email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ทะเลาะNC+++part:วาโย+เมษา

ชื่อตอน : ทะเลาะNC+++part:วาโย+เมษา

คำค้น : คู่กัด คู่รัก

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.5k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 04 เม.ย. 2564 17:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ทะเลาะNC+++part:วาโย+เมษา
แบบอักษร

“มานี่เลยเม ขึ้นไป” ใบหน้าเกรี้ยวกราดที่ฉุดกระชากแขนเรียวออกมาที่รถ พร้อมเปิดประตูรถดันร่างบางเข้าไปในตัวรถและปิดประตูตามหลังด้วยความโกรธ

“ลมปล่อยนะ เป็นบ้าอะไรเนี่ย” เมษาขืนตัวเอาไว้อารมณ์ชายหนุ่มดูกรุ่นโกรธทำให้หญิงสาวอดที่จะหวาดกลัวไม่ได้ วาโยกระชากรถออกไปด้วยความเร็ว

“ว๊ายยย!!! ขับช้าๆได้มั๊ยลม” เมษากรีดร้องด้วยความตกใจ รถหรูแล่นไปบนท้องถนนด้วยความเร็ว

“เงียบ!! แล้วนั่งนิ่งๆถ้าไม่อยากเจ็บตัวอย่ากวนลมตอนนี้”เสียงเข้มที่ตอบกลับมาทำให้หญิงสาวนั่งเงียบกริบมาตลอดทาง

รถคันหรูแล่นเข้ามาจอดคอนโดหรูของชายหนุ่ม เมษามองภาพตรงหน้าด้วยความวิตก

“นี่ลมมาที่นี่ทำไม ทำไมไม่ไปส่งฉันที่คอนโด” เมษารีบหันไปมองชายหนุ่มรุ่นน้องแทบจะทันที

“เรามีเรื่องที่ต้องคุยกัน ลงมา”เมื่อรถจอดวาโยก็เปิดประตูพร้อมกับก้าวอ้อมรถมาเปิดประตูฝั่งหญิงสาวมือเรียวกระชากร่างบางออกมาจากตัวรถ

“ไม่คุย ฉันไม่มีอะไรจะคุย ฉันอยากจะกลับ” เมษากล่าวด้วยน้ำเสียงลนลาน พร้อมกับบิดข้อมือจากการเกาะกุมของชายหนุ่ม วาโยถอนหายใจเฮือกตัดสินใจรวบร่างบางขึ้นมาแบกไว้ตรงบ่า

“ว๊ายยย!! ลมปล่อยเดี๋ยวนี้นะ”เมษาทุบแผ่นหลังชายหนุ่มหลายทีแต่เขาก็ไม่ได้มีท่าทีว่าจะหยุดการกระทำนี้เลย มือเรียวหยิบคีย์การ์ดขึ้นมาเปิดห้อง ขาแข็งแกร่งก้าวเข้าไปยังห้องนอนทันทีหลังจากที่ปิดประตูเรียบร้อยแล้ว

“อุบ!! “ ร่างบางอุทานออกมาด้วยอาการจุก เมื่อวาโยทิ้งร่างเธอบนเตียงนอน ร่างสูงรีบทาบทับลงมาราวกับรู้ว่าหญิงสาวตั้งท่าจะหนี

“หึ!! กลัวลมหรอ ทีกับไอ้หมอนั่น ไม่เห็นจะกลัวมันเลย” วาโยตรึงข้อมือเรียวทั้งสองข้างแนบชิดลงบนเตียงนอน ดวงตาทั้งสองคู่สบกันนิ่ง

“ลม นี่นายพูดไม่รู้เรื่องแล้วนะ สงบสติอารมณ์หน่อยได้มั๊ยเนี่ย” เมษาตวาดแว๊ดพร้อมกับดิ้นขลุกขลักภายใต้ร่างสูงโปร่งที่ทาบทับอยู่บนเรือนร่างของเธอ

“แล้วถ้าเป็นเม เจอแบบที่ลมเจอเมยังจะใจเย็นได้อยู่หรอ ที่แฟนตัวเองไปยืนกอดกับแฟนเก่า” วาโยจ้องใบหน้าสวยของเมษาด้วยดวงตาวาวโรจน์

“มันไม่ได้เป็นอย่างที่นายเห็นนะลม”เมษาปฏิเสธพัลวัน ใบหน้าเนียนใสส่ายหน้าไปมาเมื่อใบหน้าและริมฝีปากของชายหนุ่มฉกวูบลงมาที่เธอ ชายหนุ่มหูอื้อตาลายไปด้วยความหึงหวงที่เดือดพล่านในร่างกาย เขาก้มหน้าลงซุกไซ้ริมฝีปากกับซอกคอขาวเนียนของเมษาอย่างเอาแต่ใจ สัมผัสจากชายหนุ่มเต็มไปด้วยอารมณ์ ไม่มีความอ่อนโยนเลยแม้แต่น้อย มือเรียวขาวปลดซิปชุดที่เมษาสวมใสอยู่แล้วกระชากออกจากตัวร่างสาวไปอย่างไม่ใยดี ลิ้นร้อนยังคงทำหน้าที่ของตัวเองอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง สองมือบีบเคล้นไปตามสองเต้าที่เต่งตึงอย่างแรง

“ลมหยุด อย่าทำอย่างนี้นะ ปล่อยเดี๋ยวนี้”เมษาดิ้นหนีสัมผัสของชายหนุ่มด้วยความหวาดกลัว

“ปล่อยให้เมกลับไปหามันหรอ ไม่มีทาง” ดวงตาคู่หวานตวัดมองร่างเล็กใต้ร่างของตน ริมฝีปากแดงราวผลเชอร์รี่ตะปบลงไปบนเต้าเปลือยเปล่าทันทีที่บราเซียถูกกระชากออกจากตัว

“อืม...ลม อย่า” เมษาใจสั่นระรัวด้วยความรู้สึกสับสน ใจหนึ่งก็หวาดกลัวอีกใจก็อดจะอยากลองสัมผัสระหว่างหญิงชายสักครั้ง วาโยดูดดุนสองเต้าราวกับทารกตัวน้อยๆที่หิวนมมารดา ร่างที่ขัดขืนของเมษากลับบิดตัวเร่าด้วยความวาบหวาม

“อืม/อ๊ะ”สองหนุ่มสาวครางเสียงออกมาพร้อมกัน สัมผัสที่รุนแรงแปรเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนนุ่มนวลจนหญิงสาวแทบจะสะดุดลมหายใจของตัวเอง มือเรียวเล็กที่คอยผลักไหล่หนาให้ออกห่างลำตัวกลับลูบไล้ไปทั่วบ่าแกร่งแล้วสอดนิ้วมือเข้ากับกลุ่มผมที่หนานุ่มของชายหนุ่ม เธอแอ่นอกรับสัมผัสที่ชายหนุ่มปรนเปรอทั้งสองเต้ากลมกลึง ลิ้นสากละเลงเรียวลิ้นลงบนส่วนยอดของประทุมถันอวบอิ่มสีชมพูที่ขูขันจนแข็งเป็นไต ฝ่ามือเรียวลูบไล้กุหลาบงามนอกแพนตี้สีขาว เขาค่อยๆแหวกด้านข้างของแพนตี้ตัวน้อยเข้าไปทักทายกับร่องสวาทที่เริ่มมีน้ำหวานไหลซึมจนเปียกแฉะ นิ้วโป้งและนิ้วชี้บีบบี้ตรงปุ่มความกระสัน ทำให้เมษาดิ้นพล่าน ชายหนุ่มจึงถอดแพนตี้ออกจากร่างของหญิงสาวแทบจะทันที

“อ๊ะ ลม...”เสียงครวญครางที่ถูกปล่อยออกมาทำให้ชายหนุ่มรู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างมาก ลิ้นร้อนถูกลากมาทักทายหลุมสะดือเล็กของหญิงสาวจนร่างบางสะดุ้งเฮือก ก่อนจะค่อยเคลื่อนตัวลงมายังตำแหน่งที่ติ่งเกสรลิ้นสากตวัดไปมาตรงปุ่มกระสัน เสียงร้องครวญครางระงมอีกครั้ง ของเหลวสีใสถูกขับออกมาจากช่องทางรัก แต่ถูกเรียวลิ้นของวาโยตวัดดูดกลืนจนหมด วาโยผละออกมาจากร่างบางจัดการกับเสื้อผ้าของตัวเองอย่างรีบร้อน มือเรียวสาวตรงแท่งร้อนสองสามที ก่อนจะแยกขาเรียวของหญิงสาวออกจากกัน  ชายหน่มถูแท่งร้อนตรงร่องสวาทหญิงสาวไปมาเบาๆ จนดอกไม้งามคายน้ำหวานออกมาอีกครั้ง ใบหน้าเมษาหลับพริ้มราวกับต้องมนต์ จู่ๆเธอก็เบิกตากว้าง เล็บยาวจิกบนแขนแข็งแกร่งของชายหนุ่มจนแน่น

“โอ๊ย! เจ็บ ลม” ร่างบางเริ่มต่อต้านอีกครั้ง วาโยโน้มตัวลงไปดูดดึงสองเต้ากลมอีกครั้ง จนหญิงสาวเริ่มรู้สึกผ่อนคลาย ชายหนุ่มขยับบั้นเอวของตัวเองกระแทกร่องสวาทเข้าไปอย่างแรงอย่างคนใจร้อน

กึก!!!

“โอ๊ย/อ๊าส์” เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดและเสียงคำรามของชายหนุ่มประสานเสียงกันขึ้น บั้นเอวที่ขยับเนิบนาบค่อยๆเพิ่มความเร็วขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเห็นว่าหญิงสาวเริ่มปรับตัวได้แล้ว เมษาข่มความเจ็บเอาไว้เมื่อมีสัมผัสแปลกใหม่เข้ามาแทนที่ ชายหนุ่มยกขาเรียวขึ้นมาพาดบ่าแกร่งพร้อมขยับบั้นเอวระรัว

“ลม ช้าๆ จุก” เสียงกระท่อนกระแท่น  แต่วาโยหาได้สนใจคำพูดของเมษาแม้แต่น้อย เขายังคงขยับช่วงล่างอย่างหนักหน่วง ความจุกและเจ็บค่อยๆหายไปเหลือเพียงความเสียวซ่านเข้ามาแทนที่ แรงกระตุกตอดรัดในกายสาวทำให้วาโยรู้ว่าเมษากำลังจะถึงสวรรค์ในอีกไม่ช้า เขาเร่งจังหวะให้เร็วขึ้นก่อนที่จะปลดปล่อยสายธารเข้าไปในช่องรักของหญิงสาวทุกหยด ริมฝีปากสีแดงสดจูบซับไปตามหยาดเหงื่อตามไรผมของหญิงสาวด้วยความรักและความอิ่มเอม ที่เขาเป็นผู้ชายคนแรกของเธอ

“พอใจหรือยัง ปล่อยได้แล้ว ฉันจะกลับ” เมษาพูดขึ้นพร้อมกับเบือนหน้าหนี

“ไม่ปล่อย”เสียงนุ่มกระซิบข้างหูหญิงสาวด้วยน้ำเสียงแหบพร่า เมษาหันมามองวาโยตาโตเมื่อรู้สึกถึงวัตถุที่ขยายตัวอยู่ในช่องทางรักของเธอ แล้วบทเพลงแห่งรักที่เร่าร้อนก็ถูกเปิดขึ้นมาอีกครั้ง

เมษาขยับตัวด้วยความเมื่อยล้า เธอปวดร้าวบริเวณใจกลางสาวและท้องน้อย มันคือตัวช่วยยืนยันได้ว่า เธอได้สูญเสียสิ่งที่เธอรักและหวงแหนมาตลอด25 ปีให้กับเด็กหนุ่มรุ่นน้องที่เธอปฏิเสธมาโดยตลอด ร่างบางค่อยๆขยับตัวลุกจากเตียงหยิบเสื้อผ้าที่ถูกถอดทิ้งไว้ข้างเตียงเข้ามากุมไว้ สองเท้าค่อยๆก้าวเท้าเข้าไปชำระร่างกายภายในห้องน้ำ เสียงน้ำไหลจากฝักบัวดังขึ้นทำให้ร่างสูงของวาโยขยับตัวขึ้นมาอีกครั้ง มือเรียวขาวกวาดไปบนที่นอนที่มีอีกคนนอนเคียงข้างตลอดคืนแต่กลับพบเจอแต่ความว่างเปล่า ดวงตาคู่หวานเปิดออกแล้วหันมองรอบๆห้อง เสียงน้ำไหลจากฝักบัวทำให้เขารู้ว่าเธอยังไม่ไปไหน วาโยระบายยิ้มอย่างมีความสุขที่เขาได้ครอบครองผู้หญิงที่เขารัก ชายหนุ่มลุกจากที่นอนหยิบผ้าเช็ดตัวเข้ามาพันกับเอวสอบเอาไว้

แกรก!! เสียงเปิดประตูห้องน้ำ พร้อมกับร่างบางที่สวมชุดเมื่อคืนเดินออกมาทำให้วาโยขมวดคิ้วมุ่นอย่างไม่เข้าใจ

“นี่จะไปไหนเม” วาโยสืบเท้าเข้ามาหาร่างบางที่เดินไปหยิบกระเป๋าสะพายของตัวเองที่หน้ากระจก

“หลีก ฉันจะกลับ” เสียงแข็งที่ตอบกลับมาทำให้วาโยขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ

“หมายความว่ายังไง ที่ว่าจะกลับ แล้วเรื่องที่เกิดขึ้นล่ะ”

“แล้วไงหรอ ก็ถือว่าฉันตอบแทนความช่วยเหลือจากนายก็แล้วกัน” เมษาเดินหนีไปทันที

“ง่ายๆแบบนี้หรอเม หา! คุณสรุปเรื่องของเราเมื่อคืนง่ายๆแบบนี้หรอเม” วาโยตวาดเสียงดัง เมษาเบือนหน้าหนี

“แล้วนายจะให้ฉันคร่ำครวญร้องไห้ ขอความรับผิดชอบจากเด็กอย่างนายหรอลม” เมษาตวัดสายตามามองชายหนุ่มด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“แล้วทำไมลมถึงจะรับผิดชอบไม่ได้ ลมเป็นลูกผู้ชายพอ เมื่อทำแล้วลมก็กล้ารับ”วาโยจับต้นแขนหญิงสาวให้เข้ามาใกล้ตน

“อย่ามารับผิดชอบฉันเลย นายยังเด็กวาโย อย่าเอาชีวิตของเด็กอย่างนายมาผูกติดกับฉันเลย”เมษาพูดจบก็บิดแขนออกจากการเกาะกุมของชายหนุ่มแล้วหันหลังเดินจากไป วาโยรีบวิ่งไปรวบร่างบางเอาไว้จากด้านหลัง

“อย่าไปนะเม ขอร้อง ลมรักเมนะ” ใบหน้าหล่อเหลาซบหน้าลงบนกลุ่มผมของหญิงสาวนิ่ง

“รักเหรอ นายแน่ใจหรอว่าที่เกิดขึ้นทั้งหมดเพียงเพราะนายรักฉัน นายอายุเท่าไหร่เอง วันหน้านายอาจจะเจอใครที่ดีและถูกใจนายมากกว่าฉัน เพราะฉะนั้นอย่างเอาความผิดพลาดแค่ครั้งเดียวมาผูกติดชีวิตนายให้อยู่กับฉันเลย” ใช่ว่าเธอจะไม่เจ็บกับคำพูดของตัวเอง ที่เธอพูดไปทั้งหมดเธอก็เจ็บแปลบไปทั้งหัวใจ แต่เธอไม่อาจเห็นแก่ตัวที่จะฉุดรั้งชายหนุ่มไว้เพียงเพราะการกระทำที่ผิดพลาดแค่ครั้งเดียว

“คำก็เด็ก สองคำก็เด็ก เดี๋ยวมันก็โตป่ะ? แล้วทำไมถึงไม่ให้โอกาสเด็กอย่างลมได้พิสูจน์ตัวเองด้วย” วาโยจับร่างบางให้หันมามองทางตน ดวงตาคู่หวานน้ำตาคลอทั้งสองหน่วยตา จนเมษาต้องเบือนหน้าหนี

“ฟังนะลม กลับไปตั้งใจเรียน อย่ามายุ่งกับฉันอีก”เมษาตัดใจ พูดออกไป สองเท้าเล็กรีบวิ่งออกจากห้องไปทันที วาโยมองตามหญิงสาวไปด้วยความเจ็บปวด

“เม กลับมา”ชายหนุ่มทิ้งตัวนั่งบนโซฟากลางห้องอย่างหมดแรง น้ำตาลูกผู้ชายรินไหลลงมาช้าๆ ด้านคนที่เดินหนีก็ใช่ว่าจะสบายใจยิ่งเธอเห็นใบหน้าเปื้อนน้ำตาของเด็กหนุ่มเธอก็อยากจะโผเข้าไปสวมกอดและปลอบเขา แต่เธอกลัว กลัวที่จะมีความรักอีกครั้ง กลัวที่จะเสี่ยงกับความผิดหวัง

“เมขอโทษนะลม ฮือๆๆ เมรักลมไม่ได้จริงๆ” เมษาปิดหน้าร้องไห้ ด้วยความสับสน เธอนั่งแท็กซี่กลับไปยังคอนโดด้วยหัวใจที่ปวดหนึบกับภาพของหยดน้ำตาของเด็กหนุ่ม

@ หลายวันต่อมา

เวลาในแต่ละวันช่างหมุนผ่านไปอย่างช้าๆ หญิงสาวนั่งเหม่อลอยอยู่ในห้องทำงานของตัวเอง หลายวันที่ผ่านมาในหัวมีแต่ภาพของวาโยเต็มไปหมด ไม่ว่าจะเป็นรอยยิ้ม คำพูดคำออดอ้อน ทำให้หญิงสาวรู้ว่าชายหนุ่มมีความสำคัญกับเธอมากแค่ไหน จนบางครั้งเธอถึงกับไปจอดรถแอบดูชายหนุ่มที่มหาวิทยาลัยอยู่หลายครั้ง

“ลม คิดถึง” เมษาลูบมือเรียวลงบนโทรศัพท์ของตัวเองที่เปิดหน้าโปรไฟล์ของชายหนุ่มเอาไว้ น้ำตาหยดใสๆร่วงหล่นลงมาจากดวงตา

ก๊อกๆๆๆ

เสียงเคาะประตูทำให้เมษายกมือเช็ดน้ำตาลวก

“คุณเมคะ มีคนมาขอพบคะ” เลขาสาวรายงาน

“ใครคะ ผู้หญิงหรือผู้ชาย” เมษาถามขึ้น

“เขาบอกว่าเป็นคนสำคัญของคุณเมคะ เป็นผู้ชาย”เลขาสาวยกยิ้มออกมา เมษาอดเข้าข้างตัวเองไม่ได้เมื่อคิดว่าอาจจะเป็นชายหนุ่มที่มาหา ถ้าเขามาเธอจะเปิดโอกาสให้เขาและเธอได้ศึกษากันอีกครั้งหนึ่ง

“เชิญเขาเข้ามา” ใบหน้าที่หมองเศร้ากลับมามีรอยยิ้มอีกครั้ง เมื่อคิดว่าคนที่มาหาเธอคือชายคนที่เธอรอคอยมาหลายวัน

“เหนือ” แต่ใบหน้าที่เปิดยิ้มสดใสต้องหุบลงเมื่อเห็นหน้าคนที่เข้ามา

“เมทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ เมรอใครอยู่หรือเปล่า” เหนือถามเมื่อเห็นใบหน้ายิ้มเจื่อนของหญิงสาว

“เปล่าหรอก แค่ไม่คิดว่าเหนือจะมา นั่งก่อนซิ”เมษาปรับอารมณ์ให้ดีขึ้น

“ขอบคุณครับ เมๆ จำที่เหนือพูดกับเมที่โรงเรียนวันนั้นได้ใช่มั๊ย เหนือยังยืนยันคำถามเดิมจริงๆนะ ขอแค่เพียงเมให้โอกาสเหนืออีกครั้ง”เหนือดึงมือเรียวที่ประสานกันอยู่บนโต๊ะมากุมไว้ สายตาที่มองหญิงสาวเต็มไปด้วยการอ้อนวอน

เออคือว่าเม” เมษาพยายามจะดึงมือเธอออกจากการเกาะกุมแต่เหนือก็ไม่ยอมปล่อย

“ให้โอกาสเหนืออีกครั้งนะเม กลับมาคบกันเถอะนะ”เหนือกุมมือหญิงสาวไว้แน่น

ผลั๊วะ!! ประตูถูกเปิดมาจากด้านนอก ภาพเด็กหนุ่มที่ถือช่อดอกไม้สีสวยเดินยิ้มเข้ามาในห้อง ทำให้เมษาชะงัก ดวงตาคู่หวานมองหนุ่มสาวตรงหน้านิ่ง สายตาเขาจับจ้องไปที่มือเรียวที่อยู่ในมือของชายหนุ่มอีกคน

“เหอะ!! เข้าใจล่ะ แบบนี้ใช่มั๊ยที่เมต้องการ ผมขอโทษที่เข้ามาขัดจังหวะ เชิญตามสบาย” ชายหนุ่มเค้นหัวเราะเย้ยหยันออกมา ดวงตาคู่หวานมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างเจ็บปวด เขาวางช่อดอกไม้ลงบนโต๊ะเล็กๆแล้วหันหลังก้าวออกไป หยาดน้ำตาร่วงรินลงมาเป็นทาง กว่าเขาจะรวบรวมความกล้า เพื่อกลับเข้ามาขอความรักจากเธออีกครั้งเมื่อเขารู้ตัวและทบทวนตัวเองดีแล้วว่าชีวิตเขาขาดเธอไม่ได้ เขาตื่นแต่เช้าเพื่อไปสั่งดอกไม้ช่อโตมาให้เธอ ถึงเธอจะด่าจะว่าเขาก็จะยืนยันที่จะอยู่กับเธอ แต่ภาพที่เขาเห็น เขารู้เหตุผลดีแล้วว่าทำไมเธอถึงปฏิเสธเขา

“แกมันไม่ใช่สำหรับเขาไอ้ลม แกมันไม่ใช่ไม่ใช่ โว๊ยๆๆๆ” กำปั้นหนักๆกระหน่ำรัวตรงผนังปูนจนมือแตก

“เหนือ เมขอโทษนะ เมไม่ได้รักเหนือแบบเมื่อก่อนแล้ว” เมษามองชายหนุ่มตรงหน้าอีกครั้ง

“เมอย่าบอกนะว่าเม รักหมอนั่น” เหนือถามเพื่อความแน่ใจ

“เมรักเขา เมรักลม เมขอตัวก่อนนะ” เมษายอมรับในที่สุด หญิงสาวรีบวิ่งตามหลังชายหนุ่มออกไป เธอเห็นเพียงท้ายรถที่เคลื่อนตัวออกไปแล้ว

“ลม” เมษาปล่อยน้ำตาไหลมาช้าๆ

“นี่แกทำบ้าอะไรอยู่ ยัยเม แกทำบ้าอะไร” หญิงสาวกร่นด่าตัวเองซ้ำไปซ้ำมา

 ..................................

ขึ้นต้นด้วยNC++ลงท้ายด้วยดราม่า น้องมันงอนแล้วป้า ไปง้อน้องด่วนเลยนะ ระวังหมาคาบไปแดกซะล่ะ

อย่าลืมคอมเม้นท์และกดไรท์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ

บางคำอาจผิดพลาด ตกหล่นไว้ไรท์จะกลับมาแก้ไขให้นะคะรีด

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว