ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

มาจัดงานเลี้ยงน้ำชากันค่ะ

ชื่อตอน : มาจัดงานเลี้ยงน้ำชากันค่ะ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 492

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ม.ค. 2564 22:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
มาจัดงานเลี้ยงน้ำชากันค่ะ
แบบอักษร

ฉันเป็นคนคิดเร็วทำเร็วค่ะ!!

 

หลังจากคิดไอเดียสุดเก๋ออก ฉันก็จัดงานเลี้ยงน้ำชาขึ้นทันที โดยส่งจดหมายเชิญไปยังเลาจ์สิบอันดับแรกของอาณาจักร ถ้าไม่นับเลาจ์ของฉันที่เป็นอันดับหนึ่ง ก็มีแม่เล้าที่ได้รับจดหมายเชิญเข้าร่วมงานเลี้ยงถึงเก้าคนด้วยกัน

 

ในจดหมายเชิญฉันไม่ลืมบอกให้แม่เล้าแต่ละท่านพาสินค้าที่เด็ดที่สุดในร้านมาอวดโฉมกันด้วยล่ะค่ะ

 

ก่อนที่จะเริ่มดีลสินค้าจากร้านอื่นมาขายก็ต้องมีการตรวจสอบสินค้ากันก่อนสิคะ!

 

ฉันเลือกจัดงานเลี้ยงขึ้นที่บ้านของฉันเองค่ะ หลายๆคนคงจะแปลกใจ เพราะที่คฤหาสน์เดอร์ลองนั้นไม่เคยจัดงานเลี้ยงมาก่อน และไม่เคยเชิญแขกจากด้านนอกเข้ามาเยี่ยมชมด้านในเลยแม้แต่ครั้งเดียว

 

แหงสิคะ เล่นบ้างานกันทั้งบ้าน!

 

ใครจะมีเวลามาจัดงานรื่นเริงกันอยู่ล่ะคะ!!?

 

การที่ฉันจัดงานเลี้ยงขึ้นมาจึงกลายเป็นทอล์คออฟเดอะทาวน์ของวันนี้เลยล่ะค่ะ และเป็นที่กล่าวถึงแทบจะในทุกๆกลุ่มการนินทา เอ๊ย! กลุ่มการสนทนาค่ะ!!

 

แต่นั่นก็เป็นไปตามที่ฉันคาดการณ์ไว้ค่ะ!

 

เหล่าบรรดาแม่เล้าทั้งหลายที่ได้รับจดหมายเชิญ ก็จะทนความอยากรู้อยากเห็นของตัวเองไม่ไหว และไม่อาจปฏิเสธคำเชิญเข้าร่วมงานเลี้ยงของฉันได้ยังไงล่ะคะ!

 

ฉันบอกกับพ่อบ้านให้เป็นคนควบคุมดูแลงานเลี้ยงทั้งหมดของฉัน ซึ่งก็ทำออกมาได้ไม่เลวเลยทีเดียวค่ะ

 

บรรยากาศในสวนร่มรื่น ถูกประดับประดาไปด้วยพรรณไม้สวยงามนานาชนิด ที่แข่งกันชูช่อหลากหลายสีสัน มีน้ำตกจำลอง และรูปปั้นเทพเจ้ากรีกโบราณที่จัดเรียงกันอย่างลงตัว

 

โต๊ะสีขาวตัวยาวถูกนำออกมากางไว้บนสนามหญ้า คลุมทับด้วยผ้าปูโต๊ะผืนใหญ่สีครีมที่ปักลายอย่างปราณีต บนโต๊ะประดับด้วยแจกันดอกไม้ ชุดกาน้ำชาอีกหลายชุด รวมไปถึงขนมนานาชนิดที่ส่งตรงมาจากร้านชื่อดังของอาณาจักร

 

ที่ด้านข้างยังมีตู้แช่ไวน์และเครื่องดื่มต่างๆที่ทำมาจากเวทย์มนต์ ช่วยคงสภาพให้เครื่องดื่มเย็นอยู่ตลอดเวลาโดยไม่ต้องใช้ไฟฟ้า โดยจะมีเหล่าแม่บ้านที่สวมใส่ชุดเมดอีกประมาณสี่ห้าคนคอยดูแลเสิร์ฟเครื่องดื่มและขนม

 

สถานที่พร้อม คนพร้อม ขาดเพียงแค่แขกเท่านั้น!!

 

เมื่อถึงเวลานัดที่ฉันระบุไว้ในจดหมายเชิญ แขกทั้งเก้าคนของฉันก็เดินทางมาถึง แถมยังไม่ลืมควงหนุ่มๆสินค้าเด็ดประจำร้านติดไม้ติดมือกันมาด้วย

 

แต่ละคนก็งานดีกันทั้งนั้นเลยล่ะค่ะ!?

 

ฉันแอบใช้เวทย์อ่านใจกับพวกหนุ่มหล่ออย่างเงียบๆ เพื่อตรวจเช็คว่าหนุ่มๆแต่ละคนเป็นสินค้าในระดับไหน และมี 'ขนาด' เท่าไหร่กันบ้าง

 

เจนไม่ได้หื่นนะคะ!

เจนแค่เป็นคนละเอียดรอบคอบเท่านั้นเอง!!

 

ซึ่งเป็นที่น่าแปลกใจมากเลยล่ะค่ะ เพราะหนุ่มๆทั้งเก้าคนที่บรรดาแม่เล้าพกมานั้นส่วนใหญ่เป็นสินค้าระดับห้าถึงเจ็ดดาว

 

ซึ่งฉันค่อนข้างมั่นใจว่าตัวฉันเองที่มีสิทธิ์เลือกหนุ่มๆเข้ามาทำงานในเลาจ์ของตัวเองเป็นคนแรกนั้น ได้เหลือพวกหนุ่มๆเกรดสูงๆไว้ให้แม่เล้าคนอื่นๆได้มีโอกาสเลือกเยอะพอสมควรเลยล่ะค่ะ

 

เพราะฉันเลือกเยอะและเรื่องมาก ค่อนข้างปราณีตกับการคัดคนเข้ามาทำงาน โดยคัดทั้งจากนิสัยและ 'ขนาด' ในเลาจ์ของฉันจึงมีสินค้าน้อยกว่าเลาจ์อื่นๆยังไงล่ะคะ

 

นี่ฉันพลาดอะไรไปรึป่าวนะ!!?

 

แต่เมื่อสำรวจไปถึง 'ขนาด' ของพวกหนุ่มๆแล้ว ฉันก็ไม่แปลกใจเลยล่ะค่ะ ว่าทำไมพวกเค้าถึงได้เป็นสินค้าเด็ดประจำร้าน

 

ก็ไม่มีใครเล็กกว่า '56 mm' กันซักคนเลยนี่คะ!!

 

นอกจากนั้นหน้าตาของหนุ่มๆก็จัดว่าดีกันทุกคนเลยล่ะค่ะ หล่อคนละสไตล์ บุคลิกก็มีสเน่ห์ ขาดเพียงอย่างเดียวคือชาติตระกูลไม่ได้สูงส่ง ไม่ได้มาจากครอบครัวขุนนาง ราชวงศ์ คนดัง หรือคนมีชื่อเสียง

 

พวกเค้าทุกคนล้วนเป็นเพียงคนธรรมดาที่มาจากครอบครัวฐานะปานกลางไปจนถึงยากจน

 

แล้วพวกเค้ามีดีที่ตรงไหนกันนะ!!?

 

ต่อมสงสัยของฉันเริ่มทำงานทันที ฉันกวาดสายตามองพวกเค้าเงียบๆ และเริ่มเก็บข้อมูลทีละคนจนครบทั้งเก้าคน และเมื่อสังเกตุว่าทุกคนในงานเลี้ยงดูสนุกสนานและผ่อนคลายกับบรรยากาศในงาน ฉันจึงเริ่มเปิดบทสนทนาขึ้น

 

"ขออนุญาตขัดขวางความสุขของทุกคนซักครู่นะคะ ที่ฉันเชิญพวกคุณทุกคนมาที่นี่ในวันนี้ เพราะอยากจะชวนทุกคนมาทำธุรกิจร่วมกันค่ะ"

 

"คุณอลิเซียลองเสนอออกมาก่อนสิคะ ฉันจะได้ตัดสินใจถูกว่าจะร่วมทำธุรกิจกับคุณดีมั๊ย?"

 

คุณโรสสาวสวยในชุดสีแดงเพลิงสุดร้อนแรง เจ้าของเลาจ์อันดับสองของอาณาจักรพูดพลางยกไวน์ขึ้นจิบอย่างวางมาด ฉันไม่รอช้าจึงพูดข้อเสนอของตัวเองออกไปทันที

 

"อย่างที่ทุกคนทราบกันดีค่ะ ว่าฉันได้เปิดตัวธุรกิจใหม่ขึ้นมานั่นคืออลิเซีย คลับ และได้รับเสียงตอบรับจากลูกค้าเป็นอย่างดี แต่ฉันติดปัญหาอยู่อย่างเดียวคือสินค้าในเลาจ์ของฉันไม่เพียงพอในการตอบสนองความต้องการของลูกค้า จึงอยากจะชวนพวกคุณให้มาร่วมธุรกิจกันค่ะ"

 

"คุณหมายความว่า ต้องการให้พวกเราส่งสินค้าของเราเข้าไปขายในอลิเซีย คลับหรอคะ?"

 

คุณเอมิลี่ สาวสวยในชุดสีเหลืองอ่อนลุคเจ้าหญิง เจ้าของเลาจ์อันดับแปดของอาณาจักรเอ่ยถามขึ้น

 

"คุณเอมิลี่เข้าใจถูกแล้วค่ะ ฉันอยากให้ทุกๆท่านคัดเลือกสินค้าในร้านของตัวเองเข้ามาผลัดเปลี่ยนกันในอลิเซีย คลับค่ะ โดยที่ทุกท่านสามารถโปรโมตสินค้าของตัวเองได้อย่างเต็มที่ว่ามาจากเลาจ์ไหน ฉันมีห้องพักและมีน้ำยาฟื้นพลังระดับสูงเตรียมเอาไว้เพื่อคอยดูแลเหล่าหนุ่มๆด้วยค่ะ ทุกท่านหายห่วงได้เลยได้เลย สินค้าของท่านจะไม่ชำรุดเสียหายแน่นอน"

 

"แล้วเราจะได้อะไรจากการทำธุรกิจร่วมกันกับคุณคะ?"

 

คุณโรสถามขึ้นมาอีกครั้ง มือเรียวยาววางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะและมองมาที่ฉันอย่างสนใจในข้อเสนอ

 

"ทุกคนจะได้ส่วนแบ่งจากการขายสินค้าของตัวเอง 80% ค่ะ ฉันขอหัก 20% เป็นค่าสถานที่และค่าดำเนินการต่างๆภายในอลิเซีย คลับ และประโยชน์อีกอย่างที่พวกคุณจะได้รับคือการได้โฆษณาสินค้าในเลาจ์ของตัวเองผ่านอลิเซีย คลับของฉัน ซึ่งหากสินค้าของพวกคุณถูกใจลูกค้าก็จะทำให้ยอดขายภายในเลาจ์ของคุณสูงขึ้นยังไงล่ะคะ"

 

"อ้อ! ฉันลืมบอกไปค่ะ ฉันไม่ใช่คนที่ชอบรออะไรนานๆ ฉันให้เวลาพวกคุณตัดสินใจแค่ก่อนจบงานเลี้ยงในวันนี้เท่านั้น หากเลยวันนี้ไปฉันคงไม่คิดร่วมธุรกิจกับใครอีก เพราะฉะนั้นขอให้ทุกคนรีบคิดรีบตัดสินใจ และเรามาเซ็นต์สัญญาทำธุรกิจกันค่ะ"

 

ฉันพูดพลางโบกมือเรียกบรรดาแม่บ้านชุดเมดให้เดินนำหนังสือสัญญามาให้แม่เล้าแต่ละคนได้อ่านรายละเอียด

 

ซึ่งผลตอบรับก็เป็นไปตามที่ฉันคาดการณ์เอาไว้ค่ะ การกดดันในเรื่องระยะเวลาทำให้ทุกคนตัดสินใจทำอะไรได้เร็วขึ้น แม่เล้าทั้งเก้าคนตกลงเซ็นต์สัญญาร่วมธุรกิจกับฉัน

 

โดยผลประโยชน์ที่ฉันเสนอให้นั้นไม่น้อยเลย เมื่อเทียบกับเม็ดเงินมหาศาลที่ฉันต้องใช้ลงทุนไปกับการทำธุรกิจ ไหนจะค่าซื้อตึก ค่าออกแบบ ค่าก่อสร้าง ค่าจ้างนักประดิษฐ์ ค่าวัตถุดิบในการผลิตของเล่น

 

ยังไม่รวมไปถึงค่าจ้างพนักงานและค่าน้ำยาฟื้นพลังอันแพงมหาโหดนั่นอีก ดังนั้นการหักเงินจำนวน 20% เข้าคลับของฉันจึงไม่น่าเกลียดจนเกินไปนัก

 

เมื่อทุกคนเซนต์สัญญาเสร็จ ฉันก็ให้บรรดาเหล่าแม่บ้านเก็บรวบรวมหนังสือสัญญาทั้งหมด และกล่าวขอบคุณแม่เล้าทั้งเก้าคนที่มาร่วมทำธุรกิจกับฉัน

 

"ฉันขอขอบคุณทุกคนมากนะคะ ที่ยินดีทำธุรกิจร่วมกัน ส่วนกำหนดการและตารางเรทราคาขายหนุ่มๆระดับต่างๆ ฉันจะส่งไปให้ทุกคนทางอีเมลล์นะคะ ขอเชิญทุกคนสนุกกับงานเลี้ยงต่อได้เลยค่ะ"

 

จบไปอีกหนึ่งวันกับการทำงานของฉัน เมื่อเคลียร์ปัญหาจบฉันจึกยกไวน์ขึ้นมาดื่มเพื่อฉลองความสำเร็จให้กับตัวเองเงียบๆ

 

แต่รู้สึกว่าฉันจะหลงลืมอะไรบางอย่าง...

 

ฉันลืมล้วงความลับของบรรดาหนุ่มๆยังไงล่ะ! ฉันอยากรู้ว่าทำไมพวกเค้าถึงเป็นสินค้าเด็ดประจำร้าน ไม่ได้การละ ฉันต้องถามให้รู้เรื่อง!!

 

"ฉันมีข้อสงสัยค่ะ ที่เลาจ์พวกคุณไม่มีสินค้าเกรดเจ็ดดาวขึ้นไปกันหรอคะ ทำไมสินค้าเด็ดประจำร้านที่พวกคุณพามาถึงได้กลายเป็นสินค้าระดับห้าดาวถึงเจ็ดดาวกันล่ะคะ?"

 

"ต้องขอบอกคุณอลิเซียก่อนเลยว่า ที่เลาจ์ของพวกเรามีสินค้าทุกระดับนั่นแหละค่ะ แต่สินค้าที่เด็ดและขายดีจริงๆ มันขึ้นอยู่กับขนาด ลีลา และการบริการลูกค้ายังไงล่ะคะ"

 

"อย่างที่คุณอลิเซียทราบนั่นแหละค่ะ ว่าแม่เล้าอย่างพวกเราสามารถทดสอบสินค้าของตนเองได้ ฉันจึงเทรนด์เหล่าสินค้าทุกชิ้นของฉันด้วยตัวเอง จนพวกเค้าเก่งและช่ำชองกันขนาดนี้น่ะสิคะ ไม่ว่าลูกค้าท่านใดมาซื้อไปก็ต้องติดใจจนกลับมาซื้อซ้ำกันทั้งนั้นแหละค่ะ"

 

"แต่พวกเหล่าสินค้าเกรดสูงๆค่อนข้างหัวแข็งค่ะ เทรนด์ก็ยาก แถมดื้ออีกต่างหาก เพราะพวกเค้าถือตัวว่าตัวเองมาจากชนชั้นสูง มาจากตระกูลใหญ่ เลยไม่ยอมทำตามวิธีที่ชั้นสอนให้ ก็เลยกลายเป็นสินค้าที่คนมาซื้อแค่ครั้งเดียวและไม่กลับมาซื้อซ้ำค่ะ สินค้าขายดีเลยกลายเป็นพวกหนุ่มๆระดับกลางๆ ที่สอนง่าย และเข้าใจหลักการบริการลูกค้าพวกนี้นั่นเองค่ะ"

 

"เอ...อย่าบอกนะคะว่าคุณอลิเซียไม่เคยเทรนด์เหล่าหนุ่มๆด้วยตัวเองน่ะค่ะ"

 

ฉันถึงกับสำลักไวน์ที่กำลังดื่มอยู่ทันที!!

 

"คะ เคยสิคะ! ไม่งั้นฉันจะเป็นเจ้าของเลาจ์อันดับหนึ่งของอาณาจักรแห่งนี้ได้ยังไงล่ะคะ!!"

 

ฉันพูดออกมาเสียงดัง แม้ต้นเสียงจะตะกุกตะกักไปบ้างก็ตาม

 

เสียตัวไม่ว่า...เสียหน้าไม่ได้!

 

จะยอมให้ใครรู้ว่าฉันซิงไม่ได้เด็ดขาดค่ะ!!

 

เสียชื่อแม่เล้าอันดับหนึ่งกันพอดีน่ะสิคะ!

 

 

__________________________

 

เค้าคิดถึงทุกๆคนมากเลยล่ะค่ะ

 

ผิดสัญญาอีกแล้ว เค้างานยุ่งมากจริงๆ

อย่าโกรธเค้าเลยนะ ที่เค้าหายไปนานๆ 😢😢

 

เมื่อวานไรท์ตั้งใจจะลงให้อ่านแล้วค่ะ ไรท์แต่งเสร็จแล้ว แต่มือดันปัดไปปิดแอพธัญวลัยตามความเคยชิน ซึ่งปกติแอพธัญวลัยจะ Auto Save ให้ไรท์ แต่เมื่อวานนางดันไม่เซฟค่ะ!!

 

ทำให้ข้อความทั้งหมดที่ไรท์แต่งไว้หายไปเกือบหมดเลยค่ะ เหลือไว้แค่หน้าเดียว (เหลือไว้ทำมายยยย)

ไรท์แทบนั่งร้องไห้เลยล่ะค่ะ ไรท์ใช้เวลาเกือบ 4 ชม. ในการแต่งนิยาย 1 ตอน แต่มันดันหายวับไปกับตา น้ำตาจะไหล 😂

เมื่อวานไรท์เลยนอยด์แล้วนอนหลับไปเลยค่ะ ไม่ต่งไม่แต่งมันแล้ว งอลลลล 😒

 

ไรท์ต้องมานั่งเริ่มพิมพ์ใหม่ตั้งแต่ต้นในวันนี้ค่ะ ขอโทษในความสะเพร่าที่ทำให้รีดที่น่ารักรอนานนะคะ

 

ร้ากกกกกก

 

#จากไรท์คนดีคนเดิมของคุณ 💕

ความคิดเห็น