ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : # 9 ( ออกตัว)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 145

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ม.ค. 2564 11:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
# 9 ( ออกตัว)
แบบอักษร

"อื้อ เย็น" เมื่อเธอถูกผ้าเย็นๆซับเข้าที่ร่างกายเธอก็บ่นพึมพำออกมา

"นิดเดียว" มีเสียงหนาๆของคน คนหนึ่งดั่งขึ้นมาต่อจากคำพูดของเธอ

"อื้อ ไม่เอาหนาว" เธอขยับตัวถอยเพื่อไม่ให้โดนผ้าเย็นๆที่กำลังเช็ดตัวของเธออยู่

"เฮ้อ" ชายหนุ่มถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะเริ่มใส่เสื้อผ้าให้เธอ

 

 

ผมไม่เข้าใจว่าต้องมาทำอะไรแบบนี้ให้เธอ เพราะปกติผมก็ไม่เคยทำให้ใครขนาดนี้ แต่ถ้าผมไม่ทำแล้วดารินออกไปสภาพแบบนี้ มันคงไม่ดีกับตัวเธอแน่

 

เมื่อผมใส่เสื้อผ้าให้เธอเสร็จแล้วก็อุ้มเธอออกจากบริษัทท่ามกลางสายตาของพนักงานมากมายที่กำลังจับจ้องมาทีผม

 

แต่ผมก็ไม่แคร์อะไรหรอกเพราะว่าพนักงานพวกนี้ก็รับเงินเดือนจากผมอยู่แล้ว

 

 

ไม่นานนักเขาก็พาเธอมาถึงคอนโดก่อนจะวางเธอลงบนเตียงของเขาอย่างเบามือ

 

เขานั่งมองเธอบนเตียงสักพักก่อนจะผละตัวเองออกไปอาบน้ำอาบท่า

 

"อื้อ เจ็บ " เดี๋ยวนะฉันอยู่ที่ไหนเนี่ยทำไมที่นี่มันมืดไปหมดเลย

เธอมองไปรอบตัวตอนนี้พบแต่ความมืดก่อนเธอจะหวงคิดถึงความหลังที่เพิ่งเกิดขึ้น ก่อนมือไม้ของเธอจะเริ่มสัมผัสร่างกายตัวเองอีกครั้งแต่ก็พบว่าเสื้อผ้าของเธอยังใส่อยู่

 

แต่เดี๋ยวนะมันอยู่บนร่างกายฉันเนี่ยฉันรีบเอามือไปสัมผัสที่ต้นขาของตัวเองก่อนจะพบขาใครก็ไม่รู้ ไม่ผิดตัวแน่ๆต้องเค้าแน่ๆ

 

"คุณ ริว"ฉันตะโกนชื่อนี้ออกไปเสียงดังก่อนจะมีการขยับตัวของคนข้างๆกาย

 

"ครับ อะไรครับ " เขาพูดขึ้นอย่างงัวเงียก่อนจะเอื้อมมือไปเปิดโคมไฟข้างๆตัว

 

" หนู เป็นอะไร" เสียงเขาถามขึ้น

 

เดี๋ยวนะ หนู อะไรใครหนูนี่เขาจะเปลี่ยนสรรพนามภายในข้ามคืนไม่ได้นะ

 

 

"ลุกออกไปเดี๋ยวนี้เลย แล้วไม่ต้องมาเรียกชื่อฉันด้วยน้ำเสียงแบบนั้น "ฉันพยายามจะสะบัดเขาออกให้ห่างจากตัวเอง

 

"จะดิ้นทำไม"เขาพูดขึ้นอย่างไม่เข้าใจเพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาผู้หญิงมีแต่ต้องการเขามาตลอดเพราะเธอเป็นคนแรกที่ ที่ทำตัวเหมือนรังเกียจเค้า

 

ชายหนุ่มผงกหัวขึ้นมาจากการเอาหน้าของเขาไปแนบอยู่ที่ท้องแบนราบของเธอเขานอนท่านี้มาตั้งแต่ตัวเองล้มตัวลงนอนแล้ว

 

"หนูเป็นไร เจ็บหรอ? เฮียยังไม่ได้ทำอะไรเลย"ริวถามขึ้นด้วยความสงสัยแต่คำถามของเขานั้นมันทำเอาเธออ้าปากหวอจนไปไม่ถูกเลยที่เดียว

 

"นี่นายมันเป็นบ้าไปแล้วหรอ ลุกออกไปตัวฉันเดี๋ยวนี้แล้วหยุดพูดคำพูดอุบาทฉันฟังแล้วจะอ้วก" ดารินพยายามผลักตัวเองออกจากอ้อมกอดของเขา

 

"ไม่ชอบหรอนั้นเปลี่ยนก็ได้" ชายหนุ่มคิดสักพักก่อนจะพูดออกมา

 

"เมียอยากได้อะไรครับ"

 

ฉันนี่ไปไม่ถูกเลย เมียอย่างนั้นหรอฉันไม่ไปไม่ถูกเลยจริงๆผู้ชายอย่างเขาฉันไม่คิดว่าจะชอบผู้ชายผู้ชายอย่างนี้ได้ลงคอ

 

"พอเลย ลุกออกไปมันหนัก" เมื่อสิ้นคำพูดของเธอผู้ชายหนุ่มก็ขยับออกจากตัวเธอทันทีเขาพลิกตัวไปนอนข้างๆของเธอ ก่อนจะเอามือเท้าแขนมองเธออย่างเอ็นดู

 

"เดี๋ยวจะไปไหน" ริวถามขึ้นเมื่อเห็นท่าทางของดารินกำลังจะลุกออกจากเตียงของเขา

 

"ฉันจะกลับคอนโด" เห็นว่าเธอจะลุกเธอกลับสังเกตุเสื้อผ้าของเธอที่มีการเปลี่ยนแปลงไป ก่อนภาพในสมองของเธอจะไหลหลังเขามาอีกครั้งเธอจำได้ว่าเธอนอนอยู่บนโซฟาดูเสื้อคลุมของเขาแค่ตัวเดียว

 

"ใครเปลี่ยนชุดให้ฉัน"ดารินถามก่อนหันหน้าไปมองริวที่นอนอยู่บนเตียง

 

"ก็ผัวเธอไง" คำตอบของเขาทำให้เธอไม่กล้าพูดอะไรออกไป เพราะถึงเขาจะเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เธอมันก็ไม่มีอะไรที่ต้องเสียหายมากกว่านี้อีกแล้ว

 

"ฉันก็กลับ"เธอพูดขึ้นและลงจากเตียงแต่นอนร่างกายของเธอมันดันอ่อนแรงเอาซะดื้อๆ

 

พรึ่บ ว้าย

เสียงเธอลองวิดด้วยความตกใจ ก็จะเห็นร่างของเธอนอนจมอยู่ตรงพื้น

 

"ไม่ต้องกลับ " ผมอยากยืนตัวเต็มความสูงก่อนจะหาที่นอนอยู่กับพื้นขึ้นมาวางบนเตียง ล้มตัวนอนข้างเธออีกครั้ง ก่อนจะพลิกกายหน้าเขาไปกอดเธอ แต่เธอกลับดิ้นไปมาอย่างดูไม่ชอบที

 

"ดา ถ้าหนูไม่เลิกดิ้น อย่าว่าเฮียไม่เตือน" เขาเหนื่อยหน้ามามองเธอด้วยอารมณ์หงุดหงิดและแสดงสีหน้าที่ดูไม่พอใจเธอเป็นอย่างมาก

 

"ข่มขู่"เธอพูดขึ้นมาลอยแต่มันก็ไม่ทำให้ชายหนุ่มสนใจกับคำพูดเธอเพราะว่าตอนนี้เขาอยากจะนอนกอดเธอมากกว่า

 

"นอนได้แล้วพรุ่งนี้ต้องไปทำงาน แล้วถ้าตื่นมาแล้วเฮียไม่เห็นหนู ก็ลองดู" พูดจบชายหนุ่มก็ขึ้นมากอดเธอก่อนจะเอาหน้าของเขาแนบลงไปที่หน้าอกอันนุ่มนิ่มของเธอทันที

 

"นายมันบ้าไปแล้ว" ถึงเธอจะก่นด่าเขาแต่ก็ยอมให้เขานอนกอดอยู่ดี

 

เช้ารุ่งขึ้นริวตื่นขึ้นมาด้วยท่าทางที่งัวเงีย มือหนาของเขาสัมผัสไปรับรอพี่นอนแต่ก็พบกับความว่างเปล่าไม่พบร่างของดารินที่เขานอนกอดอยู่เมื่อคืน

 

"ดา" ชายหนุ่มพูดชื่อเธอควรจะรีบเอาผงกหัวขึ้นมาจากนอนทันที สายตาของเขากวาดมองไปรอบๆห้องแต่ก็พบกับความว่างเปล่า

 

"ดาริน นี่ไม่เชื่อฟังคำสั่งฉันใช่ไหม" เขาพูดด้วยสายตาจริงจังก่อนจะลุกออกจากที่นอนแล้วเดินออกไป

 

 

บริษัท ออกแบบ

"นาเดีย บอกชาร์ลีเอางานไปเสนอลูกค้า" ดารินนั่งไขว่ขาทำงานอยู่บนโต๊ะอย่างไม่หยุดหย่อน ถึงร่างกายของเธอจะไม่เอื้ออำนวยก็ตาม

 

"ค่ะ บอส" นาเดียวิ่งเข้ามาหยิบงานจากมือถืออย่างรวดเร็วเพราะเธอรู้ว่าวันนี้บอสของเธอไม่ค่อยจะอารมณ์ดีเท่าไหร่

 

"เดี๋ยวนาเดีย เรียกเจ้มาด้วย" ดารินตะโกนสั่งงานลูกน้องออกไปก่อนจะมีเสียงขานรับกลับมาตามด้วยฝีเท้าของลูกของเธอวิ่งกุกกักๆไปอย่างลนลาน

 

"เฮ้อ" เธอถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะวางปากกาลงบนโต๊ะ ปลายนิ้วเขี่ยมันไปมายังคิดไม่ตก

 

เมื่อเช้าฉันรีบออกมาจากของเขามันเป็นความรู้สึกที่แย่มา ฉันไม่คิดว่ามันจะเกิดเรื่องแบบนี้กับฉันผู้ชายที่คิดว่ามันเป็นสุภาพบุรุษที่สุดกับทำร้ายฉัน

 

ฉันไม่รู้ว่าเขามีเหตุผลอะไรที่ทำแบบนั้นเพราะความตัณหากลับไม่รู้จักพอของผู้ชาย ตลอดเวลาที่ฉันรู้จักเขาดีมาตลอดจนฉันไม่คิดว่าเขาจะทำแบบนั้นกับฉันไม่รู้สิความไว้ใจและความรักของฉันมันเริ่มเปลี่ยนไป

 

"ก๊อก ก๊อกก๊อก"

เสียงประตูดังขึ้นทำให้เธอต้องหันกลับมาสนใจกับความจริงที่อยู่ตรงหน้า

 

"เข้ามา" ชาร์ลีเดินเข้ามาในห้องทำงานพร้อมด้วยแบบงานที่เขาถือติดมือมาด้วย

 

"บอสทานข้าวหรือยังครับ บอสอยากทานอะไรเป็นพิเศษไหมครับ" ชาร์ลีวางงานบนโต๊ะทำงานของเธอก่อนจะเข้ามาหาเธอแล้วพูดคุยอย่างสนิทสนม

 

เพราะเธอให้ความสนิทสนมกับพนักงานทุกคน แต่ชาร์ลี คิดต่างจากเธอเพราะว่าเขานั้นแอบชอบเธอมากเขาพยายามทำไว้หลายอย่าง

 

"ฉันอยากทานสลัด ชาร์ลีกินข้าวมาหรือยัง "เมื่อเธอถามกลับชายหนูกับยิ้มแก้มปริกทันที

 

"ทานมาแล้วครับ แต่เดี๋ยวผมจะไปซื้ออาหารให้บอส " แต่ตอนที่เขายังไม่จบประตูของห้องเธอก็ถูกเปิดขึ้น

 

 

"หนูหนี เฮียมาแบบนี้ทำไม"

 

____________________________________________

ขอโทษที่ลงช้านะคะ

แปลนิยายของ ไรท์ จะลงทุกวันอังคาร กับวันเสาร์น้าา

ตอนนี้อ่านฟรีไปเลย

 

 

 

 

ความคิดเห็น