Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : รักแรก 17 100 %

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.6k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ม.ค. 2564 14:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักแรก 17 100 %
แบบอักษร

รักแรกตอนที่ 17 

ยูที่มองตามเสียงที่ดังมาเขาก็ยกมือสวัสดีพี่ชายของภีม ภีมยิ้มให้พี่ชายแต่ก็แฝรงไปด้วยความกลัว เขากลัวว่าพี่ชายจะต่อว่ายู 

“คือว่ายูมาเที่ยวหาภีมอ่ะครับ” 

“แล้วจะมาเที่ยวหาทำไม” 

“ผมอยากมาหาภีมครับเป็นยูที่ตอบขึ้น 

“ก็อย่างว่าอ่ะนะพวกว่างงาน ลูกคนมีเงินงานการไม่คิดจะช่วยพ่อแม่บ้างหรือไง” 

“พี่ทีม”ภีมเรียกพี่ชาย 

“ทำไมพี่พูดรื่องจริง” 

“มีอะไรกันตาทีม”แม่ของภีมเดินเข้ามาพอดี 

“เปล่าไม่มีอะไรแม่” 

“แม่ให้มาตามน้อง เข้าบ้าน เดี๋ยวเย็นนี้แม่จะโชว์ฝีมือทำกับข้าวให้ทานกัน ยูอยู่ทานข้าวด้วยกันนะจ๊ะ” 

“แม่ จะชวนมันทำไม” 

“ทีม ทำไมพูดแบบนั้น เราเป็นผู้ใหญ่แล้วนะ” 

“ก็มัน ผมเคยบอกแม่แล้วไง” 

“น้องเป็นเพื่อนกันจะมาหากันไม่ได้หรือไง เรานี่นะพอๆ ภีมพายูไปที่บ้านเลยเดี๋ยวแม่กับพ่อก็จะกลับบ้านแล้วเหมือนกัน” 

“ครับ”ภีมหันไปมองยูแล้วก็ชวนยูกลับบ้าน โดยยูพาภีมซ้อนมอเตอร์ไซค์กลับ ทีมมองด้วยความโมโห 

“แม่ ทำไมถึงไม่เชื่อผมว่ามันเป็นคนไม่ดี แล้วที่มันมาเนี่ยผมว่ามันจะมาจีบภีม” 

“จีบอะไรแม่ก็เห็นว่าเขาเป็นเพื่อนกันปกติ แล้วอีกอย่างนะทีมยิ่งเรามองแบบนี้น้องเรานั่นแหละที่จะเสียหายนะ อย่าทำให้เขากดดัน เราเองก็กลับบ้านได้แล้วและก็เบาๆบ้าง อย่าคิดไกล”แม่พูดแล้วเดินไปสั่งงานลูกน้องให้ปิดดรงงานและพวกเขาก็ตามกลับบ้านกันไป 

 

“ว่าแล้ว”ดรีมพี่สาวภีมเดินออกมาหาน้องที่หน้าบ้านหลังที่รถมอเตอร์ไซค์ของยูจอดลง ภีมเองที่ซ้อนรถมาก็ลงจากรถ  

“ระวัง”ยูพูดขึ้นเมื่อเห็นภีมค่อยๆลงจากรถ ดรีมได้ยินถึงกับยิ้มเพราะเห็นถึงความห่วงใยของทั้งคู่ แล้วยูก็ลงจากรถแล้วยกมือสวัสดีพี่สาวภีม 

“ไปไหนกันมา”ดรีมถามขึ้น 

“ยูมาเที่ยว แล้วก็ไปที่โรงงานมาครับ” 

“แสดงว่ามานานแล้วสินะ” 

“ครับ”ยูตอบ 

“แล้วทำไมไม่พายูมาที่บ้าน ที่นั่นคนเยอะและก็ร้อนด้วย” 

“พอดียูไปช่วยพ่อกับแม่ด้วยครับ” 

ดรีมมองหน้าน้องชายแล้วยิ้มล้อ ภีมที่บอกพี่สาวก็ทำหน้าปกติไม่ให้ตัวเองเขินในคำตอบของตัวเอง 

“เข้าบ้านกันเดี๋ยวพี่หาขนมอร่อยให้กิน”ดรีมเลยชวนทั้งคู่เข้าบ้าน และภีมก็พายูไปนั่งเล่นที่สวยหย่อมข้างบ้าน แทนห้องรับแขกเพราะยูบอกภีมว่านั่งเล่นข้างนอกดีกว่า ดรีมก็ปล่อยให้น้องอยู่ตามลำพงัสองคน เธอก็เข้าคร้วมาเตรียมของไว้ให้แม่  

“หน้าบึ่งมาเลย พี่ทีมเป็นอะไรหรอแม่” 

“เรื่องเดิม ไม่ชอบตายู” 

“เห้อ จะอะไรกับเรื่องเก่าหนักหนา คนที่น่าจะคิดเยอะน่าจะเป็นหนูมากกว่า” 

“ก็แค่พี่ชายขี้หวงไง”แม่ตอบแล้วส่ายหน้าเอือม แล้วทั้งคู่ก็ทำกับข้าวเพื่อเตรียมมื้อเย็น ส่วนทีมก็เดินไปหาน้องชาย แม้จะไม่ต่อว่าอะไรแต่ก็นั่งกับน้องชายแทน จนถึงเวลาอาหารพวกเขาก็เข้าไปนั่งทานอาหารร่วมกัน 

“ยูทานเยอะนะ วันนี้ช่วยแม่กับพ่อทั้งวันเลย” 

“ครับ”ยูตอบแล้วก็ทานข้าวไป อาหารที่แม่ภีมทำถูกปากยูมาก ภีมเองก็แอบมองยูที่นั่งข้างเขา พอหันมาก็เจอสายตาพี่ชายมองจ้องพวกเขาอยู่  

“ทีม ตักแกงเผ็ดให้พ่อหน่อย”พ่อของภีมเห็นทีมเอาแต่จ้องน้องเขาเลยขัดทีมขึ้น 

“ครับ”ทีมตักแกงใส่ถ้วยเล็กส่งให้พ่อ 

“กินดีๆ”แล้วพ่อก็พูดบอกทีมตอนรับถ้วยแกง แล้วเขาก็กินข้าวต่อมีแอบมองทั้งคู่เป็นครั้งคราว  

 

และแล้วฝนก็ตกลงมา  

“ฝนตกนี่ค่ะ”ดรีมพูดขึ้นทำให้ทุกคนหันไปมองที่หน้าต่าง 

“ตกแรงซะด้วย ที่นี่ฝนตกชอบน้ำท้วมตรงปากซอยเข้าบ้านอีก”แม่พูดขึ้น 

“เดี๋ยวมันก็ลด”ทีมเลยพูดขึ้น แล้วทุกคนก็กินข้าวอิ่ม แต่ฝนก็ไม่มีทีท่าจะหยุด ภีมนั่งอยู่กับยูที่ห้องนั่งเล่นมีคนในครอบครัวนั่งอยู่ด้วย 

“เดี๋ยวกลับบ้านก่อน”ยูพูดกับภีม 

“แต่ฝนมันยังตกอยู่เลยนะ” 

“กลับได้” 

“แต่ว่า....”ภีมเองก็เป็นห่วงยู 

“ผมกลับก่อนนะครับ”ยูลุกขึ้นพูดกับพ่อแม่ภีม 

“กลับยังไง ฝนตกอยู่เลย” 

“มันไม่แรงมากกลับได้ครับ” 

“นอนที่นี่ดีกว่านะแม่ว่า พรุ่งนี้ค่อยกลับโทรบอกที่บ้านเราด้วย แม่ว่ามันอันตรายถนนก็ลื่น” 

“ให้พี่มันมารับสิ” 

“ทีม”พ่อเรียกขึ้น 

“นอนนี่แหละ”พ่อพูดสมทบอีก 

ยูนิ่งเงียบแล้วหันมามองภีมที่นั่งมองเขาอยู่พอมองที่แววตาคนตัวเล็กเหมือนกำลังอ้อนเขาอยู่ 

“รบกวนด้วยนะครับ” 

“ไม่รบกวนหรอก งั้นแยกย้ายกันนอนได้แล้ว” 

ภีมมานอนห้องพี่”ทุกคนที่จะกำลังลุกจากโซฟาหันไปมองทีม 

“พี่ทีมจะบ้าหรอ จะให้ยูนอนคนเดียวได้ไง เขาเพื่อนกันก็ต้องอยู่ด้วยกันสิ เวลาเพื่อนพี่มายังนอนกับพี่เลยแล้วยูเองก็เป็นเพื่อนภีมทำไมจะนอนด้วยกันไม่ได้” 

“อยากนอนก็นอนไป”ทีมพูดแค่นั้นแล้วเดินหนีออกไปแต่ก็มองด้วยสายตาเหวี่ยงๆ ภีมเองก็ทำหน้าเจื่อนๆ แต่ทุกคนก็พยักหน้าเหมือนกับว่าให้พายูไปพักผ่อนได้แล้ว 

ภีมพายูเข้าห้องมาได้ ยูก็ล้อคห้องนอนทันทีพร้อมกับโถมกอดคนตัวเล็กจนจมอก ภีมเองก็กอดตอบ 

“คิดถึงว่ะ”ยูพูดขึ้นพร้อมหอมหัวภีม แล้วก้มลงมาจูบที่ขมับและไล่จูบทั่วใบหน้าแล้วมาจบลงที่ปากเข้าทั้งจูบและดูดดึงปากของคนตัวเล็กและภีมก็สนองตอบรับจูบของยูด้วยความคิดถึงกันและกัน  

“ก๊อกๆ” 

เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำให้ทั้งสองคนต่างผละออกจากกัน 

“เออ...คือเราไปเปิดประตูก่อนนะ”ภีมที่ดดนจูบก็เขินทำตัวไม่ถูก ยูเองก็ถอนหายใจออกมาเขาก็แอบเสียดายแต่ถ้ามากไปกว่านี้กลัวว่าตัวเองจะระงับอารมณ์ความต้องการของตัวเองไม่ได้แล้วทำแบบว่าที่บ้านของคนตัวเล็กมันก็จะดูไม่ดี 

“พี่ทีม มีอะไรหรือเปล่าครับ”พอภีมเปิดประตูก็เจอพี่ชายตัวเองยืนอยู่ ทีมไม่ตอบแต่เดินเข้าห้องไป 

“คืนนี้พี่จะนอนด้วย แล้วเมื่อกี้ล็อคห้องทำไม” 

“ผมล็อคเองเคยชินตอนอยู่บ้านครับ”ยูตอบ 

“ไม่ใช่จะทำอย่างอื่นหรอ”ทีมพูดออกมา ทำให้ทั้งยูและภีมนิ่งไป  

“มันมีโซฟาอยู่มึงก็นอนตรงนั้นแล้วกัน คงไม่มีปัญหานะ” 

“ไม่มีครับ” 

“ไม่ต้องล็อคนะเดี๋ยวพี่ไปอาบน้ำแล้วจะกลับมา”ทีมจัดแจงเสร็จก็เดินออกจากห้องไป แล้วทั้งสองคนก็มองหน้ากัน 

“ยูอาบน้ำเลยมั้ย” 

“อืม” 

“เดี๋ยวเราหาชุดให้” 

 “ไม่ต้องหรอกเดี๋ยวกูใส่บ็อคเซอร์นอนได้” 

“แต่มันจะหนาวนะ” 

“กูอยู่ที่ห้องก็ไม่เคยใส่”ยูพูดขึ้นเวลาเขาอยู่กับภีมเขาก็ใส่แต่กางเกงขาสั้นหรือไม่ก็บ็อคเซอร์นอน ภีมเลยเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวมาส่งให้ ยูก็จับมือภีมพร้อมกับก้มลงหอมแก้มหนึ่งที 

“อยากมหาลัยเปิดแล้วว่ะ”ยูพูดขึ้นแล้วสบตาภีม ภีมเองก็ยิ้มเขิน 

“อาบน้ำดีกว่าเดี๋ยวพี่มึงมา โคตรหวง” 

ภีมก็ได้แต่ยิ้มแหย๋ๆ 

ยูอาบน้ำเสร็จภีมก็อาบต่อ ภีมเขินทุกทีที่เห็นยูถอดเสื้อ  

“แกร๊ก” 

ทีมเปิดประตูเข้ามาแล้วก็มองยูที่นอนที่โซฟา เขาแอบอิจฉาหุ่นของยูอย่างมากมันเท่ห์หุ่นดีไปหมด  

“มึงเอาเสื้อมั้ยกูให้ยืม” 

“ไม่ครับ ขอบคุณ” 

“อยากโชว์หุ่น” 

ยูไม่ตอบเขาเลยเอาผ้าห่มที่ภีมเตรียมให้ห่มคลุมตัวแล้วนอนเล่นมือถือต่อ ทีมก็ล้มตัวลงนอนบนที่นอนแต่เขามานอนฝั่งที่อยู่ฝั่งเดียวกับโซฟา เหมือนจะขวางไม่ให้ทั้งคู่นอนเห็นกันได้ ยูไม่ได้มองทีมแต่ก็เดาทางทีมได้ ภีมอาบน้ำและเดินออกมาพร้อมกับใส่ชุดนอนเรียบร้อยแล้ว  ภีมเดินผ่านยูเขาก็มองยูพร้อมส่งยิ้มให้ ยูเองก็ยิ้มตอบ  

“ปิดไฟแล้วก็มานอนห้าทุ่มแล้ว” 

“ครับ”ภีมตอบพี่ชายแล้วก็เดินไปปิดไฟ 

“ยูโทรบอกพ่อกับแม่แล้วหรือยัง”ภีมถามขึ้นเมื่อเขาเดินมาตรงโซฟาเพื่อปิดไฟ ดีที่มีแสงสลัวจากหน้าต่างห้องนอนทำให้ยูและภีมเห็นหน้ากัน 

“บอกแล้ว” 

“มานอน”ทีมเรียกอีก 

“ครับ” 

“ฝันดีนะ”ภีมพูดปากเปล่าโดยไม่ออกเสียง ยูมองภีมแล้วก็พยักหน้ารับรู้แล้วภีมก็เดินมานอนตรงอีกฝั่งของที่นอนที่พี่ชายเขาขยับให้นอน ภีมล้มตัวลงนอนทีมก็ขยับผ้าห่มห่มให้น้องชาย  

“ฝันดีนะครับ”ภีมพูดบอกแล้วก็หลับตาลง ทีมเองกก็ลูบแก้มน้องชายเบาๆแล้วก็หลับตานอนหลับตามไป ส่วนยูเขาเองก็หลับตาลงเช่นเดียวกันแม้จะยังไม่หลับก็ตามและเวลาผ่านไปไม่นานทั้งสามคนก็หลับลึกลงไป  

เช้ามืดของวันใหม่ภีมลุกเข้าห้องน้ำ เขาก้มลงขยับผ้าห่มให้ยู ยูที่รู้สึกตัวก็ตื่นขึ้นพร้อมจับมือภีมไว้ ภีมหันไปมองพี่ชายตัวเองที่นอนหลับอยู่เลยดีที่เขาเอามือปิดปาดตัวเองไว้ไม่ให้ร้องออกมาด้วยความตกใจ ยูยกยิ้มนิดๆ แล้วเอามือภีมมาหอม ภีมเขินแล้วพอทีมขยับตัวทั้งคู่ก็ต้องมืออกจากกัน 

“ตื่นทำอะไรแต่เช้า”เป็นทีมที่ถามขึ้นเขาเอื้อมมือไปกดมือถือดูเห็นว่าเป็นเวลาตีห้ากว่าๆ 

“ภีมมาเข้าห้องครับ” 

“เข้าเสร็จก็มานอนต่อ” 

“ครับ”ภีมตอบแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป ทีมหันไปมองยูก็เห็นว่ายูนอนหลับอยู่เขาเลยส่ายหน้าเอือมแล้วก็หลับลงไปอีกรอบ ภีมเดินออกมาจากห้องน้ำก็ถูกยูจับมือไว้แล้วทั้งคู่ก็สบตากันแล้วยูก็ปล่อยให้ภีมกลับไปนอนตามเดิม จนแสงสว่างสาดส่องเข้านอนในช่วงเช้ายูเองก็ตื่นขึ้นเหมือนเขาตื่นพร้อมกับอีกสองคน 

“เช้าแล้วนี่ น่าจะกลับได้แล้วมั้ง”ทีมพูดลอยๆขึ้น ยูไม่ตอบอะไรแล้วเขาก็ไปล้างหน้าล้างตาในห้องน้ำ  

“ก็แค่หุ่นดีล่ะว่ะ”ทีมพูดขึ้นแล้วหันไปมองน้องชายที่พับผ้าห่มอยู่ 

“เป็นแค่เพื่อนพี่ไม่ว่าแต่ถ้าเป็นอย่างอื่นพี่ไม่ให้ เข้าใจมั้ย” 

“ครับ”ภีมตอบเสียงเบาๆแบบไม่ค่อยเต็มใจ แล้วทีมก็ออกจาก้องของภีมไป ภีมเม้มปากแล้วหันไปมองยูที่เดินออกจากห้องน้ำมา เขาเดินมาหาคนตัวเล็กแล้วเอามือประคองหน้า 

“เราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกัน”ยูพูดพร้อมกับลูบแก้มภีมเบาๆ ภีมยิ้มออกมาแม้จะแฝงไปด้วยความกังวล แล้วยูก็ให้ภีมไปอาบน้ำเขารอภีมเตรียมตัวเสร็จก็พากันลงมาชั้นล่าง ตอนแรกยูขอกลับเลยแต่แม่กับพ่อของภีมรั้งเขาไว้ให้ทานข้าวเช้าด้วยกันก่อน พอทานข้าวเช้าเสร็จยุก็ลากลับมีทีมยืนมองไม่ห่างตาทำให้ทั้งยูและภีมไม่ได้พูดคุยอะไรกันมาก แล้วยูก็ขี่รถออกจากบ้านไป  

“พี่ทีม เอาจริงเลยนะพี่ยิ่งทำแบบนี้ยิ่งผลักน้องชายพี่ให้ห่างจากพี่แล้วจริงๆ เขาจะเป็นอย่างไงเราก็แค่มองอยู่ข้างหลังไม่ได้หรือไงทำไมต้องทำเหมือนขัดขวางเขาตลอด แล้วอีกอย่างพี่ทีมต้องเข้าใจด้วยนะว่าเรื่องของยีนส์กับดรีมมันไม่ได้แรงขนาดนั้น แรงถ้าจะติเรื่องความเจ้าชู้ล่ะก็ พี่ต้องคิดใหม่ด้วยนะว่ายูกับยีนส์มันคนละคนกัน”ดรีมที่เดินเข้ามาหาพี่ชายตัวเองที่นั่งเล่นที่ข้างบ้านคนเดียวอยู่ในตอนนี้ 

“ทำไม แกสนับสนุนเรื่องแบบนี้หรือไง” 

“ถ้าบอกว่าใช่ล่ะ” 

“หึ แกมันก็บ้าแล้ว” 

“เรื่องแบบนี้ก็คือเรื่องความรักของเขานะพี่” 

“รักหรอ มันรักหรือมันมาหรอกแกดูมันไม่ออกกันหือไง แล้วก็ไม่ต้องมาสอนฉันว่ามันสองคนพี่น้องมันคนละกันกันเพราะฉันรู้เรื่องของพวกมันดี และขอเตือนอีกครั้งแกห้ามสนับสนุนและไม่ต้องขัดขวางฉันจะจัดการเรื่องนี้เองและเรื่องนี้แกห้ามบอกพ่อกับแม่ มันอยากมาก็ให้มันมาไปฉันก็จะขวางมันแบบนี้นี่แหละ”ทีมพูดออกมาแล้วเดินหนีน้องสาวไป 

“ยึดติดจัง”ดรีมส่ายหน้าแล้วถอนหายใจออกมา 

“มีอะไรกันหรอครับเห็นพี่ทีมอารมณ์ไม่ดี”ภีมเดินผ่านมาเลยถามขึ้น 

“ไม่มีอะไรหรอกจ๊ะ เมื่อคืนพี่ทีมไปนอนด้วยหรอแล้วยูนอนตรงไหนได้” 

“โซฟาครับ” 

“พี่ทีมนะพี่ทีม” 

ภีมได้แต่ยิ้มแล้วทั้งสองคนพี่น้องก็พากันเข้าบ้านไป 

 

ยูขี่รถถึงบ้านเขาก็จอดที่โรงจอดรถ 

“ไปนอนไหนมาว่ะเมื่อคืน”ยีนส์ที่เดินมาที่รถเหมือนกันถามขึ้น ยูไม่ตอบอะไรเพราะเขาแชทมาบอกในกลุ่มบ้านเขาตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว 

 “บ้านเพื่อนหรือบ้านแฟนว่ะ” 

“บ้านแฟนแน่นอนเลยแบบนี้ไม่ตอบกู”ยีนส์ถามต่ออีก ยูเองก็ไม่ตอบปฏิเสธอะไร 

““กูต้องสืบเปล่าว่ะว่าใคร” ยีนส์พูดขึ้นอีก 

“ไม่ต้องสืบหรอกเดี๋ยวผมก็พามา”ยูเลยตอบพี่ชายออกมาแล้วเขาก็เดินเข้าบ้านไปทำให้พี่ชายของเขามองตามหลังน้องชายไป 

“ซุ่มนะมึง พามาเร็วๆนะกูอยากเห็นน้องสะใภ้”ยีนศืตะโกนตามหลังแล้วเขาก็ยิ้มออกมาแล้วก็ขับรถออกจากบ้านไป ยูเองก็ไปอาบน้ำและก็ลงมาช่วยงานครอบครัวเหมือนเดิม พ่อกับแม่เขาก็ถามว่านอนบ้านใครมาเขาก็ตอบว่าบ้านเพื่อนพ่อกับแม่ก็ไม่ถามต่อเพราะเอาเข้าจริงบ้านของยูให้ความอิสระกับลูกมากจะไม่เซ้าซี้ลูกมาก 

ผ่านไปหนึ่งอาทิตย์ในอีกสองวันภีมต้องกลับไปเรียนตามปกติ แล้ว  

“ภีมหนูจะกลับพร้อมยูใช่ไหม” 

“ครับ ยูจะมารับพรุ่งนี้ตอนบ่าย” 

“ให้ผมไปส่งน้องก็ได้นี่ครับไปลำบากคนอื่นทำไม”เรื่องที่ยูจะมารับภีมที่บ้านเป็นเรื่องที่ครอบครัวภีมถกเถียงกันมาตลอดในสามวันที่ผ่านมา จนทีมโดนพ่อแม่ตำหนิอยู่หลายครั้งว่าทีมคิดมากไปจนทำให้ทีมแพ้ทุกครั้งในเรื่องนี้ 

“พอแล้วเจ้าทีม ฉันล่ะขี้เกียจพูดเรื่องนี้กับแกแล้ว”พ่อพูดขึ้น ทีมเองก็อยากจะพูดเรื่องที่เขาสงสัยว่ายูกับภีมอาจเป็นมากกว่าเพื่อนกันให้ทั้งพ่อและแม่ฟังแต่เขาก็ไม่มีหลักฐานอะไรยืนยันในเรื่องนี้ได้เป็นแค่การสันนิษฐานของเขาเอง ทีมเลยหยุดพูดแต่แอบเคืองในใจถ้าวันพรุ่งนี้เขาไม่ติดประชุมเขาก็กะว่าจะไปแย้งรับน้องชายไปส่งเองแน่นอน 

 “ไปตอนบ่ายก็จะถึงมืดนะซิ” 

“คงมืดครับ” 

“ตอนบ่ายๆคงขับรถง่ายกว่ามั้ง”ดรีมเลยพูดขึ้น ทีมหันไปมองหน้าน้องสาว ดรีมเลยทำหน้าตาไม่สนใจอะไร ตั้งแต่วันที่คุยกันเรื่องภีมกับยูพวกเขาสองคนก็พยายามไม่คุยกันเรื่องนี้เพราะคุยกันที่ไรทะเลาะกันทุกที แต่เรื่องอื่นพวกเขาคุยกันปกติ แล้วครอบครัวพวกเขาก็คุยกันเรื่องอื่นต่อ 

วันต่อมาในช่วงบ่ายโมงกว่าๆ ยูก็ขับรถมารับภีมตามที่เขานัดไว้ วันนี้ยูติดงานที่บ้านในช่วงเช้าแต่พอว่างงานเขาก็รีบมารับภีมเลย มีแค่พ่อแม่ภีมที่อยู่ส่งลูกชาย 

“ขับรถดีๆนะลูก” 

“ครับ”เป็นยูที่ตอบแล้วทั้งคู่ก็ยกมือสวัสดีลาพ่อกับแม่ แม่ภีมกอดลาลูกชายแล้วทั้งคู่ก็ขึ้นรถแล้วยูก็ขับรถเคลื่อนออกไป  

 

ยูขับรถมาตามเส้นทางจนมาถึงทางสี่แยกไฟแดงยูกลับตีเลี้ยวเข้ามาทางเส้นเข้าอำเภอเมือง 

“ยูกลับไปเอาของหรอ” 

“เปล่าคืนนี้นอนบ้านก่อน กลับพรุ่งนี้เช้าวันนี้เย็นที่บ้านมีงาน” 

........ภีมกับงงแล้วมองหน้ายู 

“วันนี้วันเกิดยาย” 

“ความจริงยูไปรับเราพรุ่งนี้ก็ได้นะคือว่าเรา...” 

“ไปแปปเดียวเดี๋ยวกลับ ถ้ากูไม่อยู่เดี๋ยวเขาบ่นขี้เกียจฟัง หรือไม่อยากอยู่ด้วยกัน” 

“งั้นเรารอยู่ที่บ้านยูก็ได้” 

“ใครให้อยู่ วันนี้ไปด้วยกัน” 

“แต่ว่า”ภีมมองยูด้วยความตกใจ 

“กินข้าวเย็นกันธรรมดา คนไม่เยอะมีแต่ที่บ้านกับลุงและก็ป้าแค่สี่คน เขาไม่ได้เชิญใคร ส่วนญาติคนอื่นๆอยู่ต่างจังหวัดหมด” 

ภีมเองก็ฟังและก็ไม่พูดอะไรต่อจนยูขับรถเข้ามาที่บ้าน และก้เป็นจังหวะเดียวกันที่ยีนส์เดินออกจากบ้านมา 

“ไอ้ยูพาใครมาว่ะ”ยีนส์มองไปในรถและก็ต้องตะลึงเพราะยูพาภีมลงจากรถ 

“น้องภีมนี่หว่า”ยีนส์รีบเดินเข้าไปหาทันที 

“มึงไปรับน้องภีมมาได้ไงว่ะเนี่ย”ภีมยกมือสวัสดียีนส์ทันทีที่เจอพี่ชายยู 

“สวัสดีครับ”ยีนส์ตอบรับ 

“ยูไปรับภีมครับพอดีจะกลับมหาลัยด้วยกันครับ” 

“กลับวันนี้เลยหรอแล้วเย็นนี้วันเกิดยายล่ะ” 

“กลับพรุ่งนี้ ให้ภีมมานอนที่นี่คืนนึง” 

“อะไรนะ นอนนี่หรอ”ยีนส์เดินไปสะกิดน้องชายตัวเองเชิงล้อๆ 

“ผมพาภีมไปหาพ่อแม่ก่อนนะ”ยุเลยตัดบทเดินถือกระเป๋าเป้ของภีมแล้วเขาก็เอามือแตะเอวภีมแล้วพาเดินเข้าบ้านไป 

“หรือคำพูดมันวันนั้นจะเป็น....”ยีนส์พูดเบาๆละมองตาม 

“เอาแล้วน้องกูเจองานยาก”ยีนส์พูดต่อเขาเองก็ไม่ใช่พวกยึดติดกับเรื่องเพศขอให้น้องชายเขาเจอคนที่ใช่ก็พอ 

ยูพาภีมเดินไปหาพ่อแม่ของเขาแต่ก่อนไปหายูก็วางกระเป๋าไว้ที่ห้องนั่งเล่นก่อน ยูพาภีมไปที่ห้องทำงานของพ่อแม่ที่อยู่ภายในร้านขายวัสดุก่อสร้าง พ่อกับแม่เห็นยูพาอีกคนหนึ่งมาผ่านกระจกใสก็มองดูด้วยกันทั้งคู่แล้วยูก็เปิดประตูห้องพาภีมเข้ามา 

"นี่พ่อกับแม่" 

ภีมยกมือสวัสดีทั้งคู่ก็รับไหว้แต่ก็ยังคงงงๆกันอยู่เพราะต่างไม่เคยเห็นเด็กผู้ชายตัวเล็กๆคนนี้ 

"ภีมครับ"ยูแนะนำให้พ่อกับแม่ตัวเองรู้จัก 

"เพื่อนที่ยายบอกให้พามาก่อนแล้วค่อยให้กลับวันพรุ่งนี้ใช่หรือเปล่า"แม่ยูพูดขึ้น 

"ครับ"ยูตอบ  

ก่อนหน้านี้วันหนึ่งยูบอกยายว่าจะกลับวันนี้เพราะนัดเพื่อนไว้ว่าจะกลับมหาลัยด้วยกัน แต่ยายขอให้กลับวันพรุ่งนี้ให้อยู่ทานข้าวเย็นวันเกิดยายก่อนและก็ให้รับเพื่อนมาอยู่ที่นี่ด้วย ยูเลยตกลงและใจยูก็อยากพาภีมมาบ้านเขาด้วยอยู่แล้ว 

"พาภีมไปพักผ่อนก่อนเดี๋ยวเย็นๆค่อยไปบ้านยายกัน" 

"ครับ" 

"คุณโรจน์ครับ อนุญาติครับ"พนักงานในร้านเดินเข้ามา 

"มีอะไรหรอพุด" 

"พอดีมีลูกค้ามาติดต่อสอบถามเรื่องโครงบ้านครับแต่พี่นุกลับไปแล้วเลยไม่มีใครให้คำปรึกษาเขาได้ครับ" 

"เดี๋ยวฉันออกไป" 

"มี 2 รายครับ" 

"เดี๋ยวผมไปช่วย"ยูตอบ เพราะเขาเองก็เคยช่วยงานพ่อมาบ้างเลยรู้ว่าจะแนะนำเขายังไง 

"ให้ภีมอยู่กับแม่ก่อนแล้วกัน"แม่ของยูเลยพูดขึ้น เพราะตอนนี้ก็ใกล้เวลาปิดร้านพนักงานบางส่วนก็กลับไปก่อนก็มีเพราะเขาทำงานเป็นกะหรือช่วงเวลากันแต่จะปิดร้านเวลาห้าโมงเย็น ภีมเลยเดินไปนั่งที่โซฟาที่ยูพาไปนั่งก่อนแล้วเขาก็เดินตามพ่อไป 

"หนูเรียนที่เดียวกับยูหรอจ๊ะ" 

"ครับ" 

"คณะเดียวกันเลยหรอ" 

"ไม่ครับ ผมเรียนโลจิสต์ติกส์" 

"อ้าว แม่คิดว่าเรียนคณะเดียวกัน แสดงว่าพึ่งเป็นเพื่อนกันสินะ" 

"ผมเคยเรียนกับยูตอนมัธยมด้วยครับ" 

"อ่อ งั้นก็สนิทปกติ" 

ภีมงงกับคำตอบแม่ 

"แม่หมายถึงก็คงสนิทมานาน เพราะดูยูอยากไปรับหนูตั้งแต่เช้าเลยนะ แต่ตอนเช้างานที่บ้านยังวุ่นๆวันนี้พนักงานลาเยอะแล้วพี่ยีนส์เขาก็ไปดูแต่ร้านเขา นี่ก็ออกไปรับแฟนเขามางานวันเกิดยาย ความจริงเขาก็ไม่ยอมไปหรอกแม่บังคับ"แม่พูดพร้อมยิ้มออกมา ภีมก็ยิ้มตาม 

"หิวหรือเปล่าเดี๋ยวแม่ไปดูขนมให้" 

"ไม่หิวครับ" 

"มีคาเฟ่อยู่ข้างๆไปกินน้ำเย็นๆก่อนเดี๋ยวแม่พาไป" 

"ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวภีมเออผมไปซื้อเองดีกว่าครับ แล้วแม่กินอะไรดีครับ" 

"แม่เอานมสดปั่นแล้วกันครับ" 

"ครับ"ภีมลุกขึ้นแล้วจะออกจากห้องไปซื้อเพราะตอนนี้ก็ยังแค่บ่ายสามโมง 

"ภีม แม่ว่าไปกับพี่มะลิดีกว่า รอแปปนึง"แล้วแม่ยูก็กดโฟนเรียกแม่บ้านเข้ามา 

"มะลิพาน้องภีมไปซื้อน้ำและก็ขนมร้านข้างๆหน่อยนะ" 

"ค่ะ"แล้วมะลิก็เดินนำภีม 

"ภีม" 

"ครับ"ภีมหันมามองแม่ 

"หนูแทนตัวเองว่าภีมก็ได้ครับน่ารักดี" 

"ครับ" 

แล้วภีมก็เดินออกจากห้องไปแล้วเดินตรงไปที่หน้าร้านพร้อมกับมะลิ 

"ไปไหน"เป็นยูที่ถามขึ้นเมื่อเห็นคนตัวเล็กเดินมา 

"เราจะไปซื้อน้ำร้านข้างๆไปกับพี่มะลิ ยูกินอะไรมั้ย" 

"ไม่" 

"แล้วพ่อล่ะ" 

"พ่อเขาไม่กินเหมือนกัน" 

ภีมพยักหน้ารับ แล้วเดินออกไปกับมะลิ พนักงานในร้านมองดูภีมกันหมดเพราะต่างไม่เคยเห็น 

 

พอถึงร้านคาเฟ่ 

"พี่มะลิวันนี้เอาอะไร" 

"ของคุณแพนเอานมสดปั่น แล้วของน้องภีมกินอะไรดีค่ะ"มะลิหันไปถามภีม 

"ขานมไต้หวันครับ" 

"ค่ะ"แม่ค้าตอบรับแล้วมะลิก็สั่งของตัวเองและก็พาภีมไปนั่งรอ 

"ชานมนมไต้หวันอร่อยมั้ยค่ะ พี่ไม่เคยกิน" 

"อร่อยครับมันจะไม่หวานมาก ใส่มุกนุ่มแล้วกินนุบนับมันอร่อยมากเลยครับ" 

"อยากลองบ้าง งั้นพี่ไปเปลี่ยนดีกว่า น้องภีมรอพี่ตรงนี้ก่อนนะคะ" 

"ครับ"แล้วมะลิก็ลุกไปเปลี่ยนเมนูของตัวเอง ภีมมองรอบๆร้านร้านนี้ก็ตกแต่งน่ารักดี 

"มาแล้วค่ะ"มะลิถือน้ำมาส่งให้ภีม  

"พี่มะลิหนูขอถ่ายภาพน้องลงเพจร้านได้มั้ยค่ะ น้องน่ารักมาก" 

"ต้องถามน้องภีมเอาล่ะจ๊ะ แต่พี่ว่า่ไม่ทันแล้วล่ะ"มะลิหันไปมองที่หน้าร้านก็เห็นว่ายูกำลังเดินมาที่ร้านพอดี 

"ไว้โอกาสหน้าก็ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะที่มาอุดหนุน"ทั้งภีมและมะลิก็ส่งยิ้มให้เจ้าของร้านและเดินออกจากร้านไปหายู มะลิก็เลี่ยงเดินออกไปก่อน ยูเลยพาภีมเดินกลับมาที่ร้าน พอมาที่ร้านพนักงานก็กำลัังช่วยกันปิดร้านพอดี ครอบครัวยูก็เดินเข้าไปในบ้านรวมทั้งยูก็พาภีมเข้าไปบ้านด้วยเช่นกัน พวกเขาคุยกันไม่กี่ประโยคยูก็พาภีมเข้าไปพักที่ห้องนอนตัวเอง 

"จุ๊บ"พอถึงห้องนอนยูก็ระดมจูบคนตัวเล็กทันที ลิ้นร้อนเกี่ยวฟันกันยูเองก็จูบกว้านไปทั่วปากนุ่มนิ่หอมหวานของคนตัวเล็กที่อยู่ในอ้อมกอดเขาในตอนนี้และยูก็พาภีมมาล้มตัวลงบนที่นอนยูเองก็ทั้งจูบ ซุกไซร้ไปทั่วหน้าเพื่อผ่อนให้ภีมได้หายใจ  

"ยู"ภีมเรียกชื่อเบาๆ ยูผละตัวออกมองภีมที่ปากแดงจนน่าจูบอีก 

"เราต้องไปกินข้าวบ้านยายนะ"ภีมพูดบอกเพราะยูเริ่มจะมือไม้เลื้อยไปทั่วเรือนรางของภีม เขากลัวว่ายูจะทำมากไปกว่านี้ 

"เห้อ"ยูถอนหายใจออกมา แล้วจูบปากนิ่มอีกหนึ่งที 

"อาบน้ำก่อนไหม"ยูถามขึ้น 

"อาบทีเดียวตอนนอนดีกว่า" 

"นอนเล่นก่อน หกโมงค่อยลงไป"ยูพูดพร้อมดึงภีมขึ้นมากอดไว้ในอ้อมกอดของเขา เพราะตอนนี้ยังห้าโมงเย็นอยู่ 

 

จนล่วงเลยเวลาหกโมงกว่าๆยูก็พาภีมลงมาหาครอบครัวเขาที่ชั้นล่าง 

"ไปพร้อมกันเลย"พ่อพูดขึ้น แล้วทุกคนก็เดินไปพร้อมกันและก็มาหยุดที่รถกอล์ฟ  

"ภีมมานั่งข้างแม่มา ให้พ่อนั่งหน้าไปกับยู" 

"ครับ"ภีมตอบแล้วก็ก้มโค้งตัวเมื่อเดินผ่านพ่อยู แม่ยูเห็นก็ชื่นชมเพราะเธอสังเกตภีมเธอว่าเด็กคนนี้มีมารยาทมาก แล้วทั้งสี่คนก็นั่งรถมาด้วยกันยูขับผ่านทางหลังบ้านมีประตูกั้นกันอยู่ระหว่างบ้านสองหลังและคนสวนก็เปิดประตูให้รถยูผ่านเมื่อทางเข้าย้านไปลัดเลาะผ่านสวนภีมมองทั้งสองฝากทางก็อุดมไปด้วยต้นไม้แม้จะไม่มากเหมือนบ้านภีมแต่มันก็สดชื่นกับความเขียวขจีดูสบายตามาก 

"บ้านภีมอยู่ที่ไหนนะแม่ก็ลืมถาม" ภีมก็พูดบอกไป แม่ชวนภีมคุยตลอดทำให้เธอรู้ว่าบ้านภีมอยู่อีกตัวอำเภอนึง แต่แม่ก็ไม่ได้ถามภีมลึกถึงเรื่องครอบครัวว่าเป็นลูกใคร เธอก็ถามแค่นั้นและชวนคุยเรื่องทั่วไป จนยูขับรถมาถึงหน้าบ้าน มีรถจอดแค่สองคัน 

"วันนี้มีแค่ลุงกับป้ามา และก็น้านิว"แม่พูดบอกกับภีม แม้ภีมจะไม่รู้จักแต่เขาก็พยักหน้ารับ 

"เข้าบ้านกันจ๊ะ"แม่เรียกทุกคนเข้าบ้าน แม่เดินคู่กับพ่อและยูก็เดินคู่กับภีม 

"มากันแล้วหรอ"ยายเป็นคนทักขึ้น ภีมยกมือไหว้เมื่อเห็นหญิงสูงวัยที่น่าจะเป็นคุณยายของยู 

"สวัสดีจ๊ะ"ยายตอบรับและก็มองภีมพร้อมส่งยิ้มให้ 

"เพื่อนเจ้ายูต่างกันมาก แต่อย่างว่าเพื่อนกันไม่ต้องเหมือนกันก็ได้" 

"มาๆ เข้ามาที่ห้องนั่งเล่นก่อน รอน้านิวจัดอาหารตั้งโต๊ะสักครู่"ยายพูดบอก  

"เดี๋ยวหนูไปช่วยนิวก่อน"แม่ยูพูดกับยาย 

"แม่ครับผมไปด้วยได้ไหมครับ"ภีมพูดขึ้น  

"ได้จ๊ะมาๆไปช่วยแม่กัน" 

ภีมเลยเดินตามแม่ไป ปกติเขาไม่กล้าแสดงออกแต่วันนี้กับกล้าที่จะพูดเพราะเขาเกร็งและเขิน ยูมองตามหลังภีมที่แม่เขาจับพาเดินไปที่ห้องครัว 

"เพื่อนน่ารักจังนะเรา"ยายพูดชมออกมา ยูไม่ตอบอะไรเขาก็นิ่งตามแบบของตัวเองแต่ภายในใจตอนนี้ของยูกับยิ้มในใจ ยิ่งอยู่กับภีมเห็นหลายอย่างในตัวภีมเขาก็รักคนคนนี้มากขึ้นมากขึ้นจนในตอนนี้เขาไม่อยากห่างจากภีมเลยสักวินาทีเดียว 

ภายในครัว 

"น้องแม่ น้านิวค่ะ" 

"สวัสดีครับ"ภีมยกมือสวัสดี" 

"ตายแล้วเพื่อนตายูน่ารักจัง ไอ้เราก็คิดว่าจะแนวๆเดียวกัน แต่อย่างว่าล่ะนะมีเพื่อนหน้าตาออกน่ารักแบบนี้บ้างก็ดี น้าชอบ" 

ภีมส่งยิ้มเท่านั้น ไม่กล้าพูดอะไร 

"ภีมเขาอยากมาช่วย ให้ทำอะไรดีเอาแบบไม่ต้องไปยุ่งเกี่ยวกับไฟและพวกของมีคมก็พอ" 

"แต่ผมทำได้ครับ" 

"อย่าดีกว่าแม่เป็นห่วง" 

ภีมเลยได้แค่ยิ้มแล้วทั้งแม่กับน้าก็ให้ภีมช่วยจัดผักสลัดใส่จาน และช่วยแม่กับน้าบ้างและพอแม่บ้านไปตรียมจัดโต๊ะอาหารภีมก็ออกไปช่วยอีกแรงจนทุกอย่างเตรียมเสร็จ ทุกคนก็มานั่งที่โต๊ะอาหารภีมเองก็ได้สวัสดีทั้งลุงและป้าสะใภ้ของยูด้วย ลูกของลุงไปทำงานและเรียนต่างประเทศหมดเลยไม่ได้มา  

"สุขสันต์วันเกิดค่ะคุณยาย"ยี่หวาเดินเข้ามาพร้อมชุดกระเช้าเพื่อสุขภาพมามอบให้ เธอก็สวัสดีทุกคนเพราะเธอกับคนในบ้านนี้รู้จักกันหมด 

"ภีมมาด้วยหรอ"เธอทักขึ้นภีมเลยยกมือสวัสดี 

"ยูไปรับมา"ยีนส์ตอบและเดินไปนั่งข้างแม่ตัวเองเพราะอีกฝั่งเป็นยูนั่งข้างพ่อและต่อด้วยภีมและก็น้านิวที่มานั่งข้างภีมเฉยและดูท่าแล้วน้านิวจะชอบภีมมากด้วย 

"รู้จักกันแบบนี้ก็ไม่ต้องแนะนำกันมากดี"พ่อยูพูดขึ้นแล้วทุกคนก็เริ่มลงมือทานข้าวเย็น  

"ถึงว่าทำไมตัวถึงเล็กกระจึงนึง"น้านิวพูดขึ้นเมื่อเห็นภีมตักแต่ต้มจืดกิน 

"ภีมกินเผ็ดไม่ได้และก็ไม่ชอบของมันๆครับ"ทุกคนหันมองเพราะคนตอบก็คือยู 

"แต่ยำรวมมิตรทะเลไม่เผ็ดมากน่าจะทานได้ลองทานดูครับ"แม่ยูตักใส่จานภีม ภีมเองก็ยกมือขอบคุณ 

"จริงๆยายก็กินเผ็ดไม่ได้นะ เราน่าจะมานั่งข้างยาย"ยายพูดแล้วยิ้มให้ 

"แม่จะแย่งหลานกับนิวหรอค่ะ"ทุกคนพากันยิ้มเพราะต่างก็เอ็นดูภีมแม้จะเจอกันครั้งแรกก็ตาม ยีนส์เองก็มองดูและตอนนี้เขาก็รู้สึกชอบและเอ็นดูเด็กคนนี้มากขึ้นเรื่อยๆจนอยากให้ความสัมพันธ์ของยูและภีมเป็นอย่างที่เขาเคยคิดไว้ว่าทั้งคู่น่าจะคบกัน 

"ก็คงแย่งเราได้หรอกนะเห็นตัวติดกันซะขนาดนั้น"เป็นลุงที่พูดขึ้น

"คริคริ นานๆทีบ้านเราจะมีหลานน่ารักๆมาบ้านสักคนนี่คะพี่พล"

ทุกคนเลยยิ้มและก็ทานข้าวกันไปมีเพียงยี่หวาที่นิ่งเหมือนกับไม่มีตััวตนอยู่นะที่นี้ ดีอยู่อย่างที่ครอบครัวยูไม่มีใครถามภีมว่าเป็นลูกเต้าเหล่าใคร เขารับรู้แค่เป็นเพื่อนกับยูแค่นั้น จนทุกตนทานข้าวอิ่ม และก็พูดคุยกัน ยีนส์ก็พายี่หวาไปส่ง และทุกคนก็ลายายกลับ

"ผมไม่ได้มีของขวัญให้คุณยายเลย เดี๋ยวผม.."

"ไม่เป็นไรจ๊ะ ยายไม่ได้อยากได้ของขวัญ แต่วันนี้หนูทำให้ยายมีความสุขมากรู้ไหม"

ภีมมองยายแล้วยิ้ม

"คราวหน้าภีมเออผมจะทำขนมมาให้คุณยายทานนะครับ"

"เราทำเป็นด้วยหรอ"

"เป็นครับ"

"งั้นคราวหน้ายายจะรอกินขนมอร่อยๆของภีมนะลูก"

"ครับคุณยาย"ภีมลายายและน้านิว น้านิวขอกอดภีมอร์ด้วย ภาพตรงหน้าทำให้ยูมองดูแล้วเขาคิดว่าทุกคนในครอบครัวว่าจะไม่มีปัญหาอะไรกับคู่ของเขา พอยูพาภีมกลับบ้านก็แยกย้ายกันไปพักผ่อน คืนนี้ยูก็นอนกอดภีมทั้งคืน แม้เขาจะอยากทำอย่างว่าก็ตามแต่ก็ต้องอดใจไว้ก่อน และเช้าวันรุ่งขึ้นในช่วงสายของวันยูก็ลาพ่อแม่กลับไปเรียน และพวกเขาทั้งสองคนก็เดินทางกลับ ตลอดเส้นทางเขามือภีมวางไว้ที่ขาของเขา มีจับมือบ้างจนถึงที่พัก วันนี้ยูพาภีมกลับมานอนที่คอนโด

............................................................................

🙏ขอบพระคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว