ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เกียร์ห่มกาวน์ : ถ้าใช่ล่ะ

ชื่อตอน : เกียร์ห่มกาวน์ : ถ้าใช่ล่ะ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.5k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ก.พ. 2564 21:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เกียร์ห่มกาวน์ : ถ้าใช่ล่ะ
แบบอักษร

โรงพยาบาล G 

แอ๊ดดดดด 

“มึงไปไหนมา กูนั่งรอมึงจนหลับแล้วเนี้ย” เปิดประตูเข้ามาก็เจอบุคคลที่คาดว่าคงมานั่งรอนานแล้วแน่ๆ ที่มันมานั่งรอนี้ คงไม่พ้นเรื่องของผิงผิงแน่นอน เพราะมีไม่กี่คนหรอก ที่ทำให้หมอณนนท์นั่งรอนานๆได้แบบนี้ 

“ไม่ใช่ว่ามึงหลับอยู่แล้วหรอ” ข้ออ้างชัดๆ มีหรือเวลาพัก แล้วพวกหมอๆอย่างเราจะไม่พัก เพื่อเอาแรงไปทำงานต่อ เพราะหมอก็คนนะครับ จะไม่พักเลยก็ไม่ได้  

“เออ แล้วจะทำไม แต่มึงอ่ะไปไหนมา” ไปไหนมาแล้วจะทำไมครับ  

“ทำไมกูต้องบอกด้วยล่ะ” ปล่อยให้มันอยากรู้ไป 

“เชี้ยดิน ตอบกูมา” อะไรจะอยากได้คำตอบขนาดนั้นว่ะ 

“ไม่ตอบ” หึๆ 

“มึงไปรับหมวย แล้วไม่กลับมาโรงบาล หรือว่า..” ถูกต้องเพื่อน 

“ถ้าใช่ล่ะ แล้วจะทำไม”  

“ไอ่เหี้ยดิน” เป็นหมอไม่ได้เป็นเหี้ย  

“หึ” 

“กูก็ว่ามันแปลกตั้งแต่ไอ่หมวยมันทักมาถามแล้ว” อิจฉาหรอ เสียใจด้วย 

“ว่างหรอ? หรืออยากเสือก” อยากจะบอกว่ามึงเสือกเพื่อน มึงเสือกกกกก  

“น้องกูไหมล่ะ สนใจ ? ” แล้วไง  

“ :) ” 

เรื่องมันมีอยู่ว่า วันนี้ผมเข้าเวรตรงกับไอ่นนท์ แล้วมีเรื่องที่จะต้องปรึกษา ผมก็เลยเดินไปหามันที่ห้องพักแพทย์เพื่อคุยกัน แต่คุยกันไปได้สักพัก ก็มีเสียงเปิดประตูเข้ามา ทำให้บทสนทนาของผมกับมันสะดุด แล้วหันไปสนใจคนที่เปิดเข้ามาแทน  

คนที่เข้ามาคือผิงผิง น้องสาวหรือลูกพี่ลูกน้องของไอ่นนท์มัน สาเหตุที่มาคงเป็นเพราะไอ่นนท์ลืมอะไรอีกแน่ๆ น้องมาบ่อยมากๆ เพราะมันตัวเดียวเลย (เดี๋ยวๆหมอ ตัวเลยหรอ : ไรท์) หึๆ :)  

สองพี่น้องก็คุยกันไป แต่ผมเนี้ย ไม่พอใจกับชุดน้องเท่าไหร่ ไอ่กางเกงก็ยาวอยู่หรอก แต่ไอ่เสื้อนี้สิ แขนยาวไม่มีใส่หรอ ทำไม่ต้องเสื้อกล้ามอ่ะ  

เห้อ ! หงุดหงิด แล้วยิ่งคุณเธอจัดองค์ทรงเครื่องเต็มด้วยแล้วก็ อยากบ่นอยากห้ามอยากพูด แต่ผมก็ไม่สามารถไง ไม่ได้เป็นอะไรกับเขา จะไปห้ามก็คงไม่ใช่ป่ะ ได้แต่ส่งสายตาไม่พอใจเนี้ย น้องมันจะเข้าใจบ้างป่าวว่ะ (ว๊ายๆๆๆ : ไรท์) ไรท์ ! อยู่เฉยๆ ไรท์ก็จะสวยต่อไป เข้าใจมั้ย 

  

01.00 น. 

“ไปหากาแฟกินกันไหมมึง”  

“เอาดิ” ถึงเวลาพักของพวกผมแล้ว ตอนนี้ถ้าไม่มีอะไรด่วน ผมก็จะไปนั่งรอต่อเวร หรือไม่ก็ไปหาอะไรกิน ก่อนที่จะมานอนพักสักแปป แล้วลุกมาทำงานต่อ  

ติ๊ง ติ๊ง  

Pingx2 : เฮีย 

Pingx2 : มารับหมวยหน่อย ที่ PT PUB  

เคๆ : Nnn.  

  

“มึงกูฝากซื้อแล้วกันว่ะ” จะไปไหนของมัน 

“มึงจะไปไหน” ? 

“ไปรับหมวยนะ หมวยให้ไปรับ” ห้ะ น้องยังไม่กลับอีกหรอ 

“ดึกขนาดนี้ยังไม่กลับอีกหรอว่ะ” ผมก้มดูนาฬิกาที่ข้อมือ 

“ไปล่ะ” มันพูดเสร็จ ก็รีบเดินออกไปจากห้องทันที ผมคิดว่าน้องมันกลับไปตั้งแต่เที่ยงคืนแล้ว แต่นี้อะไร นี้มันตีหนึ่งแล้วเถอะ พรุ่งนี้ไม่เรียนกันหรือไง แล้วกินหนักขนาดไหน ถึงต้องส่งข้อความ มาให้ไอ่นนท์ไปรับเนี้ย (ใจเย็นๆหมอ : ไรท์) จะเย็นได้ไง น่าจับตีจริงๆ  

“อ้าว ยังไม่ไปอีกหรอ” ผมพูดพึมพำคนเดียว เพราะผมเดินออกจากห้องมา ก็เจอไอ่นนท์กำลังยืนคุยกับพยาบาล ท่าทางจะมีเรื่องด่วนด้วย 

“หมอนนท์ค่ะ คนไข้ต้องผ่าตัดด่วนค่ะ” เสียงพยาบาลคนนั้นพูดขึ้น 

“ตอนนี้ใช่ไหมครับ” มันถามออกไปเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง 

“ค่ะ” เสียงตอบกลับที่ยืนยันว่าต้องตอนนี้ 

“โอเคครับ” มันตอบ แล้วหันหลังเพื่อที่จะกลับไปที่ห้องอีกครั้ง พอมันหันหลังมา ก็เจอเข้ากับผม ที่ยืนดูมันอยู่ มันเห็นดังนั้น ก็เดินเข้ามาหาผมทันที 

“มึงช่วยไรกูหน่อยดิ” มันเดินมาถึง ก็รีบพูดกับผม 

“ว่า” ขอให้เป็นอย่างที่ผมคิดนะ  

“ไปรับหมวยแทนกูที” หึๆ  

“ได้สิ” เหมือนฟ้าจะเข้าใจผมนะ :)  

  

คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัย NU 

เมื่อคืนไม่ถึงกับภาพตัด แต่ก็ไม่ได้น้อยๆเหมือนกัน ดีนะวันนี้มีเรียนบ่ายเกือบเย็น แล้วตอนนี้สภาพแต่ละคนที่นั่งรอเรียนอยู่นี้คือแบบ มันคนใช่มั้ยว่ะ นี้คนจริงๆใช่ป่ะ นึกว่าวิญญาณมาเรียน  

“ไงล่ะมึง นอนต่อไหมล่ะ” หึๆ ในกลุ่มคนที่หนักก็คงจะไอ่ลิเนี้ยแหละ แดกที่ไรไม่หลับคงไม่ใช่มันอ่ะ 

“ได้หรอว่ะ” ดูมัน พูดเสร็จก้มหน้านอนบนโต๊ะต่อเลย 

“มันมาเรียนได้ก็ดีเท่าไหร่แล้ว” ไอ่อินพูดขึ้น เพราะก็จริงๆที่มันยังหอบร่างกายมาเรียนได้  

พวกเรามีคติประจำใจ ต่อให้เมาเป็นหมาขนาดไหน ก็ต้องหอบร่างกายตัวเองมาเรียนให้ได้ ถึงจะเรียนไม่ค่อยรู้เรื่อง มาเช็คชื่อก็ยังดี ฮ่าๆ โตแล้วก็ต้องรับผิดชอบตัวเอง และหน้าที่ของตัวเองให้ดี 

“ไงจะแม่มะลิน้อย เมื่อคืนหนีหลับนี่หว่า” คู่กัดไอ่ลิมาแล้ว เสียงนี้มาพร้อมกับหน้ากวนตีนของมันเลยเถอะ 

“มึงก็ไปแซวมันธาม เดี๋ยวมันก็กระโดดกัดคอมึงขึ้นมา มึงอย่ามาบ่นนะ” กระโดดกันคอเลยหรออิน แต่ก็นะ หน้าลิตอนนี้พร้อมกระโดดจริงๆ ฮ่าๆ 

“อย่าหาเรื่องใส่ตัวว่ะธาม” เพทายเอ่ยเตือน เพราะมันคงขี้เกียจฟังสองคนนี้เถียงกันแน่ๆ 

“ดีมากจ๊ะทายที่รัก” ฮ่าๆๆ ใจเย็นลิ ดูหน้าทายมันด้วย  

“คนเมื่อคืนใครอ่ะ” ห้ะ อะไรของซีนมัน อยู่ดีๆก็มองหน้าแล้วถามขึ้น 

“อะไรของมึง” ฉันทำหน้างงส่งให้มัน เพราะไม่เข้าใจมันจริงๆ เอ๊ะ...หรือว่า ฉันทำตาโตแล้วมองหน้ามันอย่างตกใจ อย่าบอกนะว่ามันเห็น อย่าเลยนะ นะๆ 

“หึๆ” หัวเราะแบบนี้ เอาแล้วกู จบกัน แต่มันคงไม่รู้หรอกมั้งว่าเราชอบ คงไม่รู้จริงๆใช่ป่ะ แต่ แต่สายตามันคืออะไร งื้ออออออ ไอ่ซีนเล่นกูแล้วววว 

“มึงสองคนคุยไรกันอ่ะ บอกกูด้วยสิ” ธามหันมามองหน้าฉันกับซีน 

“เสือก/เสือก” ดีมากจ่ะเพื่อนซีน หึๆ 

“มึงมีเรื่องด่วนเข้ามาว่ะ” ระหว่างที่เรานั่งคุย และรออาจารย์เข้ามาสอน ทีก็เดินหน้าตื่นๆ มาหาพวกฉัน 

“อะไรของมึงอ่ะ” อินถามขึ้น 

“ทางมออ่ะ เขาของคนไปถ่ายรูปโปรโมทอ่ะ” แล้วไงว่ะ เรื่องแค่นี้ คนสวยในคณะเราเยอะแยะ 

“แล้วไงว่ะ” ลิถามต่อ 

“เขาต้องการมึงอ่ะ” ทีมันชี้นิ้วมาที่ซีนและฉัน อ่อ เขาต้องการฉัน 

“ห้ะ ! ” ฉันชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง 

“ใช่แล้วเพื่อนรัก” รักกับผีมึงนะสิ 

ฉันเนี้ยนะ !! O^O 

  

 

 

-------------------------- 

เจอกันตอนหน้านะคะ :) 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว