Twitter-icon

คนที่อยู่ตรงนี้กับพี่ พี่เคยเห็นบ้างไหมครับ.....

ชื่อตอน : PART 27 - ลดลง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ก.พ. 2564 15:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
PART 27 - ลดลง
แบบอักษร

 

 

ไม่รู้ว่านึกอะไรพี่ครูซถึงเป็นคนขับรถเองแบบไม่มีคนติดตามมาด้วยเหมือนทุกครั้ง แต่เอาจริงๆผมก็รู้สึกไม่อึดอัดดีเหมือนกันที่ต้องมีคนมาดูแลและติดตามตลอดเวลา

 

"อยากกินอะไร" เสียงนิ่งของคนข้างๆถามขึ้นหลังจากเราขับรถออกมาจากบ้านสักระยะแล้ว กินอะไรดีนะที่จะเป็นผลดีต่อลูกมากที่สุด

 

"หิวขนาดนั้นเลยหรือไง" พี่ครูซพูดขึ้นแทรกอีกครั้งพร้อมกับสายตาที่มองมาที่ผม

 

"ครับ?" เลิกคิ้วมองไปที่เขาก่อนที่เจ้าตัวจะละสายตาออกไปมองทางที่ตอนนี้มีรถประปรายพลอยทำให้การจราจรเย็นนี้ไม่ติดมาก

 

"ก็ฉันเห็นนายเอาแต่ลูบท้อง ไม่ใช่เพราะหิวรึไง" นี่เผลอลูบถามตัวเล็กนานไปหรอ ผมรีบยกมือออกจากหน้าท้องราบของตัวเอง "ดีนกินได้หมดแต่ขอเป็นอาหารรสอ่อนก็พอครับ"

 

พี่ครูซไม่ได้พูดตอบอะไรหลังจากนี้ เขายังคงขับรถไปเรื่อยๆอย่างมีเป้าหมายอยู่แล้ว ผมนั่งมองไปนอกหน้าต่างอย่างสำรวจเพราะมันค่อนข้างเป็นทางที่ไม่คุ้นตาเท่าไหร่ ก่อนที่ความสนใจของผมจะถูกดึงออกมาเพราะเสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้น

 

 

Rrrrrrrrrrr~

 

 

"ครับคุณพ่อ" ผมรับสายที่โทรเข้ามาของคุณพ่อก่อนที่จะมีสายตาของคนข้างๆจะมองมาเป็นระยะอย่างให้ความสนใจไม่แพ้กัน

 

[ดีนมีอะไรหรือเปล่าลูก พ่อเข้าประชุมมาเลยไม่ทันได้เห็น] ปลายสายพูดขึ้นทันทีหลังจากที่ผมกดรับ

 

"วันนี้มีประชุมด้วยหรอครับ"

 

[ประชุมสินค้าล็อตใหม่น่ะลูก ว่าแต่ดีนมีอะไรร้อนใจล่ะ] มันก็ร้อนใจอยู่ครับแต่ผมยังคุยตอนนี้ไม่ได้จริงๆ ผมหันไปมองคนข้างๆ อย่างชังใจแต่นั่นแหละเอาไว้ก่อนแล้วกัน

 

"เปล่าครับ ดีนแค่โทรหาเฉยๆ" ไม่ต้องมีคนพาลงกระทะทองแดงนะเพราะผมจะเดินลงไปเองอย่างเต็มใจ T^T

 

[แล้วนี่ดีนอยู่ไหนลูก]

 

"ดีนออกมาทานมื้อเย็นกับพี่ครูซน่ะครับ" ผมพูดตอบไปตามความจริง ไม่คิดไม่ฝันว่าสักวันจะพูดแบบนี้ออกมาเต็มปาก

 

[งั้นพ่อไม่กวนแล้วดีกว่า ทานข้าวให้อร่อยนะ เอ่อดีนลูก] เหมือนสายสนทนาจะจบลงแค่นั้นถ้าหากคุณพ่อไม่พูดทักไว้ก่อน

 

"ครับ?" ดีที่ผมไม่มือเร็วกดวางสาย

 

[อาทิตย์หน้าดีนไปคุยกับลูกค้าให้พ่อได้หรือเปล่า? พอดีพ่อติดลูกค้ารายใหญ่ อยากให้ดีนช่วยไปดีลราคากับลูกค้ารายเดิมให้หน่อย เดี๋ยวพ่อให้คนเตรียมข้อมูลให้ จะให้เลขาไปแต่ลูกค้ารายนี้ก็สำคัญกับเราเหมือนกันเดี๋ยวจะเป็นการไม่ให้เกียรติไปเสียดื้อๆ]

 

คุณพ่อร่ายยาวมาให้รับรู้พลางนึกคิดในใจว่าอาทิตย์หน้ามีแพลนอะไรหรือเปล่าที่ต้องทำ แต่ถึงแม้จะมีก็คงต้องเลี่ยงอยู่ดีเพราะการดีลลูกค้าของบริษัทก็สำคัญมากเหมือนกัน

 

"ได้ครับ เดี๋ยวดีนจัดการให้ครับ"

 

เราวางสายจากกันหลังพูดคุยกันเสร็จแล้ว ผมเก็บเอาโทรศัพท์ที่ถืออยู่กลับเข้าไว้ที่เดิม บรรยากาศภายในรถกลับมาเงียบอีกครั้งมันเป็นแบบนั้นจนถึงร้านอาหาร ไม่เคยมาจริงๆ นั่นแหละที่นี่น่ะ

 

"มาบ่อยหรอ" ผมพูดขึ้นถามพลางมองไปยังร้านอาหารตรงหน้าที่จัดว่าใหญ่มากระดับหนึ่ง ดูแล้วคงไม่พ้นคนรวยที่เข้าแต่ร้านนี้ดูจากรถที่จอดอยู่ไม่กี่คันแต่ราคารวมๆ ก็หลายร้อยล้าน

 

"ไอ้เมธาแนะนำมา มีอาหารแบบที่นายอยากกินด้วยนะ" เขาพูดตอบแต่ไม่รังเห็นมามองคู่สนทนาแบบผม มือหนาปลดเอาเบลท์ออกจากตัวก่อนที่ประตูรถจะถูกเปิดออกและเขาที่ลงไปจากรถ

 

"นั่งอยู่แบบนั้นจะได้กินไหมข้าว?" สายตาคมก้มมองมาในรถอีกครั้ง พี่ครูซเอี่ยวตัวเข้ามากดที่ล็อกเบลท์ฝั่งผมให้แต่หน้าพี่แกจะใกล้ขนาดนี้ไม่ได้นะ ผมเบี่ยงหน้าหนีจากเขาแต่เจ้าตัวก็ยังคงค้างอยู่แบบนั้นมองผมสีหน้าสงสัยเอาเรื่อง

 

"จะลงได้ยัง ฉันหิว" ผมไม่ได้พูดตอบอะไรก่อนจะเปิดประตูเพื่อลงจากรถ ใครมันจะตั้งใจนั่งเอ๋อล่ะแค่ยังสำรวจร้านใหญ่ตรงหน้าไม่ทั่วเอง

 

เราทั้งคู่เดินเข้าไปภายในร้านที่ถูกต้อนรับจากพนักงานเป็นอย่างดี "คุณสเตเฟนที่จองโต๊ะวีไอพีไว้ใช่ไหมครับ" พนักงานหนุ่มกล่าวทักทายลูกค้าของเขาด้วยท่าทางร่าเริง

 

"ใช่ครับ" มีจงมีจองไว้ล่วงหน้าซะด้วย เราทั้งคู่เดินตามน้องพนักงานไปยังโต๊ะชั้นสองของร้าน ชั้นนี้ถูกจัดแต่งและจำนวนโต๊ะแตกต่างไปจากชั้นแรกที่ค่อนข้างแออัด ผมก็ไม่แปลกใจแล้วครับว่าทำไมถึงเรียกชั้นวีไอพี

 

"เมนูอาหารครับ เดี๋ยวสักพักจะมีน้องพนักงานมารับออเดอร์หากต้องการอะไรเพิ่มเติมเพื่ออำนวยความสะดวกของคุณลูกค้าสามารถบอกน้องพนักงานคนนี้ได้เลยนะครับ ขอให้มีความสุขในมื้อนี้ครับ"

 

"ขอบคุณครับ" ผมหยิบเอาเมนูขึ้นมาเปิดดูก่อนที่พนักงานคนก่อนจะเดินออกไป ร้านนี้ดีตรงที่ไม่ได้มีแนวอาหารที่ชัดเจนขนาดนั้น มีทั้งอาหารจีน ไทย ฝรั่ง อินเดีย ถือว่าดีเลยนะเพราะเป็นการเข้าถึงลูกค้าทุกแบบ

 

"พี่ครูซจะทานอะไรครับ" ผมพูดถามแต่ไม่ได้เงยหน้าไปมองเขาหรอก เมนูตรงหน้ามันเยอะจนยากจะละสายตาออกจริงๆ

 

"ฉันกินได้หมด นายสั่งเลย" ผมพยักหน้ารับพร้อมกับปลายนิ้วที่เลื่อนไปตามชื่อเมนูในเล่มไม่นานมากก็มาน้องพนักงานสาวเดินมารับออเดอร์

 

"สปาเก็ตตี้คาโบสองที่ สลัดทูน่าหนึ่ง มะตะบะเนื้อหนึ่ง น้ำฟรุตพั้นซ์หนึ่ง พี่ครูซดื่มอะไรครับ?" ผมพูดสั่งทั้งสายตายังคงไล่มองยังเมนูอยู่ก่อนที่ประโยคสุดท้ายจะเงยหน้าขึ้นถามคนตรงข้าม

 

"น้ำเปล่าครับ"

 

"ครับตามนี้เลยครับ" ผมหันกลับไปมองน้องพนักงานที่ยืนกดออเดอร์ลงเครื่องเล็กๆ ในมือก่อนจะวางเล่มที่ถืออยู่ลงหลังจากสั่งเสร็จเรียบร้อยแล้ว

 

"ทวนออเดอร์นะคะ สปาเก็ตตี้คาโบสองที่ สลัดทูน่าหนึ่งที่ มะตะบะเนื้อหนึ่งที่ น้ำฟรุตพั้นซ์และน้ำเปล่าอย่างละหนึ่ง รับอะไรเพิ่มอีกไหมคะ?" ผมหันหน้าไปมองพี่ครูซพร้อมกับเลิกคิ้วถามก่อนที่คนตรงหน้าจะส่ายหัวกลับมาเป็นอันรู้เรื่องกันดีอยู่แล้ว

 

"พอแล้วครับ"

 

"รบกวนลูกค้ารออาหารไม่เกินสามสิบนาทีค่ะ หากต้องการรับอะไรเพิ่มสามารถเรียกดิฉันได้เลยนะคะ ขอบคุณมากค่ะ" เราอยู่กันแบบสบายๆ ไม่มีอะไรมากวนใจระหว่างรออาหารได้ไม่นานก่อนที่จะมีหญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาทักทาย

 

"สวัสดีค่ะครูซ" เธอคนนี้ผมจำไม่ผิดว่าเคยเห็นหน้ากันแล้วหนึ่งครั้งในงานเลี้ยงแต่ไม่คิดว่าเธอจะสนิทกับพี่ครูซถึงขึ้นเดินเข้ามาหย่อนตัวนั่งลงบนตักแกร่งของเขาอย่างไร้ความเกรงใจ

 

"เจอกันอีกแล้วนะคะ คุณก็น่าจะบอกมายบ้างว่ามาที่นี่จะได้นั่งโต๊ะเดียวกันให้หายคิดถึง"

 

มันแบบจุกอกกับคำพูดของเธอถึงเขาที่เป็นสามีของผม ตอนแรกที่คืนวันนั้นกับคำพูดของเธอผมก็ไม่คิดว่ามันจะมีอะไรคงเป็นคำทักทายธรรมดาของคนรู้จักกัน แต่วันนี้ผมเข้าใจดีทุกอย่างแล้วหรือนี่อาจจะเป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้เขาอยากหย่ามั้งครับ

 

"ดีนขอตัวไปเข้าห้องน้ำนะครับ" ไม่อยากรับรู้อะไรให้ตัวเองเจ็บอีกแล้วกับคำว่าเมียบังหน้ามันไม่ได้มีสิทธิมารู้สึกแบบนี้อยู่แล้วยังไงล่ะ

 

"อ่าว ขอโทษทีค่ะ พอดีไม่เห็นว่ามาด้วย" เธอพูดขึ้นพร้อมกับเบนหน้ามามองที่ผมแบบสายตามีนัยต์ คำพูดที่มันสวนกับท่าทางมันเป็นแบบนี้นี่เอง

 

"ไม่เป็นไรครับ ผมขอตัวก่อน" ไม่ทันที่ผมจะได้ลุกขึ้นเสียงนิ่งเรียบของเขาก็พูดขึ้นห้าม เขาจะรู้ไหมว่าผมเจ็บแค่ไหน

 

"ไม่ต้องไป นั่งลง" เธอฉีกยิ้มมาทางผมหนึ่งทีก่อนที่หน้าสวยจะหันกลับไปหาเขาจนหน้าเฉียดกันไปมาอยู่หลายครั้ง

 

"นี่เองหรอคะที่คุณบอกว่าไม่ว่าง ที่แท้ก็มาทานข้าวกับภรรยานี่เองเราเลยอดเจอกันเลย" นี่แปลว่าผมเป็นคนทำให้เขาไม่ได้เจอกันจนต้องมาผอดรักกันในร้านอาหารหรอ

 

"ก็รู้แล้วว่าฉันมากับเมียทำไมเธอยังนั่งอยู่ตรงนี้อีกล่ะ"

 

"คะ?" เธอหุบยิ้มไปหลังจากเจอคำพูดของเขาพร้อมกับมองหน้าหล่ออย่างไม่เข้าใจ

 

"ลุกไปได้ล่ะ"

 

"ครูซคะ" เธอเรียกชื่อเจ้าของตักอย่างไม่ชอบใจมากนักกับคำสั่งของเขา

 

"ฉันจะไม่พูดเป็นรอบที่สอง" ก่อนที่เธอจะยอมลุกออกจากตักเขาอย่างไม่เต็มใจพลางหันมามองผมตาเขียว นี่ผมไปเป็นเมียน้อยของพี่ครูซหรือไงถึงมองผมแบบนั้น

 

"โอเคค่ะ มายไม่รบกวนคุณกับภรรยาของคุณแล้วก็ได้ แต่ถ้าว่างติดต่อมาหามายบ้างนะคะ มายคิดถึงคุณมากเลย"

 

ฟอดด~

 

"ไปแล้วนะคะ ลานะคะคุณดีน" ผมต้องรู้สึกยังไงกับการที่สามีตัวเองถูกผู้หญิงอื่นหอมแก้มต่อหน้าต่อตาแบบไร้ยางอาย มันไม่ได้สมควรเลยนะสำหรับคำว่าลูกผู้หญิงในตัวเธอมีเหลืออยู่บ้างไหมเนี่ย เธอเดินออกไปหลังจากทิ้งระเบิดไว้ก้อนใหญ่ ผมไม่รู้จะต้องทำตัวยังไงต่อเลยครับ

 

"เป็นอะไร" ยังจะกล้าถามอีกหรอว่าเป็นอะไร

 

"หวงฉันหรอ" ตอนนี้อาหารเริ่มถยอยมาเสริฟบ้างแล้วโดยพนักงานสาวคนเดิม ผมเงียบไปเพื่อรอให้น้องพนักงานวางของลงให้ครบก่อน

 

"ดีนรู้ดีว่าตอนนี้เราอยู่ในฐานะอะไร" ไม่รู้ว่าจะต้องช้ำใจกับคำพูดของตัวเองไปอีกนานแค่ไหนนะดีน

 

"ก็ดีแล้วที่นายรู้ตัวเองดี เพราะยังไงสักวันเราก็ต้องแยกย้ายกัน" น้ำตาตกในไปแล้วหนึ่ง ผมหาคำตอบได้แล้วว่าจะเอายังไงเรื่องลูกของเรา ไม่ใช่สิ ลูกของผม เขาคือลูกของผม ผมจะเลี้ยงเด็กคนนี้ด้วยรักของผมเอง นั่นคือการตัดสินใจที่เด็ดขาดที่สุดแล้วในชีวิต ขอโทษนะที่แม่รักษาครอบครัวของเราไว้ไม่ได้

 

"ฉันมากินข้าวเพราะเบื่อบรรยากาศในบ้านไม่ได้มานั่งดูนายนั่งซึม น่าเบื่อจริงๆ" ความรู้สึกแย่ๆ จากคำพูดของเขามันยังไม่ได้หายไปไหนก็ถูกใส่เต็มเข้ามาครั้งแล้วครั้งเล่าจนผมจะรับไม่ไหว

 

"ดีนก็เบื่อเหมือนกัน" พูดจบพร้อมกับลุกขึ้นออกจากโต๊ะ

 

"จะไปไหน" พี่ครูซชักสีหน้าไม่พอใจแบบมากๆให้ผมมันแทรกไปด้วยความดุดันและรังสีอำมหิตเต็มไปหมดรอบๆตัวเขา

 

"สนใจทำไม ตามไปสนใจของที่น่าสนใจเถอะครับ" ไม่ได้มีคนประชดแต่ก็ไม่รู้ว่าทำไมปากถึงพูดออกไปแบบนั้น

 

"นั่งลงแล้วกินข้าวซะ" เป็นคำสั่งจากปากของเขารอบที่สองตั้งแต่เข้ามาในร้าน

 

"ดีนไม่ใช่ลูกน้องของพี่ ขอบคุณสำหรับมื้อนี้ครับ" ผมเดินออกมาจากร้านทันทีที่พูดจบ รู้ตัวว่าทำเขาอารมณ์เสียมากแค่ไหนแล้วความรู้สึกของผมล่ะ

 

 

 

 

=====================

อิครูซมันกวนตีนดีเนอะไม่รู้ว่าชีวิตนี้ต้องการอะไรจากหนูดีน อดทนนะลูก ดูแลตัวเองด้วยเพื่อลูกในท้อง เป็นห่วงจังลูกชั้น ไรท์อินมากเลยตอนนี้ แอแงงง T^T

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น