ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เกียร์ห่มกาวน์ : หวังว่า

ชื่อตอน : เกียร์ห่มกาวน์ : หวังว่า

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.1k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ก.พ. 2564 15:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เกียร์ห่มกาวน์ : หวังว่า
แบบอักษร

“กูเนี้ยนะ”  

ตกใจเชี้ยๆ อะไรคือต้องการตัวฉันว่ะ คือที่เลือกไอ่ซีนก็เข้าใจ เพราะมันหล่อระดับดาวเดือน แต่ฉันอ่ะ ไม่ได้มีตำแหน่งอะไรเลยนะ นอกจากขี้เหล้าประจำสาขา จะเอาขี้เหล้าอย่างฉันไปเนี้ยนะ ทางมอเขาคิดอะไรกันว่ะ ไม่เข้าใจอย่างแรงงงงง 

“ไม่เข้าใจอ่ะ” ฉันหันไปมองหน้าที แบบงงสุดใจ 

“มึงว่ามึงสวยมั้ย” ตอบที่กูถามสิ ไม่ใช่ให้ถามกลับ 

“ไม่อ่ะ” ฉันว่าตัวเองไม่สวยนะ แค่พอไปวัดไปวา (หรอผิงผิง ถ้าเธอไม่สวย ฉันก็ดอกหญ้าแล้วป่ะ : ไรท์) 

“ไหน เปิดสมองมาดูสิ” อินมันลุกมาจับหัวฉัน 

“ถ้ามึงไม่สวย ไอ่ซีนก็ไม่หล่ออ่ะ” ไอ่ธามกรอกตามองบนแบบมึงใช่อะไรคิด 

“กูผิดหรอ” ยัง ยังไม่รู้ตัวอีกฉันเนี้ย 

“เออ/เออ/เออ/เออ/เออ/เออ” ครบจ่ะ ขนาดไอ่ลิยังเงยหน้าที่กำลังนอนอยู่ขึ้นมาพูดอ่ะคิดดู 

“อ้าวหรอ” แฮร่ๆ 

“มึงไม่ต้องมาอ้าง ว่ามึงไม่มีตำแหน่งดาวเดือนเลยนะ” มึงจะดักคอเพื่อนแบบนี้ไม่ได้นะไอ่อิน 

“เพราะมีหมาแถวนี้หนีการคัดเลือกตั้งหาก” นี้คนโว้ยยย ไม่ใช่หมาสะหน่อยไอ่ซีน 

“หนีไม่พอ แต่งหน้าแต่งตัวกูนึกว่าป้าที่ไหน” ป้าอะไรจะสวยขนาดนี้จ่ะเพทาย 

“พอแล้วมั้ยล่ะ นี้ขนาดกูยังไม่ได้พูดอะไรเลยนะ” แล้วฉันทำอะไรได้บ้าง บอกฉันคนนี้ที 

“สรุปแล้วตกลงเนอะ” มึงจะมันมือชกเลยใช่ป่ะไอ่ที 

“แล้วกูปฏิเสธได้ด้วยหรอ” ถูกต้องซีน ปฏิเสธได้ด้วยหรอว่ะ 

เบื่ออ่ะ เบื่อจริงๆนะ คือฉันหนีเรื่องแบบนี้มาตลอด หนีทุกอย่าง ไม่เข้าไปคัดหรือเข้าไปเสนอตัวใดใด เพราะเป็นคนไม่ชอบที่จะต้องเอาตัวเองไปหาเรื่องวุ่นวาย ฉันชอบอยู่เงียบๆ อยู่กับนิยาย อยู่กับซีรีย์ที่มีสามีรอฉันมากมาย ฉันชอบอะไรที่เรียบง่ายไม่โดดเด่นอะไร แต่รู้สึกว่าครั้งนี้ฉันจะเลี่ยงมันไม่ได้แล้วอ่ะ เพราะถ้าจะระบุตัวขนาดนี้ จะหนีก็คงโดนเล่นแน่ๆ ผิงผิงนะผิงผิง  

“พอๆเลิกทำหน้าเซง” มันจะเลิกได้ง่ายๆด้วยหรอว่ะอิน 

“ก็กูไม่อยากอ่ะ” เห้ออออ !  

“แต่มึงก็หนีไม่ได้แล้วไง” หรือว่า... 

“มึงไม่ต้องเลยนะ เอาความคิดชั่วร้ายของมึงพับลงกระเป๋าไปเลย” ตาหน้ากูออกขนาดนั้นเลยหรอ  

“อะไรว่ะ” งื้ออออ รู้ทันตลอด เซง !  

เลิกเรียนแล้วโว้ยยยยยยยยยย เกือบสลบแล้วไหมล่ะแม่ คือง่วงอ่ะ ยิ่งเวลาใกล้เย็นพลังงานเหมือนหมดลง ไม่รู้ว่ามันหายไปไหน นี้ขนาดเรียนแค่สามชั่วโมง วิชาเดียว ถ้าเรียนทั้งวันจะรอดไหม จริงๆก็บ่นไปงั้นแหละ เพราะถ้าเรียนทั้งวันจริงๆก็รอด ฮ่าๆ 

“กูกลับแล้ว” ตามสบายจ้าแม่มะลิ มันจะไม่ไหวแล้ว ดูสภาพแล้วสงสาร  

“โอเค แยกย้าย” ฉันกับอินบอกมัน แล้วต่างคนต่างแยกย้ายกันไป ไปหาอะไรกินก่อนกลับห้องดีกว่า ไปที่ไหนดี เอ๊ะ เหมือนวันนี้มีตลาดป่ะ ใช่ ตลาดหลังมอติดกับโรงพยาบาล ไปหาอะไรกินที่นั้นดีกว่า เพราะของอร่อยเยอะมาก อีกอย่างหนุ่มๆงานดีมากจ่ะแม่ ทั้งหมอเอ่ย นักศึกษาเอ่ย กรุบกรุบทั้งนั้น (อะไรกรุบกรุบจ่ะ : ไรท์) ผู้ เฮ้ย ! ไม่ใช่ ของกินสิไรท์ อิอิ 

  

ตลาดหลังมอ 

มาถึงก็ตรงดิ่งเข้าโซนของกินเลยจร้า ร้านแรกที่เข้า คือร้านหม่าล่า ร้านนี้อร่อยมาก แซ่บอย่าบอกใครเลย พ่อค้าก็แซ่บ อุ๋ยไม่ใช่ๆ คือมันเป็นร้านประจำของกลุ่ม ทุกครั้งจะมาด้วยกัน แต่วันนี้ลิมันเหมือนวิญญาณยังไม่เข้าร่าง อินมีธุระ จึงแยกย้ายกัน  

ร้านต่อไป ร้านสลัด ร้านนี้น้ำสลัดเขาเด็ดมากให้เยอะ และผักสดมากๆด้วย อ่ะๆ ของคาวอีกร้านก็คือ ร้านยำหมี่เจ้าดังของตลาดหลังมอจร้า ไม่ว่าจะมากี่ครั้ง ก็จะพลาดร้านนี้ไม่ได้เด็ดขาด ของคาวพอแล้วครบแล้ว  

ต่อไปก็ของหวาน ขนมที่นี้เยอะมาก เยอะจนคนแบบฉันซื้อเยอะตาม จนบ้างทีก็ซื้อเยอะไป จนกินไม่หมด แล้วคนที่ช่วยได้ก็คือเฮีย เพราะคนๆนี้ไม่ค่อยได้ออกไปไหนเลย ไหนๆก็นึกถึงแล้ว ซื้อของไปฝากดีกว่า  

“อันนี้ขายยังไงหรอคะ” ร้านขนมร้านแรกมาแล้วจร้า 

“ชิ้นละ 10 บาทจ่ะ เอากี่ชิ้นดีจ่ะ” พี่เจ้าของร้านบอก ตอนนี้ฉันยืนอยู่ร้านขนมบราวนี่ บราวนี่จะเป็นชิ้นๆ มีหลายรสให้เราเลือก 

“หนูเอา 4 ชิ้นค่ะ รสดั้งเดิม ชาไทย ใบเตย มาร์ชเมลโล่ค่ะ น้องเอาสองกล่องนะคะ” มันมีเยอะมากเลยนะ แต่แค่นี้คงพอแล้ว สำหรับกินคนเดียว ไม่ใช่อะไร ยังอยากซื้ออย่างอื่นเพิ่มอีก  

“ได้จ่ะ” พี่เขากำลังจัดใส่กล่องให้ฉัน มันน่ากินมากๆ หรือว่า…? 

“พี่ค่ะ เอาแบบนี้ เพิ่มอีกกล่องค่ะ” ไอ่ที่เพิ่มอีกกล่องเนี้ย แค่จะซื้อเผื่อๆไว้ แบบว่าซื้อติดไว้เฉยๆ  (จร้าผิงผิง เชื่อแล้วจ่ะ : ไรท์) 

รอสักพักก็ได้ขนมมาถือไว้ในมือ มองไปมองมา มือก็เต็มแล้วนะเนี้ย คือซื้อไปไหนเยอะแยะ กินคนเดียวต้องเยอะเบอร์นี้ไหม แล้วจะบ่นใคร เพราะมึงก็ซื้อเองเนี้ยไอ่ผิง ฮ้วย ! 

“พี่ค่ะ น้องเอาโกโก้ ชาเขียวสอง ปั่นทั้งหมดเลยค่ะ” ขออีกร้านนะ ร้านนี้ไม่ใช่ขนม แต่เป็นร้านน้ำ ซื้อไปฝากเฮียด้วย (มีแค่สอง ทำไมสั่งสามอ่ะ : ไรท์) ยุ่ง ! 

“ได้เลยจ่ะ รอแปปนะจ่ะ” รอพักสักพี่เขาก็ทำให้เสร็จ 

ของครบแล้ว สถานีต่อไป ไปหาเฮียครับผม หวังว่าไปแล้ว เฮียมันคงไม่ถามอะไรมากมายนะ เพราะถึงจะถามก็ตอบไม่ได้อยู่ดี งื้อออ เสียวสันหลังจังคร้าบบบบ 

  

โรงพยาบาล G  

“สวัสดีค่ะ หมอณนนท์อยู่ไหมคะ” พี่พยาบาลที่นี้ เขาสวยกันจริงๆ อยากได้ไปเป็นพี่สะใภ้คร้า 

“อยู่ค่ะ น้องผิงเข้าไปได้เลยจ่ะ” 

“ขอบคุณนะคะ” ฉันเอ่ยขอบคุณพี่เขา แล้วเดินเข้าไปหาเฮียในห้องทันที ระหว่างที่เดินเข้าไปหาเฮีย ก็จะได้รับรอยยิ้มตลอดทางเลย จากพี่พยาบาลเอ่ย หรือคุณหมอคนหล่อเอ่ย ผิงผิงถูกใจสิ่งนี้ค่ะ อย่ายิ้มเยอะนะคะคุณหมอ เดี๋ยวผิงจับกลับห้องนะ อิอิ  

  

แอ๊ดดดดด 

“เฮียยยยยย หมวยซื้อขนมมาฝาก” ฉันเปิดประตู พร้อมส่งเสียงอ้อนๆไปก่อนจร้า กันตาย ฮ่าๆ เพราะมีความลับอยู่ 

“แลกกับอะไรจ่ะ” เนี้ยยยยย เห็นน้องเป็นคนยังไง น้องขอแค่เฮียไม่บ่นน้องก็พอแล้ววววว  

“ไม่ได้แลกกับอะไร แค่กลัวเฮียจะหิว” จริงๆนะ จริงใจสุดๆ  

“เชื่อได้มั้ยเนี้ย” เชื่อได้สิ นี้น้องเฮียนะ หึๆ 

“โห้เฮีย ผิงก็ซื้อมาออกจะบ่อยไหมล่ะ” น้องเป็นน้องที่ดีนะ เป็นห่วงเฮียจริ๊งจริง 

“ฮ่าๆ โอเค” ดูทำท่าขำ == 

“นี้ๆ น้องซื้อขนมกับน้ำมาฝาก” ฉันจัดการเอาขนมกับน้ำวางลงบนโต๊ะของเฮียทันที 

“หืม ? ทำไมมีอย่างละสองล่ะ” เฮียก้มมองของที่วางอยู่บนโต๊ะ แล้วเงยหน้าขึ้นมาถามฉัน 

“ก็…ฝากให้หมอแผ่นดินด้วย น้องไปล่ะ สวัสดีค่ะ” ฉันทำท่าเดินวนไปที่ประตู รีบพูดบอกเฮีย  ยกมือไหว้ และก็รีบชิ่งเปิดประตูเดินออกมาทันที ไม่ให้เฮียมีช่องว่างได้ถาม เห้อออออ เกือบออกมาไม่ทัน ผิงผิงเอ๊ย 

หวังว่าเขาจะชอบนะ ? 

------------------- 

เจอกันตอนหน้าค่ะ :) 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว