ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 6 ความรักอันโง่งม 70%

ชื่อตอน : บทที่ 6 ความรักอันโง่งม 70%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 680

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ม.ค. 2564 00:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 6 ความรักอันโง่งม 70%
แบบอักษร

บทที่ 6 ความรักอันโง่งม 70%  

 

 

*** อัป 60%**** 

บทที่ 6 ความรักอันโง่งม  

ชั่วโมงถัดมา  

แม่หนูเรนนี่นั่งเบะปากอยู่บนตักของสิปปกร ผมเผ้าชื้นไปด้วยหยดน้ำ มืได้เต็มใจที่ผมยาวๆ ถูกตัดสั้นเป็นทรงม้าเต่อ ส่วนคนที่ตัดให้นั้น ยืนทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้อยู่ไม่ไกล 

“ต้องทำถึงขนาดนี้ด้วยเหรอ” เขาถามเสียงขุ่น ไม่เข้าใจว่าทำไมหล่อนต้องตัดผมสวยๆของเรนนี่จนเป็นทรงม้าเต่อแสนตลกนี่ด้วย 

“ผมยาวดูแลยาก” ณัฐนรีให้เหตุผล และเขาสวนกลับมาทันควัน 

“เธอก็ดูแลมาได้ตั้งสี่ซ้าห้าปีนี่” 

ณัฐนรีไม่หือไม่อือ มองเรนนี่ที่นั่งบนตักเขาแล้วหมั่นไส้ ใช่สิ ตอนนี้มีที่พึ่งแล้วไง ต่อให้ถูกรังแก แม่หนูน้อยก็ไม่วิ่งมาให้เธอโอ๋แล้ว 

“ไม่เอาไม่ร้องนะคะเรนนี่ เดี๋ยวลุงจะตีแม่โรสให้หนักๆ เลย ทำไมมาตัดผมเรนนี่ของลุงได้ คนใจร้าย!” เขาเอ็ดอึงเอากับคนที่กำลังใช้ทิชชู่เปียกเก็บเศษเส้นผมของเรนนี่ หล่อนไม่สนแม้ว่าเขาจะเหน็บแนมหรือด่าว่า อยู่ๆ มาตัดผมลูกได้อย่างไร 

“เรนนี่เกลียดม้าเต่อ ม้าเต่อไม่สวยเลย ฮึกๆ” เด็กน้อยว่าพลางปาดน้ำตาป้อยๆ 

“เดี๋ยวมันก็ยาวจ้ะคนดี” เขาปลอบ เรนนี่ส่ายหน้าพรืด 

“มานม่ายยาว! มันเป็นม้าเต่อ มันจะเต่อตลอดปาย! แง้ๆๆ” 

เด็กน้อยออกฤทธิ์ออกเดช สิปปกรได้ทีก็ทั้งโอ๋ทั้งปลอบ ตัวเล็กแค่นี้แต่แสบจริงเชียว ตอนตัดผมอยู่นี่ไม่ส่งเสียงสักแอะ แต่พอตัดเสร็จ ถูกเขาโอ๋เข้าหน่อยนี่เขื่อนน้ำตาทะลักทลาย 

"ลุงตัดแทบจะทุกเดือน มันก็ยาวนะคะ จริงๆ" 

"จริงเหรอคะ ยุงบอสทำยังไง" 

"โอ...ผักจ้ะ ลุงกินผักเยอะมาก ผมมันเลยยาวเร็ว" 

"จริงเหรอคะ" น้ำตาของเด็กน้อยใกล้จะยุติการหลั่งไหล ก็ที่ลุงบอสพูดมา ฟังดูมีเหตุผลนี่นา 

"แน่นอนจ้าา เชื่อลุงสิ อีกหน่อยก็ยาว ลุงจะวัดให้ว่ามันยาวลงมาเท่าไหร่ วัดดูทุกวันเลยดีไหม" 

เรนนี่พยักหน้าหงึกๆ สิปปกรเลยอุ้มขึ้นมา  

"งั้นไปห้องลุงดีกว่า ดูซิว่าย่านุ่นทิ้งสายวัดตัวไว้นี่บ้างไหม เรนนี่จะได้เอามาวัดผมม้าไงคะ" 

"ดีค่า" 

"โอเค เด็กดีไม่ร้องนะคะ ไปๆ เดี๋ยวลุงพาไปหาสายวัดน้า" 

แล้วสิปปกรก็พาเรนนี่เข้าห้องของเขา ณัฐนรีมองตาม ริมฝีปากงามคลี่ยิ้มเอ็นดู เขาปลอบเด็กเก่งจัง ช่างเป็นพ่อที่น่ารักเสียจริง สิปปกร 

 

ความมึนตึงระหว่างณัฐนรีและเรนนี่ยังมีให้เห็นประปราย แม้จะผ่านมาสามสี่วันแล้วก็ตาม แม่หนูยังทำตามทุกคำที่ณัฐนรีสอนสั่ง แต่ใบหน้าไร้การคลี่ยิ้ม บางคราวณัฐนรีก็นึกสงสารละนะ แต่ว่า เพื่อความปลอดภัย เธอต้องป้องกันไว้ก่อน  

วันนี้เธอมีงานต้องทำ คงต้องฝากเรนนี่ไว้กับพี่ปริมอีกตามเคย หวังว่าแม่หนูจะไม่เกเรละนะ 

“เรนนี่ แม่ปริมมารับแล้วนะคะ ยิ้มหน่อยสิ” เธอเอ่ยกับเด็กน้อย เวลานี้สายมากแล้ว เธอต้องรีบไปขึ้นรถของทีมงานที่รออยู่ปั๊มน้ำมันแห่งหนึ่ง เพื่อออกไปยังหน้างานที่นอกเมือง คืนนี้เธอคงไม่ได้กลับมานอนนี่ และเรนนี่ต้องค้างคืนกับปริม 

แม่หนูน้อยยังหน้างอ ทั้งงอนที่ถูกตัดผม และทั้งงอนที่เมื่อคืนลุงบอสไม่มาหา 

“คืนนี้ค้างกับแม่ปริมนะคะ ไม่ซนนะคนเก่ง” 

“เรนนี่อยากอยู่นี่ ให้ลุงบอสมาอยู่ด้วยได้ไหมคะ” เด็กน้อยต่อรอง ณัฐนรีส่ายหน้าพรืด 

“ไม่ได้จ้ะ ลุงบอสอาจจะมีงานยุ่ง ลุงบอสดูแลเด็กเล็กๆ ไม่ไหวหรอกค่ะคนดี ไปอยู่กับแม่ปริมนะคะ แม่ปริมซื้อขนมไว้รอเรนนี่เยอะเลย” 

แม่ปริมที่ณัฐนรีเอ่ยถึง เดินมาหยุดยืนใต้กรอบประตูห้องนอน มือข้างหนึ่งมีรูปถ่ายในกรอบไม้ถืออยู่ 

“ถ้าไม่ตัดผมลูกสาวพี่ แม่คนดีคงไม่เรื่องมากเรื่องเยอะหรอกโรส” 

“โธ่...พี่ก็...ลุงทนายนั่นไม่รู้ว่าเห็นเรนนี่มากแค่ไหนนี่นา ฉันต้องกันไว้ก่อน ตัดม้าเต่อแบบนี้ดูต่างจากเรนนี่คนเก่าเยอะเลย” 

“ดูทะโมนละสิไม่ว่า ลูกสาวที่น่ารักของพี่เหมือนยัยตัวแสบไม่มีผิด” 

“แม่ปริมอ่า...” หนูน้อยมองค้อน  

ปานวาดเดินมาหาเด็กน้อย ช่วยสำรวจตรวจตราเสื้อผ้าหน้าผมให้เสร็จสรรพ เรนนี่พร้อมแล้วสำหรับการไปค้างบ้านแม่ปริม  

“นี่เขาเหรอ คุณสิปปกรน่ะ” หันมาถามณัฐนรี พลางยื่นกรอบรูปไปให้ เจ้าหล่อนรับไปดูแล้วพยักหน้า เธอเลยได้ทอดถอนใจ “เหมือนโลกจะกลมนะโรส” 

“หมายความว่าไงคะ” 

“พี่เคยเห็นเขา” 

“คะ?” 

“เขาเป็นเจ้าของสตูดิโอที่พี่ถ่ายละครอยู่ เพื่อนของผู้กำกับน่ะ ตอนแรกได้ยินว่าชื่อสอง พี่ก็นึกว่าแค่ชื่อคล้ายกัน ไม่คิดว่าจะเป็นคนเดียวกันไปได้” 

“บ้าไปแล้วแน่ๆ เขาอยู่ใกล้ฉันมากกว่าที่ฉันคิดเสียอีก” 

“พี่เองก็ไม่เคยรู้ว่าเขาคือเจ้าหนี้ของเธอ ไม่คิดว่าพวกเธอจะมาเจอกันด้วย” 

“โลกมันคงกลมอย่างที่พี่ว่าละมั้ง” ณัฐนรีเริ่มปลดปลง อะไรจะเกิดก็คงต้องเกิดแล้วกระมัง เธอพยายามตั้งสติให้มากแล้วนะ พยายามแล้วจริงๆ 

“แล้วคืนนี้จะไม่กลับมานอนที่นี่แน่เหรอ” 

“ค่ะพี่ มันอยู่นอกเมืองไง เจ้านายอยากให้ไปตั้งแต่วันนี้ เพราะงานเริ่มพรุ่งนี้แต่เช้าเลย ยังไงก็ฝากหลานด้วยนะคะ” 

“โธ่...พูดอะไรขนาดนั้น เรนนี่ก็เหมือนลูกสาวพี่นี่นา เนอะเรนนี่นี่เนอะ” 

“ค่า!” หนูน้อยรับคำเสียงใสแจ๋ว แม่หนูไม่พูดยากหรอก อยู่กับแม่ปริมได้เสมอ ตราบใดที่บ้านโน้นไม่มีลุงกฤติละนะ 

“แล้วผัวพี่ล่ะ คงไม่กลับมาวันนี้พรุ่งนี้ใช่ไหม” 

“ไม่หรอกน่า วันก่อนได้เงินไปเยอะ คงไม่กลับมาง่ายๆ รอก” 

“พี่อะ ฉันบอกแล้วว่าให้เลิกกับผัวคนนี้ ผลาญเงินนี่หม่เท่าไหร่ แต่มาตบตีพี่นี่ไม่ไหวจริงๆ ฉันพยายามอดทนมากแล้วนะ ทนไม่ไหวขึ้นมา ฉันจะแจ้งตำรวจจับผัวพี่ ข้อขาทำร้ายร่างกายเมีย ไม่เชื่อคอยดู” 

“เฮ้อ...พอเถอะน่า บ่นเป็นยายแก่ไปได้โรส” ปานวาดตัดบทการบ่นว่าของณัฐนรี ก่อนจะกวาดตามองห้องนอนของสาวเจ้า “ที่นี่...อยู่สบายดีใช่ไหม เขาไม่ได้ใจร้ายใช่ไหม” 

“ไม่เลย กับเรนนี่คือโคตรดีอะพี่ แต่กับฉันแทบจะกินหัว เห็นหน้าฉันนี่สามวิฯ ทวงเงิน ทวงมันอยู่นั่นแหละ” 

“ก็เงินเขานี่นา รีบๆ ย้ายออกไปเถอะ ก่อนที่ทุกอย่างจะแย่กว่านี้” 

ณัฐนรีรับคำคนที่เคารพเหมือนพี่สาว เธอเองก็คิดอย่างนั้น เธอยังกลับบ้านตอนนี้ไม่ได้ และอยู่ที่นี่นานกว่านี้ไม่ได้เช่นกัน  

“ว่าแต่ พี่ไม่ต้องออกกองอน่เหรอ” 

“อือ คิวนางเอกไม่ได้ เลยยกกองกลางคันน่ะ” 

“โอ...งานพี่นี่ก็ปัญหาร้อยแปดเหมือนกันนะ” 

“อือ...ยิ่งคุณเธอมิลินน่ะ เหมือนเจ้ากรรมนายเวรพี่เลย ทำงานกับนางพี่ปวดกบาลมาก” 

“หือ? มิลินเหรอ” 

“อือ...ทำไม” 

“เหมือนชื่อคนที่โทรมาหาคุณสองเมื่อวันก่อนเลย พี่ว่าจะใช่มิลินคนเดียวกันไหม” 

“ก็น่าจะใช่นะ มีข่าวแว่วๆ มาว่าเธอคบไฮโซ หรือว่าไฮโซที่ว่านั่นจะเป็นคุณสองของเธอกันล่ะโรส” 

“เฮ้ยพี่! คุณสองของฉันอะไรเล่า ของฉันน่ะ พี่ตุลย์โน่น” 

ปานวาดยิ้มขันเมื่อน้องสาวเถียงเสียงเขียว คุณสองที่ว่านี่คงจะพอฟัดพอเหวี่ยงกับณัฐนรีทีเดียว ไม่อย่างนั้นเจ้าตัวคงไม่ดูหัวเสียอย่างนี้  

“โอเค พี่ว่าพี่พาเรนนี่ไปบ้านพี่ดีกว่า เอก็เตรียมตัวไปทำงานแล้วกัน” 

“ขอบคุณอีกทีนะคะพี่ ถ้าไม่ได้พี่ ฉันต้องแย่แน่เลย” 

“เฮ้อ...เลิกพูดอย่างนี้เสียทีเถอะโรส ไปๆ เรนนี่ เที่ยวบ้านแม่ปริมนะค้า”  

แล้วปานวาดก็พาเรนนี่ออกนอกประตูไป ณัฐนรีเลยหยิบเอากระเป๋าใบน้อยออกมา เพื่อเตรียมตัว ในนั้นมีเสื้อผ้านิดหน่อย กับของใช้จำเป็น งานมีเช้าพรุ่งนี้ แต่บริษัทของเธอรับทำหลายอย่าง บางจุดที่ควรต้องตระเตรียม ก็เลยต้องไปกันเสียวันนี้เลย  

เพื่อเงินละนะ ถึงไม่ได้เช่าห้อง ก็ยังต้องมีค่าอยู่ค่ากิน แถมเงินฉุกเฉินที่เกฺบไว้ ก็โอนให้ตุลย์ไปหมดแล้ว ใจหายแวบๆ จนต้องกระตือรือร้นในการทำงานสักหน่อย รีบหาเงินมาไว้เยอะๆ จะได้ไม่ลำบากอย่างไรเล่า 

 

*** 2SjMsQO 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว