Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

[2] คืนนี้ฉันจะยอมนายทุกอย่าง

ชื่อตอน : [2] คืนนี้ฉันจะยอมนายทุกอย่าง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 409

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ก.พ. 2564 19:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[2] คืนนี้ฉันจะยอมนายทุกอย่าง
แบบอักษร

EP.02 คืนนี้ฉันจะยอมนายทุกอย่าง

 

 

 

 

“ทำไมไม่โทรมานะ”

 

ท่ามกลางความวุ่นวายและความสนุกสนานในเซฟเฮาส์หลังโต ทุกคนพาปลดปล่อยสุดเหวี่ยงให้กับเจ้าของวันเกิดอย่างทีฟา

 

บางคนก็ดื่มจนเมาน็อคเฮาท์ไปก่อนเพื่อน แต่ยังมีคนหนึ่งที่นั่งไม่แตะแอลกอฮอล์สักแก้ว นั่นคือผักขา เธอกำลังกังวลใจ นัยน์ตาตากลมใสเอาจดจ่อที่หน้าจอโทรศัพท์มือถือเพื่อรอสายจากบางคน

 

เธอพยายามโทรศัพท์หาเขา ตั้งแต่เขาขับมอเตอร์ไซค์หนีไปจากเธอที่มหาวิทยาลัย แถมยังทิ้งกระเป๋าตังค์ไว้ให้กับเธออีก ที่สำคัญทุกคนรู้ไหมว่าเขาส่งอะไรกลับมา

 

มันดูโคตรทุเรศอย่างบอกไม่ถูก เจ้าป่าไม่รับสายเธอแต่กลับส่งภาพของนำศึกที่กำลังทำอะไรกันกับผู้หญิงและติดเรทรูปท่อนเอ็นใหญ่ตั้งผงาดของเขามาให้เธอดู

 

มันน่าโมโหจริง ๆ ไม่รับสายเธอแต่กลับไปอยู่กับผู้หญิงคนอื่น

 

“น้องขาไม่สนุกเหรอครับ พี่ไม่ค่อยเห็นดื่มเลย” ฟาโรห์เดินมานั่งข้าง ๆ

 

ฟาโรห์รู้จักเธอเมื่อสองเดือนที่แล้วผ่านทีฟา นั่นทำให้เขาชอบในความน่ารักของเธอ แต่เขาไม่กล้าที่จะเดินหน้าจีบเต็ม ๆ เพราะมีผู้ชายคนนั้น คนที่ดูสนิทสนมและหวงเธอ ทำตัวราวกับแฟน นั่นทำให้ฟาโรห์ไม่กล้าจะไปล้ำเส้น จึงได้แต่แอบเก็บซ่อนความรู้สึกเอาไว้

 

“คือพี่อยากจะถามหลายวันแล้ว”

 

“ถามอะไรหรือคะ”

 

“น้องผักขากับผู้ชายหน้าตาเถื่อน ๆ คนนั้นเป็นอะไรกัน?” คำถามที่คาใจเขามานาน ฟาโรห์รู้สึกชอบผักขา แต่ก็ได้เพียงอยู่ในขอบเขต เมื่อเห็นว่าผักขาอาจรักใคร่กับผู้ชายที่ดูอันธพาลคนนั้น

 

“เราเป็นเพื่อนกันค่ะ”

 

“เพื่อน?” เพื่อน... แต่สายตาที่มันมองเธอ ไม่ใช่เลยนี่

 

“ค่ะเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็ก เราก็เลยสนิทกันมากค่ะ” ผักขาพูดถึงอีกคนอย่างยิ้ม ๆ เมื่อนึกไปถึงในหลาย ๆ ครั้งที่เจ้าป่าค่อยปกป้องดูแลเธอ แม้นิสัยเขาค่อนข้างดิบเถื่อน แต่มีอีกหลายมุมในตัวเขาที่เธอรับรู้

 

“ออครับ” ฟาโรห์เองก็ยิ้มออกมาเช่นกัน ในเมื่อเธอบอกว่าเพื่อน เขาก็ไม่จำเป็นต้องถอยอีกต่อไปแล้ว

 

“เอ๊ะ เออ ขอตัวรับสายก่อนนะคะ” ผักขาฉีกยิ้มหวานมองโทรศัพท์ในมือสั่นครืน เธอรีบลุกออกมาจากตรงนั้น เดินหนีจากเสียงเพลงและเสียงโหวกเหวกโวยวายดังของเพื่อน ๆ

 

“ฮัลโหลเจ้าป่า” ผักขาเดินออกมาหยุดที่บริเวณสวนหย่อมหน้าทางเข้าบ้าน ก่อนจะกดรับสายใครบางคน

 

‘ดึกแล้ว กลับบ้าน’ น้ำเสียงเย็นเรียบกรอกผ่านมาทางสาย

 

“มารับหน่อยสิคะ” เธอพูดจาหวานใส่ เธอยังรู้สึกผิดอยู่จับใจและแคร์ความรู้สึกของเขา

 

‘เดินออกมา กูอยู่หน้าบ้านเพื่อนมึง เร็ว ๆ เดี๋ยวฝนมาอีก’ ใช่เหรอ? เขารู้ได้ไง

 

“...” ผักขายกมือถือออกจากหู กึ่งวิ่งกึ่งเดินไปที่หน้าประตูเหล็กเลื่อนบานใหญ่ ก่อนจะเปิดประตูเล็กข้าง ๆ เดินออกไป ก็พบเจ้าของสายกับรถบิ๊กไบค์คันโตจอดอยู่ข้างกำแพง

 

“รู้บ้านของทีฟาได้ไง?” ภายใต้แสงไฟส่องสลัวจากเสาต้นใหญ่ ทำให้ผักขาไม่สามารถเห็นใบหน้าเข้มและรับรู้ได้เลยว่าตอนนี้เขามีสีหน้ายังไง

 

“ขึ้นรถ” จะมีก็แค่น้ำเสียงทุ้มเอ่ยเรียบ ๆ ธรรมดา ผักขาหันมองกลับเข้าไปในตัวบ้านที่ได้ยินเสียงเพลงดังทะลุออกมา

 

“เดี๋ยวไปเอากระเป๋าตังค์กับเสื้อแล้วก็หมวกกันน็อกนายก่อน รอแป๊บ” ว่าแล้วเธอก็รีบวิ่งกลับเข้ามาในบ้าน

 

“ทำไมคุยโทรศัพท์นานจัง คนเถื่อนโทรมาอ่ะดิ” พลอยเอ่ยแซวเพื่อนอย่างออกหน้าออกตา ระหว่างเจ้าป่าคนเถื่อนกับฟาโรห์คุณหมอแสนสุภาพบุรุษ เธอเชียร์คนเถื่อนมากกว่านะ ผักขาดูเป็นสาวน้อยในอ้อมอันธพาลคนเถื่อน ซึ่งเหมาะสมกันดี

 

“อือ โทรมาและก็มารับแล้วอ่ะ”

 

ผักขาหยิบเอาเสื้อแจ็คเก็ตตัวใหญ่ของเขามาสวม ก่อนจะเอากระเป๋าและหมวกกันน็อกของเขามาถือ ตอนนี้เธอยังอยู่ในชุดนักศึกษาอยู่เลย เธอยังไม่ได้กลับบ้านไปเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยซ้ำ

 

“อ่ะ ไป ๆ รีบไปซะ”

 

“หืออออ อะไรรรรรกัน ขาจะกลับแล้วเหรอ” ทีฟาเดินลงมาจากชั้นบนท่าทางเมาหนัก

 

“อือ ขอโทษด้วยนะ ต้องขอตัวกลับก่อน จะพาเจ้าป่าไปฉลองวันเกิดต่อ” เธอว่าไป ทั้งที่ในใจยังนึกไม่ออกเลยว่าจะง้อเขายังไงและพาไปฉลองกันที่ไหน

 

“จะกลับแล้วเหรอครับ” ฟาโรห์โผล่มาในวงสนทนา

 

“ค่ะ”

 

“ให้พี่ไปส่งไหม”

 

“ไม่ต้องหรอกค่ะ รายนี้เขามีแก็ปส่วนตัวรับส่ง” พลอยพูดแทรกขึ้น เธอละไม่ชอบสายตาเวลาฟาโรห์มองเพื่อนของเธอเลยจริง ๆ

 

“พี่อ่ะ ไปส่งยัยขนมปังนู้นนนน” เจ้าของชื่อได้เมาหลับสลบเหมือดแพ้ราบคาบก่อนเพื่อนบนโซฟา

 

“เออ งั้นหนูขอตัวก่อนนะคะ ฉันไปก่อนนะ”

 

“ฉลองกันให้สนุก ๆ น้า~”

 

“ฉลองอะไรกัน?”

 

“ยัยขาจะพาคนเถื่อนไปฉลองงานวันเกิดกัน สองต่อสองค่ะ”

 

“หึ ก็แค่เพื่อน” ฟาโรห์หมุนตัวกลับขึ้นห้อง ในเมื่อผักขากลับแล้วเขาจะอยู่ทำไม นอนสิ! พรุ่งนี้เขามีเข้าเวรตอนเช้าด้วย

 

 

 

“นายเมารึเปล่า” หลังจากกลับออกมาหาเขา ผักขาพยายามเพ่งมองหน้าคนตัวโตในความมืด

 

“ไม่”

 

“เหม็นเหล้า...” เมื่อมองไม่เห็นชัด เธอจึงยื่นจมูกเข้ามาดมดูตามเรียวหน้าคมอันหล่อเหล่า ก่อนจะได้กลิ่นเหล้าหึ่ง

 

“เมาแบบนี้จะขับรถได้เหรอ”

 

“แล้วกูเคยพามึงแหกโค้งคอหักไหมล่ะ”

 

“ก็ไม่” ตลอดแหละ ชอบพูดแดกดันเธอ คนบ้า!

 

“ขึ้นมาอย่าลีลา”

 

“...” ผักขาอมยิ้มแก้มปริสวมหมวกกันน็อกใบใหญ่ รีบกระโดดขึ้นรถคาบซ้อนท้าย สองมือโอบกอดเอวสอบแน่น

 

“ไปฉลองงานวันเกิดนายกัน ฉันเลี้ยง” เธอเลื่อนกระจกขึ้นเพื่อนพูดกับเขา

 

“รวยนักเหรอ” เขานึกหมั่นไส้ เห็นวัน ๆ บ้าทำแต่งานพาสไทม์ เงินที่เขาให้ไปทุกเดือนเดือนละแสน เธอก็ไม่เคยใช้ จะเก็บไว้ไปซื้อเครื่องบินรึยังไงก็ไม่รู้

 

“ก็รวยนะ เมื่อตอนอยู่มาหาลัยมีผู้ชายมาเปย์ ให้มาทั้งกระเป๋า”

 

“...” ออ เหรอ

 

“อีกอย่าง... ฉันขอโทษที่ลืมวันเกิดนาย”

 

“...” หึ ขอโทษแล้วไง ขอโทษก็ไม่ได้อะไร เขาเสียความรู้สึกไปแล้ว

 

“อ่ะ งั้นคืนนี้ฉันจะยอมนายทุกอย่าง”

 

“ทุกอย่างเลยหรอ” เจ้าของใบหน้าดิบเถื่อนยกยิ้มเจ้าเล่ห์อยู่คนเดียว

 

“อือ ทุกอย่าง” เธอตอบออกไป โดยที่คำว่าทุกอย่างอาจนำพาความปวดหัวมาให้เธอ

 

 

 

 

 

ร้านข้าวต้ม...

 

สุดท้ายฝนตกระหว่างทาง เทลงมากระหน่ำอย่างรุนแรง ผักขาเลยให้คนขับจอดและฉลองวันเกิดกันสองคนที่ร้านข้าวต้มในซอยที่ขับมาเจอพอดี แล้วเธอยังอุตส่าห์วิ่งฝ่าฝนไปซื้อเค้กในเซเว่นก้อนเล็ก ๆ ตรงข้ามร้าน มาให้เขาเป่า ถึงมันจะแสนธรรมดาแต่ก็ทำเอาคนตัวโตยิ้มไม่หุบ

 

“อึก พอแล้วววว ไม่เอา” ผักขานั่งตัวโงนเงนไปมา ปัดแก้วเหล้าในมือหนาทิ้ง เธอเมาขนาดนี้แล้วจะยัดเหยียดเธออีกนะ

 

“ไหนว่าจะยอมทำทุกอย่างให้กูหายโกรธ”

 

“แต่ฉันเมาแล้วนะ” เธอว่าเท้าแขนแนบโต๊ะมองตาเขาปริบ ๆ

 

“สี่แก้วไม่เรียกว่าเมา” เจ้าป่าหยิบแก้วที่ตั้งใจชงให้เธอยกกรอกเข้าปากตัวเอง

 

“เจ้าป่า...” ผักขาเอ่ยเสียงหวานเอนหัวซบไหล่กว้าง

 

“โง่แล้วเสือกคออ่อน” ก็ไม่วายได้ยินเสียงบ่น เขานี่ช่างเป็นผู้ชายปากจัด ด่าได้เจ็บแสบจริง แต่พอบทจะเงียบเขาก็จะกลายเป็นอีกคนที่เย็นชาจนน่ากลัว

 

“ใครจะแข็งเหมือนนายล่ะ”

 

“เออ กูแข็งหมดแล้ว” แล้วดูเธอใช้คำศัพท์ในการพูด ล่อแหลมฉิบหาย

 

‘เมาแบบนี้จับเยแม่งเลยดีไหม’ เชื่อเธอเลยว่าใสซื่อ เจ้าป่าก้มมองเป้าตัวเอง พลางสมองอันชาญฉลาดคิดถึงความชั่วร้าย

 

“ผักขากูขอขวัญวันเกิด”

 

“อือได้สิ แต่นายอย่าขอแพงนะ ฉันจน... ไม่มีเงินซื้อให้” เธอเงยหน้าขึ้นมา ส่วนเขาก็โน้มใบหน้าลงหาจนแทบจะชนกัน

 

“มึงไม่ต้องใช้เงินสักบาท ใช้แค่ร่างกายก็พอ” ริมฝีปากหนากระซิบประชิดกลีบปากอวบอิ่ม ก่อนจะถูกนิ้วเรียวยกขึ้นมากั้นกลาง เพราะอีกนิดปากเขาก็จะชนปากเธออยู่แล้ว 

 

“เอาสิ” เธอรู้ความหมายที่เขาพูด ปกติเจ้าป่าจะชอบแต๊ะอั๋งลวนลามเธออยู่เป็นประจำ แต่เขาก็ไม่เคยล่วงเกินอะไรมานอกจากขโมยจูบ กับบีบนมเพียงเท่านั้น

 

“อย่าคืนคำ” กูเอามึงแน่

 

“อือ”

 

“ให้กูทำจริง”

 

“อ่ะ ทำเลย”

 

“ไม่ ไว้ทำที่ห้อง”

 

“ห้องอะไร นายต้องไปส่งฉันกลับบ้าน”

 

“คืนนี้ไม่ไปส่ง มึงต้องไปนอนบ้านกู”

 

“...” ผักขามองสบตา ถ้าเป็นผู้ชายคนอื่นเธอคงปฏิเสธแต่เป็นเขาก็เลยพยักหน้าทันที ดีเหมือนกันจะได้ไม่ต้องกลับบ้านตัวเอง เพราะเธออึดอัดและต้องพบกับความหวาดระแวงไปหมด

 

“น่ารัก” เจ้าป่าทาบมือหน้าแนบแก้ม ก่อนจะจับดึงไปมา

 

“อื้อ เจ็บนะ”

 

“คืนนี้ มึงได้เจ็บกว่านี้”

 

“...?” ทำไม เธอขมวดปมคิ้วสงสัย นั่นทำให้เจ้าป่าอมยิ้มเจ้าเล่ห์กว้าง ดึงเธอเข้ามาซบอก

 

“เดี๋ยวก็รู้” ผักขาหลับตาลงเมื่อหน้าแนบแผงอกแกร่งที่คุ้นเคย เธอรู้สึกมึนหัวและอยากจะอ้วกเอาเหล้าสี่แก้วที่ดื่มลงไปออกมาให้หมด เธอนะคออ่อนจะตายในเรื่องแบบนี้

 

“น้องเช็คบิล”

 

“ค่าาาา พี่คนหล่อ”

 

“ใส่ถุงไหมคะ” สาวประเภทสองเอ่ยถามเสียงหวาน

 

“ไม่ใส่”

 

“พี่ไม่ชอบใส่ถุงเหรอคะ”

 

“ไม่ชอบ จะคิดตังค์ให้กูได้ยัง”

 

“ได้ค่าาา”

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว