ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : SS2 ตอนที่3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 348

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ก.พ. 2564 00:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
SS2 ตอนที่3
แบบอักษร

ขณะนี้เด็กนักเรียนปี1 คณะบริหารกำลังเรียนวิชาแคลคูลัส แต่กลับคนนึงที่จ้องโทรศัพท์ตามไม่กระพริบตั้งแต่ต้นคาบแถมยังแอบยิ้มกรุ้มกริ่ม จนเพื่อนที่นั่งข้างๆหลับไปแล้วหนึ่งตื่น ยังสงสัย

 

 

 

"การินมึงดูไรวะ" ตะวันเอี่ยวตัวเพื่อหันไปดูโทรศัพท์ แต่การินรีบปิดไม่ให้อีกคนเห็น

 

"ไม่มีอะไรสักหน่อย มึงเรียนไปดิ จะมายุ่งกับกูทำไมเนี่ย"

 

"มึงนี่มีพิรุธนะ แอบได้ไลน์โอเมก้าสวยๆมารึไง ทำตัวลับๆล่อๆ" 

 

 

 

การินที่ได้ยินแอบสะดุ้งเล็กน้อยที่ตะวันเดาถูก เพราะมันคือไลน์อาจารย์ตั้งหาก

 

 

 

"สะดุ้งแบบนี้กูเดาถูกชัวร์ ไหนๆขอดูหน้าหน่อย" ตะวันพยายามแย่งโทรศัพท์มือถือจากมืออีกคน

 

"ไม่ให้โว้ยย" การินกำโทรศัพท์แน่นไม่ให้อีกคนแย่ง

 

"นักศึกษาตรงนั้น เงียบด้วยครับ!" ทั้งสองหยุดทันทีที่ได้ยินเสียงอาจารย์ที่สอนอยู่ดุ 

 

"ขะ ขอโทษครับ" สองคนกล่าวขอโทษอาจารย์และยอมเงียบแต่โดยดี ถือเป็นโชคดีของการิน ไม่งั้นความอาจจะแตกได้ เค้าไม่อยากให้ใครรู้ว่ากำลังจะจีบอาจารย์ การินวางโทรศัพท์ ก่อนจะกลับไปตั้งใจเรียน

 

 

 

ในขณะทั้งสองคนที่(พยายามจะ)ตั้งใจเรียน มีหญิงสาวคนนึงเข้ามาในห้องทั้งๆที่เวลาเรียนก็ผ่านไปแล้วประมาณ1ชั่วโมงครึ่ง อีกครึ่งชั่วโมงก็จะเลิกแล้ว หญิงสาวสะกิดตะวัน 

 

 

 

"นายๆ ขอนั่งด้วยดิ" 

 

"ได้ๆ แต่อีกครึ่งชั่วโมงจะเลิกแล้วนะ"

 

"ไม่เป็นไรๆ"

 

 

 

หญิงสาวหลังจากได้รับคำอนุญาตก็เข้าไปนั่งข้างๆตะวัน การินหันไปมองพึ่งเคยเจอ ตอนปฐมนิเทศก็เหมือนจะไม่เคยเห็น ถ้าดูจากลักษณะภายนอก เป็นผู้หญิงตัวสูง ดูแข็งแรง น่าจะเป็นอัลฟ่าและเล่นกีฬาด้วย แต่จะให้ถามชื่อตอนนี้คงไม่ดี เพราะอีกฝ่ายดูตั้งใจเรียน ถึงแม้จะเหลือเวลาแค่30นาที

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"เลิกเรียนสักที~ ไปกินข้าวกันการิน!"

 

"ได้ๆ ว่าแต่เธอชื่ออะไร" การินหันไปถามหญิงสาวที่เค้าพึ่งจะเคยเจอ

 

"เรา?? เราชื่อมิ้น"

 

"เราชื่อการิน ส่วนนี่ชื่อตะวัน เธอได้มาปฐมนิเทศรึเปล่า?"

 

"อ๋อ ไม่ได้ไปๆ พอดีฉันติดธุระนิดนึงเลยไม่ได้ไป"

 

"ว่าแล้ว เพราะเหมือนไม่เคยเห็นมิ้นมาก่อน"

 

"สองคนอะ ค่อยคุยกันทีหลังได้มั้ย ไปกินข้าวกันก่อนเถอะะะ" ตะวันท้วงขึ้น

 

"เครๆ มิ้นไปกินข้าวกับเรามั้ย"

 

"ได้ๆ ขอบใจที่ชวน"

 

 

 

หลังจากที่ได้กินข้าวด้วยกัน การินและตะวันจึงได้เพื่อนใหม่ กลายเป็นว่าได้แก้งค์มีผู้หญิงมาเพิ่ม แต่เป็นอัลฟ่าทั้งกลุ่ม  เวลาเดินไปไหนมาไหนคนก็จะมอง อัลฟ่ายังถือว่าเป็นเพศที่หายาก แต่ยังไม่ยากเท่าโอเมก้า

 

 

 

"มิ้น เธอเนี่ยคนจริงมาก ขนาดเหลือครึ่งชั่วโมงยังจะเข้าเรียนอีก ถ้าเป็นเราไม่เข้าแล้ว ไปนอนเล่นเกมส์ดีกว่า"

 

"ครึ่งชั่วโมงก็มีค่านะ พอดีเราตื่นสายลืมดูเวลา แต่นายเล่นเกมส์ไรอะ เผื่อเล่นด้วย"

 

"เห้ยย เธอเล่นเกมส์ด้วยหรอ"

 

 

 

การินปล่อยให้สองคนที่คุยถูกคอกันคุยไป ส่วนเค้าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อจะกดส่งไลน์หาคนๆนั้น ที่ไม่ส่งตอนเรียนเพราะกลัวถูกจับได้ว่าไม่เรียนหนีงสือและอีกฝ่ายน่าจะติดสอนอยู่ด้วย ถ้าส่งไปอาจจะรบกวน

 

 

 

Garin : สวัสดีครับอาจารย์ 

 

การินกดส่งไปโดยไม่ได้หวังว่าอีกฝ่ายจะตอบในทันที แต่กลับตรงข้าม การินส่งไปไม่ถึงนาทีก็ขึ้นว่า'Read'แล้ว

 

 

 

Chanon : สวัสดีครับการิน มีอะไรครับ

 

อัลฟ่าหนุ่มไม่รู้จะตอบอะไรเพราะเค้าทักไปโดยไม่มีเรื่องอะไร แค่อยากจะคุย แต่ถ้าหากบอกว่าไม่มีอะไร วันหลังอีกคนอาจจะไม่ตอบอีกแล้ว

 

 

 

Garin : ผมอยากถามเรื่องเรียนหน่อยอะครับ พอจะปรึกษาอาจารย์ที่ห้องได้มั้ย 

 

Chanon : ได้สิครับ งั้นเย็นนี้ตอน5โมงเจอกันนะครับ

 

 

 

หนุ่มน้อยที่ได้อ่านข้อความ ก็ได้แต่เฝ้ารอให้ถึงเวลานัด หัวใจเต้นรัวๆด้วยความดีใจ จนเพื่อนอีกสองคนสัมผัสได้ถึงออร่าความดีใจที่อ่อล้นออกมา

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เวลาล่วงเลยผ่านไป ทั้งสามคนแยกย้ายกันกับบ้านยกเว้นเด็กหนุ่มอัลฟ่าที่เฝ้ารอให้ถึงเวลานั้น พอถึงเวลา16:55น. การินจึงเดินเข้าตึกเผื่อไปรอหน้าห้อง และเคาะประตูห้องทันทีเมื่อ17:00น.

 

 

 

"ขออนุญาตนะครับ"

 

"เชิญเลย มาตรงเวลาเป๊ะเลยนะครับเนี่ย" ผู้เป็นอาจารย์วางมือจากเอกสารที่อยู่บนโต๊ะและเงยหน้ามองคนตรงหน้า

 

"อ๋อ ผมไม่อยากให้อาจารย์รอนานอะครับ เกรงใจ" หนุ่มน้อยเกาหัวนิดๆ

 

"ผมรอได้ ไม่เป็นไร แล้วตกลงจะปรึกษาอะไรล่ะ" 

 

"คือว่า... ผม... ผมรู้สึกว่ายังปรับตัวกับไม่ได้... อะครับ แหะๆ" การินพูดพลางหัวเราะกลบเกลื่อน เพราะตนไม่มีอะไรจะปรึกษาอยู่แล้ว แค่อยากจะมาเจอเท่านั้น

 

"งั้นหรอ พึ่งเริ่มเรียนไปวันแรกก็ไม่แปลกหรอกที่ยังปรับตัวไม่ได้ ลองค่อยๆปรับตัวดูครับ มีอะไรสงสัยถามเพื่อน ถามอาจารย์ผู้สอน หรือไม่ก็ลองหาหนังสืออ่านดูน่าจะช่วยได้นะ"

 

"โอเคครับ ผมจะลองพยายามดู" ในหัวเด็กหนุ่มแทบจะไม่รับสิ่งที่อีกฝ่ายพูดเลย มั่วคิดว่าจะชวนคุยยังไงต่อดี ไม่รู้จะถามเรื่องเรียนเรื่องไหนแล้ว อยากถามเรื่องส่วนตัวมากกว่า 

 

"มีคำถามแค่นี้หรอ??" 

 

"มะ มีแค่นี้แหละครับ"

 

"แบบนี้แชทถามอาจารย์เอาก็ได้นิครับ หรือว่า..."

 

 

 

คนตัวเล็กกว่าลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วจึงเดินเข้ามาใกล้กับอีกฝ่ายที่ตอนนี้ยืนกระวนกระวายทำอะไรไม่ถูก

 

 

 

"อยากคุยกับอาจารย์เรื่องอื่นที่ไม่ใช่เรื่องเรียน" อาจารย์ส่งยิ้มให้ผู้เป็นศิษย์ 

 

"ผะ ผะ ผม..."

 

"ฮ่าๆ อาจารย์ล้อเล่นน่ะครับ ต่อให้มีเรื่องเดียวก็มาปรึกษาที่ห้องได้ ผมสะดวกหมดแหละ" ชานนหัวเราะพลางเดินกลับไปนั่งที่เก้าอี้ทำงานดังเดิม

 

"ถ้าไม่มีอะไรก็กลับไปพักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้มีเรียนเข้าอีกนิ"

 

"คะ ครับ ขอบคุณมากเลยนะครับอาจารย์ งะ งั้นผมขอตัว" การินกล่าวขอบคุณและหันหลังไปเปิดประตูเพื่อจะเดินออกไป

 

"เดี๋ยวครับ" คนในห้องกล่าวรั้งอีกฝ่าย

 

"ครับ?"

 

"ผมชอบคนเด็กกว่านะครับ" คนพูดยิ้มแล้วจึงก้มหน้าทำงานต่อ ทำให้ผู้ที่ได้ฟังหน้าแดงก่ำคล้ายลูกมะเขือเทศก่อนจะพยักหน้ารับรู้แล้วเดินออกไป

 

เด็กหนุ่มที่เดินออกมาโดยไม่พูดอะไรสักคำ แต่ในใจกลับอัดแน่นไปคำพูดและความดีใจอย่างที่สุด ถึงแม้จะตกใจที่อีกคนรู้ว่าตนแอบชอบอยู่ แต่ดีใจเพราะมันเป็นการบอกว่าชานนเปิดโอกาสให้เค้าได้จีบ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"หลอกง่ายกว่าที่คิดแหะเจ้าเด็กคนนี้" คนในห้องพูดหลังจากที่อัลฟ่าเด็กเดินออกไปสักพัก พลางกดโทรศัพท์โทรหาคนๆนึง

 

"Oscar Sierra , นี่นีโม่" เจ้าตัวพูดกับปลายสายด้วยภาษาเกาหลี

 

"ฉันยังรู้สึกขำกับโค้ดเนมนายอยู่ดีแหะ" ปลายสายตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ปนขำ

 

"บอสตั้งให้จะให้ฉันทำไง" คนโทรพูดด้วยน้ำเสียงที่หงุดหงิด

 

"ครับๆ แล้วโทรมามีอะไร"

 

"ฉันเริ่มปฏิบัติการภารกิจแล้ว ตกลงเราจะใช้แผนB"

 

"ได้ ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกมา แล้วเป็นไงบ้าง ได้กลับประเทศบ้านเกิด"

 

"ก็...ไม่รู้สึกอะไร ฉันไม่ค่อยมีความทรงจำอะไรดีๆที่นี่อยู่แล้ว แต่โชคดีที่ยังไม่ลืมภาษา"

 

"ดีแล้ว"

 

"แค่นี้ก่อนแล้วกัน ฉันต้องเตรียมการสอนสำหรับพรุ่งนี้"

 

"ตั้งใจสอนแล้วกันนะ คังยู ไม่สิ อาจารย์ชานน"

 

"ฉันตั้งใจทำทุกเรื่องอยู่แล้วหน่า" บุคคลที่ใช้ชื่อปลอมว่าชานนกดวางสายแล้วจึงทำงานที่ทำค้างไว้ให้เสร็จ เพราะเค้ามีอะไรอีกหลายอย่างที่ต้องทำต่อจากนี้

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"กลับมาแล้วคร้าบ~" เด็กน้อยอัลฟ่ากลับมาถึงบ้านด้วยจิตใจที่เบิกบาน ยิ้มอย่างมีความสุขเหมือนถูกล็อตตารี่รางวัลที่1 ขัดแย้งกับคนนั่งอยู่ที่โซฟา

 

"เมื่อเช้าทำไมไปมหาลัยแล้วไม่บอก" ผู้เป็นแม่พูดด้วยน้ำเสียงที่ขุ่นเคืองแต่แอบแฝงไปด้วยความเป็นห่วง

 

"ผมขอโทษครับ~ แต่วันนี้ผมง่วงมากเลยขอตัวก่อนนะ~" คนที่ว่ายังคงพูดด้วยน้ำเสียงระรื่นไม่รู้สึกสะทกสะท้านใดๆกับคำดุ แถมยังเขาไปกอดอีกคนแล้วจึงเดินขึ้นห้องไป ปล่อยให้คนที่ตอนแรกอารมณ์ไม่ดีกลายเป็นสงสัยแทน

 

"สนุกกับการเรียนที่มหาลัยขนาดนั้นเลยหรอ..." 

 

 

 

ก๊อก ก๊อก

 

"เข้ามา" 

 

"ขอโทษนะครับบอสที่มารบกวนเวลานี้ ทั้งๆที่พึ่งผ่านฮีทมา" ลูกน้องคนสนิทเดินเข้ามาพลางก้มหัวขอโทษเล็กน้อย

 

"ไม่เป็นไร ว่าแต่มีอะไรกรณ์"

 

"ผมพอได้เรื่องมาเฟียเกาหลีที่บอสให้ลองสืบมาแล้วล่ะครับ เหมือนว่าตอนนี้พวกมันจะเริ่มปฏิบัติการลับๆที่ประเทศไทยแล้ว"

 

"งั้นหรอ... ตามสืบข้อมูลต่อไป เราไม่รู้เลยว่าพวกมันทำงานกันยังไงและเป้าหมายคืออะไร"

 

"รับทราบครับบอส"

 

 

"แต่ถ้ามันคิดจะเล่นกับเรา มันคิดผิดแล้ว"

 

 

 

------จบ SS2 ตอนที่3------

 

 

 

คุยหลังจบตอน

 

มากันแล้วกับตอนที่3 เนื้อเรื่องคืบหน้าไปนิดนึงง อาจารย์ชานนไม่ได้เป็นอาจารย์ชานนแล้ว เค้าคือคังยู! แต่เบื้องลึกเบื้องหลังของคังยูจะมีอะไรต้องติดตามต่อไป 

 

หลังจากเขียนไปเรื่อยๆรู้สึกภาษาตัวเองแย่ลงมากเลย(จากปกติก็แย่อยู่แล้ว) เราจะพยายามปรับปรุงเรืองภาษาให้ดีขึ้นนะคะ ;-;

 

เหมือนเคยใครมีอะไรอยากบอก หรือ อยากติอะไร คอมเม้นมาได้เลยนะคะ รออ่านเสมอนะคะ คราวนี้ก็ขอบคุณที่เช่นเดิมที่เข้ามาอ่าน ขอบคุณมากๆค่ะ ><

 

 

 

ความคิดเห็น