ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เกียร์ห่มกาวน์ : ขออนุญาต

ชื่อตอน : เกียร์ห่มกาวน์ : ขออนุญาต

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.2k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ม.ค. 2564 14:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เกียร์ห่มกาวน์ : ขออนุญาต
แบบอักษร

ตึก ตึก ตึก 

“ขออนุญาตเสิร์ฟค่ะ” ฉันเดินมาถึง ก็เตรียมพร้อมที่จะวางแก้วกาแฟกับขนมเค้กลงบนโต๊ะ 

“โอ๊ะ นึกว่าใคร คนสวยของเฮียนี้เอง” เสียงผู้ชายหนึ่งในสาม ทักฉันขึ้น 

“แล้วจะทำไมว่ะไอ่เฮีย” เฮียหมอณนนท์ หรือที่ฉันเรียกว่าไอ่เฮีย เฮียเป็นลูกของลุงอิน พี่ชายของแม่ฉันเอง 

“ถ้าจะเรียกเฮียแบบนี้ อย่าเรียกเลย” ได้หรอ? 

“โอเคจัดไป ไอ่หมอ” จัดไปสิครับ บอกให้เรียก ผิงผิงเลยจัดให้ 

“เฮ้ยๆ กูเฮียมึงนะไอ่หมวย” ก็เฮียนะสิ ถ้าไม่ใช่เฮียนะ หึๆ 

“เฮียแล้วไง กวนตีนดีนัก กาแฟเนี้ยกินเข้าไป จะได้ไม่ว่าง ปากนะ” นิสัยเฮียมันไม่เหมาะกับหมอเลยยยย โคตรกวนตีน วันๆไม่ทำอะไร หาแต่เรื่องปวดหัวมาให้ฉัน 

“โห้ จะฟ้องอาอิง” อีกอย่างหนึ่งนะ ถ้าเฮียมันทำอะไรฉันไม่ได้ มันชอบไปฟ้องม๊า แล้วม๊าก็ฟังมัน ส่วนฉันก็โดนบ่นไปตามระเบียบ ฉันเป็นลูกแท้ๆนะเนี้ย เห้อ 

“เรื่องของเฮีย แล้วมาทำไม ว่าง?” คนอย่างไอ่เฮีย ไม่มีทางมานั่งจิบกาแฟเฉยๆแน่ 

“มาธุระแถวนี้ แล้วมาหารักแรกด้วย” อ่อ ลืมบอก รักแรกเป็นลูกพี่ลูกน้องของฉันและเฮียหมอ เพราะรักแรกเป็นลูกของป้าอิวพี่สาวแม่ฉันกับน้องสาวลุงอิน ฉันห่างกับรักแรกสามปี ส่วนเฮียหมอกับฉันห่างกันหกปี แต่พวกเราอยู่กันแบบเพื่อน มีอะไรก็ปรึกษากัน ไม่แปลกที่จะเล่นหัวกันแบบนี้  

“ธุระ? หึ” ธุระของเฮียมันน่าสนใจนะฉันว่า  

“หัวเราะอะไร ไปๆ ไปช่วยรักแรกไป” ถึงขั้นไล่ ไม่ธรรมดานะเนี้ย ฉันเลิกสนใจเฮียหมอ แล้วเดินออกมา 

 

 ตึก ตึก ตึก  

เห้อ~ หยุดเต้นสักที่หัวใจ จะเต้นแรงอะไรขนาดนั้น ฉันน่ะ เก่งมาก ต่อให้ฉันตื่นเต้น หรือประหม่าขนาดไหน แต่สิ่งที่แสดงออกไปคือความนิ่ง และความเฉยชา  

“เป็นไรหมวย ทำไมทำหน้าแบบนั้น” เจ้รักแรกถามขึ้น หลังจากที่ฉันเดินมาที่เคาน์เตอร์ 

“ป่าวเจ้ เจ้มีอะไรจะใช้หมวยอีกมั้ยอ่ะ” อยู่ต่อคงไม่ดี หาทางกลับดีกว่า 

“จะกลับแล้วหรอ พึ่งมาเองนะ” ก็อยากอยู่ต่อนะเจ้ แต่ตอนนี้ไม่น่าอยู่แล้วอ่ะ  

“ง่วงๆนะ ว่าจะกลับไปนอน” ข้ออ้างชั้นดี ในสถานการณ์แบบนี้ 

“หรอ ? แปลกๆนะว่ามั้ย” รอยยิ้มแบบนี้น่ากลัวนะเจ้ เจ้ยิ้มแบบนี้ทีไร เสียวสันหลังเลยจร้าแม่ 

“คนง่วงแปลกตรงไหนเจ้ เจ้ขี้แกล้งว่ะ” ฉันตอบเจ้กลับแบบคนหงุดหงิดนิดหน่อย ถ้าไม่ทำแบบนี้มีหวังหลุดแน่ๆ 

“จร้า ขับรถดีๆ” ฉันยิ้มให้เจ้เล็กน้อย และหันหลังเดินออกมาทันที  

ผ่านมาก็หลายปีแล้ว ผ่านมาก็เนิ่นนาน แต่ความรู้สึกที่มีต่อเขานั้น กลับไม่เคยจางหาย หรือลืมเลือนได้เลย เขาคนนั้น ผู้ชายที่นั่งตรงหน้าฉัน “แผ่นดิน 

คอนโด P 

17.00 น. 

“ผิงเอ่ยผิง เผลอหลับไปตอนไหนเนี้ย” พอมาถึงห้อง ก็ตรงมาหาสามีเลยค่ะ นอนดูไปดูมา ปล่อยสามีให้ดูเรานอนสะงั้น อายนะเนี้ย แต่ถ้าสามีมานอนด้วยก็จะดี ฮ่าๆๆ ( เบาๆจ่ะคนสวย : ไรท์ ) นิดหน่อยเอง ถ้าได้จะดีมากไรท์ อิอิ (หัวเราะชั่วร้าย ฮ่าๆๆๆ ) (=___= : ไรท์ ) พอๆ พักเรื่องสามี ไปเตรียมตัว ออกไปเที่ยวและหาข้าวกินก่อนไปกินเหล้าดีกว่า 

 

ติ๊ง ตื๊ง  

Nnn. : หมวย ! เฮียลืมของไว้ในห้อง เอามาให้เฮียหน่อย 

อะไรเฮีย รอบนี้เฮียลืมอะไรอีก : Pingx2 

Nnn. : ลืมประวัติคนไข้ว่ะ  

เลิกเป็นหมอมั้ย ถ้าเฮียจะลืมแบบนี้ : Pingx2 

Nnn. : โอ้ไอ่หมวย อย่าบ่นเยอะ เอามาให้ด้วย  

อ่านแล้ว 

เฮียแหม่งตลอด ลืมมันได้ทุกอาทิตย์ ลืมมันทุกอย่าง ดูอย่างวันนี้ลืมประวัติคนไข้ อาทิตย์หน้าไม่ลืมใส่กางเกงในเลยอ่ะ  

เนี๊ย ! แล้วลำบากใคร ลำบากน้องทุกที เห้ออออ คิดผิดคิดถูกว่ะ ที่มาอยู่ข้างห้องเฮียมันเนี้ย ใช้แต่น้องๆ สู้เจ้รักแรกไม่ได้ ห้องเจ้มีแต่ขนม ห้องเฮียมีน้ำเปล่าก็ดีเท่าไหร่แล้วววว ดีนะที่เฮียมันมีฉันกับเจ้อยู่ข้างๆ ไม่งั้นอดตายบอกเลย  

คุณหมอผู้ไม่มีเวลา บอกให้หาเมียๆ ไม่ยอมเชื่อฟังน้อง สมน้ำหน้า สมน้ำหน้าตัวเองเนี้ย ดูแลเฮียมันต่อไป  

 

 โรงพยาบาล G 

“สวัสดีจ่ะน้องผิง” ฉันเดินเข้ามาในโรงพยาบาล ก็เจอกับพี่เจ้า พี่เจ้าเป็นพยาบาลอยู่ที่นี้ เราสองคนเจอกันบ่อยมาก จนสนิทกัน  

“สวัสดีค่ะพี่เจ้า วันนี้เข้าเวรหรอคะ” พี่เจ้าเป็นคนที่สวย เรียบร้อย น่ารัก อ่อนหวาน ผิงผิงถูกใจ :) 

“ใช่จ่ะ แล้วนี้หมอนนท์ลืมอะไรอีกล่ะ” ใช่แล้วค่ะ สาเหตุการที่ฉันกับพี่เจ้าเจอกันบ่อยนั้น ก็มาจากไอ่เฮียเนี้ย เฮียแหม่งลืม ลืมจนพี่เจ้าจำได้อ่ะ  

“ประวัติคนไข้ค่ะพี่เจ้า น้องบอกแล้วว่าให้หาคนดูแลๆ”  

“ฮ่าๆ หมอนนท์นี้ขี้ลืมจริง” งื้อออ น่ารักอ่ะ ยิ้มแล้วน่ารักกกกก  

“ใช่ๆ สนใจรับเฮียของผิงไปดูแลมั้ยคะ”  

“เอ่อ..พี่ไปทำงานก่อนนะจ่ะ” หึๆ 

“โอเคค่ะ” บอกเลยๆ ผิงผิงถูกใจ อยากได้เป็นซ้อคร้า เฮียไม่ต้อง เดี๋ยวผิงจัดให้ อิอิ 

ห้องนายแพทย์ณนนท์ สหคณานนท์ 

ก๊อก ก๊อกๆ 

“เฮียผิ..เอ่อ ขอโทษค่ะ” ความที่มาบ่อย เคาะเสร็จก็เปิดเข้าไปเลย ไม่คิดว่าวันนี้จะมีคนอื่นอยู่ในห้องด้วย 

“มาแล้วหรอ ไหนของเฮียอ่ะ” 

“เห็นหน้าน้องก็ถามหาแต่ของ ควรห่วงน้องก่อนไหมเถอะ” น้องนุ่งไม่มีห่วงอ่ะ  

“อย่าบ่นเยอะ แล้วนี้แต่งตัวจะไปไหนอีก” เฮียมันไล่สายตาตั้งแต่หัวจรดตีนเลยจร้า พ่อคนที่สองเข้าสิงอีกแล้ว  

“ห้ามบ่น เอาของเฮียไปเลย” ฉันรีบยื่นของให้เฮีย ต้องชวนเปลี่ยนเรื่องก่อน ไม่งั้นยาวแน่ๆ 

“จะ ไป ไหน” นั้นไง ทำไมต้องเน้นคำขนาดนั้น แล้วสายตาของอีกคนที่อยู่ในห้องอีก น่ากลัวอ่ะ ขนลุกไปหมดแล้วเนี้ย 

“ก็เห็นอยู่ว่าแต่งตัวแบบนี้ ไปวัดมั้งเฮีย แค่นี้ก็ต้องดุ” ดุตลอด ดุจริงๆ 

“กูพี่มึงนะผิง อย่าแดกเยอะ กลับไม่ได้ ก็โทรมา อย่าให้เห็นว่าใครมาส่งอีกนะ” ผิดไปแล้วจร้า 

“โห้~ อย่าดุน้องงง โอเคครับ วันนี้จะเบาๆ” หยุดจ้องได้แล้ว หยุดจ้องสักที แค่เฮียคนเดียวก็เสียวสันหลังพอแล้ว ไม่ต้องมากดดันกันแบบนี้  

“ให้มันเบาตามที่พูดบ้าง กลับมาแต่ละที นึกว่าหมา” ฮ่าๆ เบาๆก็ไม่ใช่ผิงผิงสิจ่ะ 

“นี่น้อง นี้น้องเองงงง” ไม่ใช่หมา แค่ไม่เหมือนเดิมเอ๊ง 

“เหอะ” อยู่ไม่ได้ล่ะ เดี๋ยวโดนฆ่า 

“น้องไปล่ะ” ฉันพูดเสร็จก็รีบเดินออกมาจากห้องทันที ไม่ไหวๆ แค่สายตาเฮียคนเดียวก็น่ากลัวแล้ว ยิ่งมีอีกสายตา ผิงผิงๆสู้ไม่ไหว ทำไม ? ทำไมถึงมองแบบนี้ ก็ไม่ได้ทำอะไรผิดนี้ แล้วทำไมต้องมองกันแบบนี้ล่ะ  

--------------------- 

เจอกันตอนต่อไปนะคะ :) 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว