุณวิสุทธิ์ช่วยติดต่อทางแกนนำของชาวบ้านให้เมหน่อยได้มั๊ยค่ะ ว่าทางเรายินดีเจรจาและรับฟังข้อเสนอของทุกท่าน"เมษาเสนอความคิดเห็น

"ได้ครับคุณเมษา" การประชุมที่แสนเครียดจบลงเมื่อได้ข้อยุติที่ลงตัว

"ไหวมั๊ยลูก ให้ป๊าส่งคนอื่นไปแทนมั๊ย"ไมตรีลูบศรีษะลูกสาวเบาๆ

"ไหวค่ะป๊า เมอยากลองทำเอง การเจรจาบางทีเราไม่จำเป็นที่ต้องใช้เงินอย่างเดียวนะคะ เราลองใช้ใจคุยดู"เมษาหันมายิ้มให้บิดา

"ลูกป๊าโตเป็นผู้ใหญ่แล้วจริงๆนะเนี่ย ไม่ใช่เด็กหญิงที่ร้องไห้อ้อนป๊าอย่างแต่ก่อน"ไมตรีมองลูกสาวด้วยความภูมิใจ

"แล้วเมโตพอที่จะมีครอบครัวได้หรือยังคะ"เมษาแกล้งถาม

"ลูกมีแฟน?" ไมตรีเลิกคิ้วมองหน้าลูกสาวเล็กน้อย ปกติไม่เคยเห็นลูกสาวคุยกับผู้ชายคนไหน

"คะ เมมีแฟนแล้ว"หญิงสาวส่งยิ้มประจบบิดา

"เขาทำงานอะไร เป็นคนที่ไหน หล่อมั๊ย"

"ป๊าถามเหมือนสอบสัมภาษณ์ลูกเขยเลยนะคะฮ่าๆๆ" เมษาหัวเราะ

"เป็นคนกรุงเทพนี่แหละค่ะ หล่อมาก เค้าอยู่มหาลัย"เมษาตอบยิ้ม

"เป็นอาจารย์ซินะ"ไมตรีสรุปออกมา

"เปล่า เขาเป็นนักศึกษา"คำตอบของบุตรทำให้ใบหน้าของบิดาหันขวับมามองหน้าแทบจะทันที

"หะ!! นี่ลูกอย่าบอกนะ ว่าลูกมีแฟนเด็ก?"ไมตรีถามลูกสาวแทบจะทันที

"ค่ะป๊า แต่ลมเขาน่ารักนะค่ะ ป๊าเห็นป๊าต้องชอบแน่นอนเลยค่ะ"เมษาสวมกอดเอวผู้เป็นบิดาอย่างออดอ้อน

"ถ้าลูกรักใครป๊าก็รักด้วย"ไมตรีลูบศรีษะลูกสาวเบาๆ

"ป๊าน่ารักที่สุดเลยค่ะ"

@มหาวิทยาลัย

"ไอ้ลมคืนนี้มึงไปเที่ยวเป็นเพื่อนกูหน่อยซิ"หยกพูดขึ้น

"มึงจะไปไหน รายงานมึงทำแล้วหรอ"วาโยถามเพื่อนสาวทั้งที่ตายังไม่ละจากหน้าจอโทรศัพท์

"กูว่าจะไปเที่ยวผับ แต่กูไม่อยากไปคนเดียว"

"มึงคิดยังไงถึงจะไปเที่ยวปกติมึงก็ไม่ชอบไปนี่นา พวกกูชวนไปไม่รู้จะกี่ครั้งมึงก็ปฏิเสธตลอด"

"นี่คุยกับกูเงยหน้ามามองกูบ้างก็ได้ แม่ง!!นั่งจ้องแต่โทรศัพท์"หยกแขวะวาโยอย่างไม่ชอบใจ

"นี่ไอ้หยก มึงอย่ายุ่งกับมัน ไอ้นี่..มันไม่กินหรอกเหล้าอ่ะมันดูดแต่นมเมีย"เมธีเดินมากอดคอวาโยพลางแซว

"มึงพูดเหมือนมึงหึงกูเลยว่ะ มึงคิดอะไรกับบั้นท้ายกูหรือเปล่าว่ะไอ้ธี"

"ไอ้เวร"เมธีส่งค้อนให้เพื่อน วาโยหัวเราะลั่น

"มึงคิดจริงจังหรือเปล่าว่ะไอ้ลม"หยกถามขึ้น

"คนนี้กูรักจริงหวังแต่ง"

"มึงกับเขาอายุห่างกันตั้งเยอะ มึงคิดว่ามึงจะเข้ากับเขาได้หรือว่ะ มึงไม่เคยได้ยินปัญหาช่องว่างระหว่างวัยหรอ"หยกพยายามพูดให้วาโยได้คิดทบทวน

"กูไม่รู้ว่าวันข้างหน้ามันจะมีปัญหาอะไรเกิดขึ้น แต่กูขออยู่กับปัจจุบัน ในวันที่มีเขาอยู่กูก็มีความสุขแล้ว"วาโยจ้องหน้าหยกนิ่ง หยกหลุบตามองพื้นโต๊ะเมื่อเห็นสายตาที่วาโยมองมา

"ไอ้หยก นี่มึงเป็นอะไรเหมือนมึงไม่อยากให้ไอ้ลมมันมีแฟนเลยว่ะ"คำพูดของเมธีทำให้วาโยละสายตาจากหน้าจอขึ้นมองเพื่อนสาวคนเดียวประจำกลุ่ม

"ถ้าเกิดกูบอกว่า กูไม่อยากให้มึงมีแฟนล่ะ มึงจะว่าไง"หยกจ้องเข้าไปในดวงตาคู่หวาน

"ทำไม มึงจะบอกว่ามึงชอบกู?"วาโยเลิกคิ้วมอง

"ก็ถ้าสมมุติกูชอบมึงจริงๆ มึงจะยอมเลิกกับผู้หญิงคนนั้นแล้วมาคบกับกูมั๊ย" หยกถามขึ้น

"กับมึงกูไม่เคยคิดแบบนั้น เพราะสำหรับกูมึงคือเพื่อนที่ดีที่สุด"วาโยจ้องตาเพื่อนสาวด้วยสายตาเด็ดเดี่ยว หยกหลบตาวูบ

"กูพูดเล่น กูแค่ห่วงมึงกลัวว่ามึงจะถูกเขาหลอก กูแค่ไม่อยากเห็นมึงเสียใจ"

"เมื่อกูตัดสินใจแล้ว กูต้องยอมรับผลของมันให้ได้ งั้นกูกลับก่อนนะ"วาโยลุกขึ้นทันที เมธีจ้องมองเพื่อนทั้งสองคนอย่างหนักใจ เขารู้ว่าหยกแอบชอบวาโยมานานแล้ว แต่สำหรับวาโยกลับมองว่าหยกคือเพื่อนคนหนึ่งเรื่องความรักมันบังคับความรู้สึกกันไม่ได้จริงๆ

.....................

กลับมาแล้วหลังจากที่หายไป1วัน

จัดไปแบบฟินๆ ก่อนดราม่าจะมาเสิร์ฟกันนะงัฟ

ขอบคุณทุกกำลังใจที่ส่งมาให้ไรท์นะคะ ตอนนี้ไรท์ดีขึ้นนิดหน่อยแล้วคะ

คอมเม้นท์ และกดถูกใจเพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์กันด้วยนะคะ♥️♥️♥️

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว