facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Chapter 15

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ก.พ. 2564 19:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 15
แบบอักษร

Chapter 15 

 

“ปล่อยแม่ได้แล้วน้องเพียง เดี๋ยวแม่ขึ้นเครื่องไม่ทันนะ”

“อื้อออ ไม่เอาครับ” คนที่กำลังกอดเอวและแนบชิดซบไหล่บางของแม่ตัวเองราวกับเด็กงอแงกำลังส่งเสียงออดอ้อน

งานเลี้ยงก็ต้องมีวันเลิกรา มันเป็นคำพูดที่ผมเช้าใจดี แต่ว่าเวลาสองวันสำหรับการที่ได้อยู่กับแม่ที่ไม่ได้เจอกันนาน สำหรับผมแล้วสองวันมันไม่ได้ต่างอะไรกับสองชั่วโมงเลย

“เลิกงอแงได้แล้วตัวเล็กของแม่” ในตอนแรกผมแค่ทำงอแงเป็นเชิงออดอ้อน แต่คำพูดปลอบโยนของแม่ทำให้ผมอยากจะร้องไห้ออกมาจริงๆ “ไว้แม่จะมาเยี่ยมเราอีก มาบ่อยๆ เลยเอา”

“จริงๆ นะครับ”

“จริงสิ ไว้แม่จะเอาของกินอร่อยๆ มาให้เรากินด้วยนะ โอเคไหม”

“โอเคครับ” ผมยิ้มบางก่อนจะค่อยๆ พยักหน้ารับอย่างว่าง่าย

"ทรงโปรด แม่ฝากน้องด้วยนะลูก" แม่ผมหันไปพูดกับพี่โปรดที่ยืนอยู่ข้างๆ พี่โปรดยิ้มรับก่อนจะค่อยๆ พยักหน้าเบาๆ เช่นกัน

"ครับคุณแม่ จะดูแลอย่างดีเลยครับ" พี่โปรดตอบแม่ผมกลับ แต่สายตาคมกลับมองมาทางผมอย่างมีเลศนัย

"เราเองก็อย่าดื้อกับพี่เขามากนะ" แม่โน้มตัวเข้ามาใกล้ก่อนจะกระซิบคำพูดเหล่านั้นเบาๆ กับผม "แม่รอวันแต่งงานของเราสองคนนะ"

"แม่! " ผมเบิกตากว้างด้วยความตกใจ หันมองไปทางพี่โปรดก็พบว่าอีกคนกำลังยิ้ม แสดงว่าต้องได้ยินที่แม่ผมพูดแน่เลย

โอ้ย! แม่นะแม่ ไม่หวงลูกชายตัวเองบ้างเลยหรือไง

และเมื่อใกล้ถึงเวลาเดินทาง ผมงอแงขอกอดแม่ให้นานขึ้นอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ต้องยอมตัดใจบอกลาแม่ของตัวเองอย่างจำยอม เพราะไม่เช่นนั้นอีกคนคงต้องตกเครื่องแน่ๆ

 

เมื่อส่งแม่ผมเสร็จแล้ว ระหว่างเดินกลับไปที่ลานจอดรถที่โปรดยิ้มให้ผมอยู่ตลอดจนผมต้องเลิกคิ้วสงสัย

"เด็กขี้แย"

ผมหน้ามุ่ย ยู่จมูกอย่างไม่ชอบใจก่อนจะหันไปหาคนที่พึ่งพูดคำนั้นออกมา

"อะไรครับ"

พี่โปรดยิ้มกว้างกับอาการงอแงของผม ก่อนที่จะ...

"เหวอ พี่โปรด! " รวบตัวผมเข้าไปแนบชิด "ทำอะไรครับ"

"ก็จะปลอบใจเด็กขี้แงไง เมื่อกี้เห็นกอดแม่งอแงใหญ่ ตอนนี้จะให้กอดกูแทนแล้วกัน คิดซะว่าสงสารเด็กขี้แง"

ได้ยินแบบนั้นผมเม้มปากจนแก้มป่อง รอยยิ้มร้ายกาจแบบนั้นทำไมผมจะไม่รู้ว่าพี่โปรดคิดอะไรอยู่

จ้องจะเอาเปรียบผมอยู่เรื่อยเลยสินะ

"ไม่ครับ" ผมตอบปฏิเสธทันทีอย่ามุ่งมั่น

"ทำไมละ จะกอดเท่าไหร่ก็ได้เลยนะ กอดให้แน่นๆ เลยก็ได้" ไม่ว่าเปล่า พูดจบพี่โปรดใช้โอกาสที่ตัวเองเป็นคนโอบกอดตัวผมอยู่ออกแรงกระชับกอดผมไว้แน่น

"พี่โปรด! " ผมส่งเสียงประท้วง พยายามแกะมือที่เหนียวยิ่งกว่าหนวดปลาหมึกของอีกคนออก "เดี๋ยวคนมองนะครับ"

"หอมแก้มก่อนสิ ถึงจะปล่อย" พี่โปรดยิ้มร้ายกาจอีกครั้ง อีกคนหรี่ตามองผมอย่างคนที่ถือไพ่เหนือกว่าก่อนจะค่อยๆ ขยับแก้มของตัวเองเข้ามาใกล้

"..."

"เร็วสิ ไม่งั้นไม่ปล่อยนะ" พี่โปรดรบเร้า แถมยังทำแก้มป่องให้ผมอีก

ผมลังเลอยู่สักพัก มองซ้ายมองขวาที่ในตอนนี้ที่สนามบินคนเยอะมาก แต่โชคยังดีที่ต่างคนต่างสนใจกับเรื่องของตัวเอง ไม่มีใครสนใจหรือมองมาทางพวกเราเลย

ถ้าจะตามใจอีกคนเพื่อให้เขายอมปล่อยผมละก็

ฟอด!

เวลานี้แหละดีที่สุดแล้ว

"พอใจแล้วก็ปล่อยผมได้แล้วครับ" ผมเอ่ยบอกอีกคนเสียงเบาทั้งอาการเขินๆ ส่วนพี่โปรดน่ะเหรอ พอได้อย่างที่ตัวเองการก็ยกยิ้มกว้างออกมาเลย

"ยังไม่ปล่อย"

"ทำไมละครับ ก็ผมหอมแก้มพี่แล้ว"

"อีกข้าง" ว่าจบคนร้ายกาจก็หันหน้าอีกข้างมาให้ แถมยังทำแก้มป่องๆ แบบเดิมอีก

"พี่เอาเปรียบผม"

"เอาเปรียบตรงไหน กูเป็นคนถูกหอมแก้มนะ คนถูกหอมแก้มต่างหากที่เสียเปรียบ"

ผมอยากจะถอนหายใจออกมาแรงๆ ไม่ต้องมาทำหน้าละห้อยแบบนั้นเลยนะไอ้พี่โปรดบ้า ต่อให้จะพูดแบบนั้นก็เหอะ แต่ยังไงคนที่เสียเปรียบก็มีแต่ผมอยู่ดี

ฟอด!

แต่ถึงแบบนั้นผมก็ยอมที่จะกดฝังปลายจมูกลงบนแก้มป่องๆ ของพี่โปรดจนได้

"ชื่นใจจัง" พี่โปรดพูดอย่างพอใจเมื่อได้สิ่งที่ตัวเองต้องการ

"..."

ผมไม่พูดหรือตอบอะไรกลับเพราะรู้ว่าตอนนี้อาการเห่อร้อนกำลังจู่โจมบนใบหน้าและลามไปจนถึงใบหูผมแล้ว พอพี่โปรดยอมคลายวงแขนที่รวบกอดช่วงเอวผมออก เท่านั้นแหละ ผมรีบก้าวเท้าเดินหนีออกมาจากตรงนั้นให้เร็วที่สุดเลย

ชอบทำให้ใจคนอื่นเต้นแรงอยู่เรื่อย

 

กลับมาถึงห้อง การจราจรแถบชานเมืองที่มักจะติดขัดอยู่เป็นประจำในช่วงเวลาที่ตรงกับเวลาเลิกงานของผู้คนทั่วไปทำให้พวกเรากลับมาถึงห้องค่อนข้างดึก แต่วันนี้โชคยังดีที่ผมกับพี่โปรดไม่ต้องกังวลเรื่องอาหารการกินสำหรับมื้อเย็นของเรา นั้นเพราะว่าแม่ของผมได้ทำอาหารชุดใหญ่ไว้ให้พวกเราหลายอย่างก่อนจะไป เอาไปอุ่นสักหน่อยก็คงจะทานได้แล้ว แต่จริงๆ ต้องเรียกว่ามื้อค่ำซะมากกว่า

"น้ำครับ" ผมยื่นแก้วน้ำให้พี่โปรดที่พึ่งจะทิ้งตัวลงนั่งยังโซฟาตัวยาวในโถงห้องนั่งเล่น ท่าทางของพี่โปรดดูอิดโรยมากๆ คงเป็นเพราะว่าวันนี้พี่โปรดทำหน้าที่เป็นคนขับรถให้ผมกับแม่อยู่ตลอดทั้งวันเลย

"ขอบคุณนะ" พี่โปรดยิ้มให้ผมก่อนจะรับแก้วน้ำไป ผมยืนรออีกคนดื่มน้ำเสร็จ จะได้เก็บแก้วไปให้เลย

"เหนื่อยไหมครับ วันนี้พี่ขับรถหลายรอบเลย"

"เหนื่อยสิ ปวดเมื่อยไปหมดแล้ว"

"งั้นเดี๋ยวผมจะไปอุ่นอาหารที่แม่ทำไว้ พี่จะได้ทานข้าวแล้วจะได้อาบน้ำนอนพักนะครับ" พูดจบผมกำลังจะหมุนตัวกลับแต่ก็ถูกอีกคนคว้าข้อมือไว้ได้ก่อน

"เดี๋ยวสิ! "

"ครับ? " ผมเลิกคิ้วสงสัย

"ไม่นวดให้เหรอ วันนี้ขับรถจนปวดเมื่อยไปทั้งตัวเลยนะ"

"เอ่อ...ผมนวดไม่เป็นครับ" ผมพูดเสียงเบา ทั้งรู้สึกผิดและรู้สึกสงสารพี่โปรดเอามากๆ อาการของอีกคนตอนนี้ดูเหนื่อยล้ามากๆ เลย

"ถ้างั้นก็..."

"อื้อออ พี่โปรด! "

ชั่วพริบตาเดียว คนที่มีอาการเหนื่อยล้าเมื่อครู่ออกแรงดึงรั้งตัวผมให้ลงมาแนบชิด ไม่ทันได้ตั้งตัว รู้ตัวอีกทีผมก็นั่งอยู่บนตักของอีกคนเรียบร้อยแล้ว

ฟอด!

พี่โปรดหอมแก้มผมอีกแล้ว

"ทำอะไรอีกแล้วครับ" ผมส่งเสียงประท้วงไปพร้อมๆ กับการย่นคอหนี

"เติมพลังไง"

"..."

เติมพลังแล้วทำไมต้องมาหอมแก้มผมด้วยเล่า!

แต่ถึงในใจจะอยากประท้วงหรือต่อต้านพี่โปรดแค่ไหน แต่สุดท้ายแล้วผมก็ยอมให้พี่โปรดสวมกอดผมไว้จากด้านหลังหลวมๆ แบบนี้ พี่โปรดใช้ปลายจมูกของตัวเองคลอเคลียกลุ่มผม แก้ม และค่อยๆ ไล่ลงมาจนถึงต้นคอของผมอย่างอ่อนโยน

"ขอบคุณนะครับ ที่วันนี้ยอมเหนื่อยเพื่อผม" ผมกล่าวขอบคุณพี่โปรดอีกครั้งอย่างจริงใจ

"ทำเพื่อแฟน แค่นี่ไม่เป็นไรหรอก"

"..." แต่คำตอบที่มีคำเรียกของสถานะระหว่างพวกเราก็ทำให้ผมเม้มปากแน่น หัวใจเริ่มเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ เพราะยังไม่ค่อยคุ้นชินกับคำเรียกสถานะนี้ซักเท่าไหร่

ฟอด!

"ตัวหอมจัง"

"อื้อออ พี่โปรด เลิกหอมได้แล้วครับ"

"ไม่หอมแล้วก็ได้" พูดจบพี่โปรดคลี่ยิ้มบาง ผมถูกจับหมุนตัวให้หันหน้าเข้าหาอีกคน แต่เพราะตอนนี้ผมกำลังนั่งอยู่บนตักของพี่โปรด พอถูกจับเปลี่ยนท่าทางให้อยู่ในท่าแบบนี้มันก็...ดูหมิ่นเหม่เอามากๆ จนผมไม่กล้าสบสายตาพี่โปรดเลย

"หลบสายตาทำไม" พี่โปรดเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ ก่อนจะเชยคางของผมให้ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตากับตัวเอง

"..." ใบหน้าหล่อเหลาของพี่โปรดเมื่อได้มองในระยะใกล้แบบนี้ทำให้ผมใจเต้นแรงได้เสมอ

"สวยจัง"

"ครับ? " ผมเลิกคิ้วไม่เข้าใจ

"กูบอกว่าคนตรงหน้ากูเนี่ย สวยจัง"

"ผมไม่ได้สวยสักหน่อย ผมเป็นผู้ชายนะ" ผมพูดเสียงเบา

"แต่สำหรับกู มึงสวยที่สุดเลยนะ" พูดจบพี่โปรดยกมือขึ้นเกลี่ยปอยผมและแก้มของผมอย่างเบามือ "ไม่ใช่สวยแบบผู้หญิง แต่สวยในแบบของมึงเอง"

"..."

"ขอบคุณนะ"

"ขอบคุณเรื่องอะไรครับ"

"ขอบคุณที่ยอมเป็นแฟนกู คบกันอย่างเป็นทางการแล้วยังไม่ได้ขอบคุณเลย"

"ไม่เห็นต้องขอบคุณเลยครับ" ผมตอบกลับเสียงเบา "ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณพี่"

"ขอบคุณเรื่องอะไร" พี่โปรดทำเสียงและท่าทางดีใจพร้อมกระชับกอดผมแน่นขึ้นจนใบหน้าของเราขยับเข้ามาใกล้ชิดกัน

"ก็..." ผมเม้มปากแน่น ชั่งใจกับตัวเองอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะตัดสินใจพูดออกมา "ที่พี่ไม่รังเกียจผม"

"จะรังเกียจมึงเรื่องอะไรละ เรื่องที่เคยมีแฟนมาก่อนเหรอ"

ผมค่อยๆ พยักหน้า

"ฟังนะ อย่าคิดแบบนี้อีก ไม่เห็นมีอะไรน่ารังเกียจเลย มึงเป็นคนที่มีค่าสำหรับมากที่สุดแล้ว อย่าลดคุณค่าตัวเองแบบนั้น กูถือว่าเป็นเรื่องโชคดีของกูมากกว่าที่ได้มึงเป็นแฟน"

ฟอด!

พี่โปรดหอมแก้มผมอีกครั้ง ก่อนจะเปลี่ยนมาประทับรอยจูบแผ่วเบาบนหน้าผากของผม และใช้ปลายจมูกของตัวเองเกลี่ยกับปลายจมูกของผมไปมาเบาๆ

"จะรักและดูแลให้ดีที่สุดเลย"

และจังหวะที่เราสบสายตากัน ผมจ้องมองริมฝีปากอิ่มของพี่โปรดอย่างจดๆ จ้องๆ ครู่หนึ่งต่อมาผมตัดสินใจทำอะไรบางอย่างออกไป

"..."

ผมขยับเข้าไปใกล้และประทับริมฝีปากของตัวเองเข้ากับริมฝีปากของพี่โปรด หรือที่เขาเรียกกันว่าจูบนั้นแหละ เพียงแต่ว่าจูบของผมอาจจะห่วยนิดหน่อย เพราะมันเกิดขึ้นและจบลงรวดเร็วมาก

ถ้าจะเรียกให้ถูกต้องเรียกว่าเอาปากแตะกันดีกว่า

"ผมก็จะรักพี่เหมืนกันครับ"

พี่โปรดที่ตอนนี้นิ่งชะงักไปแล้วเพราะตกใจที่ถูกผมจู่โจมขโมยจูบอย่างไม่ทันตั้งตัว

ผมเองก็มีอาการเขินเหมือนกันนะที่เป็นฝ่ายจูบอีกคนก่อนแบบนี้

"นี่มึง...จูบกูเหรอ"

"..." ผมเม้มปากแน่นไม่ยอมตอบ

รู้อยู่แล้วก็ยังจะมาถามอีก

"นั้นมันใช่จูบที่ไหนกัน”

“…”

“แบบนี้ต่างหากล่ะที่เรียกว่าจูบ"

พี่โปรดยิ้มร้ายกาจแบบที่เขาชอบทำ เสี้ยววินาทีต่อจากนั้นผมก็ถูกอีกคนที่ช่ำชองในเรื่องจูบมากกว่าผมหลายเท่าจู่โจมพร้อมประทับริมฝีปากอุ่นร้อนของตัวเองลงมา ในตอนแรกผมมีอาการต่อต้านอยู่บ้างเพราะว่าตกใจ แต่เมื่อสัมผัสได้ถึงความรู้สึกและความจริงใจที่ถูกส่งมาให้ผ่านรสจูบนั้น สิ่งที่ผมเลือกทำต่อจากนั้นก็คงจะเป็นเพียงแค่การยกมือขึ้นสวมกอดช่วงต้นคอของพีโปรดเอาไว้

ค่อยๆ หลับตาลงก่อนจะปล่อยตัวเองไปตามความรู้สึกที่อีกคนมอบให้ แค่นั้นเอง...

 

 

_________

นิยายเรื่องนี้ขายความน่ารักนะครับเผื่อไม่รู้ ^^

 

 

To be continued… 

#รักน่าจะเป็น 

___________________ 

พูดคุย/ติดต่อ 

Facebook page : เจ้าโง่_ 

Twitter : @Chaongo_novel 

ความคิดเห็น