email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เล่ม 3.16

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 59

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ก.พ. 2564 09:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เล่ม 3.16
แบบอักษร

“ผมพาพี่ไปที่ที่ผมอยากไปได้ไหมครับ?”

               “ที่ที่นายอยากไปเหรอ?”

                “ครับ ก็ผมเป็นขอพี่เดทนี่นา ผมอยากพาพี่ไปที่ดี ๆ น่ะ”

               “ทำให้คนคาดหวังเก่งใช้ได้เลยนะ”

               “โอย อย่าคาดหวังสิครับ! ถ้าผิดหวังขึ้นมาก็แย่สิ”

               อีคยองส่ายหัวไปมา

               “ซอบ ฉันบอกไปหลายครั้งแล้วไม่ใช่เหรอ ถ้าได้อยู่กับนาย ที่ไหนก็ไม่สำคัญหรอก ให้ไปอยู่ตรงกองขยะก็คงจะหัวเราะแล้วบอกว่าชอบด้วยซ้ำมั้ง?”

               สิ้นสุดคำพูดนั้น ซอบไม่สามารถกลั้นไม่ให้ตัวเองคลี่ยิ้มออกมาได้เลย

               “ผมไม่พาพี่ไปที่แบบนั้นหรอกน่า”

               “ก็เห็นพูดแบบนั้นอะ”

               “ฮ่าฮ่า ถ้างั้นพรุ่งนี้ผมไปหาพี่ที่หอนะ”

               อีคยองส่งเสียง “หือ?” ก่อนเอ่ยถาม

               “หอเหรอ? ไม่แยกกันไปเจอที่นั่นเลยเหรอ?”

               “ครับ เดี๋ยวผมเอารถไป”

               “อ๋อ”

               อีคยองทำหน้าเข้าใจ

               “จริงด้วย นายมีรถนี่นา เจ๋งไปเลย”

               “เจ๋งอะไรล่ะครับ แม่ซื้อให้นะเนี่ย”

               “ก็นั่นแหละที่เจ๋ง เด็กนี่”                  

               อยู่ ๆ อีคยองก็จินตนาการถึงซอบที่เป็นเศรษฐี ทันทีที่อีคยองทำท่าประทับใจ ซอบก็รู้สึกประหม่าขึ้นมา

               “ยังไงเดี๋ยวพรุ่งนี้ผมขับรถไปรับนะครับ จะตั้งใจขับรถไปรับไปส่งพี่อย่างดีเลย”

               “ดูพูดจาเข้าสิ ใครมาได้ยินคงนึกว่าลูกชายจะพาพ่อแม่ไปเที่ยวมั้ง จะบ้า”

               จบคำพูดนั้น ซอบส่งเสียง “เอ้อ!” ขึ้นมาทันที

               “คราวที่แล้วพี่ก็เคยพูดเรื่องนี้ไปแล้วนี่นา ผมว่าจะเปลี่ยนอยู่ แต่ก็ทำไม่ได้อะครับ”

               “ลองพูดดูก่อนสิ”

               “ลองเหรอครับ?”

               “ใช่ ลอง ไหนลองพูดไม่สุภาพกับฉันดูสิ”

               ซอบขมวดคิ้วน้อย ๆ ก่อนจะหัวเราะ

               “ยากจัง”

               “ลองพูดครั้งหนึ่ง เดี๋ยวก็ง่ายแล้ว”

               “เหรอครับ? แต่ผมพูดสุภาพกับพี่มาตั้งนานแล้วอะครับ มันไม่ค่อยชินปากเท่าไหร่เลย”

               “ดูดิ”

               อีคยองทำหน้าจริงจัง

               “บอกให้ลองไง”

               “ฮ่าฮ่าฮ่า!”

               “ไม่ต้องมาหัวเราะเปลี่ยนเรื่องเลย”

               ซอบยิ้มแป้นได้ไม่เท่าไหร่ก็กลับมาเขินอายอีกครั้ง อีคยองทำทีวางมาดก่อนถอนหายใจออกมา

               “ทำตัวสบาย ๆ ไง ทำตัวสบาย ๆ เอาล่ะ ถ้ากินหมดแล้วเราไปกันเลยไหม?”

               “ครับผม”

               “โอเค ถ้างั้นออกไปก่อนเลย”

               “ทำไมอะครับ?”

               “ทำไมน่ะเหรอ”

               อีคยองหยิบกระเป๋าสตางค์ขึ้นมาแล้วเอ่ยเสริม

               “ฉันจะไปเช็คบิลไงล่ะ”

               เมื่อจบคำพูดนั้น ซอบก็รีบลุกขึ้นยืนแทบจะในทันที อีคยองถึงได้รู้ทีหลังว่าทำไมอีกฝ่ายถึงต้องรีบร้อนลุกขึ้นยืนขนาดนั้น

               “เอ๊ะ! นี่นายก็จะเลี้ยงอีกแล้วเหรอ?!”

               “ครับ!”

               “เฮ้ย เดี๋ยวก่อน!”

               ซอบไม่สนใจ หยิบกระเป๋าตังค์ออกมาหน้าตาเฉย อีคยองที่เห็นอีกคนทำท่าจะตรงไปจ่ายเงิน จึงรีบวิ่งไปคว้าเอวของคนตัวสูงกว่าเอาไว้

               “เจ้าบ้า! ก็บอกว่าจะจ่ายให้ไง! ครั้งที่แล้วนายก็เลี้ยงนี่”

               “เรื่องนั้นไม่เกี่ยวสักหน่อยครับ”

               “เกี่ยวสิ!”

               “ผมเงินเยอะนะครับ!”

               “ก็รู้! แต่ฉันจะจ่ายเอง”

               เจ้าของร้านหัวเราะ “ฮ่าฮ่า” ในขณะที่ลูกค้าในร้านอมยิ้มให้ พอเห็นใบหน้าพอใจของใครหลาย ๆ คน ดูท่าคงจะคิดว่าพวกเขาสองคนเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องที่สนิทกันมาก ๆ ล่ะมั้ง อีคยองมองเจ้าของร้านที่ยืนอยู่ตรงเคาน์เตอร์คิดเงิน จึงรีบหันไปพูดเบา ๆ กับคนรัก

               “เจ้าของร้านรออยู่น่ะเห็นไหม เอากระเป๋าสตางค์เก็บไปซะ”

               ทันใดนั้นซอบก็ขมวดคิ้วน้อย ๆ ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับอีคยองที่กอดเอวเขาอยู่จากด้านหลัง ซอบยกมือขึ้นจับไหล่ของอีคยองแล้วโน้มเอวลง แนบริมฝีปากที่ข้างหูของอีกฝ่ายที่กำลังตกใจแล้วกระซิบเสียงเบา

               “ให้ผมจ่ายให้เถอะ พี่อีคยอง”

               ครั้งแรกที่ซอบพูดโดยไม่มีหางเสียง เจ้าตัวยกยิ้มอย่างเอียงอายแล้วเอ่ยเสริมอีกหนึ่งประโยค

               “ได้ยินแล้วใช่ไหม?”

               อีคยองตกใจจนหยุดทุกการกระทำ ซอบทิ้งคนรักที่ตัวแข็งโป๊กราวกับก้อนน้ำแข็งไว้แล้วเดินไปจ่ายเงินด้วยท่าทีสบาย ๆ

               จากนั้นคำสุภาพที่อีกฝ่ายเอ่ยเป็นประจำก็กลับมาอีกครั้ง ราวกับคำไม่มีหางเสียงสักครู่ไม่ได้ออกมาจากปากของซอบ

               “พี่ไปร้านกาแฟข้าง ๆ กันไหมครับ? พี่ไม่อยากดื่มกาแฟเหรอครับ?”

               อีคยองที่กำลังยืนอ้าปากเหวอหันมองซอบทันใด ก่อนที่จะถูกอีกฝ่ายจับข้อมือแล้วพาเดินไปข้างหน้าอย่างอ่อนโยน

               คนตัวเล็กกว่าได้กลิ่นวานิลลาหอม ๆ ลอยออกมาจากข้อมือของซอบ ก่อนที่เขาจะพึมพำ

               “ฮันซอบ นายอยากให้หัวใจฉันวายเหรอ?”

               “ชอบขนาดนั้นเลยเหรอครับ?”

               “ฉันเกือบเป็นลมแล้วจริง ๆ นะ”

               อีคยองชอบใจมากจนฉีกยิ้มจนปากเกือบจะถึงหู

               “พูดอีกสิ แบบไม่มีหางเสียงน่ะ เร็ว ๆ”

               “ผมชอบพี่มากจนเขินไปหมดแล้วนะ... อยู่ ๆ มันก็พูดไม่ออกอะครับ”

                “แต่เมื่อกี้ก็พูดได้นี่ ว่าไง?”

               ซอบรู้สึกจั๊กจี๋เล็กน้อยก่อนจะเอ่ย

               “โอเค แต่มันยังอึดอัดอยู่นิดหน่อย จะค่อย ๆ ลองพูดแล้วกัน เข้าใจไหม?”

                “ชอบจังเลย...”

               “ผมชอบเวลาพี่พูดออกมาตรง ๆ นะครับ มันทำให้ผมรู้ว่าต้องทำยังไงพี่ถึงจะเอ็นดูผมน่ะ”

               ก่อนที่อีคยองจะเข้าไปในร้านกาแฟ เขาเงยหน้ามองคนรักอีกครั้ง

               “ซอบ ถ้าอย่างนั้นลองเรียกชื่อฉันหน่อยสิ”

               “พี่อีคยอง”

               “เอาคำว่าพี่ออก”

               “อ๋อ”

               แววตาของซอบฉายแววว่าเข้าใจแล้ว

                “มันต่างจากเวลาพูดไม่มีหางเสียงนะ อืม... ยากนะครับ”

               “เอาแบบธรรมชาติ ๆ อะ คิดว่าฉันเป็นเพื่อนนายสิ”

               “ฮ่าฮ่า แล้วพี่เป็นเพื่อนผมซะที่ไหนล่ะ”

               “รีบพูดเร็ว”

               ซอบพูดอ้อมแอ้มก่อนจะหัวเราะออกมา

               “ไม่ได้อะครับ”

               “เสียดายจัง ถ้านายเรียกฉันว่า ‘อีคยอง’ เฉย ๆ ฉันต้องชอบนายจนบ้าตายแน่ ๆ”

               “จริงเหรอครับ? ถ้างั้นผมต้องฝึกเยอะ ๆ แล้ว”

                “ไม่เห็นต้องถึงขนาดฝึกเลย”

               “ก็พี่บอกว่าชอบนี่”

               อีคยองจับหน้าอกตัวเองแน่น

               “อ๊าก! มีเสน่ห์จังเลย ขออีกได้ไหมครับ คุณฮันซอบ”

               “ฮ่าฮ่าฮ่า!”

               ซอบรู้สึกว่าอีคยองน่ารักเกินไปจนอยากจับมากอดแน่น ๆ สักที 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว