ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 6 ความรักอันโง่งม 20%

ชื่อตอน : บทที่ 6 ความรักอันโง่งม 20%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 800

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ก.พ. 2564 15:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 6 ความรักอันโง่งม 20%
แบบอักษร

บทที่ 6 ความรักอันโง่งม 20% 

 

 

ขอบคุณนะค้า พี่แทนแสนดี 1000++ โหลดแล้วจ้า ^/\^ 

*** อัป 60%****

บทที่ 6 ความรักอันโง่งม

สตรีต่างวัยยอมกลับไป หลังจากอยู่พูดคุยเพื่อทำความรู้จักกับหนูน้อยเรนนี่ถึงสองชั่วโมง ณัฐนรี ช่วยทำมื้อเที่ยงให้กับทุกคน เป็นอาหารจานเดียวง่ายๆ ที่คนสูงอายุพอจะรับประทานได้ง่ายๆ และพอสิปปกรส่งทั้งสองกลับไป เธอเลยได้มีโอกาสเจรจากับเด็กน้อยสองต่อสอง แม่หนูเรนนี่ดูสดใสดียามมีผู้ใหญ่ที่รักคอยรุมล้อม แต่พอทุกอย่างกลับเข้าสู่ภาวะปกติ เธอเลยได้เห็นแม่หนูเปิดกระเป๋าสตางค์ใบเล็กออกดู มีเงินอยู่ในนั้นไม่กี่สิบบาท แต่มีรูปใบน้อยสอดไว้ ให้เรนนี่ได้เฝ้ามอง

“ไม่ออกไปเล่นกับลุงบอสละจ๊ะ”

เด็กน้อยส่ายหน้า มองรูปที่สอดไว้ในกระเป๋าแล้วแววตายิ่งเศร้าลงไปอีก

“เราจะย้ายบ้านเร็วๆ นี้ สัญญาจ้ะ” สัญญากับแม่หนูแล้วพับกระเป๋าสตางค์ใบนั้นลงเก็บไว้ในลิ้นชักข้างหัวเตียง ปีนี้เรนนี่ดูโตขึ้นมากกว่าปีที่แล้ว ทั้งทางร่างกายและความคิด หลายครั้งที่เธอแอบเห็นแม่หนูเปิดดูรูปถ่ายใบเก่าในกระเป๋าสตางค์ เธอไม่รู้ว่าเรนนี่คิดอะไรกันแน่ แต่เธอรู้สึกได้ถึงความหม่นเศร้าในดวงตาที่เคยสดใส เธอไม่ชอบเลย

“ย่านุ่นกับย่าทวดใจดี เรนนี่รักสองย่าที่สุดเลย” 

เด็กน้อยบอกกล่าว ณัฐนรีเลยได้รู้ว่ามารดาของสิปปกรมีชื่อเล่นว่านุ่น สองสามชั่วโมงที่ได้เล่นด้วยกัน สาวๆ ต่างวัยคงได้มีโอกาสทำความรู้จักกันมากขึ้นสินะ

“เราไม่ย้ายได้ไหมคะ เราอยู่นี่กับยุงบอส กับสองย่า”

“ไม่ได้หรอกจ้ะ เราอยู่ที่นี่ไม่ได้” บอกเรนนี่แล้วรู้สึกผิด เธอไม่น่าให้เรนนี่ผูกพันกับคนอื่นมากเกินไปเลย เมื่อถึงเวลาจากไป ความคิดถึงคงทำร้ายแม่หนูตัวเล็กของเธอแน่ๆ

ก๊อกๆๆ 

สิปปกรเคาะประตูทั้งที่เปิดอยู่ “ทำอะไรกันอยู่จ๊ะสาวๆ”

เด็กน้อยส่ายหน้าพรืด “เปล่าค่า ยุงบอสหาเรนนี่หรือคะ”

“ใช่แล้วค่ะ คนสวย” บอกคนสวยแล้วนั่งลงข้างเด็กน้อย มองณัฐนรีก็เห็นแววตาหม่นเศร้าพิกล “มีอะไรหรือเปล่า”

“ปะ..เปล่านี่ ฉันไปล้างจานดีกว่า” บอกปัดแล้วเดินออกมา เธอรีบกลับเข้าครัว เพื่อล้างจานชาม หัวใจยังหนักอึ้ง ด้วยสงสารแม่หนูน้อยของตัวเอง “เฮ้อ...เมื่อไหร่เรื่องนี้มันจะจบนะ” บ่นไปล้างจานไป สิปปกรพาเรนนี่ออกมาดูการ์ตูนข้างนอก ได้ยินเสียงหัวเราะแว่วมาจากหน้าจอโทรทัศน์ เขากำลังทำหน้าที่ของเขา หน้าที่สร้างความเบิกบานใจให้เรนนี่ เรนนี่ก็กระไร ทำไมเข้ากับสิปปกรง่ายนักก็ไม่รู้

 

ครืดๆ ครืดๆ

เสียงโทรศัพท์สั่นแรงในกระเป๋ากระโปรง เธอถูมือที่ชื้นน้ำยาล้างจานกับผ้ากันเปื้อนที่สวมอยู่ เพื่อรับสาย ตุลย์โทรเข้ามา เธอนิ่งงัน เฝ้ามองหน้าจอที่กำลังโชว์หน้าแฟนหนุ่ม ความรู้สึกผิดจู่โจมท่วมท้น ภาพที่เธอกับสิปปกรนัวเนียกันในห้องน้ำ ผุดขึ้นมาราวกับจะตอกย้ำความใจง่ายของตัวเอง

“คะพี่” เธอขานรับทันทีที่ปาดหน้าจอเพื่อรับสายแล้ว

‘โรสไม่อยู่บ้านเหรอ พี่อยู่หน้าบ้านเนี่ย’

“เอ่อ...ขอโทษค่ะ โรสยุ่งๆ เลยไม่ได้บอก พอดีโรสย้ายมาอยู่บ้านเพื่อนชั่วคราว”

‘บ้านเพื่อน? ใครล่ะ ปริมเหรอ’

“เปล่าค่ะพี่ พี่ที่ที่ทำงานน่ะ พอดี...ตึกที่พี่เขาอยู่ มีห้องว่างให้เช่า”

‘ทำไมรีบร้อนนัก น่าจะรอตึกของแม่พี่สิ’

ณัฐนรีลอบถอนหายใจ ตุลย์จะรู้ไหมว่าเธอมีความจำเป็นต้องย้ายด่วน เธอไม่มีเวลารอหรอกนะ

“พี่มีอะไรหรือเปล่าคะ งานพี่น่ะ โรสส่งเมลให้ก่อนย้ายห้องแล้วนะ”

‘เอ่อ...คือ โรสอยู่ไหน พี่ไปหา’

“คะ?” เธออุทานเสียงค่อนข้างดัง สิปปกรที่เล่นอยู่กับเรนนี่จึงได้ลุกมาหา เขามองเธอที่กำลังคุยโทรศัพท์อยู่ อย่างเสียมารยาท “ออกไป ฉันคุยโทรศัพท์อยู่” เธอเอ่ยกับสิปกรด้วยวาจาที่ไร้เสียง เขาส่ายหน้าพรืด ยืนกอดอกอยู่ที่เดิม เธอจะเดินหนี เขาก็ยืนขวางไว้ ผู้ชายคนนี้นี่ยังไงนะ ทำไมเอาแต่ใจเหลือเกิน

‘โรส’

“คะพี่ ว่าไงคะ”

‘พี่มีธุระด่วน อยากคุยกับโรสต่อหน้า’

“เอ่อ...คือ โรสไม่สะดวกจริงๆ พี่คุยตอนนี้เลยก็ได้ ไม่เป็นใครค่า”

‘เอ่อ...คือ...พี่ยืมเงินแม่มาเล่นหุ้นน่ะ แล้วแม่ต้องใช้เงินด่วน แล้วเงินสดพี่ที่มีอยู่มันไม่พอ โรสช่วยโอนให้พี่หน่อยได้ไหม อีกวันสองวันพี่ก็ขายหุ้นแล้ว แล้วพี่โอนคืนให้’

“หือ? เอ่อ...เรื่องนี้..หรือคะ” พอเธอเริ่มลังเล สิปปกรก็แย่งโทรศัพท์เธอไปเปิดลำโพง กิริยาของเขาไม่เหมาะสมละนะ แต่จะแย่งโทรศัพท์คืนมา เขาก็ชูมันไว้สุดแขนทีเดียว

‘ไม่นานนะโรส แค่สองสามวันจริงๆ โรสช่วยพี่หน่อยนะ’

“แต่ว่า...โรสไม่ได้มีเงินเก็บมากนักพี่ก็รู้ ที่มีอยู่ก็เก็บไว้จ่ายค่าเทอมให้เรนนี่”

‘ก็ใช่ไง พี่ไม่ได้ขอนะโรส พี่แค่ยืมสองสามวัน โรสจะคิดดอกเบี้ยพี่ก็ได้’

“พี่ก็...พูดอะไรอย่างนั้นเล่า” อ้อมแอ้มเอ่ยแล้วครุ่นคิด พอเงยหน้ามองโทรศัพท์ในมือสิปปกรก็ได้เห็นใบหน้าหล่อเหล่าบึ้งตึงนัก เขาส่ายหัวพรืด ส่งสัญญาณว่าไม่ให้เธอยอมตุลย์ แต่ว่า...

'หุ้นที่พี่ซื้อไว้ก็เพื่อเรานะโรส เพื่ออนาคตของเรานะ!”

สิปปกรเบะปากใส่เสียงที่คล้ายตำหนิของตุลย์ เขาเป็นนักธุรกิจ เรื่องเงินๆ ทองๆ แม้จะเป็นคนรักก็ยังต้องระวังให้มาก ณัฐนรีจะเป็นอย่างที่เขาคิดไว้หรือเปล่านะ

“แค่สองสามวันใช่ไหมพี่ ไม่นานใช่ไหม” ถามย้ำให้แน่ใจ นี่แฟนนะ นี่คนที่คิดจะฝากชีวิตไว้กับเขา ถ้าเรื่องแค่นี้ไว้ใจกันไม่ได้ แล้วเธอจะอยู่กับเขาไปตลอดชีวิตได้อย่างไร อีกอย่าง...เรื่องที่เธอกับสิปปกรทำด้วยกันในห้องน้ำ ยิ่งช่วยเสริมให้เธอช่วยเหลือตุลย์ เพื่อลบล้างความผิด เธอทำผิดต่อเขาขนาดนั้น แล้วเธอ จะไม่ช่วยได้อย่างไร

‘อือ...แค่สองสามวัน พี่ขายหุ้นอะไรเสร็จ พี่จะคืนให้โรสทันทีเลย’

สิปปกรยังส่ายหน้าพรืด และถึงกับขบกรามแน่นหนึบ ตอนที่ณัฐนรีตกลงยอมให้ตุลย์ยืมเงินถึงสองแสนบาท เขาโยนโทรศัพท์หล่อนลงบนเคาน์เตอร์ข้างเตาไฟฟ้า มันไถลไปไกลจนเกือบจะตกลงในอ่างล้างจานที่มีน้ำอยู่ครึ่งค่อน

“มีเงินให้ผู้ชายยืมตั้งสองสามแสน แต่ไม่ยอมใช้หนี้”

“มันไม่เกี่ยวกันนี่ เรื่องของคุณกับฉันมันเป็นการตกลงที่ต้องไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วน เพราะมีเรนนี่ด้วยทั้งคน” โต้กลับสิปปกรแล้วหยิบเอาโทรศัพท์มาเข้าแอปฯ ธนาคาร เพื่อโอนเงินให้แฟนหนุ่ม 

สิปปกรยืนกอดอกมองความหายนะของณัฐนรีด้วยรอยยิ้มเยาะหยัน

++++ 

มีคนอ่านไหมน้อ คอมเมนต์ให้หน่อยค่า Y-Y ปกติเป็นคนไม่อะไรกับยอดเมนต์ แต่ถ้าเงียบขนาดนี้เราก็ใจหายค่ะ เมตตาเราด้วย ????

 

*** ^^ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว