ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ความสุข

คำค้น : ทวงรักร้ายนายมาเฟีย

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 25.3k

ความคิดเห็น : 44

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ก.ค. 2564 23:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ความสุข
แบบอักษร

ตอนที่39 

 

 

"ชื่อมาราลิน ไมล์ชอบไหม?" 

 

 

"ชอบค่ะเพราะดี ดูสิหลับเก่งมากเลย" 

 

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก 

 

 

"เป็นยังไงบ้างลูก เจ้าตัวเล็กของยายอยู่ไหน?" พิญาและเคลิสเดินเข้ามาพร้อมถามถึงหลานเล็กด้วยสีหน้าระรื่น 

 

 

"อยู่นี่ครับกำลังหลับอยู่เลย" มาคัสอุ้มลูกขึ้นจากรถเข็นก่อนจะส่งให้พิญา 

 

 

"หลานยายหน้าตาน่ารักโตขึ้นมาต้องสวยเหมือนแม่แน่ๆเลย" พิญาอุ้มหลานสาวตัวเล็กด้วยความรักและเอ็นดู "ดูสิคะคุณน่ารักน่าชังเชียว" 

 

 

"นั่นน่ะสิแล้วนี่ตั้งชื่อว่าอะไร?" เคลิสเอ่ยถาม 

 

 

"มาราลินครับ" 

 

 

"แล้วไมล์เป็นยังไงบ้างลูก?" พิญาหันไปถามลูกสาวที่นั่งอยู่บนเตียงก่อนจะส่งลูกสาวตัวเล็กให้ 

 

 

"ดีขึ้นแล้วค่ะ" ไมล์ร่าบอกก่อนจะรับมาราลินมาอยู่ในอ้อมแขน 

 

 

"แม่เตรียมของมารับขวัญหลานด้วยนะ" พิญาหยิบซองสีขาวขึ้นมาก่อนจะยื่นให้ไมล์ร่า 

 

 

"อะไรคะแม่" ไมล์ร่าขมวดคิ้วอย่างสงสัย 

 

 

"ของขวัญรับขวัญหลานของพ่อกับแม่" เคลิสบอกก่อนจะเอื้อมมือลูบผมไมล์ร่าเบาๆ ก่อนที่ไมล์ร่าจะแกะซองออกมาพบว่าเป็นเช็คเงินสดจำนวนหนึ่ง 

 

 

"ร้อยล้านเลยเหรอคะ?" ไมล์ร่าถามอย่างตกใจเมื่อเห็นจำนวนเงิน 

 

 

"น้อยไปด้วยซ้ำนะแม่ว่า" 

 

 

"แค่นี้ก็พอแล้วค่ะ ลำพังเงินพี่มาคัสไมล์ก็ใช้ไม่หมดแล้ว ฮ่าๆ" 

 

 

"ไงเลี้ยงไหวใช่ไหมมาคัส" พิญาถามเชิงหยอก 

 

 

"สบายครับ" 

 

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก 

 

 

เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้งทำให้ทุกคนหันไปมองตามเสียงเป็นสายตาเดียวกันพบไมเคิล ดารินที่อุ้มไคเลอร์และคลินต์เดินเข้ามา 

 

 

"เป็นไงบ้างวันนี้พาไคเลอร์มาเยี่ยมน้องสาว" ดารินเอ่ยทักทายพร้อมกับเดินตรงเข้ามามาราลินที่อยู่ในอ้อมแขนไมล์ร่า "หู้ยยยน่ารักมากๆเลย น้องน่ารักไหมครับไคเลอร์" 

 

 

"น่ายัก" ไคเลอร์วัยเกือบสองขวบตอบพร้อมกับเอื้อมมือมาจับที่แขนของมาราลิน 

 

 

"ดีใจด้วยนะน้องสาวของเฮียสวยเหมือนแม่เลย ว่าแต่ชื่ออะไรวะไอ้มาคัส" ไมเคิลถาม 

 

 

"มาราลิน" 

 

 

"ชื่อเพราะดีนะอย่างนี้มึงก็ต้องเตรียมไว้นวดแล้วละมั้ง" ไมเคิลเอ่ยแซวเพื่อนรัก 

 

 

"หึหึ" มาคัสหัวเราะในลำคอกับการหยอกล้อของเพื่อน 

 

 

"เฮียคลินต์มาดูหลานใกล้ๆสิ" ไมล์ร่าเอ่ยบอกผู้เป็นพี่ก่อนที่คลินต์จะเดินเข้ามาใกล้ขึ้นและจ้องมองหลานสาว 

 

 

"ตัวเล็กดี ผิวดูเหี่ยวๆ" คลินต์ตอบสั้น 

 

 

"เฮียนี่มันเด็กแรกเกิดนะ อยากลองอุ้มดูไหม" 

 

 

"ไม่ละ อุ้มไม่เป็น" พูดจบคลินต์ก็เดินไปนั่งที่โซฟาปล่อยให้ทุกคนคุยกันต่อไป 

 

 

"มึงดูเปลี่ยนไปนะไอ้มาคัส" ไมเคิลแซวเพื่อนรักหลังจากที่อุ้มมาราลินไว้ในอ้อมแขน ภาพมาคัสอุ้มเด็กเป็นภาพที่หลายๆคนจินตนาการไม่ถึงจนกระทั่งได้เห็นกับตาวันนี้ 

 

 

"ตอนมึงมีก็ไม่ต่างกัน" มาคัสตอกกลับ 

 

 

"ฮ่าๆ ผู้ชายที่มีลูกแล้วก็น่ารักหมดนั่นแหละค่ะ" เปลี่ยนจากคนป่าเถื่อนให้เป็นคนที่อบอุ่นได้ ดารินบอก 

 

 

"เห็นด้วยค่ะ" ไมล์ร่าเสริม 

 

 

"ฮ่าๆ"/"ฮ่าๆ" เสียงหัวเราะของทุกคนต่างดังขึ้นรอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าอย่างมีความสุขเมื่อได้มีสมาชิกตัวเล็กเพิ่มเข้ามาในครอบครัว ไมล์ร่าได้แต่นั่งมองทุกคนที่ยิ้มแย้มหัวเราะอย่างมีความสุข 

 

 

สองอาทิตย์ต่อมา 

 

 

02.25 น. 

 

 

"แอ้ๆๆ..." 

 

 

"โอ๋ๆ..." ไมล์ร่าที่ได้ยินเสียงมาราลินร้องก็รีบลุกขึ้นมาอุ้มก่อนจะป้อนนม 

 

 

"ให้พี่ช่วยอะไรไหม?" มาคัสที่ตื่นเพราะเสียงร้องของลูกเดินเข้ามาถามในสภาพที่งัวเงียผมฟูหน้าตาอ่อนเพลียเหมือนคนที่นอนไม่พอมานาน 

 

 

"ไม่เป็นไรค่ะ ไมล์จัดการได้พี่นอนเถอะพรุ่งนี้ประชุมเช้า" ไมล์ร่าที่มองใบหน้าสามีหัวเองแล้วอดสงสารไม่ได้เพราะตั้งแต่กลับมาอยู่บ้านมาราลินก็ร้องกลางดึกบ่อยๆทำให้มาคัสก็ต้องตื่นมาด้วย 

 

 

"พี่อยากช่วยพี่รู้ว่าไมล์เหนื่อยที่ต้องตื่นทุกชั่วโมงแบบนี้" มาคัสเดินเข้าไปสวมกอดไมล์ร่าจากทางด้านหลัง เขารู้ดีว่าเธอเหนื่อยแค่ไหนที่ต้องคอยตื่นตลอดเวลาเขาจึงไม่อยากให้เธอเหนื่อยคนเดียว 

 

 

"ไมล์โอเคค่ะ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของไมล์พี่ไปนอนเถอะ" ไมล์ร่าหันกลับก่อนจะเขย่งปลายเท้าประทับริมฝีปากกับปากหนาหนักๆหนึ่งครั้งเป็นการปลอบใจ “ฝันดีนะคะ” 

 

 

"เห้อออ...กินนมคราวนี้ก็หลับไปยาวๆเลยนะรู้ไหมตัวแสบให้แม่ได้พักผ่อนบ้าง" มาคัสก้มลงพูดกับลูกสาวก่อนจะหอมแก้มหนักๆหนึ่งครั้งและเดินกลับไปที่เตียง 

 

 

07.30 น. 

 

 

"พี่ไปทำงานก่อนนะสายแล้วเดี๋ยวพี่กินกาแฟที่บริษัท" มาคัสบอกไมล์ร่าในขณที่เดินออกมาจากห้องแต่งตัว 

 

 

"เดี๋ยวไมล์ลงไปส่งนะคะ" ไมล์ร่าเดินลงมาส่งมาคัสที่หน้าบ้านโดยไม่ลืมอุ้มมาราลินมาด้วยโดยมีรถจอดรอและบอดี้การ์ดยืนรออยู่แล้ว 

 

 

"พี่ไปก่อนนะ มะ! ขอปะป๊าหอมแก้มที" มาคัสก้มลงจุ๊บไปที่แก้มเด็กหนึ่งครั้งก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาจูบริมฝีปากบางหนึ่งครั้ง 

 

 

"ตอนเย็นก็รีบๆกลับบ้านนะคะปะป๊ามาราลินคิดถึง" ไมล์ร่าเอ่ย 

 

 

"แล้วไมล์ละไม่คิดถึงพี่เหรอ" 

 

 

จุ๊บ 

 

 

"รีบๆกลับบ้านนะคะเราสองคนรออยู่" ไมล์ร่าก้าวเข้าไปประชิดตัวก่อนจะเขย่งปลายเท้าและประทับริมฝีปากที่ปากหนาหนึ่งครั้ง 

 

 

"พี่ไปก่อนนะ" พูดจบมาคัสก็ขึ้นรถโดยมีการ์ดเปิดประตูให้ก่อนที่รถจะถูกขับออกไป เมื่อเห็นว่ารถออกไปนอกประตูรั้วบ้านแล้วไมล์ร่าจึงอุ้มมาราลินกลับเข้าบ้านไป 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว