ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เกียร์ห่มกาวน์ : พี่ยินดี

ชื่อตอน : เกียร์ห่มกาวน์ : พี่ยินดี

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.1k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ก.พ. 2564 19:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เกียร์ห่มกาวน์ : พี่ยินดี
แบบอักษร

หน้าร้าน 

“พวกมึงไปนั่งก่อน กูไปหาไอ่รักแปป” เดินเข้ามาไอ่นนท์มันก็ไล่ผมกับไอ่วาไปหาที่นั่ง  

ผมก็เดินไปหาที่นั่งตามที่มันบอก ผมเลือกที่จะนั่งมุมส่วนตัว มันสงบเหมาะกับการเอาเวลาที่จะนอน มานั่งชิลๆแบบนี้ รอสักพักไอ่นนท์ก็เดินกลับมา พร้อมกับน้ำที่พวกผมได้สั่งก่อนที่จะมานั่ง ทำไมมีเค้กด้วย พวกผมไม่ได้สั่งนิ  

“เค้กมาจากไหนว่ะ” ไอ่วาถาม เพราะมันก็คงสงสัยเหมือนผม 

“ของฟรี” ไอ่นนท์มันตอบ แล้วเอาของออกจากถาดที่ใส่ของมา มึงก็ไม่เอาของน้องมา มึงนี้นะ ผมบ่นมันอยู่ในใจ เพราะพูดบ่นออกไป มันก็ไม่ได้สนใจที่จะฟังอยู่ดี แต่เค้กที่เอามา ผมไม่เคยเห็นน้องทำขายเลยนะ คงลองทำหรือไม่ก็กำลังเป็นสูตรใหม่หรือป่าว 

“นี้ของมึง” ไอ่นนท์มันยื่นจานเค้กให้ไอ่วา ให้ตัวมันเอง และก้อนสุดท้ายมันยื่นให้ผม เค้กก้อนนี้ตกแต่งออกมาแล้วให้ความรู้สึกแปลกๆ ต่างจากอีกสองก้อน เพราะสองก้อนนั้นมันออกโทนน่ารักสดใส แล้วทำไมก้อนที่ผมมันออกโหวงๆว่ะ 

“ทำไมของกูไม่ใช่ก้อนนั้นอ่ะ” ไอ่วามองมาที่เค้กของผม แล้วหันไปถามไอ่นนท์ 

“ก้อนนี้มีก้อนเดียว และไม่ใช่ของมึงไงเพื่อน” มองหน้าผมแบบนี้คืออะไร 

“หมายความว่าอะไร” ผมมองเค้กแล้วเงยไปมองหน้ามัน 

“กูคงสื่อสารผิดไปหน่อย มันเลยออกมาเป็นแบบนี้” มันมองหน้าผม แล้วตอบออกมา 

“สื่อสาร ? ” สื่อสารอะไรของมัน จะพูดก็ไม่พูดไอ่นี้  

“กูบอกว่ามึงไม่ชอบขนม” ไม่ชอบขนม ? หรือว่า... 

“...?” คงไม่ใช่แบบที่ผมคิดใช่ป่ะ 

“เออ กูขอโทษ” นั้นไง แล้วผมต้องทำไง 

“==” ผมมองหน้ามันแบบว่า กูพร้อมฆ่ามึงอ่ะ  

  

“เจ้กลับเข้ามาแล้วหรอ แล้วเฮียอ่ะ ยังอยู่หน้าร้านป่ะ” ฉันถามเจ้ เพราะเจ้ออกไปหน้าร้าน ส่วนฉันกำลังจะทำเค้ก ยังเหลือเวลาอีกเยอะ และไม่อยากออกไปข้างนอกด้วย ตอนที่กำลังอยู่กับเจ้หลังร้าน เฮียก็เข้ามาหา บอกว่ามากับเพื่อน แถมเฮียมันยังบังอาจเอาเค้กที่ฉันแต่งหน้าออกไปด้วย  

“เราแต่งเค้กก้อนนี้หรอ” หืม ? ไม่ใช่เสียงเจ้นิ  

“พี่เข้ามาได้ไงคะ” หลังจากก้มหน้าก้มตาอยู่ ก็เงยขึ้นไปมองบุคคลที่เข้ามา 

“เข้ามาไม่ได้หรอ” พี่เขาเลิกคิ้วถาม 

“เปล่าค่ะ มาเอาของหรอคะ” ฉันตอบกลับไปแบบนิ่งๆ  

“มาหาเรานั้นแหละ ได้มั้ย” ห้ะ ? มาหาฉัน 

“….” ไม่เข้าใจ มาหาฉันเนี้ยนะ มาหาทำไมอ่ะ หรือจะเข้ามาบอกว่าไม่ให้ฉันซื้อของไปให้แล้ว 

“ขนมเมื่อวานอร่อยมากเลยนะ” อร่อย ? พี่เขากินด้วยหรอ 

“พี่ไม่ชอบขนมนี้ค่ะ” ถามออกไปด้วยความสงสัย 

“ไม่ชอบก็จริง แต่ที่เราซื้อมา พี่กินหมดเลยนะ ไม่ได้ทิ้งด้วย” พี่ ? 

“อ่อค่ะ” จะให้ตอบและทำหน้ายังไงล่ะตอนนี้ 

“จริงๆนะ พี่กินหมดจริงๆ ไม่ใช่แบบที่เราเข้าใจนะ” แบบที่เราเข้าใจ คือพี่เขาไม่กินขนมเราอ่ะหรอ  

“ค่ะ” ตอบกลับแบบงงๆ เจอพี่เขาพูดตรงๆแบบนี้ ก็เอ๋อแดกไปสิผิงผิง 

“เราไม่เชื่อพี่หรอ” พี่เขามองหน้าเรา พร้อมคิ้วที่ขมวดเข้าหากัน 

“เปล่าค่ะ” เชื่อค่ะ น้องเชื่อพี่แล้ว ไม่ต้องทำหน้าจริงจังแบบนั้น 

“แล้วทำไมทำหน้างั้นล่ะ” ฉันทำหน้าไงหรอ อ่อ เข้าใจแล้ววว เพราะหันไปส่องกระจกข้างหลัง ก็เห็นตัวเองทำหน้านิ่งๆ แบบงงๆ ไม่เปลกที่พี่เขาจะคิดว่าฉันไม่เชื่อ  

“ก็แค่แปลกใจเฉยๆ” จริงๆนะ อยู่ดีๆพี่เขาก็เข้ามาบอกว่าขนมที่ซื้อไปให้พี่เขากินหมด แล้วยังบอกว่าอร่อย ทั้งที่พี่เขาไม่ชอบขนม จะไม่ให้ฉันแปลกใจได้ไง 

“รู้มั้ย ไม่ว่าอะไรที่เราซื้อมา พี่ยินดีรับ และกินมันทุกอย่าง เข้าใจมั้ย” อย่ายิ้มแบบนั้น มันดูเจ้าเล่ห์และน่าหลงใหลเกินไป รู้สึกเหมือนจะตกลงไปในหลุมเลยแฮะ >< 

“O_O” ตึก ตึก ตึก เต้นเบาๆหน่อยหัวจายยยยยยย เจอยิ้มนี้เข้าไป อยากมุดดินหนีเลย ก็เข้าใจว่าหล่อ น่ารัก แต่อย่าน่ารักเยอะ ผิงผิงจะไม่ไหวเอานะ  

  

 “หึๆ แล้วทำอะไรอยู่ครับ” อ่า…หน้าค่ะหน้า ไม่ต้องยื่นหน้าเข้ามาใกล้ก็ได้ ถามเฉยๆก็ด้ายย 

 คือฉันกับพี่เขายืนอยู่ตรงข้ามกัน พี่เขายืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ของโต๊ะทำขนม ส่วนฉันยืนอยู่ข้างหลัง แล้วอยู่ดีๆพี่แกเล่นยื่นหน้าเข้ามาหาฉันใกล้ๆ ยกยิ้มมุมปากด้วยนะ ผิงผิงลูกตั้งสติๆๆๆๆ 

“กำลังจะทำขนมเค้กค่ะ” ฉันตั้งสติ แล้วตอบพี่เขากลับไปให้ปกติที่สุด 

“พี่ก็อยากทำ สอนพี่ได้มั้ยครับ” ก็นะ ไอ่เดินมายืนฝั่งเดียวกันก็เข้าใจได้ แต่ต้องมายืนชิดกันขนาดนั้นมั้ย แล้วหน้าหล่อๆอ่ะ ก็ไม่ต้องยื่นมาขนาดนี้ โอ้ยยยยยย >//< 

“ถ้าพี่อยากทำจริงๆ ผิงสอนให้ก็ได้” เอาก็เอาว่ะ ไฟต์ติ้งงงงง (แค่ทำเค้กผิงผิง ไม่ได้ไปออกรบ : ไรท์) อ้าวหรอ ฮ่าๆๆ 

“แทนตัวเองว่าผิง ก็น่ารักดีนะ” อ่า…โปรดหยุดยิ้มเดี๋ยวนี้ ขอร้องงงงงง พ่อจ๋าแม่จ๋าช่วยผิงด้วยยยย 

“อันนี้ผิงผสมแล้ว พี่เอามาร่อนเลยค่ะ” ฉันรีบเปลี่ยนเรื่อง และหยิบแป้งที่ผสมแล้ว มาให้พี่เขาร่อน 

“แบบนี้หรอ” ฉันหันไปมองที่พี่เขาทำ พี่เขาก็ทำตามที่ฉันบอกนะ แต่ถ้าทำแบบนั้น มันจะ… 

“ระวังนะคะ ทำบะ…เบาๆ” ไม่ทันแล้ว บอกยังไม่ทันจะขาดคำ  

“แค่กๆๆ” นั้นไง แป้งฟุ้งกระจายเต็มเลย 

“เป็นไงบ้างคะ ผิงบอกให้ระวังๆ ดูสิแป้งเลอะเต็มหน้าเต็มตัวไปหมดเลย” ฉันวางของที่กำลังถืออยู่ หันไปดุเบาๆ ที่ตอนนี้มีแต่แป้งให้ขาวไปหมดเลย 

“นิดหน่อยครับ” อะไรที่บอกว่านิดหน่อย 

“แบบนี้ไม่นิดแล้วค่ะ ดูสิเลอะไปหมด” ฉันดุ และส่ายหน้าเบาๆ 

  

“มาค่ะ ผิงเช็ดให้” ฉันยกมือขึ้นไปเช็ดแป้งที่ติดอยู่ตามหน้าให้ คนอะไรตัวสูง ดีนะที่ฉันไม่ได้เตี้ย เลยไม่ต้องเขย่งเท้า ได้แต่ยื่นหน้าและยื่นมือออกไปแทน ดูสิเลอะไปหมด ฉันไล่สายตาดูไปรอบๆหน้าของพี่เขา เนี้ยไหนจะตรงหน้าผาก ไหนจะแก้ม เห้ออออ มันน่าบ่นจริงๆ  

“เสร็จแล้วค่ะ” เช็ดไปสักพักก็เรียบร้อย แต่ทำไมฉันรู้สึกว่าหน้าเราใกล้กันไม่หรือป่าว หรือฉันคิดไปเองว่ะ 

“ขอบคุณครับ แต่ใกล้อีกก็ได้นะ หึๆ :)” อ่า…ฉันว่าฉันเอาหน้าไปใกล้พี่เขามากไปอ่ะ งื้อออ ก็ตอนที่เช็ดให้ใครจะมาระวัง จริงมั้ย แล้วตอนนี้พึ่งมาคิดได้ ก็ตอนที่พี่เขาบอกเนี๊ย ! แล้วอีกอย่างรอยยิ้มพี่เขาอยู่ตรงตาเลยแม่ >//< 

ตึก ตึก ตึก  

---------------- 

ดี ไม่ดียังไง ติชมกันได้นะคะ 

แล้วไรท์จะนำไปปรับปรุง 

เจอกันตอนหน้าคร้าาาา  

:) 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว