ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เกียร์ห่มกาวน์ : ไม่หวาน

ชื่อตอน : เกียร์ห่มกาวน์ : ไม่หวาน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.1k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ก.พ. 2564 15:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เกียร์ห่มกาวน์ : ไม่หวาน
แบบอักษร

ก๊อก ก๊อก ก๊อก 

“ลมอะไรทำให้หมอนนท์เดินมานี้ได้” ผมเอ่ยทักบุคคลที่เปิดประตูเข้ามา  

“อ่ะ ขนมเอามาฝาก” ขนม ? ผมมองหน้าไอ่นนท์ แบบไม่เข้าใจ นึกไงเอามาว่ะ 

“กูไม่ชอบขนม” ไอ่นนท์ก็รู้ว่าผมไม่กินขนม ขนมเป็นของกินที่ผมไม่ชอบ ไอ่กินอ่ะ ก็กินได้นะครับ แต่ส่วนใหญ่ผมจะไม่ค่อยกินมัน มันหวานไปสำหรับผม 

“ก็ดี กูชอบขนม ยิ่งหมวยซื้อมาให้กูยิ่งชอบ” มันพูดเสร็จ ก็ยื่นมือมาหยิบถุงขนมกับน้ำออกจากโต๊ะผม 

  

พรึ่บ ! 

“อ้าวไอ่นี้ เดี๋ยวก็หก” ไอ่นนท์มันด่าผมครับ สาเหตุก็คือผมยื่นมาไปคว้าถุงขนมจากมือของมัน ที่มันกำลังเอาออกจากโต๊ะของผม 

“ไหนว่าไม่แดก แย่งจากมือกูทำไม” หน้าตานี้วอนตีนมากเพื่อน 

“วันนี้กูอยากแดก” ตอบมันไปแบบหน้าตายเนี้ยแหละ  

“หึ” ขำหาอะไร กวนตีนจริงๆ  

ผมเลิกสนใจมัน แล้วก้มดูถุงสองถุงในมือ ว่าข้างในมันคืออะไร ถุงแรกเป็นบราวนี่ครับ หน้าตาน่ากินมาก แต่ท่าทางคงจะหวานน่าดู ส่วนอีกถุงเป็นน้ำครับ เป็นชาเขียวปั่น ไม่รู้จะหวานมากมั้ย แต่ไม่เป็นไรครับ หวานแค่ไหนผมก็กินได้ (แหมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม : ไรท์) อะไรไรท์ (เปล๊า : ไรท์) 

“หวานนะนั้น กินได้หรอว่ะ” ยังอยู่อีกหรอ 

“ทำไมมึงยังไม่ไปอีก” ผมมองมันแบบ มึงไปสักทีเพื่อน 

“เรื่องของกูครับ” พูดเสร็จก็เดินออกไปเลย ไอ่นี้ กวนประสาทจริงๆ ผมไปเป็นเพื่อนกับมันได้ไง วอนตีนทุกวัน เป็นหมอที่แหกทุกกฎจริงมันเนี้ย  

“หื้ม ? ไม่หวาน” ผมจับแก้วชาเขียวปั่นขึ้นมาดูดก่อน พอดูดเข้าไปแล้ว มันอร่อย ไม่หวาน แบบหวานน้อยมากๆ หอมนม หอมชาเขียว กลมกล่อมมาก ผ่าน ให้ผ่านเลยร้านนี้ เพราะร้านส่วนใหญ่จะชอบทำออกไปทางหวาน ผมเลยเลือกกินแต่กาแฟดำแทนน้ำแบบอื่นๆ 

“อ่า...ไม่หวาน” หลังลองกินน้ำดู ต่อไปก็ขนม ขนมมีหนึ่งกล่อง สี่ชั้น น่ากินทุกชิ้นเลย ผมหยิบมาแล้วกัดไปหนึ่งคำ ขนมอร่อยมากครับ ละมุม เนื้อนุ่ม หอมมาก รสเข้มข้น แถมไม่หวานด้วย โอเคครับ ดีทั้งสองอย่าง รวมคนซื้อด้วย หึๆ (เดี๋ยวก่อนไหมล่ะคุณพี๊ : ไรท์) :) 

  

คอนโด P 

ก็ไม่เข้าใจตัวเอง ซื้อให้เขาแล้ว ก็มานั่งกังวลว่าเขาจะชอบที่เราซื้อให้มั้ย นี่ประสาทแดกมากๆอ่ะ หยุดก่อนผิง หยุดก่อน อันดับแรก คือก่อนที่จะกังวลว่าเขาจะชอบหรือป่าว มึงควรคิดก่อนว่าเขาจะรับที่มึงซื้อไปให้ก่อนไหมผิงผิง เอ๊ะ แต่ตอนนมสดเขาก็กินนะ แต่ตอนนั้นกับตอนนี้ไม่เหมือนกันนี้ เขาอาจจะเกรงใจเราหรือป่าวว่ะ โอ้ยยยยย !  ใกล้บ้าแล้วตัวกูเนี้ย พอๆเลิกประสาทแดก ไปอาบน้ำและนอนค่ะ ไปลุก !  

  

ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง 

“กรี๊ดดดดดด !” เขากิน พี่เขากินขนมที่ฉันซื้อไปให้ งื้ออออ นอนเล่นอยู่โทรศัพท์ดีๆ ข้อความเฮียก็เด้งขั้นมา 

Nnn. : ได้ส่งรูปภาพให้คุณ 

Nnn. : เหลือแต่ซาก  

Nnn. : หึๆ 

ก็ขนมมันอร่อยไงเฮีย : Pingx2 

ขนาดเฮียยังชอบเลย : Pingx2 

Nnn. : ไอ่ดินไม่ชอบขนม 

Nnn. : :) 

อ่านแล้ว 

ห้ะ ? ฉันคงไม่ได้ตาฝาดไปใช่ป่ะ ที่เฮียบอกว่าพี่เขาไม่ชอบขนมนะ มันคือเรื่องจริงใช่มั้ย แล้วคนอย่างเฮียนะ เฮียไม่มีทางโกหกเราแน่ๆ นี้พี่เขาไม่ชอบขนมหรอ ฉันไม่เคยรู้เลยนะ งั้นที่คิดว่าพี่เขาจะชอบขนมที่ฉันซื้อไปให้หรือป่าว คงได้คำตอบแล้วล่ะ ไม่เป็นไร วันหลังเราก็แค่ไม่ซื้อไปก็พอเนอะ :)  แล้วไอ่ที่เหลือแต่ซาก คงเป็นเฮียกินแน่ๆ คนอะไรกินขยมเยอะขนาดนั้น เดี๋ยวอ้วนขึ้นมา ผิงผิงคนนี้หาพี่สะใภ้ให้ลำบากนะ เอาล่ะผิงผิง กลับมาตั้งสติแล้วไปต่อ 

โอเคค่ะ เฮียกินคนเดียวเยอะ ระวังหาซ้อให้หมวยไม่ได้นะ : Pingx2 

Nnn. : ห้ะ ? 

Nnn. : ซ้อเซ้ออะไรของแกไอ่หมวย ไม่ต้องเลยนะ 

ไม่เป็นไรๆ เดี๋ยวหมวยหาให้เอง 555+ : Pingx2 

ไปนอนล่ะ ฝันดีนะครับคุณหมอณนนท์ จุ๊บๆ : Pingx2 

  

ร้านรักแรก 

วันนี้ตื่นเช้ากว่าปกติ แล้วเบื่อๆ ไม่รู้จะไปไหน ไปไกลๆก็ไม่ได้ เพราะมีเรียนช่วงบ่าย ขับรถไปแบบเรื่อยๆ จนสุดท้ายก็มาสถานที่ ที่มาแล้วดีต่อใจ ร้านรักแรก ไม่รู้ว่าเจ้เข้าร้านหรือยัง แต่ปกติเจ้จะเข้าร้านแต่เช้าอยู่แล้ว ขอให้เจ้เข้าร้านแล้วเถอะนะๆ 

“สวัสดีค่ะรับอะไรดีคะ” เปิดประตูเข้ามาเสียงตอนรับของพนักงานก็ดังขึ้น 

“ดีค่ะพี่นิ เจ้เข้ายังคะ”ฉันยิ้มส่งให้กับพี่นิ 

“พี่รักแรกอยู่หลังร้านจ่ะน้องผิง” พี่นิยิ้มให้ฉัน 

“ขอบคุณค่ะ” ขอบคุณเสร็จ ฉันก็เดินไปทางหลังร้าน เดินเข้ามาฉันเห็นเจ้กำลังทำขนมอยู่ เจ้รักแรกของฉันนี้ครบเครื่องจริงๆ มีความเป็นแม่บ้านสูงมาก ขนมก็ทำได้ อาหารก็ทำอร่อย มีใครสนใจรับไปดูแลไหมคะ 

“เจ้~” ฉันเดินไปกอดเจ้ข้างหลัง ยื่นหน้าไปดูหน้าเค้กที่ยังไม่เสร็จ 

“หืมมม ไงเรา เป็นอะไรถึงมาอ้อนเจ้” เจ้รักหันหน้ามาถามฉัน แล้วกลับไปแต่งหน้าเค้กต่อ 

“ป่าวค่ะ อ้อนไม่ได้หรอ” ฉันปล่อยแขนออก แล้วมายืนข้างๆแทน 

“ได้สิ ว่างหรอเรานะ” 

“รอเรียนค่ะ นี้อะไรคะ” ฉันหันไปมองก้อนเค้กน้อยๆที่ว่างอยู่ 

“เจ้ลองทำขนาดเล็กดูนะ” ลองทำ ? 

“เจ้จะทำขายหรอ” ขนาดมันน่ารักมากเลยนะ ถ้าเอาไปเป็นของฝากจะปุ๊กปิ๊กมาก 

“ป่าวๆ เจ้ทำเล่น” ห้ะ ? ยอมการทำเล่นๆ ขยันไปอีกเจ้ฉัน 

“หมวยขอแต่งหน้านะ”  

“ได้สิ” 

ฉันหันไปหยิบผ้ากันเปื้อนมาใส่ แล้วจัดการจับก้อนเค้กน้องน้อยมาตรงหน้า ลงครีมก่อน ตามโดยเทช็อกลงไป ปักด้วยไวท์ช็อกรูปหัวใจ ที่ฉันจับมันหักครึ่ง บีบดอกไม้เล็กๆสองดอก วางไว้ตรงฐานหัวใจ โรยด้วยไวท์ช็อกที่ขูด เสร็จแล้วเค้กของผิงผิง 

ฉันยืนมองเค้กก้อนน้อยที่ฉันเป็นคนแต่ง เค้กที่ประกอบได้ด้วยความรู้สึกของฉัน มันดูสวยมาก ดูดี น่ามอง แต่มันกลับไม่สมบูรณ์ มีบางอย่างที่ขาดหายไป :) 

“ตอนแต่งนี้รู้สึกยังไง” เจ้มองมาที่เค้ก แล้วเอ่ยขึ้น 

“รู้ว่ามันดี แต่กลับไม่ดี” ฉันยืนมองมันนิ่งๆ 

“โอเคมั้ย” เจ้หันหน้ามามองฉัน 

“โอเคสิ โอเคมาตลอด” ฉันส่งยิ้มให้เจ้ :) 

--------------------- 

เจอกันตอนหน้าค่ะ :) 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว