email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เล่ม 2.21 (จบ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 157

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ก.พ. 2564 09:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เล่ม 2.21 (จบ)
แบบอักษร

แต่ความหมายคำว่า ‘เข้าใจแล้ว’ ของอินโฮไม่ได้แปลว่า ‘จะเชื่อนะ’ สักหน่อย อินโฮตัดสาย ก่อนจะเปลี่ยนเป็นวิดีโอคอล ทันทีที่ผมกดรับสาย ใบหน้าที่แดงระเรื่อนิดหน่อยของอินโฮก็ขยายเต็มหน้าจอ

               ถึงอย่างนั้นก็เถอะ เขานี่มันหล่อจริง ๆ เลย ผมโบกมือให้อินโฮด้วยความอิ่มเอมใจ

               “สวั...”

               (ขอดูข้างหลังหน่อยครับ)

               แทนที่อินโฮจะทักทายกลับ เขากลับส่ายมือขวับ ๆ เพื่อให้หลีกทาง ถึงอย่างนั้นผมก็ยอมขยับโทรศัพท์เพื่อให้เห็นอีกฝ่ายมองเห็นรอบด้าน ทว่าแววตาฉายแววสงสัยของอินโฮก็ยังไม่ผ่อนคลายลงง่าย ๆ

               ท้ายที่สุดผมเลยดึงนูน่าหัวหน้าชมรมที่เข้าใจสถานการณ์ระหว่างเราเป็นอย่างดีเข้ามาในจอ ทันใดนั้นสีหน้าของอินโฮก็ปล่อยวางลง

               “ดูซะ บอกว่าอยู่บ้านของนูน่าจริง ๆ ไง”

               (จริงด้วยครับ สวัสดีครับ รุ่นพี่)

               อินโฮฉีกยิ้มเบาก่อนจะโค้งตัวให้นูน่า

               (ขอโทษที่ไม่ได้ไปงานแต่งงานนะครับ)

               “ไม่หรอก ไม่เป็นไร ไม่ต้องไปใส่ใจ”

               นูน่าโบกมือไปมา ในขณะที่อินโฮเบนสายตามาทางผมทันที ประหนึ่งไม่ใส่ใจตามคำที่นูน่าบอกจริง ๆ

               (พี่)

               “หือ?”

               (จะกลับเร็วใช่ไหมครับ?)

               ถึงจะไม่ได้เร่ง แต่ก็เหมือนจะบอกให้กลับไว ๆ นะ เด็กนี่ ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่ในใจพลางพยักหน้าขึ้นลง

               “คุยกับนูน่าจบแล้ว เดี๋ยวจะกลับละ”

               (คุยอะไรกันเหรอครับ?)

               “ก็เรื่องนั้นเรื่องนี้”

               สีหน้าของอินโฮที่กำลังยิ้มอ่อนโยน จู่ ๆ ก็เปลี่ยนเป็นเย็นชากะทันหัน ด้วยความไม่แน่ใจว่ามองผิดหรือเปล่า แต่พอเห็นแววตาน่ากลัวนั่น ผมก็ตัวหดลงโดยอัตโนมัติ ผมเอ่ยเรียกอินโฮอย่างระมัดระวัง

               “อินโฮ?”

               (พี่ครับ ถ้ามีเรื่องกังวล พี่ต้องคุยกับผมเป็นคนแรก พี่รู้ใช่ไหมครับ?)

               “...”

               (ไม่ได้ปรึกษาปัญหาอะไรกับนูน่าใช่ไหมครับ?)

               “...”

               ผู้รับใช้ของผม ทำไมดูออกเร็วขนาดนี้เนี่ย ไม่สิ เพราะเป็นคนที่มองผมออกอย่างรวดเร็ว ก็เลยดูแลผมเป็นอย่างดีเหมือนผู้รับใช้น่ะสิ

               ไม่เห็นต้องอ่านใจกันออกขนาดนี้เลย

               ผมกัดริมฝีปากในขณะที่แววตาสีเหลืองของอินโฮดูเย็นยะเยือกขึ้นกว่าเดิม หูกลม ๆ ของเขาพับไปทางด้านหลัง แสดงให้เห็นถึงความรู้สึกที่กำลังไม่พอใจอย่างชัดเจน อินโฮเผยให้เห็นเขี้ยวของตัวเองก่อนคำรามออกมา

               (เดี๋ยวเจอกันครับ)

               “...อือ”

               อินโฮตัดสายโดยไร้ซึ่งคำบอกลา เช่นเดียวกับตอนที่โทรเข้ามาแล้วไม่ทักทายสักคำ

               นูน่าที่มองพวกเราสองคนเงียบ ๆ อยู่ข้าง ๆ เดาะลิ้น

               “กลับไปคุยกันดี ๆ”

               “ครับ...”

               “สู้นะ”

               คำปลอบใจของนูน่าไม่ได้เข้าหูผมเลยแม้แต่น้อย แค่คิดว่าวันนี้ต้องโดนไต่สวนอีกแล้วก็หนาวไปทั้งตัว ผมล่ะนึกภาพในหัวได้อย่างชัดเจน ภาพของอินโฮที่กำลังแกว่งหางไปมาอย่างไม่พอใจทันทีที่ได้ยินคำชี้แจงของผมที่บอกว่าไปปรึกษากับนูน่าเรื่องท้องหลอกมาเนี่ย 

               ผมเก็บโทรศัพท์มือถือไว้ในกระเป๋ากางเกงก่อนจะบอกลานูน่า

               “งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ นูน่า”

               “เออ รอดตายให้ได้นะ”

               ไม่เคยมีครั้งไหนที่คำพูดลอย ๆ ของนูน่าทำให้ผมซึ้งใจเท่าวันนี้ ผมแสร้งทำเป็นปาดน้ำตาที่ไม่ได้ไหลออกมาจริง ๆ ก่อนจะลุกขึ้นจากที่นั่ง

 

ถ้าหากว่าผมจะมีเด็กเกิดในท้องจริง ๆ ก็อาจจะเป็นวันนี้หรือเปล่านะ

ให้เขาฟาดลงมาที่ก้น ยอมรับอินโฮเข้ามาในร่างกายจนอัดแน่นเต็มช่องท้อง เอาให้ทำให้เข้าใจว่าท้องถึงแม้ว่าจะไม่ท้องจริง ๆ ผมล่ะคิดถึงภาพตอนที่หลังเสร็จกิจแล้วขาสั่นเทา ตอนที่เจ็บสะโพกจนไม่สามารถลุกไปไหนได้

ระหว่างทางกลับบ้าน ผมก็ไม่สามารถเอาภาพบทลงโทษที่จะโดนในวันนี้ออกจากหัวได้

               “... สงสัยพรุ่งนี้ต้องใช้วันหยุดแล้วแฮะ”

               มุมปากที่พยายามทำให้ดูเรียบเฉยต่อหน้านูน่าเอาแต่จะยกยิ้มขึ้นมาอยู่เรื่อย หัวใจที่กำลังเต้นแรงทำให้ผมรีบก้าวเดินอย่างรวดเร็ว

               ผมน่ะไม่เคยกลัวบทลงโทษรุนแรงของอินโฮเลยสักนิด กลับคาดหวังมากกว่าเสียอีก ไม่มีของขวัญชิ้นไหนใหญ่เท่านี้อีกแล้ว สำหรับกระต่ายที่ฮีทตลอดเวลา

               วันนี้ผมคงต้องขอให้เขาฟาดแล้วเลียบั้นท้ายของผมแล้วล่ะ ถ้าผิวหนังที่กำลังแสบถูกเลียด้วยลิ้นของเสือแสนน่ากลัว มันจะยิ่งกระตุ้นอารมณ์ขึ้นอีก ผมต้องขอไม่ให้เขาใส่ถุงยางตั้งแต่เริ่มด้วย ถึงจะรู้ว่าไม่มีทางที่จะท้องได้จริง ๆ แต่ผมก็อยากสัมผัสความรู้สึกนั้น อ้อ ถ้าเสร็จบ่อย ๆ คงจะเหนื่อยน่าดู คงต้องขอให้เขาเอาปลั๊กมาเสียบไว้ที่ข้างหน้าแล้วล่ะ

               แม้อินโฮจะแอบถอนหายใจเฮือกใหญ่ก็ตาม แต่เขาจะทำทุกอย่างตามคำขอของผมอยู่ดีนั่นแหละ แล้วก็จะกลั่นแกล้งผมเต็มที่จนกว่าผมจะตะโกนคำว่าแครอทออกมา แอบเสียใจนิดหน่อยที่ตอนนั้นผมไม่ได้มัดมือชกให้ทำแบบนี้

 

               ผู้รับใช้แสนน่ารักของผมเป็นคนละเอียดจริง ๆ เขาตั้งใจทำทุกอย่างให้ดีที่สุดทั้งกลางวันและกลางคืน เพื่อเติมเต็มคนรัก เปิดหูเปิดตากับความต้องการรูปแบบใหม่ ๆ

 

               ผู้รับใช้จะเป็นผู้รับใช้ที่ไร้ประโยชน์หรือเปล่านะ? 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว