ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนพิเศษ 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ก.พ. 2564 07:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนพิเศษ 2
แบบอักษร

 

 

“มาทำไมมิทราบแอรีส” ผมพูดขึ้นพร้อมกับมองไปที่ไอ้แอรีสอย่างไม่เป็นมิตรตั้งแต่ได้ลูกสาวมาการได้เจอหน้ามันก็ทำให้ผมรู้สึกกระวนกระวายใจแปลกๆ

“ฉันว่าบางทีแกก็ระแวงเกินไปหรือเปล่าว่ะไอ้เวรนี่ วันนี้ฉันแค่แวะมาหาเพราะขี้เกียจอยู่บ้าน” มันพูดขึ้นพร้อมกับเดินมานั่งที่โซฟาห้องทำงานผมอย่างสบายอารมณ์ ผมเหลือบตามองมันอย่างพิจารณาก่อนจะถามย้ำขึ้นอีกครั้ง

“แกไม่ได้มีแผนอะไรใช่ไหม” ไอ้แอรีสที่ได้ยินผมพูดแบบนี้ก็ยักไหล่เบาๆอย่างสบายอารมณ์แต่ถึงอย่างนั้นผมก็วางใจไม่ได้เท่าไหร่

“หยุดทำตัวเหมือนคนประสาทแดกสักทีไอ้เวรนี่ ว่าแต่ลูกคนที่สองของแกรู้ยังว่าผู้หญิง หรือ ผู้ชาย” คำถามของมันทำให้ผมแสยะยิ้มอย่างอารมณ์ดีขึ้นมาทันที

“ลูกชายแน่นอนครั้งนี้ฉันมั่นใจเพราะฉันพาเมียไปตรวจมาเรียบร้อย”

หลังจากเหตุการณ์ที่เมียผมคลอดลูกสาวออกมามันทำให้ผมรู้สึกบ้าขึ้นมาทันทีที่ไม่สามารถเตรียมตัวรับมือกับเรื่องที่เกิดขึ้นได้ จากนั้นมาผมเลยสั่งให้ลูกน้องผมสร้างโรงพยาบาลขึ้นมาสำหรับคนท้อง เพราะอย่างอื่นก็ไม่รู้จะรักษาอะไรเมื่อบาดแผลอะไรต่างๆของเราหานเองได้โดยไม่จำเป็นต้องรักษา

พอมีโรงพยาบาลสำหรับคนท้องทุกอย่างก็ดูสะดวกสะบายดีผมสามารถรู้ได้ทันทีว่าลูกครที่สองของผมเป็นผู้หญิง หรือ ผู้ชาย แม้ว่าตอนนี้ลูกสาวพึ่งจะอายุได้แค่สามขวบแต่ผมก็ต้องรีบเร่งผลิตทายาทเพื่อมาปกป้องดวงใจของผมอย่าง โดมินิก้า

“ว่าแต่เมียแกใกล้คลอดแล้วนิ” แอรีมที่ได้ยินแบบนั้นก็ยักไหล่เบาๆ

“ใช่อาทิตย์หน้ามั้ง”

“แล้วแกรู้ยังว่าผู้หญิง หนือ ผู้ชาย” ผมถามพร้อมกับแสยะยิ้มอย่างน่ากลัวนั่นทำให้มันชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ถึงจะเป็นผู้หญิงฉันคงไม่โอเวอร์แบบแกหรอก”

“อ่อ ถ้างั้นแกจะยกลูกสาวแกให้ฉันหรือเปล่าละ” คำถามน้ำทำให้มันหันมาตอบผมทันทีด้วยน้ำเสียงที่ดุดัน

“ไม่มีทาง แต่แกคงแห้วแล้วแหละเพราะฉันมั่นใจว่าลูกฉันเป็นผู้ชายอีกแน่นอนถ้าฉันมีลูกสาวละก็ฉันก็ไม่มีทางมาเปล่าประกาศให้แกรู้หรอกไอ้เวร”

“โอ๊ะ! ไอ้นี่แบบนี้ขี้โกงนี่หว่าแกไม่มีลูกสาวสักที”

“ฮ่ะฮ่า แล้วแกจะทำไมพอดีน้ำเชื้อฉันมันแรงไงละ” ผมที่ได้ยินแบบนั้นก็มองมันอย่างรำคาญใจให้ตายเถอะอยากเอาคืนไอ้เวรนี้ชะมัดแต่มันก็ดันได้ลูกชายอีกบ้าจริง!

“สงครามพึ่งเริ่มแกอย่าพึ่งนับศพทหารไปแอรีส”

“ฉันจะนับเพราะยังไงฉันก็ชนะแกอยู่ดีฮ่าๆ”

“จิ๊! ไอ้บ้าเอ๊ย!”

 

อีกทางด้านหนึ่ง

 

“ลาลันลาๆ ว้าวปราสาทด้านหลังสวยเหมือนที่พ่อบอกจริงๆด้วย” น้ำเสียงใสๆของอารันดังขึ้นในขณะที่สองขาเล็กกำลังเดินเข้าไปในปราสาทหลังงามที่ตั้งอยู่ด้านหลังปราสาทใหญ่ ทุกอย่างในปราสาทหลังนี้ถูกตกแต่งราวกับหลุดออกมาจากเทพนิยายมันดูสวยมากสำหรับเด็กที่กำลังเดินดุ่ยๆเข้าไปในนั้น

แต่แล้วดวงตาทั้งสองข้างของอารันของเบิกกว้างขึ้นพร้อมกับริมฝีปากที่ยิ้มกว้างขึ้นมามากกว่าเดิมหลังจากที่เธอได้เห็นเด็กสาวคนหนึ่งกำลังยืนมองมาทางเขาอยู่

“นายเป็นใครเข้ามาที่นี่ได้ยังไง” โดมินิก้าถามขึ้นหลังจากที่เธอสัมผัสได้ถึงคนแปลกหน้าที่เข้ามายังปราสาทของเธอ แววตาที่เธอมองไปที่เขาคนนั้นเต็มไปด้วยความสงสัยสุดๆ และ เธอก็ต้องระวังตัวอย่างสุดชีวิตโดยที่เธอจำคำสอนของพ่อที่สอนเธอมาตลอดว่า มนุษย์ต่างเพศคือศัตรูตัวฉกาจที่จะทำร้ายเธอเพราะงั้นถ้าเจอเพศตรงข้ามเมื่อไหร่ให้เธอรักษาระยะห่างจากคนๆนั้นไว้

แต่ในความเย็นซาของโดมินิก้ามันกับทำให้อารันยิ่งยิ้มกว้างขึ้นมามากกว่าเดิม เขารีบวิ่งด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มที่สดใสเข้าไปหาเธออย่างรวดเร็วทันที แต่เหมือนเธอจะรู้เธอจึงกระโดดหลบไปทางด้านหลังอย่างรวดเร็วแต่อารันก็ไม่ยอมแพ้ง่ายๆเขากระโดดตามไปด้วยความเร็วเช่นกัน เขาสังเกตมองดูท่าทางของเธอเล็กน้อยก่อนจะสามารถอ่านการเคลื่อนไหวของเธอได้จากนั้นเขาก็รีบกระโดดไปจับตัวเธอไว้ทันที

“อ่ะ จับได้แล้วฮ่าๆ” อารันหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี ใบหน้าที่เปื้อนยิ้มสดใสของเขาทำให้โดมินิก้าถึงกับพูดอะไรไม่ออก อารันจึงจับแขนเดินกระโดดลงไปยังข้างล่างอีกครั้ง

พรึบ!

พอทั้งสองลงมาถึงข้างล่างอารันก็ยื่นนิ้วไปจิ้มที่แก้มตุ่ยๆของโดมินิก้า

“เหมือนตุ๊กตาอย่างที่พ่อบอกเลยน่ารักจัง” โดมินิก้าได้ยินแบบนั้นก็ยิ่งไม่ชอบใจยิ่งกว่าเดิมตั้งแต่เด็กชายจับเธอได้แล้ว ความรำคาญใจทำให้เธอถามขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์

“นายเป็นใคร มาที่นี่ทำไม” อารันที่ได้ยินแบบนั้นก็หยุดเอามือไปจิ้มแก้มของเธอก่อนเขาจะเอื้อมมือไปหยิบกล่องเล็กๆที่พ่อของเขามอบให้ก่อนมาที่นี่โดยที่พ่อได้บอกเขาว่า...

“ฉันเอานี่มาให้ไม่รู้ว่าต่อจากนี้เราจะได้เจอกันหรือเปล่าแต่ถ้าถึงวันที่เธอต้องออกไปจากที่นี่เมื่อไหร่ฉันจะตามหาเธอเอง คุณเจ้าสาว” คำพูดที่เด็กชายพูดออกมาทำให้คนที่ได้ยินอย่างโดมินิก้าถึงกับอึ้งจนพูดไม่ออก เด็กชายแปลกหน้าตรงหน้าจู่ๆมาปรากฏตัวต่อหน้าเธอแล้วลอกว่าเธอจะเป็นเจ้าสาวของเขาในขณะที่ทั้งคู่พึ่งอายุได้สามขวบเนี่ยนะ

“เดี๋ยวนะฉันว่า...” แต่โดมินิก้าไม่ทันจะปฏิเสธอะไรเด็กคนนั้นก็หยิบบางอย่างในกล่องออกมาสวมบงมือของเธอก่อนมันจะหายไปทันทีที่สวมเข้ามา

“เอาของขวัญให้เสร็จแล้วถึงเวลาต้องกับแล้วไว้เจอกันนะ ถึงจะอยากอยู่จิ้มแก้มของเธอก็เถอะแต่พ่อบอกว่าเวลามีจำกัด...ไว้เจอกันนะคุณเจ้าสาว” พูดจบอารันก็หันหลังวาบตัวเองหายไปทิ้งเด็กสาวยืนนิ่งอยู่กลางปราสาทอย่างไม่เข้าใจสถานการณ์ว่าเมื่อกี้มันเกิดอะไรขึ้น เธอยกมือข้างที่เด็กคนนั้นสวมแหวนมาให้ขึ้นมาดูมันก็ดูเหมือนไม่มีอะไรแต่เมื่อกี้เธอเห็นจริงๆว่าเขาสวมมันลงมา

“เมื่อกี้มันคืออะไร ละหมอนั่นเป็นใคร?”

 

~~~~~~~~~~~~~~~~

อารันหนูจะทำแบบนี้แต่เด็กไม่ได้นะ อิพ่อก็สอนอะไรหนูเนี่ยฮ่าๆๆ

ความคิดเห็น