ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ยาปลุกกำหนัด 2

ชื่อตอน : ยาปลุกกำหนัด 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ก.พ. 2564 20:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ยาปลุกกำหนัด 2
แบบอักษร

ความร้อนรุ่มที่ก่อตัวภายในช่วยยืนยันว่ากำยานนี้มีปัญหาจริง ยาปลุกกำหนัดนี้ไม่ใช่ฝีมืออวี้หลุน ดวงตาลึกล้ำมองหยวนฉวี่หลิน ที่แท้นางรั้งเขาไว้ด้วยเหตุนี้ เว่ยเต๋อเทียนพยายามกดข่มความปรารถนาที่กำลังพลุ่งพล่าน เขารู้สึกว่าฤทธิ์ยามันรุนแรงเกินต้านทาน “เรามีธุระที่ต้องไปจัดการ ขอตัวก่อน” เสียงทุ้มต่ำแหบพร่า สติเริ่มหลุดลอย

“ฝ่าบาท ไฉนพระพักตร์ของพระองค์จึงแดงก่ำเช่นนี้ ทรงประชวรใช่หรือไม่เพคะ หม่อมฉันจะให้คนไปตามหมอหลวง” หยวนฉวี่หลินเห็นเว่ยเต๋อเทียนมีอาการผิดปกติพลันเป็นห่วง มือเล็กเข้าไปประคองเตรียมพาชายหนุ่มเข้าไปพักผ่อนด้านใน

“เราไม่เป็นไร” เว่ยเต๋อเทียนเอ่ยดักหยวนฉวี่หลินที่กำลังจะร้องตะโกนให้คนไปตามหมอหลวง “เจ้าพักผ่อนเถิด เราจะไปที่ห้องทรงพระอักษร” มือใหญ่เลื่อนมือเล็กออกจากแขน สัมผัสของหญิงสาวยิ่งกระตุ้นอารมณ์ดิบเถื่อนในตัวบุรุษ

“ไม่เพคะ หากไม่ให้หมอหลวงมาตรวจพระอาการ หม่อมฉันจะวางใจได้อย่างไร” หยวนฉวี่หลินกระวนกระวายเมื่อเห็นอีกฝ่ายอาการย่ำแย่ลงเรื่อย ๆ นางไม่เข้าใจว่าเกิดอันใดขึ้น เมื่อครู่เขาก็ยังปกติดี “หม่อมฉันจะประคองฝ่าบาทเข้าด้านในก่อน”

“ไม่ต้อง!” เสียงตวาดของเว่ยเต๋อเทียนทำหยวนฉวี่หลินตกใจ

ตั้งแต่ทั้งสองรู้จักกันมา กระทั่งขึ้นเสียงไม่พอใจชายหนุ่มก็ไม่เคย เป็นเหตุให้คนถูกตวาดเสียขวัญไม่น้อย ดวงตาคู่งามมีน้ำใส ๆ เอ่อคลอ

“หลินเอ๋อร์ เราขอโทษ เราไม่ได้ตั้งใจ” เว่ยเต๋อเทียนเข้าไปปลอบหญิงสาว สติเริ่มรางเลือนทุกที สองมือกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ไม่ว่าอย่างไรก็จะไม่ยอมถอนฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดกับนาง “เราต้องไปแล้ว วันหลังค่อยมาหาเจ้าใหม่”

หยวนฉวี่หลินกอดเว่ยเต๋อเทียนไม่ยอมปล่อย “หม่อมฉันไม่ให้ฝ่าบาทไป คืนนี้อยู่กับหม่อมฉันเถิดเพคะ”

“อย่าดื้อ เป็นเด็กดี”

“หม่อมฉันไม่สน อย่างไรคืนนี้ฝ่าบาทก็ต้องประทับอยู่กับหม่อมฉัน”

“หลินเอ๋อร์” เว่ยเต๋อเทียนพยายามแกะแขนหยวนฉวี่หลิน ทั้งสองยื้อยุดฉุดกระชากกันเป็นพัลวัน สุดท้ายเป็นเว่ยเต๋อเทียนที่สลัดอีกฝ่ายได้สำเร็จ ทว่าดวงหน้าหยวนฉวี่หลินกลับเปลี่ยนไป ‘หรูเอ๋อร์’

มือหนายื่นไปสัมผัสดวงหน้างาม ยามนี้ชายหนุ่มถูกฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดครอบงำสติไปจนสิ้น วงแขนแกร่งช้อนร่างบอบบางขึ้นมุ่งตรงไปยังห้องนอนด้านใน

ดวงตากระจ่างใสของหยวนฉวี่หลินฉายความงุนงง ไม่เข้าใจว่าเว่ยเต๋อเทียนเป็นอะไร เมื่อครู่เขายังผลักไสนางอยู่มิใช่หรือ ไฉนยามนี้จึงมองนางอย่างหลงใหลและเต็มไปด้วยแรงปรารถนา “ฝ่าบาท” เสียงหวานใสเอ่ยเรียกเมื่อซอกคอถูกริมฝีปากหยักซุกไซ้ อาภรณ์สีหวานค่อย ๆ หลุดร่วงออกจากร่างทีละชิ้น

ฝ่ามือหยาบกระด้างลากไล้ไปตามเรือนกายขาวผ่อง ความต้องการของเว่ยเต๋อเทียนพุ่งทะยานจนไม่อาจควบคุม “หรูเอ๋อร์”

ความวาบหวามและเสียวซ่านที่ชายหนุ่มมอบให้สูญสลาย คำเรียกขานเพียงคำเดียวเปรียบเสมือนคมมีดกรีดลงกลางใจ หยวนฉวี่หลินตัวแข็งทื่อไม่รับรู้สัมผัสใด มีเพียงน้ำตาที่บอกว่านางกำลังเจ็บปวด ที่แท้เขาหวั่นไหวให้เซี่ยฟางหรู แต่กลับหลอกนางว่าไม่ได้คิดอะไร สตรีที่หยิ่งทะนงในเกียรติและศักดิ์ศรีจะยอมเป็นตัวแทนของผู้อื่นได้อย่างไร ความเคียดแค้นชิงชังส่งผลให้หญิงสาวออกแรงผลักคนด้านบนจนกระเด็น มือทั้งสองคว้าผ้าห่มมาคลุมกายเปลือยเปล่า “เมื่อครู่ฝ่าบาททรงเพ้อถึงผู้ใด เช่นนี้หรือที่บอกว่าไม่ได้หวั่นไหว”

แรงผลักทำให้เว่ยเต๋อเทียนคืนสติ เขามองความเจ็บปวดรวดร้าวในดวงตาหยวนฉวี่หลินอย่างรู้สึกผิด “เราขอโทษหลินเอ๋อร์” ชายหนุ่มรีบจัดอาภรณ์ที่หลุดลุ่ยให้เข้าที่ ก่อนที่ฤทธิ์ยาจะครอบงำสติอีกครั้ง เขาต้องรีบไปจากที่นี่

“ฝ่าบาทจะเสด็จที่ใด” หยวนฉวี่หลินใช้ผ้าห่มพันกายแล้วรีบร้อนลงจากเตียงตามหลังเว่ยเต๋อเทียน “ทรงหวั่นไหวให้นางตั้งแต่เมื่อใด”

เว่ยเต๋อเทียนใช้สายตาเหลือบมองคนด้านหลังโดยไม่คิดจะหันหลังกลับ “เราขอโทษหลินเอ๋อร์”

“ฝ่าบาท พระองค์ทรงกลับมานะเพคะ จะทรงเดินหนีหม่อมฉันเช่นนี้มิได้” หยวนฉวี่หลินกรีดร้องเสียงแหลมเมื่อเว่ยเต๋อเทียนไม่ยอมอธิบายอะไรก็จากไป ทิ้งไว้เพียงคำขอโทษที่บอกเป็นนัยว่าหัวใจของเขาไม่ได้อยู่ที่นางอีกแล้ว

ทุกครั้งที่ร่วมหลับนอน เว่ยเต๋อเทียนไม่เคยเอ่ยเรียกชื่อนางสักครั้ง ทว่าเมื่อครู่เขากลับเรียกชื่อเซี่ยฟางหรู ทั้งน้ำเสียงที่ใช้ยังเต็มไปด้วยความโหยหาและปรารถนาอย่างแรงกล้า เปลวเพลิงแห่งความอาฆาตแค้นลุกโชนในดวงตาทั้งสอง “เซี่ยฟางหรู ข้าสาบานว่าจะไม่ขออยู่ร่วมโลกกับเจ้า”

หน้าตำหนักเยวี่ยหวา อวี้หลุนกับหงกงกงเห็นผู้เป็นนายออกมาในสภาพอาภรณ์ไม่เรียบร้อยพลันขมวดคิ้ว “ฝ่าบาท”

“พาเราไปตำหนักคุนหนิง” เว่ยเต๋อเทียนรีบร้อนสั่งการเพราะฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดไม่มีทีท่าจะคลาย ยิ่งนานฤทธิ์ยายิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ เขากลัวจะไร้สติดังเช่นเมื่อครู่อีก “ไปตำหนักคุนหนิงเท่านั้น ห้ามพาเราไปตำหนักอื่นเด็ดขาด”

อวี้หลุนเห็นผู้เป็นนายกระสับกระส่ายพลันรู้สึกถึงความผิดปกติ ใบหน้าแดงก่ำ ดวงตาร้อนแรง “ฝ่าบาท พระองค์คงไม่...” เห็นผู้เป็นนายพยักหน้า ผู้บัญชาการหนุ่มพลันแตกตื่น

“ฝ่าบาทเป็นอันใดหรือ” หงกงกงยื่นหน้าเข้ามาใกล้อวี้หลุน

ร่างสูงขยับตัวถอยหนี “ไม่มีอันใด” เรื่องยาปลุกกำหนัดในกำยานมีเพียงอวี้หลุนเท่านั้นที่รู้ และครั้งนี้ชายหนุ่มก็ไม่ได้เป็นคนจัดการ เห็นท่าทางข่มกลั้นอารมณ์ของผู้เป็นนาย อวี้หลุนรีบเก็บความสงสัยทั้งหมดลงท้อง ยามนี้มิใช่เวลามาถามไถ่หาผู้กระทำ เรื่องเร่งด่วนคือต้องถอนยาปลุกกำหนัด และดูเหมือนว่ายาที่ฮ่องเต้หนุ่มต้องการจะอยู่ที่ตำหนักคุนหนิง “กระหม่อมจะพาฝ่าบาทไปเดี๋ยวนี้”

 

# eBook พรี่เต้กับน้องเฮาออกครบ 2 เล่มจบแล้วนะคะ รี้ดท่านใดสนใจไปรับทั้งสองได้ที่เว็บ meb เลยน๊าาาาา รับรองมีครบทุกอารมณ์ยกเว้นดราม่า 555 🤣🤣🤣 (เล่ม 2 จัดโปรลดราคาอยู่นะคะ 9 วันแรก)

 

ความคิดเห็น