ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 21

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ก.พ. 2564 07:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 21
แบบอักษร

 

 

 

หลังงานเลี้ยง(?)เมื่อคืนจบลงด้วยคำว่า 'เบื่อ' ของผมเหล่าพ่อบ้านแม่บ้านก็ต่างทำการเก็บกวาด(?)สิ่งสกปรกทันทีพร้อมด้วยคุณป๊ะป๋าที่ส่งแขกด้วยตัวเอง

 

ผมกลับขึ้นมาอาบน้ำนอนแบะบนเตียงพร้อมเจ้าไดมอนด์นิ้วก็เขี่ยสมาร์ทโฟนเครื่องหรูจนมาหยุดที่หัวข้อข่าวที่ถูกเผยแพร่ไม่กี่นาทีที่ผ่านมาแต่กลับเป็นกระแสไปทั่วโลกจากสำนักข่าวชื่อดังหลายสำนักที่ถูกเชิญมา

 

{ เป็นที่ประจักษ์ทายาทหนึ่งเดียวแห่งโรเซนไฮซ์ คุณหนู เอเรน โรเซนไฮซ์ เจ้าของความงามที่น่าหลงใหลพร้อมผมสีเงินสุดแปลกตา อีกทั้งยังมีความสามารถมากมายรวมถึงการต่อสู้เป็นเลิศร่วมกับเหล่าทายาทตระกูลใหญ่ทั้งสี่ที่ฝีมือทัดเทียมกัน โชว์ศักยภาพให้ได้รับรู้และหวั่นเกรงในอำนาจ เหล่าทายาทปีศาจถูกปลดปล่อยแล้ว }

 

' ทายาทปีศาจหรอ...หึ ผมเป็นได้มากกว่านั้น '

 

 

 

Setewa School โรงเรียนอันดับหนึ่งที่ตั้งอยู่กลางทะเลสาบมีถนนเส้นเดียวที่สามารถเข้าออกโรงเรียนได้เนื่องจากบริเวณรอบนอกถูกปกคลุมด้วยโดมขนาดใหญ่และยังมีระบบรักษาความปลอดภัยที่ดีเยี่ยม ในแต่ละปีจะมีผู้เข้าสมัครถึงหมื่นคนแต่จะถูกคัดเลือกให้เหลือเพียงพันคนเท่านั้น

 

ระดับในการศึกษาอยู่ที่มัธยมต้นถึงปลายและไม่ต้องกลัวว่าจะมีการแบ่งแยกชนชั้นเพราะมันเป็นเรื่องธรรมดาที่คุณจะต้องเจอ

 

โรงเรียนนี้จะวัดจากความสามารถในการจัดห้องเพราะขึ้นชื่อว่าโรงเรียนอันดับหนึ่งแน่นอนว่าเป็นที่รวมตัวของลูกหลานมาเฟียและผู้มีอิทธผล เนื่องด้วยค่าเทอมและสิทธิพิเศษส่วนตัวทำให้แต่ละเดือนมีรายจ่ายไม่ตํ่ากว่าสิบล้านบาท ถึงอย่างนั้นก็ใช่ว่าคนระดับธรรมดาจะเข้ามาเรียนไม่ได้ อย่างที่บอกโรงเรียนนี้แค่เงินอย่างเดียวอยู่ไม่ได้หรอก เพราะงั้นมันเหมือนเป็นการเปิดทางให้คนธรรมดาใช้ความสามารถที่มีไต่เต้าขึ้นสู่จุดที่สูงขึ้น และพวกที่คิดว่ามีอำนาจไว้ในมือเองก็ต้องรักษาคะแนนของตนไว้ไม่ให้ตกลงไป เพราะไม่งั้นมันจะหมายถึงหน้าตาและชื่อเสียงของวงค์ตระกูลคุณด้วยเช่นกัน

 

ตัวอาคารจะออกแบบให้มีลักษณะเป็นปราสาททรงสี่เหลี่ยมที่จะเว้นตรงกลางไว้เป็นสวนธรรมชาติเพื่อให้เหล่านักเรียนได้พักผ่อน รวมทั้งมีพื้นที่ส่วนตัวสำหรับกลุ่มนักเรียนเด่น

 

การจำแนกนักเรียนแบ่งได้ด้วยกันทั้งหมดห้าห้อง ประกอบด้วยชั้นสูงสุดอย่าง คิงคลาส ซึ่งในแต่ละปีจะมีนักเรียนที่สามารถเข้าห้องนี้ได้ไม่ถึงยี่สิบคน เพราะด้วยความสามารถที่เกินตัวและรากฐานแห่งอำนาจที่เหนือกว่าคนอื่น อีกทั้งนักเรียนคลาสนี้ยังได้รับสิทธิพิเศษมากมายเช่น ห้องต่างๆอย่าง ห้องทดลอง ห้องสมุด ห้องคอมพิวเตอร์ ห้องอาหาร โดยที่ไม่ต้องแชร์กับห้องอื่นและมีพื้นที่ส่วนตัวสำหรับพักผ่อนและการเลือกว่าจะเข้าเรียนหรือไม่เข้าก็ได้ ขอแค่คะแนนไม่ตกก็พอไม่เช่นนั้นจะถูกลดขั้นลง

 

รองลงมาคือ ควีนคลาส แหล่งรวมนักเรียนมากความสามารถและเป็นลูกหลานผู้มีอิทธิพลจะรับเด็กไม่เกินหนึ่งร้อยคนต่อปี มีสิทธิพิเศษที่คล้ายกับคิงคลาสเพียงแต่ไม่สามารถเลือกเข้าเรียนได้และระดับสิทธิที่ได้จะน้อยกว่าด้วยเช่นกัน

 

ไนท์คลาส พวกผู้ดีที่ใช้เงินเก่งรองลงจากนักเรียนห้องควีนด้วยเพราะมีฐานะลำดับสามเลยเหิมเกริมผู้ตํ่าต้อยกว่าประจบประแจกผู้ที่อยู่เหนือกว่า ชั้นนี้รับนักเรียนปีละสองร้อยคนไม่มีสิทธิพิเศษอะไรนอกจากห้องอาหารส่วนตัว

 

เอสคลาส ลูกคนมีเงินที่วันๆเอาแต่เลียแข้งเลียขาคนที่รวยกว่าตนและตั้งตัวขึ้นข่มคนที่อ่อนกว่าด้วยเพราะไม่มีสิทธิพิเศษอะไรนอกจากระดับการดูแลเด็กนักเรียนของแต่ละคลาสและยังต้องรับประทานอาหารร่วมกับ มีทคลาส ซึ่งในแต่ละปีคลาสเอสจะรับนักเรียนสามร้อยคน

 

และสุดท้าย มีทคลาส นักเรียนฐานะธรรมดาอย่างพวกลูกเจ้าของร้านเพชร(?) ลูกเจ้าของธนาคาร(?) ที่สามารถเข้าเรียนได้ด้วยความรู้ เพราะงั้นคลาสนี้จึงต้องขยันกว่าคลาสอื่นเพื่อให้ตัวเองได้เลื่อนไปอยู่ชั้นที่เหนือกว่า หรือบางพวกที่ทำตัวเป็นเบี้ยล่างคนอื่นเพื่อให้ตนดูมีค่าขึ้นและได้รับการปฏิบัติอย่างดีจากคลาสเดียวกัน แต่สำหรับผมแล้วพวกนั้นเป็นอะไรที่....ไร้ค่า

 

รูปแบบชุดนักเรียนเป็นชุดกะลาสีแขนยาวพร้อมตราประจำโรงเรียนที่อกด้านซ้ายเป็นรูปมงกุฎสีทอง กับกางเกงขาสั้นเลยเข่าขึ้นมาเล็กน้อยรวมทั้งรองเท้านักเรียนสีดำและถุงเท้ายาวสีเดียวกัน สีของชุดแต่ละคลาสจะไม่เหมือนกันเป็นตัวบ่งบอกยศศักดิ์และชนชั้นคือ คิงคลาสจะเป็นสีดำตัดขอบขาวกับเข็มกลัดรูปตัวKสีทองด้านบนตราโรงเรียน ควีนคลาสเป็นสีขาวตัดขอบดำกับเข็มกลัดรูปตัวQสีเงิน ไนท์คลาสสีนํ้าเงินตัดขอบดำ มีเข็มกลัดรูปตัวCสีเทา เอสคลาสสีเขียวเข้มตัดขอบดำ มีเข็มกลัดรูปตัวBสีทองแดง สุดท้ายมีทสีน้ำตาลตัดขอบดำ ไม่มีเข็มกลัด

 

นักเรียนที่จบจากที่นี่ไม่จำเป็นต้องออกไปหางานหรือกลัวว่าจะไม่มีงานทำเพราะร้อยทั้งร้อยจะมีเหล่าบริษัทยักษ์ใหญ่เข้ามาประเคนใบสมัครให้คุณถึงที่และร้อยทั้งร้อยก็จะมีคนที่เรียนไม่ไหวหรืออยู่ไม่ได้ลาออกไปกว่าครึ่งเช่นกัน

 

อ้อ แล้วก็พวกคุณอย่าได้ถามว่าทำไมผมถึงได้เล่าเรื่องโรงเรียนSetewaให้ฟัง นั่นก็เพราะ.....มันจะเป็นที่ที่ผมจะต้องไปเรียนยังไงล่ะ.....

 

ปึก

 

ปิดหนังสือที่บันทึกข้อมูลของโรงเรียนไว้พลางเบือนหน้าออกไปนอกรถก่อนนึกเอือมระอาขึ้นมาทันทีที่เห็นรถหรูสีดำขับตีคู่กันภัยให้อยู่ แต่ประเด็นมันไม่ได้อยู่ตรงนั้นแต่เป็นรถหรูที่มีราคาไม่ต่างกันถึงสี่คันที่ขับล้อมรถเขาอยู่ตังหาก ส่วนที่มาก็ไม่ใช่อะไรนอกจาก.....

 

" ว่าแต่พวกคุณยังไม่ได้ตอบผมเลยนะครับ ว่าขึ้นมารถผมทำไม " หันกลับมองตรงพร้อมเอ่ยถามสี่เด็กชายวัยเดียวกันที่ทำการโจรกรรมขึ้นรถเขามาโดยไม่แม้แต่จะถามเจ้าของก่อน

 

" ก็นั่งคนเดียวมันเหงา อีกอย่างถือเป็นการลดมลพิษด้วย "

 

" หรอครับ? " เหลือบมองหน้าอี้ซานที่นั่งตรงข้ามกับไคก่อนจะชี้นิ้วไปที่รถของอีกฝ่ายที่ขับอยู่ด้านหน้า นี่หรอการลดมลพิษ?

 

" ก็นะ "

 

" ถ้างั้นก็ถือซะว่าพวกเราขาดความอบอุ่นที่คุณพ่อคุณแม่ไม่ไปส่งที่โรงเรียนก็แล้วกันครับ " หันมองดาร์คที่พูดราวไม่ทุกร้อนอะไร ขาดความอบอุ่น? แบบนี้ก็ได้หรอ?.....

 

" อีกอย่างไหนๆเราก็เป็น....เพื่อนกันแล้วมีอะไรก็จะได้ช่วยๆกันไงครับ " คำพูดแฝงความนัยราวไม่เต็มใจของไคที่ส่งยิ้มพรายทำให้ผมเสียวสันหลังเล็กน้อย

 

" หึ " นี่ก็อีกคน

 

" งั้นก็ตามใจครับ " ถึงผมจะถีบหัวส่งพวกเขายังไงก็เปล่าประโยชน์สำหรับคนหน้าด้าน....เอ่อ คนเอาแต่ใจพวกนี้จึงจำต้องปล่อยไปแล้วกลับมาสนใจตัวเองที่อยู่ในชุดสีดำอันเป็นสัญลักษณ์ของคิงคลาสที่ไม่ต่างจากพวกเขา

 

ชีวิตแสนวุ่นวายที่ผมต้องเจออีกครั้งจะบัดซบแค่ไหนกันนะ

 

ให้ตายเถอะ.....

 

 

 

ทุกสายตาต่างจับจ้องมองไปยังรถหรูสี่คันที่ขับล้อมรถหรูอีกคันภายในอีกทั้งตราสัญลักษณ์รูปกางเกงกุหลาบสีเด่นชัดจากด้านหน้าทำให้ไม่มีใครละสายตาออก

 

ล้อรถหยุดลงตรงหน้าทางเข้าก่อนที่ฟรังจะอ้อมมาเปิดประตูรถให้ ไคและอี้ซานลงนำไปก่อนตามด้วยดาร์กที่ส่งมือมาให้ผม ผมจับมืออีกฝ่ายอย่างรักษาน้ำใจพลางก้าวลงจากรถพร้อมเซนที่ลงตามมา

 

" อีกครึ่งชั่วโมงจะมีการนัดพบกันที่หอประชุมครับ "

" อืม " พยักหน้าให้ฟรังก่อนบอกให้อีกฝ่ายกลับไปได้แล้ว

 

" งั้นตอนเย็นผมจะมารั-- "

 

" เดี๋ยวพวกฉันไม่ส่งเอง " ยังไม่ทันที่ฟรังจะพูดจบเซนก็ชิงพูดถึง

 

" แต่... "

 

" ไม่เป็นไร นายกลับไปเถอะ "

 

" ครับ " ฟรังมีท่าทีไม่ยอมในตอนแรกแต่ก็ยอมรับคำและขับรถออกไป

 

" ไปกันเลยไหมครับ " พยักหน้าตอบก่อนที่พวกเราจะมุ่งหน้าไปยังหอประชุมใหญ่เพื่อให้ไม่เป็นการเสียเวลา โดยผ่านสายตานับร้อยนับพันไปอย่างไม่สนใจ

 

หอประชุมใหญ่ตอนนี้เนืองแน่นไปด้วยนักเรียนวัยเดียวกันที่นั่งจับกลุ่มพูดคุยอยู่หน้าเวทีโดยรอบๆมีเหล่าการ์ดมากมายจากหลายตระกูลยืนเรียงราย

 

พวกขี้ขลาด.....

 

ลำดับชั้นในการนั่งสมาธิจะมีด้วยกันสามชั้นคือชั้นบนสุดสำหรับนักเรียนใหม่คิงคลาส ชั้นสีสองทางขาวมือของประตูจะเปิดของควีน ซ้ายมือจะเป็นของอัศวิน ชั้นล่างตรงเวทีด้านขวาจะเป็นบิชอป ด้านซ้ายเป็นมืท

 

พวกผมเดินผ่านสายตาของนักเรียนคลาสอื่นขึ้นไปยังชั้นสามของหอประชุมอย่างไม่สนใจเสียงซุบซิบนั่งลงที่ว่างจากสิบห้าที่นั่งก่อนต่างคนจะเอาโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นฆ่าเวลา

 

" เล่นหุ้นด้วยเหรอครับ? " ดาร์ดถามผมเมื่อเห็นหน้าจอโทรศัพท์

 

" ไม่มีอะไรทำนะครับ "

 

" ผมว่าไม่ใช่แล้วมั้ง แบบนั้น "

 

" ยอดรายได้หุ้นของเดือนนี้...สองพันล้าน... "

 

มองไคกับอี้ซานที่ชะโง้กหน้าเข้ามามองก่อนที่พวกเขาจะหันกลับมาหาผม

 

" คุณนี่เองที่ทำให้วงการหุ้นกระสับกระส่าย " เซนพูดขึ้นพลางดันแว่นตาขึ้นเล็กน้อยเหลือบมามองผม

 

" งั้นหรอครับ? ผมไม่เห็นรู้เลย หึ " เอียงคอสงสัยราวไม่รู้ประสีประสาก่อนยกยิ้มให้ทังสี่คนสะดุ้งเล่น

 

" คุณนี่มันร้ายจริงๆ "

 

" ขอบคุณครับ " ตอบรับคำชม(?)จากไคเสร็จก็กลับมาสนใจสิ่งที่อยู่ในมือต่อทั้งที่หูยังได้ยินเสียงแค่นยิ้มจากสี่หนุ่ม

 

เสียงที่เคยดังจอแจกลับเงียบลงกระทันหันจนต้องเงยหน้าขึ้นมองพบว่าตอนนี้มีเหล่ารุ่นพี่กลุ่มนึงเดินขึ้นไปบนเวทีแล้ว จากสีดำของชุดรวมทั้งดาวสีทองสามดาวตรงอกด้านขวาเป็นตัวบ่งบอกถึงชั้นปีและคลาสเรียน

 

นักเรียนทั้งหมดเริ่มนั่งตัวตรงรอฟังสิ่งที่รุ่นพี่กำลังจะพูด

 

" ยินดีต้อนรับน้องๆทุกคนเข้าสู่SetewaSchool พี่ชื่อ โลแกน ดาเรว ประธานนักเรียนม.ต้น " คิ้วผมกระตุกเล็กน้อยเมื่ออีกฝ่ายแนะนำตัว ท่าจะบอกให้ถูกอีกฝ่ายคือหลายชายของอดีตผู้บัญชาการองค์กรลับที่ผมเคยอยู่และเป็นลูกชายบุญธรรมของผู้บัญชาการคนปัจจุบัน....

 

ลืมบอกนอกจากจะเป็นที่รวมตัวของลูกหลานมาเฟียผู้มีอิทธิพลแล้วยังเป็นที่รวมตัวของลูกหลานตระกูลตำรวจด้วยเช่นกัน....

 

เรียนด้วยกันตอนเด็ก จับกันตอนโต อื้ม...เจริญเถอะ

 

" วันนี้พี่ก็จะมาบอกแค่รายละเอียดเล็กๆน้อยๆนะครับเพราะดูท่าแล้วทุกคนจะศึกษามาดีพอสมควร "

 

" โรงเรียนนี้อนุญาตให้นักเรียนทุกคนแต่งเสริมเพิ่มเติมตัวเองได้ แต่ขอแค่แต่งตัวตามระเบียบให้เรียบร้อย อาวุธสามารถพกได้คนละหนึ่งอย่าง สิ่งผิดกฎหมายต่างๆไม่อนุญาตให้ใช้ภายในโรงเรียน ไม่งั้นอย่าหาว่าผมไม่เตือน อีกเรื่องบอดี้การ์ดไม่อนุญาตให้เข้ามาภายในเพราะฉะนั้น ออกไปซะ " เสียงนิ่งเย็นจากไมโครโฟนดังก้องพาให้ทุกคนต่างสะท้านกันไม่ต่างจากการ์ดของตนนักที่รีบเดินออกไปจากหอประชุมทันที

 

" อีกเรื่องคือให้ทุกคนปฏิบัติตามกฎของโรงเรียนนั้นคือ ไม่อนุญาตให้ฆ่าคน หวังว่าทุกคนคงเข้าใจ นะครับ " อีกฝ่ายกวาดตามองไปทั่วก่อนจะมาหยุดที่พวกผมก่อนแล้วพูด

 

" พี่ก็มีเรื่องที่จะพูดแค่นี้แหละครับ " ว่าจบก็ส่งไมค์ต่อให้รุ่นพี่ผู้หญิงที่อยู่ข้างกัน

 

" สวัสดีดีน้องๆนะคะ พี่ชื่อ อริส เจเทียร์ นะคะเป็นรองประธานม.ต้น " อริส เจเทียร์ ลูกสาวของสเวนอดีตสมาชิกในกลุ่มยมทูตไร้เงาผู้มีสกิลการติดตามเป็นเลิศ

 

ทั้งประธานทั้งรองประธานเลือกมาดีๆทั้งนั้น....

 

" ค่ะวันนี้ก็ไม่มีอะไรมากเนอะ ต่อไปก็คือให้น้องทุกคนนะคะเข้าไปยังห้องเรียนเพื่อที่จะรู้ข้อมูลต่างๆที่เราจะเรียนกันนะคะ แยกย้ายได้เลยค่ะ " สิ้นเสียงรุ่นพี่พวกผมก็พากันเดินเข้าไปให้ห้องเรียนที่มีเด็กนักเรียนอยู่แค่สิบห้าคน ผมเดินตรงไปยังโต๊ะริมหน้าต่างแถวกลางก่อนจะตั้งกระเป๋านั่งลง กระจกหน้าต่างทำจากวัสดุกันความร้อนและแสงอาทิตย์ทำให้ผมสามารถนั่งอย่างสบายใจได้โดยไม่ต้องกลัวความร้อนของมันถึงแม้ว่าจะอยู่ในห้องที่มีแอร์แค่ห้าตัวก็ตาม พวกไคตามเข้ามาต่างคนต่างหาที่นั่งที่ชอบแต่ผลสรุปคือชอบนั่งบริเวณที่มีโต๊ะผมตรงกลาง....

 

การพูดคุยและอธิบายของอาจารย์เป็นไปอย่างน่าเบื่อจนจบพวกผมก็เดินออกไปนั่งเล่นที่ม้าหินอ่อนรอให้คนมารับ

 

" ตอนนี้รถผมกำลังมา " มองเซนที่พูดพลางพยักหน้า แต่ยังไม่ทันจะได้คิดอะไรต่อ....

 

แอ๊ดด

 

เสียงหยุดของรถหรูสีดำคันเดียวกับเมื่อเช้าขับมาจอดด้านหน้าผมก่อนที่ร่างหนาของผู้เป็นพ่อจะตรงเข้ามาฉุดผมขึ้นรถด้วยความเร็วแสง

 

หืม?

 

มองคุณป๊ะป๋าที่หลังจากยัด(?)ผมเข้ารถได้ก็หันกลับไปพูดอะไรสักอย่างกับพวกเขาก่อนที่อีกฝ่ายจะกฃับขึ้นมาบนรถ สังเกตุจากสีหน้าไม่สู้ดีของอีกสี่คนแล้วพวกเขาคงจะมีเรื่องซีเรียสกันแน่นอน นี่อย่าบอกนะว่าผมถูกกัน?

 

" คุยอะไรหรอครับ? " หันถามคุณป๊ะป๋าที่เข้ามาแต่สิ่งที่ได้รับมีเพียงรอยยิ้มสะใจน้อยๆกับคำพูดที่....

 

" อย่าไปสนเลย " และรถก็เคลื่อนตัวออกไป....

 

 

 

" อย่าหวัง มันไม่ง่าย หึ "

 

คำพูดพร้อมนํ้าเสียงที่เย็นจนเสียวกระดูกสันหลังเป็นสิ่งที่ทั้งสี่คนเจออยู่ตอนนี้เบื้องหน้าท่านมาเฟียใหญ่จากที่คิดใหญ่ใฝ่สูงและจะสร้างโอกาสให้พวกตนได้ใกล้ชิดกับร่างบางแต่กลับโดนคนที่ได้ชื่อว่าว่าที่พ่อตาในอนาคตหมายหัวชิงร่างบางไปต่อหน้าต่อตาทำได้เเค่ยืนมองรถคันนั้นที่ขับออกไป

 

" ดูเหมือนจะไม่ใช่เล่นๆเลยนะครับ "

 

" โดนขัดตั้งแต่วันแรกเลย "

 

" แล้วจะยอมไหม? "

 

" หึ ใครจะไปยอมกัน "

 

" เห็นทีคงจะได้เปิดศึกกันหน่อยแล้ว " ×4

 

 

 

ที่มาของเหตุการณ์....

 

 

 

" ทำไมยังไม่ไปรับน้องเรน? " เอเดนเอ่ยถามมือซ้ายคนสนิทที่ตนมอบหน้าที่พิเศษคือการดูแลลูกชายสุดที่รักอย่างสงสัย

 

" เอ่อ...คือ... "

 

" มีอะไร " เสียงเข้มขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นท่าทีเงอะงะของฟรัง

 

" พวกคุณชายตระกูลใหญ่จะมาส่งครับ "

 

" ..... "

 

" ฟรังออกรถ ฉันจะไปรับน้องเรน "

 

" คะ ครับๆ "

 

เจ้าพวกเด็กเหลือขอ....

 

 

 

 

 

 

...................................................................

 

 

มาแล้วค่าา ขอโทษที่หายไปนานนะคะเนื่องจากมีเหตุจำเป็น

 

เอาล่ะตอนนี้ดูเหมือนว่าจะมีการประกาศศึกกันระหว่างว่าที่ลูกเขย(?) กับว่าที่พ่อตา(?)แล้ววว

 

ไหนใครเชียร์ทีมไหนขอเสียงหน่อยยย

 

#ทีมว่าที่ลูกเขย หรือ #ทีมป๊ะป๋า

 

ฝากติดตาม คอมเมนต์ และเป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ^^

 

รักทุกท่าน.....จากไรท์

 

 

 

ความคิดเห็น