email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เล่ม 3.7

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 72

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ม.ค. 2564 09:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เล่ม 3.7
แบบอักษร

“ชอบเบียร์น่ะเหรอ?”

อีคยองมั่นใจมากว่าเป็นคำถามที่เหมาะกับสถานการณ์ตรงหน้ามากที่สุด ถ้าหากมองลงไปที่ด้านล่างตอนนี้จะเห็นว่าท่อนขาของคนทั้งคู่เริ่มสั่น เป็นเพราะพวกเขากำลังดื่มเบียร์กันนั่นเอง

ซอบลูบไล้กระป๋องเบียร์ขณะหลุบสายตาลงต่ำ แววตาของเขาที่กำลังถูกขนตายาว ๆ บดบังดูเศร้ายังไงบอกไม่ถูก อีคยองที่ไม่อยากเห็นซอบห่อเหี่ยว เขาจึงขมวดคิ้วแน่น

“เป็นอะไรไป”

ทันใดนั้น ซอบหันหน้าไปทางอีคยองแล้วเอ่ยถามด้วยสีหน้าเศร้า

               “พี่ชอบผมหรือเปล่าครับ?”

               “หือ?”

               อีคยองเกือบจะทำกระป๋องเบียร์ที่กำลังถืออยู่ในมือตก มีคำถามมากมายผุดขึ้นมาในหัวสมองด้วยความตกใจ

               เด็กนี่กำลังพูดอะไรอยู่เนี่ย?

               ที่บอกว่าชอบหมายถึงเรื่องอะไรกันแน่?

               หรือว่าเด็กนี่จะจับได้แล้วว่าเราชอบ?

               อีคยองรีบยกกระป๋องเบียร์ขึ้นดื่มพลางแสร้งทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ถ้าดื่มเร็ว ๆ แบบนี้ เวลาหน้าเริ่มแดงจะได้อ้างว่าเมาได้

ในตอนนั้นเอง ซอบยกมือแล้วเอื้อมไปแย่งกระป๋องเบียร์ของอีคยองออกมาอย่างนุ่มนวล อีคยองทำอะไรไม่ถูก จึงได้แต่ยิ้มแป้นให้กับการกระทำอันคาดไม่ถึงของซอบ อีกฝ่ายค่อย ๆ เอนใบหน้าเข้าหา ก่อนจะสบตาอีคยองโดยตรง

“ช... ชอบสิ”

ทำยังไงดี

ก่อนอื่นอีคยองขอพึมพำตามที่หัวคิดได้ก่อนแล้วกัน

“ก็นายหล่อนี่นา”

คำพูดนี้มันแปลก ๆ หรือเปล่านะ

“คือนายหล่อก็เลยเผลอมองอยู่เรื่อย”

ไม่สิ ไม่ใช่แบบนี้

“อ๋อ ใช่! ฉันชอบนาย ใช่! ชอบสิ! ก็นายเป็นน้องที่ฉันสนิทด้วยนี่!”

“พี่ครับ”

ซอบปล่อยให้กระป๋องเบียร์ตกลงไปที่พื้น ดูเหมือนว่าเขาจะเครียดมาก แต่ก็ยังไม่หยุดพูด

“ผมก็ชอบพี่เหมือนกัน”

“...”

“ไม่ใช่เบียร์ แต่เป็นพี่ อันที่จริงผมไม่ชอบดื่มเบียร์เลยนะครับ”

“หือ?”

“แต่พี่ชวนดื่ม ผมก็เลยต้องดื่ม”

“ห..หา?”

“เพราะเราจะได้อยู่ด้วยกันแบบตอนนี้ไง”

ซอบยื่นหน้ามาทางอีคยอง

“เข้าใจหรือเปล่าครับว่าหมายความว่าอะไร?”

เข้าใจแล้ว แต่ไม่อยากจะเชื่อเลย อีคยองพึมพำเสียงเบาหวิว

“เป็นไปไม่ได้”

               พริบตาเดียว ใบหน้าของซอบก็หม่นหมองลง ขืนปล่อยให้เป็นแบบนี้มีหวังได้ร้องไห้ออกมาจริง ๆ แน่

               “พี่ครับ...”

               อีคยองเริ่มรู้สึกว่าในสถานการณ์แบบนี้ซอบช่างดูน่ารักเสียจริง คนข้าง ๆ ก้มหน้าลงแล้วพึมพำออกมาเรื่อย ๆ

               “นี่ผมคิดไปเองเหรอ? ผมนึกว่าพี่... ก็ชอบผมเหมือนกันเสียอีก”

               หน้าอีคยองร้อนวูบวาบ ซอบยังคงพูดอย่างต่อเนื่อง

               “ผมก็เลยสารภาพรักก่อนน่ะครับ... แต่ดูเหมือนผมจะคิดไปเอง”

               สารภาพรัก

               อีคยองอ้าปากเหวอ พยายามคิดถึงคำที่ซอบเอ่ยออกมาเมื่อครู่อย่างรอบคอบ

               ‘สารภาพรัก? ซอบอะนะ?’

               บ้าไปแล้ว

               เบื้องหน้าของอีคยองที่กำลังเคร่งเครียดจากการโดนโจมตีทางคำพูด เป็นซอบที่พูดอะไรไม่ออกอยู่สักพักใหญ่ ก่อนที่สุดท้ายจะเงยหน้าขึ้นมาช้า ๆ บนแก้มของเขามีน้ำใส ๆ จากดวงตาไหลออกมาหนึ่งหยด

               “ผมชอบพี่ครับ”

               เห็นได้ชัดว่าเขากำลังเครียดแค่ไหน ไหนจะเสียงที่ซ่อนสะอื้นไว้อีก

               “ผมชอบพี่มากจริง ๆ นะครับ คิดไว้ว่ายังไงก็อยากพูดออกไปให้ได้”

               ซอบเสริม

               “ต่อให้ครั้งนี้จะทำให้พี่เกลียดผมก็ตาม”

               “...”

               “แต่ผมชอบพี่จริง ๆ นะครับ ชอบมาก ๆ เลย”

               ซอบ”

               อีคยองเอียงหัว

               “ฉันฝันไปหรือเปล่า?”

               ทันทีที่จบคำพูดนั้น ซอบเอ่ยออกด้วยน้ำเสียงห่อเหี่ยวทันที

               “พี่เกลียดผมขนาดอยากหนีความจริงเลยเหรอครับ”

               “เปล่านะ!”

               อีคยองเผลอพูดออกไปอย่างไม่รู้ตัว

               “ฉันก็ชอบนายมากเหมือนกัน!”

               “... ครับ?”

               “...หือ?”

               “...”

               “ฉัน... ฉันไปก่อนดีกว่า”

               “ไปไหนครับ?”

               “บ้าน กลับบ้าน”

               “อยู่ ๆ ก็กลับเนี่ยนะ?”

               “อ่าฮะ คืออยู่ ๆ ก็คิดขึ้นมาได้ว่ามีรายงานที่ยังไม่ได้ทำ...”

               อีคยองเอาแต่พ่นอะไรเรื่อยเปื่อยพลางตั้งใจจะลุกขึ้นจากที่นั่ง แต่ในตอนนั้นเองที่ซอบคว้าไหล่ของอีคยองไว้ทันควันพลางส่ายหัวไปมา

               “ไม่ได้ครับ”

               อีคยองที่กำลังตกใจเปล่งเสียงสูงออกมา

               “อะไรเล่า!”

               ซอบเองก็เริ่มขึ้นเสียงตามเช่นกัน

               “เมื่อกี้พี่เพิ่งบอกชอบผมไม่ใช่หรือไงเล่า!”

               “อ๊าก!”

               “ใช่ไหมครับ? หืม? พี่บอกว่าชอบผมนี่ ใช่ไหมครับ?”

               “ด... เดี๋ยวก่อน”

               “พี่ครับ พูดอีกรอบได้ไหม นะ พูดอีกรอบให้ฟังหน่อย”

               ซอบพยายามจะสบตาอีคยองที่กำลังเฉไฉมองไปทางนั้นทางนี้ ก่อนจะพูดออกมาด้วยใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อ

               “ขอร้องนะครับ”

               “...”

               “พี่อีคยอง”

               อีคยองหยุดทุกการเคลื่อนไหว เขาไม่สามารถหลีกเลี่ยงซอบที่เอาแต่จ้องมองมาที่ตัวเขาได้อีกแล้ว อีคยองพูดออกไปเบา ๆ ราวกับกำลังพูดกับตัวเอง

               “... ชอบนะ”

               ทันทีที่สิ้นสุดคำพูด ใบหน้าของอีคยองก็ร้อนผ่าวดั่งไฟกำลังแผดเผา ยิ่งเห็นว่าแววตาของซอบกำลังเปล่งประกายประหนึ่งดาวบนฟ้า ยิ่งทำให้เขาเขินมากกว่าเดิมอีก ซอบเริ่มพูดติดอ่างเหมือนอีคยอง

               “อ... อีก อีกรอบนะครับ”

               “ไม่เอา เมื่อกี้ก็พูดไปแล้วนี่”

               “โธ่ พี่อะ ถ้างั้นแสดงว่าผมฟังไม่ผิดใช่ไหมครับ”

               “ฉัน ฉันจะกลับบ้านจริง ๆ แล้ว”

               “ผมก็ชอบพี่ครับ” 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว