email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เล่ม 3.1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 129

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ม.ค. 2564 09:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เล่ม 3.1
แบบอักษร

Animal Therapy 

รักเราไม่ใช่สารคดีสัตว์โลกนะครับ! 

เล่ม 3 

 

อีคยองมีเรื่องกังวลอยู่หนึ่งอย่าง เรื่องที่ว่านั่นก็คือซอบ คนรักของเขานั่นเอง

ความสัมพันธ์ของพวกเขาตอนนี้ก็คบหากันมาเกิน 100 วันแล้ว ซอบน่ะ ไม่ว่าจะมองแบบใช้เหตุผล หรือไม่ใช้เหตุผลเขาก็เป็นคนที่สมบูรณ์แบบมากคนหนึ่ง เขาตัวสูงประกอบกับไหล่กว้าง แถมขาก็ยาว เรียกได้ว่าเป็นรูปร่างที่ดูดีและหาได้ยาก แล้วก็นะ ถึงตัวจะสูงแบบนั้น แต่ใบหน้าของเขากลับน่ารัก แถมยังอ่อนโยนมากด้วย เวลาที่ซอบมองใครสักคนด้วยดวงตากลมโตนั่น คนเหล่านั้นก็จะรู้สึกว่าต้องทำอะไรสักอย่างให้ซอบเสียแล้ว ซอบน่ะมีลูกตากลมสวยที่ดึงดูดใครมากมายขนาดนั้นเชียวล่ะ

แต่ว่านะ เพราะคนรักที่ดูดีคนนี้ทำให้อีคยองต้องเจอเรื่องที่ทำให้เขาหยุดใส่ใจไม่ได้สักที มันเป็นเรื่องน่าอายที่เขาไม่สามารถพูดกับซอบตรง ๆ ได้

‘คบกันมาเกิน 100 วันแล้ว... เราค่อย ๆ คืบหน้าไปมากกว่านี้ไม่ได้เหรอ?’

พอคิดได้ดังนั้น ใบหูของอีคยองก็แดงระเรื่อขึ้นมา เขากัดริมฝีปากของตัวเองขณะลูบไล้หนังสือไปด้วย อุตส่าห์เข้าห้องสมุดเพราะคิดไว้ว่าจะตั้งใจทำรายงานที่ค้างไว้ แต่ก็ยังคิดวุ่นวายอยู่กับเรื่องเดิมซ้ำ ๆ ถึงจะสับสนในตัวเอง แต่อีคยองก็ทำใจและถามย้ำกับตัวเขาเองอีกครั้ง

“แต่เรื่องนั้นมันก็ไม่ใช่ปัญหาอะไรนี่ เราเองก็เป็นผู้ใหญ่แล้ว ทำไมจะกังวลเรื่องพวกนี้ไม่ได้”

ซอบสกินชิพเก่งจะตาย แค่เห็นอีคยองก็รีบเข้ามากอดด้วยใบหน้าสดใสเป็นประจำ ยิ่งเวลาไม่มีใครอยู่ในบริเวณนั้น อีกฝ่ายก็จะรีบเข้ามาจุ๊บพร้อมกับเอ่ย ‘รักนะครับ’ อยู่ตลอดเวลา

แต่น่าแปลกที่ซอบไม่เคยคืบหน้าไปมากกว่าจูบเลยสักครั้ง แน่นอนว่ามันก็มีบ้างที่จู่ ๆ บรรยากาศมันก็แปลก ๆ ขึ้นมาตั้งหลายครั้ง แต่ซอบก็จะกลอกตามองทางนั้นทางนี้ก่อนที่สุดท้ายจะเอ่ยออกมาว่า

“พี่ครับ ไม่ง่วงเหรอ? เรานอนกันไหม?”

อีคยองที่คิดถึงเรื่องพวกนั้นไปแล้วจะไม่ให้กำหมัดก็คงไม่ได้ ซอบน่ะจูบเก่ง หลังจากสำรวจช่องปากของอีคยองด้วยความรักใคร่จนทำให้ตื่นเต้นมากแค่ไหน แต่สุดท้ายอีกฝ่ายก็จะบังคับให้เขานอนด้วยการบอกว่านอนกันเถอะแล้วก็กอดแค่นั้นเลย

อีคยองที่ตัวสั่นเทาถอนหายใจเฮือกใหญ่

‘ไม่หรอก เราก็ต้องรับผิดชอบเรื่องนี้ด้วยสิ อายุมากกว่าก็ต้องเป็นผู้นำ เด็กตัวเล็กใสซื่อแบบนั้นจะไปรู้อะไร’

สุดท้ายแล้วอีคยองก็มองข้ามความจริงที่ว่าเด็กตัวเล็กใสซื่อคนนั้นสูงเข้าใกล้ 190 เซนติเมตรเข้าไปทุกที แถมยังจูบเก่งมากอีกด้วย

เขาเท้าคางด้วยสีหน้าจริงจังมากขึ้นทุกที นำเองไปเลยจบ ซอบทำตัวน่ารักน่าหมั่นเขี้ยวทุกวันแบบนั้น คงไม่คิดหรอกว่าต้องเริ่มก่อนยังไงน่ะ ตัวเขาเองก็อายุยี่สิบสี่เข้าไปแล้ว เขาจำเป็นต้องเริ่มแตะเนื้อต้องตัวคนรักก่อนบ้าง

ว่าแต่ว่ายังไงดีล่ะ?

อีคยองขมวดคิ้วเข้มแน่น

 

“พี่ครับ!” 

ทันทีที่อีคยองออกมาจากห้องสมุด เขาก็เห็นซอบวิ่งมาแต่ไกล ผมเผ้าของซอบยุ่งเหยิง มีสีแดงกุหลาบระบายอยู่ที่แก้มทั้งสองข้าง อีคยองรู้สึกได้ถึงหัวใจที่กำลังเต้นตึกตัก ตึกตักอยู่ข้างในอก

‘โคตรน่ารัก’

เด็กน่ารักและสดใสราวกับดวงอาทิตย์คนนี้เป็นคนรักของผมแน่เหรอ

อีคยองทำหน้าเหม่อลอยราวกับยังไม่เชื่อว่าเขาคบกับซอบมาเกิน 100 วันแล้ว ทำให้ซอบพรวดเข้ามากอดอีคยองที่มีท่าทีแบบนั้นทันที เขาได้กลิ่นหอมวานิลลาจากตัวของซอบ อีคยองสวมกอดอีกฝ่ายกลับพร้อมกับสูดดมกลิ่นนั้นตามใจชอบ ทว่าในตอนนั้นเองที่เขาได้สติขึ้นมา นี่มันหน้าห้องสมุดที่นักศึกษาทั้งหลายเดินเข้าเดินออกนี่นา

“ฮันซอบ ฉันบอกว่าอย่ากอดข้างนอกไง”

อีคยองพึมพำพลางผลักคนตัวสูงกว่าเบา ๆ หวังว่าน้ำเสียงของตัวเองจะไม่ฟังดูเย็นชามากเกินไปนะ โชคดีที่ซอบคลี่ยิ้มสดใสออกมาราวกับไม่ได้เจ็บอะไรกับคำพูดของเขาเท่าไหร่นัก

“ก็ผมชอบพี่มากนี่ครับ”

“ฉันก็ชอบนายเหมือนกัน ชอบมากจนเก็บสีหน้าตัวเองไม่ถูก ถึงบอกให้อดทนไง”

“โห”

“พอแล้ว พอ”

ใบหน้าของอีคยองแดงก่ำเหมือนมะเขือเทศ ก่อนที่เจ้าตัวจะก้าวเดินไปข้างหน้า ทำให้ซอบต้องรีบตามไปเดินประกบแทบจะในทันทีก่อนเอ่ยถาม

“ทำรายงานเสร็จแล้วเหรอครับ?”

“ยัง”

อีคยองคิดกับตัวเองในใจ มัวแต่คิดถึงเรื่องนายเลยไม่ได้ทำอะไรเลย รายงานนั่นก็ด้วย ก่อนจะเอ่ยอีกประโยคออกมา

“ส่วนที่เหลือไว้ทำพรุ่งนี้”

“อ๋อ เหรอครับ”

“แล้วแพลนนายวันนี้เป็นไงบ้าง”

“ผมก็เพิ่งเลิกคลาสเมื่อกี้ไงครับ”

“แล้ว?”

“อืม แล้วก็...”

ซอบเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มเบาราวกับกำลังร้องเพลง

“ผมก็จะใช้เวลาที่เหลือกับพี่ไง”

ปกติคนรักของเขาไม่ใช่พวกที่ชอบพูดยั่วคนอื่นเท่าไหร่นัก ทำให้อีคยองจ้องซอบอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง ซอบเบิกตากว้างขณะเอียงหัวไปมาเหมือนกำลังถามว่า ผมพูดจาหวานขนาดนี้ทำไมจ้องผมแบบนั้นล่ะ

“จะใช้เวลากับฉันเหรอ?”

“ครับ!”

“ถ้างั้น...”

อีคยองลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ย

“วันนี้มานอนบ้านฉันแล้วค่อยกลับได้ไหม?”

ซอบชะงักฝีเท้า ทันทีที่แววตาอีกคนดูตกใจ ทำให้อีคยองพูดตะกุกตะกักอย่างลุกลี้ลุกลน

           “ทำไม ทำไมมองแบบนั้น ไม่โอเคเหรอ?”

               อีคยองเห็นความตกใจและความเศร้าที่ซ่อนอยู่ในแววตาของซอบ

               “เป็นอะไรไป”

               “...”

               “ฮันซอบ?”

               “...”

               “ซอบ...”

               “จะนอนแป๊ปเดียวเหรอครับ?”

จิตสำนึกของอีคยองกำลังถูกทิ่มแทง เพราะตลอดเวลาที่เขาอยู่ในห้องสมุด เขาเอาแต่คิดเรื่องเซ็กซ์กับซอบน่ะสิ รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนลามกอยู่คนเดียว อีคยองที่กำลังเคอะเขินพยักหน้าขึ้นลง

               “ก็ถ้านายต้องการ”

               “ผมต้องการเหรอครับ...?”

               อีกฝ่ายพูดตามคำของอีคยอง แววตาของซอบกำลังสั่นไหว

               “พี่อยากทำเหรอครับ?”

               สีหน้าของอีคยองเคร่งเครียดขึ้นมาทันใด

               “อ... อะไร?”

               “เซ็กซ์น่ะครับ”

               “!”

               เฮือก!

               อีคยองแทบพูดอะไรไม่ออก ซอบวางมือลงบนไหล่เสื้อของซอบ ก่อนจะค่อย ๆ ก้มหน้าลงต่ำแล้วครวญครางออกมามาด้วยน้ำเสียงหงอย ๆ

               “อยากทำเหรอครับ...?”

               อีคยองไม่สามารถเข้าใจได้เลยว่าทำไมซอบถึงต้องเศร้าขนาดนั้น

               “ฉัน... ฉันทำก็ดีแหละ คือถ้าได้ทำมันก็ดี... แต่นายไม่อยากนี่นา”

               “อ๋อ...”

               “ถ้านายไม่อยาก ไม่ทำก็ได้นะ”

               อีคยองยกมือขึ้นกุมหลังมือของซอบที่กำลังวางอยู่บนลาดไหล่ของเขา

               “เพราะงั้นอย่ามองด้วยสายตาแบบนั้น” 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว