email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตื้อเท่านั้นที่ครองโลก (หลักสูตรแม่ทิม) part: วาโย+เมษา

ชื่อตอน : ตื้อเท่านั้นที่ครองโลก (หลักสูตรแม่ทิม) part: วาโย+เมษา

คำค้น : คู่กัด คู่รัก

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.3k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 04 เม.ย. 2564 17:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตื้อเท่านั้นที่ครองโลก (หลักสูตรแม่ทิม) part: วาโย+เมษา
แบบอักษร

รถคันหรูแล่นมาจอดหน้าคอนโดมีเนียมของวาโย หญิงสาวจอดรถนิ่งอยู่กับที่ ใบหน้าสวยยุ่งเหยิงไปด้วยความคิดที่ตีวนกันอยู่ในหัว

“จะเข้าไปหรือไม่เข้าไม่ดีเนี่ย ถ้าเกิดเข้าไปแล้วถูกไล่ออกมาล่ะจะทำยังไง แต่ถ้าไม่เข้าไปแล้วลมหนีไปที่อื่นล่ะจะหาเจอมั๊ย โอ๊ย!! กลุ้ม เอาว่ะด้านได้อายอด ตีมึนเข้าไว้ ฉันจะเชื่อตามแกสอนนะยัยทิม” เมษาสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ขาเรียวก้าวออกจากรถด้วยความมั่นใจ

ร่างสูงโปรงทิ้งตัวลงโซฟาตัวนุ่มอย่างสับสน เขายอมรับว่าเขารู้สึกดีไม่น้อยที่เห็นการกระทำของหญิงสาวที่แสดงออกว่าหึงหวงเขาแบบนี้ แต่ใจหนึ่งก็ยังอดหวั่นกลัวไม่ได้ว่าเธอจะทิ้งเขาไปอีก

“เม คุณเป็นคนยังไงกันแน่” ร่างสูงบ่นพึมพำ ดวงตาคู่หวานปิดเปลือกตาลงอย่างอ่อนล้า ภาพสายตาที่ส่งมาของหญิงสาวเจ้าปัญหามันคอยรบกวนจิตใจของเขาอยู่ในขณะนี้

ก๊อกๆๆ!!!

เสียงเคาะประตูดังขึ้น วาโยลืมตาขึ้นมามองไปที่ประตู หัวใจแกร่งกระตุกเมื่อคิดว่าอาจจะเป็นหญิงสาวที่ทำให้เขาต้องมาอยู่ในสภาพแบบนี้ ใจหนึ่งก็อยากออกไปเปิดประตูแล้วรวบร่างบางเข้ามาในอ้อมกอด แต่อีกใจหนึ่งก็อยากจะดูความพยายามของสาวรุ่นพี่ว่าจะมีมากน้อยแค่ไหน เสียงเคาะประตูก็ยังคงดังอย่างต่อเนื่อง วาโยถอนหายใจเฮือก เขายืดตัวเต็มความสูงแล้วเดินก้าวเท้าไปที่ประตู ชายหนุ่มใช้สายตาส่องไปที่ช่องตาแมว พื้นที่เบื้องหน้าประตูกลับว่างเปล่าไม่มีคนแม้แต่คนเดียว

“ไม่เห็นมีใครเลย มึงหลอนไปแล้วแน่ๆเลยไอ้ลม ”วาโยกร่นด่าตัวเองเบาๆ แต่มือเรียวยาวก็เอื้อมไปกระชากประตูเปิดดูเพื่อความแน่ใจ

ผลั๊ว!!!

“เฮ้ย/โอ๊ย” ร่างบางหงายหลังล้มตึงทันทีที่ประตูถูกเปิดออก

“ลม เจ็บนะ”ใบหน้าบูดบึ้งของเมษาหันมาส่งค้อนให้ชายหนุ่มทันที

“แล้วใครใช้ให้มานั่งตรงนี้ ไม่มีบ้านช่องกลับหรือไง” เสียงกวนประสาทตอบกลับไป

“มี แต่ไม่กลับ จะค้างที่นี่ แล้วก็ห้องนี้ด้วย” พูดจบเมษาลุกขึ้นยืนแล้วก้าวเดินเข้าห้องนอนของชายหนุ่มไปทันที

“นี่!! หยุดนะเมลมบอกให้หยุด”วาโยหันมาปิดประตูแล้ววิ่งตามหญิงสาวเข้าไปในห้อง

“ปิดประตูด้วยลม ง่วง ตาจะปิดอยู่แล้ว”ร่างบางไม่ได้สนใจใบหน้าบูดบึ้งของเจ้าของห้องเลยแม้แต่น้อย หญิงสาวคลานขึ้นไปนอนบนเตียงหลับตาพริ้มอย่างเป็นสุข

“เม ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยนะ”วาโยดึงแขนหญิงสาวขึ้นมา เมษาจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาของวาโยนิ่ง

“ขอนอนด้วยไม่หรือไง ขี้งก”ใบหน้าสวยทำหน้ายู่ใส่ชายหนุ่ม

“ไม่ได้” วาโยหันมามองหน้าหญิงสาวที่ทำหน้ามุ่ยอยู่บนเตียง

“นั่นลมจะไปไหน” เมษารีบถามเมื่อเห็นชายหนุ่มทำท่าจะเดินออกไปข้างนอก

“จะไปนอนคอนโดอาวุฒิ”

“รังเกียจเมขนาดนั้นเลยหรอ”หญิงสาวหน้าเสีย

“ไม่ได้รังเกียจ แต่อยากให้เมทบทวนความรู้สึกของตัวเองให้ดีๆ ไม่ใช่อยากจะเปลี่ยนใจก็เปลี่ยน วันก่อนเมไล่ลมให้ออกไปจากชีวิตเม เมรู้มั๊ย ลมรู้สึกยังไง หัวใจของลมมันเจ็บปวดแค่ไหน ในสิ่งที่เมทำวันนั้น แต่ลมก็พยายามที่จะเข้าใจเม วันนี้ลมตื่นตั้งแต่เช้า เพื่อไปสั่งดอกไม้ให้เม ลมขอเจ้าของร้านเขาจัดช่อดอกไม้เองกับมือ ลมมีความสุขแค่ไหนที่ได้ทำช่อดอกไม้ช่อนั้น ลมตั้งใจว่าลมจะไปขอโอกาสจากเม ต่อให้เมไล่แค่ไหนลมก็ไม่ถอย แต่สิ่งที่ลมเจออ่ะเม เมไม่ได้มีท่าทางทุกข์ร้อนใจเลย เมยังคุยกับคนรักเก่าของตัวเองหน้าระรื่น “ชายหนุ่มระบายออกมาด้วยน้ำตาที่เอ่อล้น

“ลม เมขอโทษ เมอธิบายได้นะ มันไม่ได้เป็นอย่างที่ลมเห็น” เมษาน้ำตาคลอสองหน่วยตา เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าเจ็บปวดแค่ไหนกับสิ่งที่เธอทำ

“ลมไม่อยากฟังเม เมกลับไปเถอะ” วาโยหันหลังให้

“แต่ลมต้องฟังนะ เมขอโทษ ขอโทษที่พูดไม่ดีในวันนั้น ขอโทษที่ทำให้เสียใจ เพราะตอนนั้นเมยังคงสับสนกับความรู้สึกของตัวเอง เมกลัวอะไรต่างๆมากมาย เมกลัวการผิดหวัง เมกลัวคนอื่นจะว่าให้เมว่า...”เมษาพูดออกมาเป็นประโยคแต่เธอก็ขยักคำพูดเอาไว้

“ว่าอะไร?” ชายหนุ่มหันหน้ามาเลิกคิ้วขึ้นมองร่างบางที่จู่ๆก็เงียบลงไม่พูดต่อ

“ก็ ว่าเมเป็นวัวแก่กินหญ้าอ่อน....ไม่ต้องมองมาด้วยสายตาแบบนั้นเลยนะ ก็เมคิดมากนี่นา อยู่ดีๆโลกก็เหวี่ยงเด็กที่อายุห่างกันมาให้เมตั้ง 5 ปี เมต้องคิดมากรึเปล่าล่ะ” เมษาตีหน้ายุ่งเมื่อเห็นสายตามที่มองมาของวาโย

 “แล้วตอนนี้คิดยังไงหรอ ถึงกลับมา” วาโยหันหลังให้ร่างบางอีกครั้ง เมษาค่อยๆคลานเข่ามาด้านหลัง เธอก้าวเท้าลงจากเตียงเดินมาสวมกอดร่างของเด็กหนุ่มเอาไว้จากทางด้านหลัง

“ตอนนี้นะหรอ ไม่มีลมเข้ามาป้วนเปี้ยนในชีวิต โครตเหงาเลยอ่ะ  อย่าไปไหนเลยนะ”ใบหน้าที่ถูแผ่นหลังเขาอย่างออดอ้อนทำให้วาโยหลุดยิ้มขึ้นมา

“ถ้าไม่อยู่ล่ะ?”

“เมตามเก่งนะ บอกไว้เลย ดึกแล้วลมพักผ่อนเถอะ” เมษาปล่อยแขนออกจากเอวสอบ แล้วเดินไปคว้ากระเป๋าสะพายที่เธอวางทิ้งไว้บนหัวเตียง

“นั่นจะไปไหน”วาโยหันมามอง หญิงสาวมองชายหนุ่มด้วยท่าทีมึนงง ก็เมื่อกี้ยังไล่เธออยู่หยกๆ ทีแบบนี้ทำเป็นมาถาม

“ก็กลับนะซิ ลมจะได้พักผ่อน พรุ่งนี้อย่าลืมไปเรียนด้วยนะ ขาดเรียนหลายวันแล้วไม่ใช่หรอ”

“รู้ได้ไงว่าลมขาดเรียน ไอ้ธีบอก?”

“ใครบอกก็ช่างเถอะน่า แต่อย่ามาเสียการเรียนเพราะเมแบบนี้ มันไม่โอเค เข้าใจมั๊ย” หญิงสาวจ้องหน้าวาโยดุๆ

“ถ้าอยากให้ไปเรียนก็ไปส่งซิ” คำพูดของชายหนุ่มทำให้เมษาหันขวับไปมอง

“เอ๊!! ไปส่งงั้นหรอ แล้วพรุ่งนี้เรียนกี่โมงจะได้มารับ”

“เมพูดง่ายแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่”วาโยทำสีหน้าประหลาดใจ

“ตั้งแต่ที่ของสำคัญหาย เลยอยากได้คืนมั้ง เลยต้องทำทุกอย่าง” เมษายิ้มแผล่

“นอนนี่ก็ได้ แต่อย่านอนกอดลมนะ”ร่างสูงยกมือกอดอกได้อย่างน่าหมั่นไส้

“อะไรนะ ให้นอนจริงหรอ งั้นไม่เกรงใจนะ” เมษารีบวางกระเป๋าสะพายลงที่เดิม

“แล้วตื่นไปส่งลมเรียนให้ทันล่ะ ถ้าตื่นไม่ทันลมถือว่าเมไม่ได้ใส่ใจ” ได้ทีชายหนุ่มถึงกับเล่นตัวหนักจนเมษาอดหมั่นไส้ไม่ได้

“ได้ เมจะตื่นให้ทัน นอนนะ ง่วงแล้ว”ร่างบางทิ้งตัวลงนอนหลับตาทันที

“เหอะ! ทำไมไม่ไปอาบน้ำอาบท่าก่อนเป็นผู้หญิงนะเม” วาโยโวยวาย

“ไม่ไหวแล้วพรุ่งนี้ค่อยอาบนะ กู๊ดไนท์เบบี๋” เมษาส่งจูบมาให้วาโยครั้งหนึ่งก่อนที่ดวงตาจะปิดลง

“เม ทำไมดื้ออย่างนี้เนี่ย งั้นขอถามอีกคำถามหนึ่งอย่าพึ่งหลับซิ”วาโยทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ

“หือ อะไรหรอ” เมษาปรือตาขึ้นมามอง

“ตอนนี้เราเป็นแฟนกันจริงๆแล้วใช่มั๊ย ไม่ใช่แฟนเฉพาะกิจแล้วใช่มั๊ย”วาโยถามขึ้น

“เราไม่ได้เป็นแฟนกันหรอก แต่เราเป็นของกันและกันต่างหาก”สิ้นคำตอบของเมษา ใบหน้าวาโยระบายยิ้มออกมาอย่างอิ่มเอม ส่วนคนพูดปิดเปลือกตาหลับไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

 ............................................

วันนี้มาน้อย แต่มานะ วันนี้ไรท์ไม่ค่อยปกติเท่าไหร่เลยค่ะรีด

เวียนหัว สมองตื้อ คิดอะไรไม่ค่อยออกเลยค่ะ ไว้พรุ่งนี้ไรท์มาแก้ตัวใหม่นะงั๊ฟ

อย่าลืมคอมเม้นท์ กดถูกใจเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว