อะตอมส์ แต่งนิยายครั้งแรก 29 มีนาคม 2019

ชื่อตอน : 1. ฝันร้าย

คำค้น : ฝันร้าย, หวามรัก, พี่ชายบุญธรรม, พี่น้องท้องชนกัน, หื่น, เซ็กส์

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ก.พ. 2564 23:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
1. ฝันร้าย
แบบอักษร

 

"ถ้าไม่มีแกพี่สาวของฉันก็คงไม่ตาย 

 

"ยัยเด็กไม่มีแม่ ยัยตัวกาลกิณี" 

 

"ยัยคนไม่มีเพื่อนคบ ไปเล่นคนเดียวเลยไป" 

 

"ไม่ว่าใครจะว่าลูกยังไงลูกก็เป็นลูกสาวของพ่อ" 

 

"พ่อรักลูกที่สุดนะ" 

 

"คุณพ่อจะไม่เกลียดและจะอยู่กับแอลตลอดไปใช่ไหมคะ" 

 

"พ่อจะอยู่กับลูกตลอดไปเลย" 

 

"อยู่ข้างนอกดูแลตัวเองดีๆนะลูก พ่อขอโทษที่ทำตามสัญญาไม่ได้" 

 

"อย่ามาเจอหน้าพ่ออีก..." 

 

"ไม่นะคะ อย่าพาคุณพ่อไปนะคะ อย่าไปนะ...ไม่ ไม่!" 

"แอล..." 

"พ่อหนูไม่ได้ฆ่าใคร ฮือ อย่าพาพ่อหนูไปเลยนะคะ ฮึก ฮือ" 

"แอลตื่นแอล" 

เสียงเรียกปลุกของพี่ชายบุญธรรมที่ฉันคุ้นเคยมาตั้งแต่เด็กช่วยปลุกฉันให้ตื่นขึ้นมาจากฝันร้าย ฝันร้ายที่ฉันมักจะฝันแบบนี้มาโดยตลอดนับตั้งแต่วันที่พ่อของฉันเดินเข้าไปอยู่ในเรือนจำเมื่อสิบเอ็ดปีที่ผ่านมา 

"พี่อุ่น"ฉันรู้สึกตัวขึ้นมาทั้งน้ำตาแล้วก็โผลเข้ากอดพี่ชายที่นั่งอยู่บนเตียงข้างๆฉันเอาไว้แน่น ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาเขาคือคนที่อยู่กับฉันและคอยปลุกฉันในเวลาที่ฉันต้องฝันร้ายแบบนี้...เขาคือพี่ชายบุญธรรมของฉันเอง 

"ฝันร้ายอีกแล้วเหรอ ไม่เป็นไรนะ พี่อยู่ตรงนี้แล้ว"พี่อุ่นบอกแล้วลูบที่ผมให้ฉันไปด้วย ความอบอุ่นและอ่อนโยนของพี่อุ่นช่วยให้ฉันรู้สึกดีขึ้นมาเป็นอย่างมาก  

 

ย้อนเล่าถึงอดีตก่อนที่ฉันจะได้มารู้จักกับพี่อุ่นในตอนนี้ ฉันชื่อแอลเป็นเด็กที่กำพร้าแม่มาตั้งแต่วันแรกที่ฉันคลอด แม่ของฉันเสียชีวิตในตอนที่ฉันคลอดออกมาและก็เพราะสาเหตุนี้เมื่อฉันยังเป็นเด็กจึงไม่มีใครอยากจะเล่นกับฉัน ตอนเด็กฉันไม่มีเพื่อนคนไหนคบแม้แต่เพื่อนข้างบ้านหรือแม้แต่เพื่อนที่เรียนในห้องเดียวกัน ฉันมีแค่พ่อที่คอยดูแลเอาใจใส่ฉันมากๆ พ่อฉันเป็นคนดีแล้วก็ใจดีกับฉันที่สุด แต่แล้ววันหนึ่งตอนที่ฉันอายุได้แค่เจ็ดขวบ อยู่ๆก็มีตำรวจมาจับพ่อฉันออกไปจากบ้านแล้วก็ใส่กุญแจมือให้พ่อฉันด้วย เขาบอกว่าพ่อของฉันฆ่าคนตายแล้วเขาก็พาพ่อฉันเดินออกไปเลย ในตอนที่พ่อเดินไปขึ้นรถฝากกับเขาพ่อร้องกลับมาบอกฉันว่าให้ฉันดูแลตัวเองดีๆแล้วก็ขอโทษที่ไม่สามารถทำตามสัญญาว่าจะอยู่กับฉันตลอดไปได้ แล้วตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมาชีวิตของฉันก็เหมือนมืดดับไปเสียทุกอย่าง ฉันอายุแค่เจ็ดขวบแต่ต้องมาอาศัยอยู่ในบ้านลำพังคนเดียว นอนในห้องมืดๆเพียงคนเดียว ไม่มีพ่อให้คุยด้วย ไม่มีพ่อเล่านิทานให้ฟัง ไม่มีพ่อคอยปลอบใจในเวลาที่ฉันร้องไห้ บ้านที่ฉันอยู่และเคยตลบอบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะของฉันและพ่อหายไปในความมืดมิดที่เงียบงันจนน่ากลัว  

ฉันอาศัยอยู่ในบ้านเพียงลำพังมาเกือบหนึ่งเดือนโดยมีคุณครูที่โรงเรียนคอยมาดูแลความเป็นอยู่และช่วยซื้อข้าวซื้อขนมมาให้ในบางครั้ง แต่นอกจากคุณครูประจำชั้นของฉันแล้วก็ไม่มีครูคนไหนหรือเพื่อนคนไหนอยากจะอยู่ใกล้ฉันเลย ฉันได้ชื่อว่าเป็นลูกสาวของฆาตกรที่ไม่มีเพื่อนคนไหนอยากคบหา ฉันโดนเพื่อนรวมหัวกันแกล้งอยู่ตลอดเวลาเหมือนเช่นตอนที่ฉันยังมีพ่อ แต่ถ้าโดนแกล้งแล้วยังได้กลับไปเล่าให้พ่อฟัง ได้ยินคำปลอบใจจากพ่อแล้วก็ได้ทานอาหารอร่อยๆฝีมือพ่อมันก็คงจะดี แต่ฉันก็รู้อยู่แก่ใจว่าฉันไม่มีทางได้ทานกับข้าวฝีมือพ่ออีกแล้ว 

อยู่มาวันหนึ่ง ในตอนที่ฉันเดินกลับมาจากโรงเรียนและกำลังเปิดประตูบ้าน อยู่ๆก็มีชายมีอายุคนหนึ่งเดินเข้ามาหาฉัน เขาบอกว่าเขาชื่อลุงโอเป็นเพื่อนรักเก่าของพ่อฉัน และลุงโอก็คือคนที่รับเลี้ยงฉันมาเป็นลูกบุญธรรมและก็เป็นคนที่ฉันเรียกว่าพ่ออยู่ในตอนนี้... 

พ่อโอเป็นนักธุรกิจที่เดินทางไปดูงานและลงทุนที่ต่างประเทศบ่อยๆ พ่อพาฉันมาที่บ้านหลังใหญ่ที่มีเหล่าคนรับใช้อยู่กันเรียงรายและพ่อโอก็มีลูกชายหนึ่งคนชื่อว่าพี่ไออุ่นและพี่ไออุ่นก็มีอายุมากกว่าฉันแค่สองปี พ่อโอพาฉันมาเพื่อให้ฉันมาเป็นเพื่อนเล่นและเป็นน้องสาวให้พี่ไออุ่น แต่ว่าในตอนแรกที่ฉันมาอยู่ที่บ้านหลังนี้พี่ไออุ่นเขาก็เหมือนจะไม่ค่อยชอบฉันสักเท่าไหร่นัก เขาไม่คุยกับฉันและเอาแต่เดินหนีฉันที่คอยวิ่งตามพี่เขาอยู่ตลอด แต่หลังจากนั้นที่ฉันได้ไปเข้าโรงเรียนกับเขาและในตอนที่ฉันโดนเพื่อนคนอื่นรังแกพี่ไออุ่นก็จะเป็นคนแรกที่คอยมาช่วยและปกป้องดูแลฉัน 

หลังจากผ่านเหตุการณ์ต่างๆมาด้วยกันเกือบสองเดือนนับตั้งแต่วันที่ฉันเข้าไปอยู่ในบ้านหลังใหม่ฉันกับพี่ไออุ่นเราก็เริ่มสนิทและตัวติดกันมากขึ้น พี่ไออุ่นใจดีกับฉันพอๆกับพ่อโอ พ่อโอใจดีกับฉันเหมือนลูกสาวแท้ๆมาโดยตลอด และพี่ไออุ่นก็คอยเอาใจใส่ดูแลและปกป้องฉันเหมือนน้องสาวของเขาคนหนึ่งมาโดยตลอดเช่นเดียวกัน 

หลังจากเหตุการณ์เมื่อสิบปีก่อนผ่านพ้นไปแล้ว แม้ว่าฉันจะยังจำเรื่องร้ายๆทุกอย่างได้ และเหตุการณ์ครั้งเก่าจะยังตามมาหลอกหลอนในความฝันฉันแทบทุกคืนวัน แต่ฉันก็ยังอยากขอบคุณฟ้าที่ไม่ได้ใจร้ายกับคนคนหนึ่งไปเสียทุกเรื่อง ฉันอยากขอบคุณที่ฟ้ายังช่วยเห็นใจให้ฉันได้เจอกับคนดีๆจนมีชีวิตต่อมาได้จนถึงวันนี้ แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นฉันก็ยังคิดถึงพ่ออัตพ่อแท้ๆของฉันที่อยู่ในเรือนจำเสมอมา...ฉันคิดถึงพ่อทุกวัน แม้ว่าพ่อจะห้ามไม่ให้ฉันไปเจอหลังจากที่ฉันไปหาพ่อเมื่อสองปีก่อนแต่ฉันก็ยังคิดถึงและเป็นห่วงพ่ออยู่เสมอ ฉันอยากคุยกับพ่อ อยากทานกับข้าวฝีมือพ่อแล้วก็อยากกอดพ่อมากที่สุด และฉันก็แอบหวังว่าในสักวันฉันคงจะมีโอกาสได้ทำแบบนั้น ฉันรอพ่ออยู่เสมอ และฉันก็เชื่อว่าพ่อเองก็คงอยากจะออกมาเจอหน้าฉันเช่นเดียวกัน 

 

ย้อนมาที่ปัจจุบันตอนนี้ฉันเรียนอยู่ม.6  

เกือบ11ปีแล้วที่ฉันมาอาศัยอยู่ในบ้านของพ่อโอในฐานะลูกสาวบุญธรรมของพ่อโอแล้วก็ในฐานะน้องสาวบุญธรรมของพี่ไออุ่น ตลอด11ปีที่ผ่านมา เกือบทุกคืนที่ฉันเอาแต่ฝันร้ายเห็นเหตุการณ์ในอดีตและก็ตื่นขึ้นมาร้องไห้ในตอนกลางคืนพี่ไออุ่นจะเป็นคนที่คอยเข้ามาปลุกและปลอบใจฉันมาโดยตลอดและแม้กระทั่งตอนพี่จะต้องไปเรียนมหาวิทยาลัยและมีหอพักอยู่ใกล้ๆที่เรียนพี่ก็ยังต้องกลับมานอนที่บ้านเพื่อที่จะได้มาอยู่เป็นเพื่อนฉันอย่างเช่นในตอนนี้ 

พี่ชายฉันดีกับฉันมาก และบางทีฉันก็รู้สึกว่าฉันเป็นภาระให้กับพวกเขามากๆ ฉันไม่ใช่ลูกแท้ๆไม่ใช่น้องสาวแท้ๆแต่พวกเขาก็ดีกับฉันจนฉันไม่รู้ว่าจะตอบแทนพวกเขายังไงแล้ว... 

"วันนี้พี่อุ่นบอกว่าเรียนเสร็จดึกแล้วบอกจะนอนหอไม่ใช่เหรอคะ"ฉันที่เริ่มรู้สึกดีขึ้นหลังตื่นจากฝันร้ายเอ่ยถามพี่ชายในขณะที่ใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยรอยน้ำตายังคงซุกอยู่ที่อกแกร่งจนชุดนักศึกษาสีขาวของพี่อุ่นเปียกชุ่มไปหมด 

"พี่อยากมานอนกอดน้องสาวขี้แยของพี่มากกว่า ดูสิ พี่ไม่ได้มานอนด้วยแค่นี้ทำเป็นฝันร้ายแล้วร้องไห้เป็นเด็กขี้แยไปได้"พี่ไออุ่นบอกแค่นหัวเราะก่อนที่จะก้มลงมาใช้ปลายนิ้วปาดคราบน้ำตาออกจากแก้มฉันอย่างแผ่วเบา... 

 

 

ไรท์ขอฝากพี่ไออุ่นกับน้องแอลไว้ในอ้อมอกอ้อมใจของทุกคนด้วยนะคะ เรื่องนี้เป็นเรื่องความรักแนวพี่น้องบุญธรรม เน้นไปทางอีโรติก18+นิดๆ (หรือบางทีก็อาจไม่นิด^^) ยังไงก็ฝากเข้ามาอ่านกันด้วยเด้อ 

1 เม้นต์ = 10 กำลังใจ 

1 ไลค์ = 100 แรงผลักดัน 

...ซั่นดอกหวา... 

ความคิดเห็น