ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 4. คนเดิม -2

ชื่อตอน : บทที่ 4. คนเดิม -2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 301

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ก.พ. 2564 14:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 4. คนเดิม -2
แบบอักษร

การนัดรวมตัวเฉพาะกิจของเพื่อนที่จบรุ่นเดียวกันก่อนแยกย้ายไปทำหน้าที่ของตัวเอง จัดขึ้นในสองเดือนถัดมาที่ร้านอาหารของเพื่อนคนหนึ่งที่ยอมปิดร้านเพื่องานนี้โดยเฉพาะ เพื่อนที่มาจนเกือบครบทุกคนต่างสนุกสนามกันสุดเหวี่ยงเมื่อมั่นใจกับความปลอดภัยที่เจ้าของร้านรับประกัน

“คิดถึงโยโย่เนอะ” จารุภาเอ่ยขึ้นก่อนยกแก้วเครื่องดื่มที่ถือไว้ขึ้นมาจิบ

“อืม..แล้วโยไปเรียนที่ไหนวะ” เทวาถามออกไป

“แกอย่ารู้เลยเท” นลินเอ่ยตัดบท

“อะไรวะ คนละคนกันปะวะ” เทวาเอ่ยตัดพ้อเพื่อนไม่จริงจัง พอเข้าใจอยู่บ้างว่าเพราะอะไรเพื่อนสองคนนี้ถึงไม่ให้เขารู้เรื่องของโยษิตา คงไม่อยากให้เขาเอาไปเล่าต่อให้เพื่อนอย่างกันต์ฟังนั่นแหละ “สรุปว่าโยมันตัดขาดจากไอ้กันต์จริง ๆ แล้วเหรอวะ”

“อืม..” นลินรับคำเสียงเบา นึกถึงเหตุการณ์ในร้านกาแฟวันนั้นที่มีผู้หญิงเข้ามาหาเรื่องและประกาศความสัมพันธ์กับกันต์ อีกทั้งวันที่ไปส่งโยษิตาที่สนามบินแล้วบังเอิญเจอเพื่อนชายกับผู้หญิงคนใหม่ของเขาแล้ว นลินกับจารุภาก็ตกลงกันแล้วว่าจะไม่สนับสนุนหรือเป็นกาวใจให้ทั้งสองต้องกลับมาคืนดีกันอีกแล้ว ให้ต่างคนต่างไปดีกว่า

“เฮ้อ..” เทวาถอนหายใจ เขาก็เป็นอีกคนที่รับรู้เรื่องราวทั้งสองเรื่องเช่นกัน หลังจากที่บังเอิญเจอนลินกับจารุภาก็ถูกเพื่อนทั้งสองต่อว่าด้วยความเกรี้ยวกราด

“เอาน่า ช่างเถอะ ๆ เราก็เพื่อนกันเหมือนเดิม ขอแค่อย่างเดียวอย่าดึงโยโย่เข้ามาวุ่นวายกับไอ้กันต์อีกก็พอ ปล่อยให้แม่งมั่วไปเรื่อยแบบที่มันต้องการแบบนี้น่ะแหละ จบนะ คุยเรื่องอื่นดีกว่า” นลินพูดก่อนยกเครื่องดื่มขึ้นดื่มจนหมดแก้ว

แค่เพียงชั่วครู่คนที่ตกอยู่ในหัวข้อสนทนาก็โผล่เข้ามาในร้านก่อนจะหยิบเครื่องดื่มเดินทักทายเพื่อนไปทั่วทั้งงาน สาว ๆ ที่แม้จะรุ่นเดียวกันแต่อยู่ต่างเอกสาขาก็พากันมาพูดคุยกับชายหนุ่มไม่ขาดสาย

“ลิน!! แกเราคอลหาโยโย่กันดีปะ จะได้เห็นบรรยากาศตอนเราปาร์ตี้ด้วยอ่ะ” จารุภาสะกิดบอกนลินที่ยืนโยกไปมาตามเสียงเพลง

“เออ..ดีเหมือนกันนะ ไลน์ถามสิว่าได้ปะ เออ.. ตอนนี้ที่นู่นกี่โมงแล้วเนี่ย”

 “ตอนนี้เหรอ พึ่งจะบ่าย ๆ เองนะ อ่ะ..โยตอบมาละบอกว่าว่างคอลได้ อ้อ..จ๋าบอกโยแล้วนะว่ากันต์มางานนี้ด้วย โยไม่ว่าไง”

“โอเค งั้นคอลเลยจ้า” นลินบอกจารุภาที่กดโทรศัพท์ต่อสายในโหมดวีดีโอคอลทันที รอสายเพียงชั่วครู่ปลายสายก็กดรับ

“ฮัลโหลล โยโย่” นลินและจารุภาเอ่ยทักทายคนที่อยู่อีกซีกโลก

“ไฮ!! สนุกกันใหญ่เลยนะ” โยษิตาทักทายสองสาวเพื่อนสนิท ใบหน้าที่ไร้เครื่องสำอางแต่งแต้มไปด้วยรอยยิ้ม

“เสียดายที่ไม่มีแกนะโย” จารุภาเอ่ยตัดพ้อ

“นั่นสิ มีแต่คนถามหาแกกันทั้งนั้นเลย” นลินบอกเพื่อนสาวก่อนจะรู้สึกถึงมือที่มาแตะบนไหล่ของเธอ

“ทำไรอยู่จ๊ะสองสาว อ้าว..โย หวัดดีจ้า” วีนาที่เข้ามาทักเพื่อนทั้งสอง แต่เมื่อมองไปในจอมือถือจึงเห็นเพื่อนอีกคนที่ไม่ได้มาร่วมงานวันนี้

“ดีจ้า วีนา สบายดีมั้ย”

“สบายดี นี่โยทำไรอยู่ที่ไหนเนี่ย”

“โยมาเรียนทำขนมน่ะ แล้ววีนาล่ะตอนนี้ทำอะไรบ้าง” โยษิตาเลือกตอบแค่คำถามแรกก่อนเปลี่ยนเป็นคำถามแทน

“ยังจ้า ยังว่าง ๆ อยู่แต่ที่บ้านบังคับให้ไปช่วยงาน ไม่รู้จะเลี่ยงได้อีกกี่วัน .. อ้อ..เราไปหาพวกยัยแพรวก่อนนะ” วีนาตอบโยษิตาก่อนจะได้ยินเสียงเรียกจากเพื่อนอีกกลุ่มหนึ่งจึงขอตัวแยกออกไป

สามสาวคุยกันอีกครู่หนึ่ง จารุภาจึงบอกโยษิตาว่าจะถ่ายให้ดูบรรยากาศรอบ ๆ ก่อนจะเปลี่ยนกล้องของโทรศัพท์เป็นโหมดกล้องหลัง ยกชูให้เพื่อนได้เห็นภาพรอบ ๆ ตัว

“เดี๋ยวจ๋าให้โยดูเพื่อน ๆ นะ ดูจากตรงนี้แหละไม่เดินไปไหนหรอก โยจะได้ไม่ต้องตอบคำถามใคร”

โยษิตาพยักหน้ารับตาก็มองภาพที่ปรากฏอยู่ไปเรื่อย ๆ เห็นเพื่อนหลายคนที่คุ้นตา และมีอีกหลายคนที่ไม่ใช่สาขาเดียวกัน

ก่อนที่รอยยิ้มจะหายไป เมื่อเห็นภาพของผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังโอบกอดผู้หญิงบางคนอยู่ปรากฏเข้ามาในกล้องอย่างชัดเจน แม้จะเป็นการถ่ายผ่านเพียงเสี้ยวนาทีและแสงในร้านจะไม่ได้สว่างมากมายแต่โยษิตาก็จำได้ดีว่าผู้ชายคนนั้นคือ..กันต์

ภาพที่เห็นยืนยันได้ชัดเจนเลยว่า สุดท้ายเขาก็ยังคงเป็นคนเดิมไม่เคยเปลี่ยน

“โอเค ก็มีเท่านี้แหละ” จารุภาสลับมาใช้กล้องหน้าโยษิตาก็พยายามฝืนยิ้มออกมา

“แล้วนี่วันนี้ไม่มีเรียนเหรอ” นลินถามขึ้นมาเมื่อนึกขึ้นได้เมื่อเห็นฉากหลังของโยษิตาคือภาพในห้องพักของเธอ

“ไม่จ้ะ วันนี้วันหยุดพักน่ะ เอ่อ..พวกแกไปสนุกกันต่อเหอะ เดี๋ยวโยจะทำอะไรกินเหมือนกัน หิวแล้วเนี่ย” โยษิตาปั้นรอยยิ้มส่งให้เพื่อน

“โอเค งั้นแค่นี้แหละ รีบเรียนรีบกลับนะจ้ะ”

“โอเคจ้า บายนะ”โยษิตายิ้มรับก่อนโบกมือลาเพื่อนทั้งสอง

“บายจ้า/บายยยย” สองสาวพากันโบกมือให้โยษิตาก่อนสัณญานจะถูกตัดหายไป นลินก็หันไปโวยเพื่อนทันที

“ยัยจ๋า แกจะถ่ายไปตรงที่ไอ้กันต์อยู่ทำไมวะ”

“หืม..ตรงไหนอ่ะ จ๋าไม่เห็น”

“นั่นไงล่ะ ตรงนั้นน่ะ” นลินชี้มือไปยังจุดที่กันต์ยืนอยู่ เห็นเหมือนชายหนุ่มกำลังปัดเสื้อโดยมีผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ถือกระดาษเช็ดหน้าซับลงไปที่เสื้อของเขาด้วย

“อ้าว..ขอโทษ ๆ จ๋าไม่เห็นอ่ะ”

“เออ ๆ ช่างเถอะ กล้องถ่ายผ่าน ๆ โยคงไม่ทันสังเกตหรอก”

“อืม..เห็นก็ไม่เป็นไรหรอกมั้ง” จารุภายังมองไปยังคนที่ยืนปัดเสื้อ และเดินออกจากลุ่มที่กำลังยืนคุยอยู่ไป

“ก็ขอให้ไม่เป็นไรแล้วกัน”

กันต์เดินออกมาจากกลุ่มเพื่อนไปยังรถที่จอดอยู่ หลังจากที่ยืนคุยอยู่แล้วมีเพื่อนผู้หญิงต่างสาขาเดินสะดุดอยู่ไม่ห่าง เขาจึงโผเข้าไปรับร่างนั้นก่อนที่เธอจะล้มลงไปโดยอัตโนมัติ จนแทบจะเรียกได้ว่ากอดเธอเอาไว้จนแก้วเครื่องดื่มในมือของเธอหกราดรดมาที่อกเลอะเสื้อของเขาเต็ม ๆ โชคดีที่เขามีเสื้อสำรองอยู่ในรถด้วย

“ไปไหนวะกันต์ จะกลับแล้วเหรอ” เสียงเพื่อนคนหนึ่งถามขึ้นในตอนที่กันต์กำลังจะเดินออกจากร้าน

“เปล่า ไปเปลี่ยนเสื้อก่อน ดูสิมึง เต็ม ๆ”

“ใครสาดน้ำสงกรานต์แล้ววะ”

กันต์หัวเราะเบา ๆ ก่อนเดินไปยังรถ เมื่อเปลี่ยนเสื้อเรียบร้อยก็กลับมาร่วมสนุกในร้านเหมือนเดิม โดยที่คืนนั้นนลินกับจารุภาหลังจากที่ทักทายกับเขาแล้ว ทั้งสองสาวแทบจะไม่มาเฉียดใกล้บริเวณที่เขานั่งอยู่เลย

จนเขาต้องพยายามหาโอกาสเข้ามาพูดคุย แต่พอถามถึงโยษิตาทั้งสองสาวก็ตอบเขาแบบนับคำได้ และยังคงเก็บช่องทางการติดต่อของหญิงสาวเอาไว้เป็นความลับอย่างเหนียวแน่น ไม่มีหลุดให้เขาได้ข้อมูลเพิ่มเติมเลย ขนาดเทวาที่เขาแอบขอให้ช่วยก็ยังส่ายหน้า

นี่เขาจะไม่มีโอกาสได้เจอเธออีกแล้วอย่างนั้นเหรอ

เธอจะไม่ให้เขาได้เอ่ยคำขอโทษเลยเหรอ

 

..................................

มาต่อแล้วจ้าหลังจากหายไปหลายวันเลย

ขอบคุณสำหรับการติดตามนะคะ

ความคิดเห็น