email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Chapter 1.

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.6k

ความคิดเห็น : 29

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ก.พ. 2564 21:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 1.
แบบอักษร

ณ. ตึงสูงระฟ้าในประเทศดูไบ

มาเฟียหนุ่มร่างสูงใหญ่นามว่า คลาเรนซ์ เมอร์เตโร่ ยืนทอดสายตามองผ่านผนังกระจกห้องทำงานออกไปยังท้องทะเลอันกว้างใหญ่ไพศาล ทว่าใจเขาหาได้จดจ่ออยู่กับวิวสวยๆของท้องทะเลไม่ แต่มันลอยไปหาสาวน้อยใบหน้าจิ้มลิ้มซึ่งในเวลาเธออยู่ห่างออกไปอีกทวีปหนึ่ง

“ฟู่วววววว”

คลาเรนซ์เอามือล้วงกระเป๋ากางเกง หลับตาแล้วพ้นลมหายใจออกทางปาก เกือบจะห้าปีแล้วสินะ ที่เขาไม่ได้เจอเธอ จากที่เคยขอเจอปีละครั้งในวันเกิด แต่ทว่าเมื่อถึงวันนั้น วันที่เขาเฝ้ารอจะได้พบเจอเธอ ว่าที่คู่หมั้นและเจ้าสาวในอนาคต มันต้องมีเหตุทำให้เขาต้องพลาด ไม่ว่าจะด้วยเรื่องงานที่ไม่สามารถทิ้งไปได้ หรือไม่ก็ดันมีเหตุการณ์อะไรสักอย่างมาขัดขวางการเดินทางไม่ให้เขาไปเจอกับเธอได้ บ้าชะมัด!

ก๊อก ก๊อก

ใบหน้าหล่อคมเข้มละสายตาจากวิวทะเลหันไปมองทางประตู

“เข้ามา” และเปล่งเสียงอนุญาต พร้อมกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงาน

“ขออนุญาตครับนาย” โทรี่ บอดี้การ์ดคนสนิทเปิดประตูเข้ามาแล้วโค้งศีรษะให้ผู้เป็นนาย

“เป็นไงบ้าง”

“ผมได้แจ้งทุกบริษัทที่ติดต่อเข้ามาเรียบร้อยแล้วครับ ว่าเราจะงดคุยงดเจรจา งดรับลูกค้ารายใหม่ชั่วคราว แต่ว่า 5-6 เดือน มันไม่นานไปหน่อยเหรอครับนาย ตั้งครึ่งปีเลยนะครับ” ไม่ค่อยจะเข้าใจนโยบายหยุดรับคู่ค้ารายใหม่นานถึงครึ่งปีของเจ้านายสักเท่าไหร่

“ฉันมีเรื่องสำคัญที่ต้องทำ ไม่มีเวลามานั่งพิจารณาเปรียบเทียบใครดีกว่าใครในตอนนี้หรอกว่ะ ผลกำไรของไตรมาสนี้ มันก็มากกว่าปีที่แล้วเป็นเท่าตัว ปีนี้เอาแค่นี้พอ ฉันอยากพักสมองบ้างว่ะ” บอกเหตุผลกับลูกน้อง ซึ่งมันเองก็ลุยงานหนักมากับเขาหลายปีแทบไม่มีวันหยุด พอจะให้หยุดพักผ่อนแทนที่มันจะดีใจ ดันมาสงสัยนั้นสงสัยนี้

คลาเรนซ์ส่ายหน้าไปมาก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดึงสูทให้เข้าที่แล้วก้าวออกจากโต๊ะทำงาน

“นายจะไปไหน จะไปทานอาหารกลางวันแล้วเหรอครับ นี่มันยังไม่เที่ยวเลยนะครับนาย” เอ่ยถามและทักท้วง เกรงว่าผู้เป็นนายจะลืมดูเวลา เพราะปกติเจ้านายจะไม่ออกจากห้องทำงานก่อนพักเที่ยง

“ไปอเมริกา” ตอบสั้นๆ ก่อนจะก้าวไปยังประตูเดินออกจากห้องทำงาน

“ไปอเมริกา!” เอ่ยทวนคำทำหน้างง ก่อนจะรีบวิ่งตามผู้เป็นนายพร้อมตะโกนถาม “ไปตอนนี้เลยเหรอครับนาย”

“เออ” ตะโกนตอบกลับโดยไม่หยุดเดิน

ประเทศสหรัฐอเมริกา

สาวน้อยหุ่นเพรียวส่วนสูง 170 เซนติเมตร ใส่กางเกงยีนส์ขายาว เสื้อยืดสีขาวและสวมแจ็คเก็ตมีฮู้ดทับ สะพายเป้เดินกลับที่พักของมหาวิทยาลัยพร้อมกับคุยโทรศัพท์เจรจาต่อรองกับคู่สนทนา

“ปีนี้หนูขอกลับเองค่ะพ่อ หนูอายุ19 อีกไม่กี่เดือนก็จะ 20 แล้วนะ ซื้อตั๋วขึ้นเครื่องเดินทางกลับบ้านแค่นี้หนูทำได้ ไม่ต้องให้ใครมารับหรอก”

‘พ่อรู้ว่านิคกิกลับเองได้ แต่จะลำบากนั่งเครื่องบินที่มีคนเยอะๆทำไมล่ะลูก ในเมื่อเครื่องบินส่วนตัวเราก็มี หนูจะได้นั่งสบายๆ ไม่ต้องอึดอัดไปนั่งข้างๆใครก็ไม่รู้’ ลีโอหาเหตุผลร้อยแปดมากล่อมให้ลูกสาวสุดที่รักเปลี่ยนใจ ยอมนั่งเครื่องบินที่เขาจะส่งไปรับเธอกลับมาอิตาลีช่วงปิดเทอม

“คนเยอะๆนี่แหละดี หนูชอบ ไม่อึดอัดหรอกพ่อ นั่งไปมองคนนั้นคนนี้ไป เพลินดีจะตาย นั่งเครื่องบิดส่วนตัวสิน่าเบื่อ ตกลงตามนี้นะคะพ่อ เดี๋ยวหนูจะกลับเอง แค่ให้คนมารอรับหนูที่สนามบินก็พอ เจอกันอาทิตย์หน้าค่ะพ่อ แค่นี้นะคะ รักพ่อนะ จุ๊บ จุ๊บ” สรุปรวบรัดตัดความแล้วกดวางสายดื้อๆ ไม่รอให้พ่อหาเหตุผลมาโน้มน้าวเกลี้ยกล่อมเธอต่อ ยังไงก็ไม่คิดจะเปลี่ยนใจ แม่อนุญาตแล้ว ปู่ย่าก็เห็นด้วยที่เธอใช้ชีวิตเหมือนคนปกติทั่วไป ไปไหนมาไหนคนเดียวเองได้ ไม่จำเป็นต้องมีคนค่อยตามดูแลตลอดเวลา

สาวน้อยหน้าตาน่ารักใบหน้าจิ้มลิ้ม แววตาสดใสไม่ต่างไปจากตอนเด็ก เดินฮำเพลงบ้าง ผิวปากบ้างไปตามเรื่องตามราวจนกระทั่งมาถึงหน้าอาคารที่พัก โทรศัพท์ของเธอมีสายเข้า ส่งเสียงดังขึ้นอีกรอบ เธอหยุดเดินและรีบกดรับเมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์ของรูมเมทโทรมา

“ว่าไงเจนนี่”

‘เธออยู่ไหนนิคกิ ฉันมีเรื่องอยากจะรบกวน พอดีเจสันเขาชวนฉันไปงานวันเกิดเขาคืนพรุ่งนี้ เธอไปเป็นเพื่อนฉันหน่อยได้ไหม คือฉันไม่กล้าไปคนเดียว’ เจนี่ สาวลูกครึ่งเอเชียบุคลิกค่อนข้างจะขี้อาย ไม่มั่นใจในตัวเอง เอ่ยอย่างเร่งรีบร้อนรนปดตื่นเต้นดีใจ เมื่อผู้ชายที่เธอแอบชอบเอ่ยปากชวนไปงานวันเกิดของเขา

“ได้สิ ทำไมจะไม่ได้ล่ะ เธอเตรียมเลือกชุดสวยๆใส่ไปปาร์ตี้คืนพรุ่งนี้ได้เลย ตอนนี้ฉันมาถึงแล้วกำลังจะขึ้นห้อง เดี๋ยวค่อยคุยกันเจนี่” คุยกับเพื่อนน้ำเสียงร่าเริง โดยไม่รู้ตัวว่ามีคนแอบมองและแอบได้ยินเธอคุยโทรศัพท์ เก็บข้อมูลที่รับรู้เตรียมรายงานให้้เจ้านายทราบ

ส่วนทางด้านมาเฟียใหญ่ที่อยู่อีกทวีปหนึ่งถึงกับยกมือขึ้นกุมขมับหลังจากเจรจากับลูกสาวไม่สำเร็จ

“เห้อออ” ลีโอถอนหายใจแรง เสียงดังจนภรรยาคนสวยที่กำลังเดินมาได้ยิน

“มีเรื่องเครียดอะไรอีกคะ พักนี้ฉันเห็นคุณถอนหายใจบ่อยจัง” เสียงหวานเอ่ยถามพลางยิ้ม รู้อยู่แล้วว่าสามีกลุ้มใจเรื่องอะไร มีไม่กี่เรื่องหรอกที่ทำให้ลีโอเครียดได้

“ยังจะทำมาเป็นถามผมอีก ก็เพราะคุณนั่นแหละ อนุญาตให้ลูกเดินทางกลับเองทำไมก็ไม่รู้” มองค้อนขวับภรรยา

แอนริต้าอมยิ้มกับท่ามองค้อนของสามี “นิคกิโตแล้วนะคุณ ไม่ใช่เด็กอายุสิบสองสิบสามเหมือนเมื่อก่อน เคยเดินทางไปหาคุณตาคุณยายของแกที่ L.A ออกจะบ่อย ลูกดูแลตัวเองได้ค่ะ แล้วก็ทำได้ดีด้วย” นิคกิเรียนอยู่ที่นิวยอร์ก ถ้ามีวันหยุดติดกันสามวันเมื่อไหร่ก็มักจะนั่งเครื่องบินไปหาตายายและลุงที่แอลเอ

“ผมรู้ที่รัก ว่าลูกเราเก่ง ดูแลตัวเองได้ แต่ผม..”

“ไม่มีแต่ค่ะ ปล่อยให้ลูกกลับเองอย่างที่แกต้องการเถอะค่ะ”

ลีโอจำต้องหุบปากฉับ เมื่อภรรยาเปล่งน้ำเสียงเย็นเฉียบขาดออกมา

..................................................

ตอนแรกมาแล้วจ้า

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว