การเขียนนิยายที่ออกมาจากหัวใจ จากสมอง จากสองมือของตัวเองนั้น เชื่อเถอะว่ามันเป็นความสุขและภาคภูมิใจอย่างที่สุด ฉะนั้นอย่าริดรอนความรู้สึกเหล่านั้นไปโดยการขโมยผลงานกันเลยนะคะ❤❤❤ พูดไม่รู้เรื่องแช่งนะ!

บทที่2 ความจำเป็น

ชื่อตอน : บทที่2 ความจำเป็น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ก.พ. 2564 17:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่2 ความจำเป็น
แบบอักษร

“โหอะไรเนี่ย ยังจัดกับข้าวใส่จานไม่เสร็จอีกหรือไงกัน มัวแต่ทำอะไรอยู่คะคุณครู” เพชรน้ำงามบ่นเง้างอดเมื่อตนเดินเข้ามายังห้องครัวแล้วพบว่าโกเมนยังจัดอาหารใส่จานไปไม่ได้เท่าไร ทั้งๆ ที่เธอพยายามเปลี่ยนเสื้อผ้านานๆ เพื่อถ่วงเวลาให้เขาทำคนเดียว

“ก็เพราะพี่รู้น่ะสิว่าเธอน่ะแต่งตัวช้าเพื่อถ่วงเวลาหาเรื่องเกี่ยงไม่ยอมมาช่วยพี่” โกเมนหันไปเอ่ยกับหญิงสาวอย่างรู้ทัน

“ชิ รู้ทันตลอดเลย” เพชรน้ำงามจิ๊ปากขัดใจ หากแต่ก็ยอมเข้าไปช่วยหยิบจัดอาหารใส่จาน

“เราโตมาด้วยกันนะเพชร ทำไม่พี่จะไม่รู้ว่าน้องสาวคนนี้แสบทรวงแค่ไหน” โกเมนละมือออกจากกล่องพิซซ่า ก่อนจะวางมือไปยังศีรษะเล็กของเพชรน้ำงามแล้วออกแรงยีเรือนผมสลวยเบาๆ

“อื้อ พี่โก ผมเพชรเปื้อนหมด” เพชรน้ำงามเอียงคอหลบมือหนาของชายหนุ่ม

“เปื้อนที่ไหนกัน มือพี่สะอาด” โกเมนว่าก็เปลี่ยนเอามือไปแตะแก้มของแม่จอมโวยวายเบาๆ

“ถ้าหน้าเพชรเป็นสิวขึ้นมา เพชรจะมาเก็บค่ายากับพี่โก” เพชรน้ำงามแสร้งค้อนใส่ ก่อนจะก้มหน้าก้มตาจัดอาหารใส่จาน เพราะกลัวว่าความรู้สึกของตัวเองมันจะแสดงออกมาทางสีหน้าให้ชายหนุ่มได้เห็น

“งก”

“แน่ล่ะ เงินหามาแต่ละบาทมันไม่ใช่ง่ายๆ นี่หน่า”

“รู้ว่าเงินหามาได้แต่ละบาทมันยาก ก็ยังจะซื้ออาหารแพงๆ แบบนี้เข้าบ้านมาบ่อยๆ”

“ไม่บ่นเพชรสักวันมันเหงาปากหรือไง” เพชรน้ำงามหันไปค้อนใส่ชายหนุ่ม

“พี่ไม่ได้บ่น แค่ไม่อยากให้เพชรใช้เงินสิ้นเปลืองจนเกินไป”

“เพชรก็ไม่ได้สุรุ่ยสุร่ายมากมากเสียหน่อย พวกไก่ทอด พิซซ่านี่ก็นานๆ จะซื้อสักทีเวลาโอกาสสำคัญๆ ส่วนพวกอาหารออแกนิก ปลอดสารพวกนี้เพชรก็อยากให้แม่ครูกิน แม่ครูป่วยอยู่เพชรรู้นะ”

“เพชรรู้?” โกเมนมองหน้าหญิงสาวด้วยความตกใจ เพราะเรื่องอาการป่วยของแม่ครูนั้น มีแค่เขาคนเดียวเท่านั้นที่รับรู้ เนื่องจากแม่ครูไม่ต้องการให้ใครมาคอยเป็นห่วงหรือกังวล

“แม่ครูเป็นมะเร็งมดลูก อาทิตย์ก่อนเพชรเห็นใบแพทย์ของแม่ครู”

“แม่ครูไม่อยากให้พวกเรากังวลเลยให้พี่ปิดเรื่องนี้เป็นความลับ”

“เราต้องให้แม่ครูไปรักษานะพี่โก นี่มะเร็งนะไม่ใช่ไข้หวัดที่แค่ไปขอยาหมอมากินแล้วมันจะหายเอง”

“พี่รู้ พี่พยายามเกลี้ยกล่อมแม่ครูอยู่ทุกวัน แต่แม่ครูไม่ยอมรักษา”

“เพราะค่ารักษาใช่ไหม”

“อืม เพชรก็น่าจะรู้ว่าตอนนี้สถานะทางการเงินของบ้านเรามันเข้าขั้นวิกฤติแล้ว น้องๆหลายคนก็เปิดเทอมเลื่อนชั้น เสื้อผ้า หนังสือหนังหาก็ต้องซื้อใหม่ เงินที่เหลืออยู่ตอนนี้ก็พอจะประคับประคองให้พวกเราอยู่รอดกันไปได้อีกสักพักเท่านั้น” โกเมนพยักหน้ารับ แล้วอธิบายให้เพชรน้ำงามได้ฟังด้วยสีหน้าที่แสนเป็นกังวลระคนผิดหวังในตัวเอง เขาเป็นพี่ใหญ่ของบ้านแท้ๆ แต่กลับช่วยเหลืออะไรไม่ได้มากสักเท่าไรนัก ลำพังเงินเดือนข้าราชการชั้นต้นอย่างเขาก็แทบจะไม่พอใช้จับจ่ายใช้สอยค่าใช้จ่ายภายในบ้านเสียด้วยซ้ำไป เพชรน้ำงามที่เงินเดือนมากกว่าหลายเท่าตัวจึงถือว่าเป็นหัวเรี่ยวหัวแรงหลักแทนลูกผู้ชายอกสามศอกเช่นเขา คิดแล้วก็กระดากอายตัวเองเหลือเกิน

“เพชรรู้” เพชรน้ำงามพยักหน้ารับ เธอรู้สิ รู้ดีเป็นที่สุด เธอถึงตัดสินใจตอบรับข้อเสนอบางอย่างไปเพื่อแลกกับเงินก้อนโต

“นี่พี่สองคนคิดจะบอกให้พลอยรู้บ้างไหมคะ?”

“พลอย!”

ทั้งเพชรน้ำงามและโกเมนต่างเอ่ยชื่อหญิงสาวที่เข้ามาจนแทบจะเป็นเสียงเดียวกัน

“ที่บ้านมีปัญหาขนาดนี้ทำไมถึงไม่บอกกันบ้างคะ อย่างน้อยพลอยช่วยอะไรได้บ้างพลอยก็อยากจะช่วย ให้พลอยดรอปเรียนเอาไว้แล้วออกมาทำงานช่วยแบ่งเบาภาระพี่ๆ บ้างก็ได้นี่คะ”

“เพราะพี่และแม่ครูไม่อยากให้พลอยคิดมาก และพลอยก็ไม่จำเป็นจะต้องดรอปเรียนอะไรเลย เพราะที่ผ่านมาแม่ครูมีกำลังใจที่ดีก็เพราะหวังที่จะเห็นความสำเร็จของพลอยนะ ไม่เห็นเหรอว่าวันรับปริญญาของพลอยแม่ครูยิ้มกว้างสักแค่ไหน” โกเมนรีบเข้าไปลูบศีรษะปลอบหญิงสาว เขารู้ดีว่าพลอยไพลินเป็นคนอ่อนไหวและขี้กังวล ทั้งเขาและกรองแก้วจึงไม่อยากให้เธอรู้ เพราะอาจจะทำให้เธอต้องมาคอยคิดมากแบบที่กำลังเป็นอยู่นี่

“ไม่ต้องคิดมากนะพลอย ทุกๆ อย่างจะต้องเรียบร้อย ทั้งเรื่องการรักษาของแม่ครูและเรื่องการเงินของที่บ้าน พี่เตรียมการเอาไว้หมดแล้ว” เพชรน้ำงามเอ่ยถ้อยคำที่จะช่วยให้น้องสาวเบาใจ

“เตรียมการ? พี่เพชรหมายถึงอะไรคะ”

“นั่นสิ ทำไมเธอพูดราวกับว่ากำลังคิดจะทำอะไร” โกเมนเองก็เอ่ยออกมาด้วยความสงสัยไม่แพ้กัน

“เอาเป็นว่าเพชรไม่ได้จะทำอะไรไม่ดีก็แล้วกัน ไม่ต้องคิดมากนะพลอย พี่จัดการทุกอย่างได้สบายมาก” เพชรน้ำงามตอบชายหนุ่มด้วยใบหน้าทะมึงทึง ก่อนจะหันไปเอ่ยกับน้องสาวด้วยใบหน้าที่ประดับด้วยรอยยิ้มแสนอ่อนหวานและอ่อนโยน

“แต่ว่า…”

“ไม่แต่แล้ว ไปๆ ช่วยพี่ยกอาหารออกไปข้างนอกดีกว่า ป่านนี้แม่ครูกับน้องๆ หิ้วท้องรอแย่แล้ว” เพชรน้ำงามตัดบทสนทนาไว้เพียงเท่านั้น ด้วยไม่อยากจะลงรายละเอียดไปมากกว่านี้ เพราะรู้ดีว่าถ้าบอกไปทุกๆ คนจะต้องไม่ยอมให้เธอทำในสิ่งที่เธอต้องการเป็นแน่ “เอ้า มาช่วยกันยกเร็วสิพลอย” เพชรน้ำงามเอ่ยอีกครั้งเมื่อผู้เป็นน้องสาวยังคงยืนทำหน้าสงสัย ก่อนที่เธอจะรีบหยิบจานอาหารแล้วเดินออกไปทันที

“พลอยยกตามเพชรไปเถอะนะ เดี๋ยวที่เหลือนี่พี่จัดการต่อเอง”

“ค่ะ” พลอยไพลินพยักหน้ารับ แล้วจึงยกจานชามตามพี่สาวออกไป

“คิดจะทำอะไรของเธอนะ ยายเพชรจอมหัวดื้อ” โกเมนเอ่ยพร้อมกับพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ เขาต้องรู้ให้ได้ว่าเพชรน้ำงามคิดจะทำอะไร และที่สำคัญเขาจะไม่ยอมให้เธอต้องมาเป็นคนที่แบกรับความผิดชอบทุกอย่างไว้เพียงลำพังอย่างแน่นอน

 

หลังจากมื้ออาหารที่ตั้งใจเลี้ยงฉลองให้แก่พลอยไพลินได้เสร็จสิ้นลง ทุกคนก็ต่างอิ่มท้องและอิ่มใจไปอย่างถ้วนหน้า จะมีแต่ก็พลอยไพลินและโกเมนเท่านั้นที่ยังคงกังวลและครุ่นคิดถึงสิ่งที่เพชรน้ำงามได้พูดเอาไว้ หากแต่ไม่ว่าจะถามซักไซ้อย่างไรเพชรน้ำงามก็ไม่ยอมปริปากบอกออกมาเสียที

“อะไรหื้ม? นี่ถ้าพี่ไม่เล่า ก็จะมานั่งจ้องหน้ากดดันกันอยู่อย่างนี้หรือไง” เพชรน้ำงามเอ่ยพลางมองไปยังบานกระจกที่สะท้อนภาพของน้องสาวที่เอาแต่นั่งจ้องเธออยู่อย่างนั้น

“พี่เพชรไม่ไว้ใจพลอย ไม่รักพลอยแล้วเหรอคะ?” พลอยไพลินเอ่ยน้ำเสียงเศร้าจนผู้เป็นพี่สาวที่กำลังนั่งทาครีมบำรุงก่อนเข้านอนต้องรีบหันกลับมาหา

“ถ้าพลอยพูดแบบนั้นพี่จะโกรธละนะ พี่รักพลอยที่สุด และพี่พร้อมทำทุกอย่างให้พลอยและทุกๆ คนที่บ้านโอบรักแห่งนี้จะอยู่ดีมีสุขอย่างที่สุด”

“พลอยก็รักพี่เพชรนะคะ และพลอยก็อยากจะช่วยแบ่งเบาภาระของพี่เพชรบ้าง”

“พลอยได้ช่วยพี่แน่นอนจ้ะ นั่นก็คือการช่วยดูแลที่นี่ในวันที่พี่ไม่อยู่” เพชรน้ำงามเอ่ยพลางยกมือขึ้นลูบศีรษะน้องสาวแผ่วเบา

“วันที่พี่ไม่อยู่? พี่เพชรจะไปไหนคะ?” ยิ่งได้ฟังพี่สาวพูดออกมาแบบนั้นพลอยไพลินก็ยิ่งรู้สึกร้อนใจมากขึ้นไปอีก

“พี่จะไปเป็นแม่อุ้มบุญ” เพชรน้ำงามตัดสินใจบอกความจริงออกไป

“พี่เพชร!”

“พี่รู้นะว่าพลอยไม่เห็นด้วย และแม่ครูกับพี่โกก็เหมือนกัน พี่ถึงเลือกที่จะไม่บอกใคร แต่พลอยก็รู้แล้วใช่ไหมว่าเงินก้อนนี้มันสำคัญกับพวกเราทุกคนสักแค่ไหน”

“พลอย…พลอยรู้ค่ะ แต่ว่ามันไม่มีทางอื่นอีกเหรอคะ ทางที่พี่เพชรไม่ต้องเสียสละตัวเองมากถึงขนาดนี้”

“ไม่มีแล้วล่ะพลอย สถานะการเงินของที่บ้านก็แทบจะทำให้ทุกคนกระดิกตัวกันไม่ได้ ที่สำคัญอาการป่วยของแม่ครูนั้นไม่ควรปล่อยให้รอการรักษานานไปกว่านี้ได้อีกแล้ว ฉะนั้นพี่คิดดีแล้วว่าสิ่งที่พี่เลือกทำคือสิ่งที่ดีที่สุดสำหรัญทุกคน” เพชรน้ำงามจับมือน้องสาวมากุมเอาไว้แล้วบีบเบาๆ อย่างต้องการบ่งบอกให้เชื่อมั่นในตัวเธอ

ที่จริงมีคนมาเสนอให้เธอเป็นแม่อุ้มบุญตั้งแต่สมัยเธอพึ่งเป็นแอร์ฯ ใหม่ๆ เธอเจอกับผู้หญิงคนนั้นในชั้นผู้โดยสารเฟิร์สคลาส ‘มาดามรูบี้’ คือชื่อที่ผู้หญิงคนนั้นแนะนำตัวกับเธอ อีกทั้งยังกล่าวชักชวนถึงการไปเป็นแม่อุ้มบุญให้แก่คู่รักเศรษฐีกระเป๋าหนักที่พร้อมจะจ่ายเงินก้อนโตให้ แต่เธอก็ปฏิเสธไปเพราะไม่เห็นว่าจะมีความจำเป็นใดๆ ให้เธอต้องไปทำเช่นนั้น กระนั้นมาดามรูบี้ก็ให้นามบัตรกับเธอไว้ และบอกให้เธอสามารถติดต่อไปได้ทุกเมื่อถ้าหากเปลี่ยนใจ เพราะด้วยรูปร่างหน้าตาผิวพรรณ รวมไปถึงการศึกษาและมีอาชีพที่ดีเช่นเธอนั้นจัดอยู่ในประเภทที่เหล่าบรรดาคู่รักรีเควสมามากที่สุดนั่นเอง

“พี่เพชร…”

“แค่สองปีเองพลอย แป๊บเดียวเดี๋ยวพี่ก็กลับมา พลอยอยู่ที่นี่คอยดูแลทุกๆ คนให้ดีก็พอ ดูแลน้องๆ พาแม่ครูไปรักษาให้หาย นี่คือสิ่งที่พี่อยากขอให้พลอยทำเพื่อพี่นะ”

“………..” พลอยไพลินไม่ตอบอะไรทั้งสิ้น เธอเพียงแต่ขยับไปนั่งใกล้ๆ แล้วสวมกอดผู้เป็นพี่เอาไว้

“เรื่องนี้เป็นความลับของเราสองพี่น้องนะพลอย”

“แล้วพี่เพชรจะบอกแม่ครูกับพี่โกว่ายังไงคะ?” พลอยไพลินผละออกจากพี่สาวแล้วเอ่ยถาม

“เรื่องนั้นพี่คิดไว้แล้วล่ะ พี่กะจะบอกแม่ครูว่ามีนักธุรกิจชาวต่างชาติที่จ้างพี่ไปเป็นแอร์ฯของเครื่องบินส่วนตัว โดยตกลงจ้างสองปี แม่ครูก็คงไม่ซักไซ้สงสัยอะไรหรอก และหวังว่าพี่โกจะไม่สงสัยเหมือนกัน”

ปึง!

“พี่โก!”

และเสียงบานประตูที่ถูกผลักเข้ามาอย่างแรง พร้อมกับชายหนุ่มที่ก้าวเข้ามาปรากฎกายก็ทำเอาเพชรน้ำงามถึงกับหน้าเสีย

“ออกมาคุยกับพี่” โกเมนเอ่ยพร้อมกับดึงตัวเพชรน้ำงามให้ลุกขึ้น

“พี่โกคะ คือ…”

“พี่ขอคุยกับเพชรนะพลอย” โกเมนไม่รอให้พลอยไพลินได้เอ่ยอะไรเขาก็ขัดขึ้นมา ก่อนที่จะพาตัวเพชรน้ำงามให้ออกไปกับเขาทันที

 

โกเมนจับข้อแขนของเพชรน้ำงามเอาไว้แน่น ออกแรงดึงเธอให้เดินตามเขาออกไปยังสนามเด็กเล่นข้างๆ บ้าน เพื่อที่จะกันไม่ให้กรองแก้วที่อาจจะบังเอิญมาได้ยินเรื่องที่เพชรน้ำงามคิดจะทำอย่างที่เขาบังเอิญผ่านมาได้ยิน

“โอ๊ยพี่โก! ปล่อยเพชรได้แล้ว เพชรเจ็บนะ” เพชรน้ำงามสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุมของชายหนุ่ม

“เธอล้มเลิกความคิดบ้าๆ นั่นซะเพชร” โกเมนจ้องหน้าหญิงสาวอย่างคาดโทษ ที่เธอคิดจะทำอะไรเช่นนี้

“ไม่ เพชรตอบตกลงเขาไปแล้วและรับเงินก้อนแรกมาแล้วด้วย” เพชรน้ำงามส่ายหน้า เธอจะไม่ล้มเลิกอะไรทั้งนั้น

“เอาไปคืน”

“ไม่มีทาง พี่โกก็รู้ว่าตอนนี้บ้านเรามีความจำเป็นที่จะต้องใช้เงินแค่ไหน”

“พี่ไม่ยอมให้เพชรเอาตัวเข้าแลกเงินมาแน่”

“เพชรไม่ได้เอาตัวเข้าแลก เพชรไม่ได้ไปนอนกับใครเขาสักหน่อย ก็แค่ทำหน้าที่แม่อุ้มบุญให้กับคนที่อุ้มท้องเองไม่ได้ก็เท่านั้น”

“ยังไงเธอก็เสีย…เสียเปรียบอยู่ดี” โกเมนชะงักไปเล็กน้อยเมื่อความโมโหกำลังจะทำให้เขาพลั้งปากพูดจาไม่ดีออกไป

“เสียหรือไม่เสียก็ช่าง เพชรคิดว่ามันคุ้มค่าถ้าเทียบกับจำนวนเงินสิบล้าน”

“ไปยกเลิกซะ ถึงบ้านเราจำเป็นต้องใช้เงินพี่ก็จะหาทางอื่น พี่จะเป็นคนจัดการทุกอย่างเอง”

“เราจะหาเงินสิบล้านมาจากไหนเหรอพี่โก หรือกว่าจะหาได้แม่ครูไม่ต้องจากเราไปก่อนเหรอ”

“แล้วเธอคิดว่าแม่ครูจะรู้สึกยังไงถ้ารู้ว่าเงินที่ใช้รักษาท่านมันต้องแลกกับอะไรของเธอบ้าง ไม่กลัวแม่ครูจะเสียใจหรือยังไง”

“แล้วพี่โกล่ะรู้สึกยังไง เสียใจไหมที่เพชรขายตัวแลกเงิน? รังเกียจเพชรไหมที่เพชรต้องมาแปดเปื้อน?” เพชรน้ำงามเอ่ยถามด้วยสายตาไหววูบ

“เธอเป็นน้องพี่นะเพชร พี่เสียใจอยู่แล้วที่เธอต้องมาแบกรับอะไรแบบนี้ และเสียใจยิ่งกว่าที่พี่เป็นพี่คนโตของบ้านแท้ๆ แต่พี่กลับไม่มีปัญญาช่วยน้องๆ เลย”

“ช่างเถอะ เพราะต่อให้ทุกคนจะเสียใจแต่เพชรก็ตัดสินใจที่จะทำ พี่โกไม่ต้องห่วง น้องสาว คนนี้หรอกนะ และก็ไม่ต้องรู้สึกผิดอะไรด้วย พี่โกก็แค่ทำหน้าที่ พี่ชาย คอยดูแลน้องๆ ที่นี่ก็พอ” เพชรน้ำงามเอ่ยโดยที่ตั้งใจเอ่ยถึงสถานะของเขาและเธออย่างชัดเจน ย้ำชัดกับตัวเองว่าควรจะเลิกคิดกับเขามากกว่าพี่ชายสักที

“เพชร…”

“เพชรขอตัวนะ พรุ่งนี้มีบินแต่เช้า” เพชรน้ำงามไม่รอให้เขาได้เอ่ยอะไรออกมาอีกทั้งนั้น เธอก็ตัดบทสนทนาแล้วเดินจากเขาไปในทันที

“เฮ้อ!” โกเมนถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยใจ เขาเข้าใจในความจำเป็นตอนนี้ดี หากแต่เขาไม่อยากให้เพชรน้ำงามต้องมาเป็นคนที่รับผิดชอบทุกอย่างเช่นนี้เลยจริงๆ...

 

***************************************************

ใช่ค่ะไม่ต้องสงสัย คู่พี่โกกับเพชรเขาก็เป็นคู่หลักอีกคู่นั่นเองจ้า ยังไงฝากเอาใจช่วยทุกๆคนกันต่อด้วยนะคะ รักๆ❤️

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว