การเขียนนิยายที่ออกมาจากหัวใจ จากสมอง จากสองมือของตัวเองนั้น เชื่อเถอะว่ามันเป็นความสุขและภาคภูมิใจอย่างที่สุด ฉะนั้นอย่าริดรอนความรู้สึกเหล่านั้นไปโดยการขโมยผลงานกันเลยนะคะ❤❤❤ พูดไม่รู้เรื่องแช่งนะ!

บทที่5 ไม่มีทางเลือก

ชื่อตอน : บทที่5 ไม่มีทางเลือก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ก.พ. 2564 19:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่5 ไม่มีทางเลือก
แบบอักษร

ผ่านมาเป็นเวลากว่าสามวันแล้วที่กรองแก้วได้อยู่โรงพยาบาลเพื่อตรวจเช็คร่างกายอย่างละเอียดก่อนเข้ารับการผ่าตัดมะเร็งมดลูก ซึ่งทุกอย่างก็เรียบร้อยดีไม่ได้มีปัญหาแต่อย่างใด และอีกสองวันก็จะสามารถเข้ารับการผ่าตัดได้ทันที

ส่วนทางด้านของเพชรน้ำงามนั้นก็ไม่มีปัญหาใดๆ เช่นเดียวกัน ตอนนี้เธอเตรียมเก็บข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวให้พร้อมก่อนวันเดินทางที่จะถึงในวันพรุ่งนี้

“เรียบร้อยดีไหมคะ ลืมอะไรอีกไหม?” พลอยไพลินเอ่ยถามพี่สาวขณะที่เธอกำลังช่วยหยิบจับเสื้อผ้าข้าวของลงกระเป๋า

“น่าจะไม่ลืมอะไรแล้วล่ะ แต่ถ้าขาดเหลืออะไรที่นั่นก็คงจะหาให้ได้อยู่แล้ว” เพชรน้ำงามหันมาตอบน้อง

“ติดต่อมาหาพลอยบ่อยๆ นะคะ” พลอยไพลินขยับเข้าไปนั่งใกล้ๆ ผู้เป็นพี่ ก่อนจะเอนตัวลงนอนหนุนตักนุ่มที่เธอชอบหนุนนอนเสมอ

“รู้แล้วจ้า ที่ดูไบเวลาช้ากว่าไทยแค่ไม่กี่ชั่วโมงเอง ยังไงเราก็คงได้คุยกันบ่อยๆ” เพชรน้ำงามยิ้มรับ และยกมือขึ้นลูบศีรษะของน้องสาวเบาๆ

“เย็นนี้พี่เพชรอยากทานกับข้าวอะไรเป็นพิเศษไหม พลอยจะตั้งใจทำให้สุดฝีมือเลยค่ะ”

“อืม…กินหมูกระทะกันดีกว่า เห็นน้องๆ บ่นอยากกินกันมาหลายวันละ”

“ดีค่ะ พลอยก็อยากกิน ถ้างั้นเดี๋ยวพลอยออกไปซื้อของมาให้นะคะ พี่เพชรไม่ต้องทำอะไรเลยพี่เพชรรอเฉยๆ เดี๋ยวพลอยบริการเอง” พลอยไพลินเอ่ยพลางขยับกายลุกขึ้นนั่ง

“ไม่ต้องหรอก เราน่ะอยู่บ้านดูน้องๆ ไป เดี๋ยวพี่ปั่นจักรยานออกไปซื้อของสดที่ตลาดเอง”

“งั้นเดี๋ยวพลอยไปเก็บผักที่แปลงปลูกนะคะ ผักบุ้งตัดได้พอดีเลย”

“จ้ะ อ้อ ถ้าพี่โกกลับมาก็ให้จุดเตารอเลยก็ได้นะ”

“ค่ะ ว่าแต่พี่เพชรจะไม่ให้พลอยไปช่วยถือของเหรอคะ” พลอยไพลินพยักหน้ารับ ก่อนจะเอ่ยถาม

“ไม่เป็นไรหรอก พลอยอยู่นี่แหละ อีกสักพักน้องๆ ก็ทยอยกันเลิกเรียนมาแล้ว เดี๋ยวพี่รีบไปรีบมา”

“ค่ะ” พลอยไพลินพยักหน้ารับอีกครั้ง ก่อนที่เพชรน้ำงามจะหยิบกระเป๋าสตางค์แล้วเดินออกจากห้องไป

 

เวลาต่อมา

“วันนี้เข้าครัวเร็วเชียว ทำเมนูอะไรหื้ม?” โกเมนที่พึ่งกลับจากโรงเรียน พอขึ้นบ้านมาก็แวะมาเอ่ยถามพลอยไพลินที่กำลังหั่นผักอยู่ในครัว

“วันนี้ปาร์ตี้หมูกระทะค่ะ เลี้ยงส่งพี่เพชร” พลอยไพลินเงยหน้าขึ้นมาตอบ

“แล้วนี่เพชรไปไหนล่ะ”

“ออกไปซื้อของที่ตลาดน่ะค่ะ”

“ถ้าเดาไม่ผิดคงสั่งให้พี่จุดเตาเตรียมรอไว้ล่ะสิ” โกเมนเอ่ยขึ้นมาอย่างรู้ทัน เพราะแต่ไหนแต่ไรคนที่มีหน้าที่ก่อฝืนก่อไฟก็มีแต่เขาคนเดียว

“ใช่ค่ะ” พลอยไพลินพยักหน้ารับ

“งั้นรอเดี๋ยวนะ พี่ขอไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน แล้วจะลงไปก่อเตาให้”

“ค่ะ” พลอยไพลินพยักหน้ารับอีกครั้ง ก่อนที่โกเมนจะเดินออกไป

“พี่พลอยคะ ก้านพลูทำการบ้านเสร็จแล้วค่ะ มีอะไรให้ช่วยไหมคะ”

“ในครัวนี่ไม่ต้องหรอกจ้ะ เดี๋ยวพี่พลอยจัดการเอง ก้านพลูไปไล่ดูน้องๆ เถอะนะ ให้แต่ละคนทำการบ้านให้เรียบร้อย เสร็จแล้วก็พากันไปนั่งรอที่โต๊ะหินหน้าบ้านนะจ๊ะ”

“ได้ค่ะพี่พลอย” ก้านพลูพยักหน้ารับพร้อมกับยิ้มหวาน ก่อนที่จะไปเดินดูน้องๆ ตามที่ได้รับมอบหมายหน้าที่

 

ครึ่งชั่วโมงถัดมาทุกคนก็ต่างมาเตรียมรออยู่ที่โต๊ะม้าหินหน้าบ้าน เด็กๆ พากันปู่เสื่อเตรียมล้อมวง โดยมีก้านพลูคอยดูแลอย่างเรียบร้อยดี

“ทำไมเพชรยังไม่มาอีกนะ พลอยลองโทรตามหรือยัง” โกเมนที่จุดเตาเตรียมถ่านเสร็จเรียบร้อยหันมาเอ่ยถามพลอยไพลินที่กำลังเช็ดจานชามเพื่อเตรียมแจกน้องๆ

“พี่เพชรลืมเอาโทรศัพท์ไปค่ะ เมื่อกี้พลอยจะโทรไปบอกให้ซื้อน้ำจิ้มแบบไม่เผ็ดมาเพิ่ม แต่เห็นว่าโทรศัพท์พี่เพชรวางอยู่บนโต๊ะในห้องนอนค่ะ”

“ออกไปนานแล้วนะ ตลาดก็อยู่ปากซอยนี่เอง” โกเมนเอ่ยก็พลางชะเง้อมองหน้าบ้าน

“นั่นสิคะ เห็นว่าจะรีบไปรีบกลับ พี่โกออกไปดูหน่อยได้ไหมคะ ไม่รู้ทำไมพลอยถึงรู้สึกไม่ดียังไงก็ไม่รู้” พลอยไพลินเอ่ยบอกชายหนุ่ม ไม่รู้ทำไมจู่ๆ เธอถึงได้รู้สึกใจคอไม่ดีขึ้นมาเสียอย่างนั้น

“ได้สิ ถ้างั้นเดี๋ยวพี่มานะ” โกเมนพยักหน้ารับ ถึงพลอยไพลินไม่ขอเขาก็ตั้งใจจะออกไปอยู่แล้ว เพราะนึกเป็นห่วงเพชรน้ำงามขึ้นมาเหมือนกัน

“ครูโก! ครูโกครับ!”

หากแต่ยังไม่ทันที่โกเมนจะเดินไปยังมอเตอร์ไซค์ของตนเพื่อออกไปตามหาเพชรน้ำงามตามที่ตั้งใจ เสียงของชายผู้หนึ่งก็ดังขึ้นเสียก่อน และเมื่อเขาหันไปตามเสียงก็พบว่าเป็น สมชาย คนขับมอเตอร์ไซค์รับจ้างหน้าปากซอยที่บ้านของเขามักเรียกใช้ไหว้วานอยู่เสมอนั่นเอง

“มีอะไรเหรอครับพี่สมชาย” โกเมนเข้าไปเอ่ยถาม

“น้องเพชรครับ น้องเพชร”

“พี่เพชรทำไมคะ พี่เพชรเป็นอะไร?” พลอยไพลินที่ได้ยินชื่อพี่สาวของตนก็รีบวิ่งเข้าไปหาสมชายทันที

“พลอย ใจเย็นๆ ก่อนนะพลอย” โกเมนเข้าไปแตะไหล่บางของหญิงสาวเบาๆ แม้พอคาดเดาได้ว่าต้องมีเรื่องที่ไม่ดีเกิดขึ้น หากแต่เขาก็พยายามควบคุมสติของตนเพื่อเป็นหลักให้กับน้องๆ โดยเฉพาะพลอยไพลินที่ตอนนี้เนื้อตัวสั่นเทาไปหมดแล้ว “เกิดอะไรขึ้นกับเพชรครับพี่สมชาย” โกเมนเอ่ยถามอีกครั้ง

“น้องเพชรโดนทำร้าย คาดว่าน่าจะถูกจี้ชิงทรัพย์ ตอนนี้รถกู้ภัยพาตัวน้องไปส่งโรงพยาบาลแล้วครับ ผมเลยรีบมาบอกครูโก”

“พี่โก...” พลอยไพลินหันไปเอ่ยเรียกชายหนุ่มพร้อมกับน้ำตาที่ไหลรินด้วยนึกเป็นห่วงพี่สาวจับใจ

“พลอยใจเย็นๆ นะ พลอยอยู่ที่นี่รอฟังข่าว พี่จะไปดูเพชรที่โรงพยาบาล” โกเมนพยายามปลอบโยนพลอยไพลินให้เย็นลง

“พลอยอยากไปด้วยค่ะ พลอยอยากไปหาพี่เพชร” พลอยไพลินเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“ให้พี่ไปดูก่อนนะ ตอนนี้พลอยตั้งสติ ทำใจให้เย็นลงก่อน แล้วพี่จะให้พี่สมชายไปรับป้าเจียมแม่บ้านที่โรงเรียนมาอยู่ช่วยดูแลน้องๆ แล้วพลอยค่อยให้พี่สมชายพาไปที่โรงพยาบาลนะ”

“ดะ ได้ค่ะ” พลอยไพลินพยักหน้ารับ

“ไปครับพี่สมชาย ไปส่งผมที่โรงพยาบาลที”

“ครับคุณครู” สมชายพยักหน้ารับ แล้วจึงรีบเดินไปขึ้นรถมอเตอร์ไซค์ที่จอดไว้หน้าบ้านทันที

 

โรงพยาบาล

“พี่โก พี่เพชรเป็นยังไงบ้างคะ พี่เพชรปลอดภัยดีหรือเปล่า” พลอยไพลินที่พึ่งตามมาถึงก็รีบเข้าไปถามไถ่โกเมนที่ยืนอยู่หน้าห้องฉุกเฉินทันที

“หมอกำลังช่วยเพชรอยู่นะ” โกเมนหันมาตอบเพียงสั้นๆ ก่อนจะหันกลับไปมองยังประตูห้องฉุกเฉินที่ยังไม่มีการเคลื่อนไหวมาหลายชั่วโมงแล้ว

“พลอยผิดเอง ถ้าพลอยออกไปซื้อของกับพี่เพชร พี่เพชรก็คง…”

“ไม่เอาน่าพลอย ไม่พูดอย่างนั้นนะ ไม่มีใครอยากให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นทั้งนั้น” โกเมนรีบเอ่ยห้ามปรามน้องที่กำลังโยนความผิดให้ตัวเอง

“พี่เพชรจะเป็นอะไรไหมคะ ฮึก…” พลอยไพลินมองไปยังประตูห้องฉุกเฉิน พยายามยกมือขึ้นปาดน้ำตาออกจากใบหน้าไป หากแต่มันก็ไหลออกมาอย่างมิอาจควบคุม

“เพชรเข้มแข็งจะตายไป เพชรต้องไม่เป็นอะไรนะ” โกเมนเข้าไปสวมกอดหญิงสาวอย่างพยายามปลอบโยน หากแต่ไม่ใช่ปลอยโยนพลอยไพลินเพียงแค่เท่านั้น ทว่าเขายังปลุกปลอบความกลัวในใจของตัวเขาเองด้วยเช่นกัน

“คุณหมอคะ พี่สาวของหนูเป็นยังไงบ้างคะ” เมื่อประตูห้องฉุกเฉินเปิดออกมา พลอยไพลินก็รีบเข้าไปถามไถ่ทันที

“คนไข้ถูกมีดแทงที่หน้าท้อง แต่โชคดีที่ไม่ลึกมากและไม่โดนอวัยวะสำคัญภายในจึงไม่น่าเป็นห่วงสักเท่าไรนัก แต่ที่น่ากังวลก็คืออาการทางสมอง เพราะคนไข้ถูกของแข็งกระแทกศีรษะอย่างแรง มีเลือดคั่งในสมอง และมีอาการสมองบวม แม้ตอนนี้จะได้รับการผ่าตัดแล้ว หากแต่ก็ต้องเฝ้าดูอาการอย่างใกล้ชิด”

“พี่เพชรจะหายเป็นปกติใช่ไหมคะคุณหมอ”

“อย่างที่หมอได้แจ้งไปนะครับว่ายังต้องเฝ้าติดตามดูอาการอย่างใกล้ชิด ทั้งนี้ก็ขึ้นอยู่กับสภาพร่างกายของคนไข้ด้วย กรณีนี้คนไข้อายุยังน้อย ก็มีโอกาสที่ร่างกายจะฟื้นตัวได้เร็วนะครับ”

“เราจะเข้าไปเยี่ยมเพชรได้หรือเปล่าครับ”

“ช่วงนี้คนไข้ยังต้องพักรักษาตัวอยู่ในห้องไอซียูไปสักระยะนะครับ หมอของดเยี่ยมก่อนจะดีกว่า หมอและพยาบาลจะได้ดูแลคนไข้ได้อย่างเต็มที่ และคนไข้ก็จะได้พักผ่อนอย่างเต็มที่เช่นเดียวกัน หากอาการของคนไข้ดีขึ้นจนออกจากห้องไอซียูได้เมื่อไรค่อยเข้าเยี่ยมนะครับ”

“ได้ครับคุณหมอ ยังไงผมฝากน้องสาวด้วยนะครับ”

“หมอจะพยายามอย่างสุดความสามรถครับ”

“ขอบคุณนะคะคุณหมอ”

“ครับ ยังไงหมอขอตัวก่อนนะครับ” นายแพทย์หนุ่มพยักหน้ารับ ก่อนที่จะเดินกลับเข้าห้องไป

“พี่เพชรคะ พี่เพชรคนเก่งของพลอยต้องสู้นะ” พลอยไพลินเอ่ยพลางมองไปยังบานประตูห้องฉุกเฉิน ที่แม้จะไม่เห็นอะไรด้านในเลย หากแต่เธอก็หวังว่าพี่สาวของเธอนั้นจะรับรู้ถึงความรู้สึกที่เธอส่งไปให้ได้

“สู้นะยายตัวแสบ” โกเมนเองก็เช่นกัน เขายืนจดจ้องมองบานประตูเพื่อส่งกำลังใจไปให้คนที่อยู่ด้านใน และเฝ้าภาวนาขอให้เธอปลอดภัยกลับมาหากัน

“ขอโทษนะครับ ญาติของคุณเพชรน้ำงามใช่ไหมครับ”

“ใช่ค่ะ”

“ใช่ครับ”

ทั้งพลอยไพลินและโกเมนต่างก็หันไปพยักหน้ารับอย่างพร้อมเพรียงกัน

“ถ้าอย่างนั้นผมขอเชิญไปให้ปากคำที่สถานีตำรวจเพิ่มเติมหน่อยนะครับ ทางเราได้ภาพจากกล้องวงจรปิดในละแวกนั้นมาแล้วด้วย อยากจะให้ทางญาติได้ดูว่าคนร้ายเป็นคนที่รู้จักกันหรือเป็นคนที่เคยมีความขัดแย้งกันหรือเปล่าน่ะครับ”

“ได้ครับคุณตำรวจ” โกเมนพยักหน้ารับ ก่อนที่จะพากันเดินออกไป

 

เวลาต่อมา

“ทำไมพี่เพชรต้องมาเจอเรื่องเลวร้ายแบบนี้ด้วยคะ” พลอยไพลินเอ่ย น้ำตาก็ยังคงคลอหน่วย แม้จะเสร็จธุระจากสถานีตำรวจแล้วกลับมาถึงบ้านนานแล้วก็ตามที หากแต่เธอและโกเมนก็ยังคงนั่งอยู่ด้วยกันด้วยยังอดเป็นห่วงเพชรน้ำงามเสียไม่ได้

“ไอ้พวกนั้นมันจะต้องได้รับกรรมอย่างถึงที่สุด พี่จะไม่ยอมง่ายๆ แน่” โกเมนนึกถึงเรื่องราวที่สถานีตำรวจก็นั่งกำหมัดแน่น

ภาพจากล้องวงจรปิดเผยให้เห็นกลุ่มชายวัยรุ่นที่ฉุดกระชากลากถูเพชรน้ำงามไปยังด้านหลังตลาดที่ค่อนข้างลับตาผู้คน เท่าที่เขาคาดการณ์ก็พอจะเดาได้ว่าคราแรกมันอาจไม่ได้ประสงค์ต่อทรัพย์แต่อย่างใด หากแต่ประสงค์ในร่างกายของเธอมากกว่า

หากแต่เพชรน้ำงามก็หาได้ยอมโดยง่าย เธอดิ้นรนขัดขืนสุดกำลัง เตะ ต่อย ออกแรงมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ไอ้พวกสารเลวนั่นก็ตบตีเธอกลับอย่างไร้ความปรานี จังหวะหนึ่งที่เพชรน้ำงามคว้าก้อนหินก้อนใหญ่จากพื้นมาทุบหัวของชายที่กดตัวเธอเอาไว้ มันก็หยิบมีดพกออกมาแล้วแทงเข้าที่ท้องของเธอทันที

เพชรน้ำงามพยายามกระเสือกกระสนหาทางหนี แต่พอยืนขึ้นได้ ชายอีกคนที่ไม่รู้ว่าหยิบท่อนไม้มาจากไหนก็ฟาดมาที่ด้านหลังศีรษะของเธอจนล้มลงไปกองกับพื้น ซึ่งในตอนนั้นมีกลุ่มแม่ค้าพ่อค้าสองสามคนที่เอาขยะไปทิ้งที่ด้านหลังพอดีจึงได้พากันตะโกนขอความช่วยเหลือ พวกมันจึงหยิบกระเป๋าสตางค์ของเพชรน้ำงามที่ตกอยู่บนพื้นแล้วรีบวิ่งหนีไป

“ถ้าเป็นพวกวัยรุ่นแถวนี้ ทำไมเราถึงไม่เคยเห็นหน้าพวกมันเลยล่ะคะ จะเป็นไปได้ไหมที่มีใครจ้างวานพวกมันมาทำแบบนี้กับพี่เพชร” พลอยไพลินยังคงอดนึกสงสัยไม่ได้

“ก็อาจจะเป็นไปได้ ถ้าได้เรื่องคืบหน้ายังไงทางเจ้าหน้าที่ตำรวจก็คงติดต่อมาอีกที แต่เรื่องนี้เราอย่าพึ่งบอกแม่ครูเลยนะ พี่กลัวว่าแม่ครูจะตกใจจนพาให้อาการทรุดแล้วเข้ารับการผ่าตัดไม่ได้”

“ค่ะ พลอยก็ว่าจะบอกพี่โกอย่างนั้น” พลอยไพลินพยักหน้ารับเห็นด้วย

“ส่วนเรื่องของเพชร พี่ว่าเราควรติดต่อไปหาคนที่จ้างเพชรอุ้มบุญนะ บอกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไปให้เขาได้รู้ พี่ว่าพวกเขาคงจะเข้าใจ”

“แต่เราต้องใช้เงินนะคะ”

“พลอย” โกเมนมองสบตาหญิงสาวแล้วส่ายหน้าเบาๆ อย่างรู้ทันว่าเธอกำลังคิดจะทำอะไร

“ทั้งแม่ครู ทั้งพี่เพชร จำเป็นจะต้องใช้เงินจำนวนมากในการรักษา ไหนจะเรื่องการเงินของที่บ้านอีก พลอยไม่เห็นเลยว่าจะมีทางไหนที่จะดีไปกว่าสิ่งที่พลอยคิดจะทำ อีกอย่างถ้าพี่เพชรไม่ไปดูไบพี่เพชรจะเป็นฝ่ายทำผิดสัญญา จะถูกเรียกเงินก้อนแรกที่ได้มาคืน ซ้ำอาจจะโดนเรียกค่าเสียหายเพิ่มอีกด้วย” พลอยไพลินเอ่ยพลางยื่นโทรศัพท์มือถือของเพชรน้ำงามไปให้แก่โกเมนเพื่อดูข้อความในไลน์ ที่มีบทสนทนาถึงเงื่อนไขการที่จะไปเป็นแม่อุ้มบุญ

“พี่ไม่เห็นด้วยเลยพลอย” โกเมนยังไม่อยากยอมรับความจริง อีกครั้งแล้ว อีกครั้งที่เขาต้องมาเห็นน้องสาวตัวเล็กๆ เป็นคนแบกรับความรับผิดชอบทุกอย่างไว้

“ทั้งพี่โกและพี่เพชรต่างก็ทำเพื่อพลอยและน้องๆ มามากแล้ว ตอนนี้ให้พลอยได้เป็นคนที่ช่วยแบ่งเบาพี่ทั้งสองคนบ้างนะคะ”

“เพชรไม่ยอมแน่”

“พลอยเชื่อว่าพี่เพชรจะเข้าใจพลอยค่ะ และพลอยรู้ว่าพี่โกจะพูดให้แม่ครูเชื่อได้ว่าพลอยหายไปไหน”

“พี่ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยอมให้พลอยทำ เหมือนที่พี่เคยทำใจยอมเพชรใช่ไหม”

“พลอยฝากดูแลพี่เพชรด้วยนะคะ”

“แน่นอนอยู่แล้ว พี่จะไม่มีวันยอมให้เพชรเป็นอะไรไป พี่และเพชรจะรอพลอยกลับมานะ” โกเมนเอ่ยพลางยกมือขึ้นเกลี่ยซับน้ำตาที่แก้มนวลของหญิงสาวด้วยความแผ่วเบา

“ค่ะ” พลอยไพลินพยักหน้ารับ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปมองยังท้องฟ้ากว้าง ในเมื่อเหตุการณ์มันพลิกผันมาเป็นเช่นนี้ เธอก็จำเป็นต้องรับทุกอย่างเอาไว้ และเธอหวังว่าพี่สาวของเธอจะเข้าใจในสิ่งที่เธอได้เลือกทำ...

 

*************************************************

ตอนหน้าน้องไปเจอพี่อเล็กซ์แล้วค่า^^

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว