email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 88

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 97

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ม.ค. 2564 11:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 88
แบบอักษร

เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้นแล้ว ฌอนก็ได้เรียกให้ทั้งสามคนเข้ามาภายในร้านได้ ก่อนจะแนะนำตัวกันเล็กน้อย เจ้าเมืองเมืองเอลาเน่แห่งนี้มีนามว่า ‘อเล็ก’ และหัวหน้าสาขาสมาคมการค้าประจำเมืองแห่งนี้มีนามว่า ‘โนทัส’ ก่อนที่ฌอนจะแนะนำมีเวีย และลิเวียธานให้กับทั้งคู่ในฐานะผู้ดูแล และกล่าวเตือนทั้งสองคนไปเล็กน้อยว่าทั้งเจ้าเมือง และหัวหน้าสาขานั้นเป็นลูกค้าระดับวีไอพี ให้ดูแลพวกเขาเป็นอย่างดี 

 

ก่อนที่ฌอนจะเอ่ยแนะนำสินค้าของทางร้านให้กับทั้งสองได้ฟัง แน่นอนว่ามันเป็นที่ถูกใจของทั้งสองเป็นอย่างมาก สำหรับโนทัสแล้วมันเป็นสินค้าที่จะทำให้สาขาของเขามีรายได้ที่สูงเป็นอย่างมาก เนื่องจากประชากรที่เป็นหญิงนั้นจะเยอะมากกว่าชาย และสิ่งเดียวที่เหล่าสตรีจะเป็นห่วงนั้นก็คือความงาม หากเรื่องสินค้าตัวนี้หลุดไปถึงสตรีหลายคนแล้ว เขาเชื่อว่าสินค้านี้จะขายได้ดีจนลูกค้าเต็มร้านอย่างแน่นอน

 

แต่สำหรับอเล็กในตอนแรกก็ไม่ค่อยพอใจมากเท่าไหร่ แต่ฌอนก็ยังใช้กลวิธีในการนำเสนอ อย่างเช่นเครื่องสำอางพวกนี้ สามารถทำให้สายสืบหรือสายลับเปลี่ยนไปเป็นคนละคนได้เลยในทันที จากเพียงแค่แต่งหน้าแต่งตาเพียงเท่านั้น นอกจากนี้ยังเป็นเครื่องบรรณาการชั้นยอดให้กับบรรดาหญิงสูงศักดิ์ได้อีกด้วย 

 

เมื่อคิดตามหลักเหตุผลแล้ว มันก็เป็นเรื่องจริงจากคำวลีของฌอนที่เอ่ยขึ้นมาว่า ‘นักรับผู้ไร้พ่าย ยังพ่ายแพ้ให้กับความรัก’ หรืออีกนัยหนึ่งก็หมายความว่า บุรุษยอมแพ้ให้กับสตรีที่เลอค่า หากเขาใช้เครื่องสำอางเหล่านี้เป็นเครื่องบรรณาการให้แก่เหล่าขุนนางชั้นสูงกว่าตัวเอง และขุนนางเหล่านั้นก็ส่งต่อให้กับภรรยาผู้มีอธิพลต่อพวกเขา.. เขาน่าจะได้รับอะไรตอบแทนที่มากกว่าคำว่าขอบคุณเป็นแน่แท้ 

“ข้าจะให้ชุดทดสอบให้กับท่านทั้งสองเอาไว้เอาใจภรรยาของพวกท่าน และแน่นอนว่าพวกท่านจะได้เห็นตัวตนที่งามเลิศของภรรยาอย่างแท้จริง.. มีเวีย ลิเวียธาน พวกเจ้าจะต้องไปทดสอบให้กับท่านทั้งสองนี้ได้เห็นคุณภาพของสินค้าด้วย”

ฌอนกล่าวออกมาอย่างนั้น เพราะตั้งใจจะให้โนทัส และอเล็กได้ประทับใจ และอีกอย่างหนึ่งเขาทราบดีอยู่แล้วว่าทั้งมีเวีย และลิเวียธานนั้นมีทักษะการแต่งหน้าระดับสูงอยู่ จึงมั่นใจได้พอประมาณเลยว่าผลงานนั้นจะออกมาอย่างดี

“ไว้ใจมีเวียได้เลยเจ้าค่ะท่านฌอน... แต่ต้องหลังจากไปเดินเที่ยวที่ตลาดนะเจ้าคะ” มีเวียกล่าวออกมาอย่างนั้น มันทำให้ฌอนได้แต่ตอบตกลงไปอย่างช่วยไม่ได้ ส่วนลิเวียธานได้แต่ยิ้มรับคำสั่งเพียงเท่านั้น แต่ก็ยังมีอีกสองคนที่ไม่ได้ยินดีกับในส่วนนี้เลย เหงื่อของพวกเขาเริ่มแตกออกมาด้วยความร้อนรน

“เออ.. ข้าว่า พวกข้าพาภรรยาของข้ามาที่ร้านของท่านจะดีกว่าขอรับ” โนทัสกล่าวออกมา และมันตรงใจของอเล็กที่เป็นเจ้าเมืองอย่างจัง

“ใช่ขอรับท่านฌอน.. เผื่อพวกนางจะมีสินค้าที่อยากจะได้เพิ่มเติมอีกหน่อย ก็จะสามารถซื้อได้เลยขอรับ.. อีกอย่างลูกสาวของข้าน่าจะชอบสินค้าอีกหลายตัวด้วยขอรับ” ฌอนที่ได้ยินอย่างนั้นก็คิดว่ามันสมเหตุสมผลแล้ว จึงตอบตกลงไป และนัดเวลาพวกเขาอีก 1 ชั่วโมงนับจากนี้ เพราะว่าเขาจะต้องพามีเวียไปเดินตลาดเสียก่อน ซึ่งทั้งสองก็ตอบตกลงด้วยเช่นกันก่อนจะขอตัวเพื่อไปเตรียมตัวในทันที

 

‘ใครจะยอมให้ตัวอันตรายอย่างนั้นเข้าบ้านของข้ากัน’ นั่นคือความคิดของทั้งเจ้าเมือง และหัวหน้าสาขาสมาคมการค้าที่คิดเหมือนกัน หลังจากที่ได้เห็นความสามารถของผู้ดูแลร้านคนนั้น

 

ในเวลานี้เป็นเวลาที่ฌอน และเหล่าข้ารับใช้เดินซื้อของท่ามกลางตลาดเมืองเหนือ วัฒนธรรม อาหารการกินเองก็แปลกตาฌอนไปไม่น้อย การแต่งกายที่พึ่งจะสังเกตว่ามันต่างออกไป พวกเขาใช้เวลาเดินเที่ยวอยู่ไม่นานก็ได้ของมามากมาย และดูเหมือนมันใกล้จะถึงเวลานัดแล้ว ฌอนจึงพาทุกคนกลับไปที่ร้านค้า

“มีเวีย.. เราต้องกลับไปทำงานแล้ว.. ถ้ามีเวียทำผลงานได้ดี.. แล้วมีเงินทองเยอะๆ เจ้าก็จะสามารถมาเที่ยวซื้อของอย่างนี้ได้อีก.. ถ้ามีเวียทำงานไม่ดี ของกินแสนอร่อยที่มีเวียถือ ก็จะไม่มีเหรียญทองพอจะซื้อมันได้ มีเวียเข้าใจใช่ไหม” ฌอนกล่าวออกมากับมีเวียที่กำลังทำหน้ามุ่ยอยู่ แต่เมื่อเธอได้ฟังเหตุผลก็พยักหน้าในทันที ก่อนจะตอบกลับมาว่า

“ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะท่านฌอน หากข้าทำงานได้ดี ข้าจะสามารถกินเจ้าใยขาวๆนี่ได้ตามที่ต้องการ” เธอพยักหน้า ‘หงึกๆ’ ตามที่คำพูดของฌอนก่อนที่จะเดินไปยังร้านของตัวเอง ฌอนที่เห็นอย่างนั้นก็ส่ายหน้าเล็กน้อยพร้อมกับถอนหายใจออกมา เขาไม่คิดเลยว่าจะต้องมาเป็นพี่เลี้ยงเด็กอย่างนี้ 

 

อีกด้านหนึ่ง ณ ราชอาณาจักรฟานส์ซิส ทางตอนใต้ของอาณาจักรดีไวท์ 

“ข้าจะเข้าร่วมการโจมตี และเป็นพันธมิตรกับพวกแบล็กบาร์บิลอน ครั้งก่อนเองสมาคมนักฆ่าของอาณาจักรดีไวท์ก็เล่นเราซะ... กองเรือที่ข้าอุตส่าห์เลี้ยงดูปูเสื่อให้พวกมัน แผนที่ข้าได้เตรียมการเอาไว้เละไม่เป็นท่า... ข้าจะต้องใช้เวลาอีกนานเท่าใดกว่ากองเรือของข้าจะกลับมายิ่งใหญ่เหมือนเดิม เห้อออ” พระราชาอาณาจักรฟานส์ซิส ‘มิคารอส ดิ ฟานส์ซิส’ กษัตรองค์ที่ 34 ของราชอาณาจักรเอ่ยออกมาอย่างหัวเสีย ท่ามกลางบรรยากาศภายในห้องโถงราชการ 

“จากการคาดการณ์ของข้าน้อยแล้ว... พระองค์ควรจะรออีกสักหน่อย ข้าน้อยคิดว่าหากพวกเขาสองอาณาจักรนั้นทำสงครามกันในรูปแบบเต็มตัว และมันก็น่าจะเป็นอย่างนั้น ข้าเชื่อว่าหลังจากสงครามสิ้นสุดแล้ว อาณาจักรทั้งสองน่าจะไม่มีกำลังพอที่จะต่อต้านพวกเราขอรับ” เสนาบดีที่อยู่ในชุดสีแดง มันบ่งบอกถึงตำแหน่งที่มีแค่ผู้เป็นราชการภายในราชสำนักเท่านั้นเอ่ยออกมา

“ข้าน้อยก็เห็นควรเช่นนั้นขอรับ.. กองกำลังของเราไม่ได้สูญเสียอะไรมากนัก.. ที่เราสูญเสียไปมันก็แค่กองเรือที่เป็นโจรทั้งหมด ถึงพวกมันจะตาย แต่อย่างน้อยพวกมันก็ทำตามวัตถุประสงค์ที่แท้จริงของเราได้อยู่ พวกมันตัดกำลังพล และเสบียงของอาณาจักรดีไวท์ได้เยอะพอสมควรแล้วขอรับ.. แต่เราก็ยังมีทหารกองเรือที่แข็งแกร่ง และยังไม่สูญเสียกำลังพลไปเลยแม้แต่คนเดียว”

เสนาบดีขวาที่ควบคุมกองกำลังทหารทั้งหมดในชุดสีน้ำเงินเข้มได้เอ่ยขึ้นมา และมันก็ทำให้พระราชามิคารอสได้คิดเล็กน้อย และเหมือนว่ามันก็เป็นเรื่องจริง แต่เขาก็ยังเศร้า และแค้นใจไม่น้อยเลยทีเดียวกับการจากไปของกองโจรพวกนั้น มันน่าจะทำประโยชน์ได้มากกว่านี้

“แต่ข้าก็ยังรู้สึกเสียดายพวกมันไม่น้อย ไหนจะทรัพย์สินที่พวกปล้นสะดมมาได้นั้นอีก.. แต่ก็ช่างมันเถอะ การเติบโตของพวกมันก็อันตรายพอๆกัน แล้วเงินทองส่วนใหญ่ก็ไม่ได้ตกเป็นของอาณาจักรดีไวท์โดยตรง แต่มันก็ยังเป็นของพวกสมาคมนักฆ่าพวกนั้น... เห้อออ”

 

พระราชาถอนหายใจออกมาทันควัน ภายในท้องพระโรงเองก็เงียบสนิทไม่มีใครกล่าวออกมา เหมือนว่าทุกๆคนในที่แห่งนี้กำลังใช้ความคิดอะไรสักอย่าง ก่อนที่พระราชาจะเอ่ยออกมาว่า

“เอาตามที่พวกเจ้าว่ามาก็แล้วกัน .. ทำสัญญาเข้าร่วมสงครามกับพวกดีไวท์สนับสนุนพวกแบล็กบาร์บิลอน แล้วค่อยตลบหลังของพวกมันอีกทีหนึ่ง.. เราเองก็เริ่มเตรียมตัวเข้าสู่สงครามได้แล้ว” แน่นอนว่าสมาชิกภายในห้องโถงก็ตอบรับออกมาเสียงดัง จากนั้นพระราชาก็ได้เดินจากไปตามด้วยขุนนางที่เหลือ แต่ก็ยังมีขุนนางที่อยู่ในชุดสีแดงท่านหนึ่งเดินออกมาจากจุดที่ข้าราชการรวมตัวกันอยู่

ก่อนที่เขาจะหยิบเครื่องหน้าตาแปลกประหลาดออกมา และกดมันอยู่หลายสิบครั้ง เพียงไม่นานนัก เขาก็กระทำการแล้วเสร็จ แน่นอนว่าพวกเขาคือหนึ่งในสมาชิกตระกูลที่ยอมให้กับสมาคมนักฆ่าของอาณาจักรดีไวท์ หรืออีกนัยหนึ่งก็คือตระกูลลูกน้องของฌอนนั้นเอง

‘อาณาจักรฟานส์ซิสเริ่มเคลื่อนไหว เข้าสู่สงคราม ทั้งดีไวท์ และแบล็กบาร์บิลอนเป็นเป้าหมาย’ และมันเป็นข้อความที่ถูกส่งมาให้กับฌอนในเวลาต่อมา เขายิ้มออกมาเล็กน้อยหลังจากที่ได้ข้อความนี้ จนมีเวียเห็นเข้า

“มีเวีย แต่งหน้าให้ลูกค้า สวยใช่ไหมเจ้าคะ... มีเวียเป็นผู้ใหญ่ที่ดี.. มีเวียต้องได้ขนมใยๆเยอะๆ”

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว