facebook-icon

ขอบคุณสำหรับการสนับสนุน กดติดตามไว้นะคะ ไรท์ฟรีให้ทุกตอน3ชั่วโมงค่ะ

THE DARK..(26) ดอกหญ้า

ชื่อตอน : THE DARK..(26) ดอกหญ้า

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ก.พ. 2564 14:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
THE DARK..(26) ดอกหญ้า
แบบอักษร

THE DARK 26 

..สองวันต่อมา.. 

ในระหว่างที่พลอยฟ้ากำลังจะออกจากบริษัทแสงตะวันหลังจากที่เข้ามาตรวจเช็คเอกสารบางอย่าง ก็ได้พบกับโมเอลที่ชั้นล่างพอดิบพอดี.. 

"อ้าว..โมเอลไม่เจอกันนานเลยนะ" พลอยฟ้าเอ่ยทักทายทันที เธอรู้จักกับโมเอลมาตั้งแต่เล็กๆเพราะเขาคือเพื่อนสนิทของโอดินและออสติน.. 

"เธอสบายดีนะ" 

"ฉันสบายดี..มาหาโอดินหรือออสตินล่ะ? พลอยฟ้าเอ่ยถามอย่างรู้ทัน 

"มาหาไอ้ตินมันน่ะ" 

"ออสตินไม่อยู่หนิ" 

"ออสตินให้ฉันมารอที่นี่สักพักเขากำลังเดินทางมา" 

"นายจะขึ้นไปรอบนห้องทำงานของเขาเลยไหม? 

"ไม่หรอกฉันว่าจะรอที่ร้านอาหารชั้นล่างนี่แหล่ะ เธอจะไปไหนต่อหรือเปล่าถ้าไม่มีธุระมาทานอาหารด้วยกันไหม? 

"ก็ได้..ฉันหิวอยู่พอดี" พลอยฟ้าเปรียบเสมือนเพื่อนคนหนึ่งของโมเอลเช่นกัน การชวนกันทานอาหารจึงเป็นเรื่องที่ปกติสำหรับพวกเขา.. 

. 

. 

ในระหว่างที่ทั้งสองกำลังทานอาหารร่วมกันก็ได้พูดคุยถามสารทุกข์สุกดิบกันตามปกติ ก่อนที่โมเอลจะเริ่มถามคำถามที่ค่อนข้างจริงจังขึ้นมา.. 

"ช่วงนี้ออสตินเป็นยังไงบ้าง? 

"อย่าไปถือสามันเลยนะ" 

"ออสตินมันอารมณ์ร้อนบ่อยๆ" 

"คนที่ไม่เปิดใจให้ใคร ถ้าชอบใครสักคนก็จะคลั่งเอามากๆ" โมเอลพยายามช่วยพูดให้กับเพื่อนสนิทของตนเอง เขากลัวว่าพลอยฟ้าจะรำคาญและเบื่อหน่ายกับนิสัยเจ้าอารมณ์ของออสติน.. 

"เขาก็เป็นแบบนี้มาตั้งนานแล้วแหล่ะ" 

"ออสตินถึงปากจะเสียเอามากๆแต่ก็จริงใจมากเหมือนกัน" 

"เขาไม่เปิดใจให้ใครเลยหรอ? 

"เธอหมายถึงเมื่อก่อนหรือสองปีหลังที่เธอไม่อยู่? 

"ช่วงที่ฉันไม่อยู่" 

"คนอย่างออสตินไม่ได้ชอบใครง่ายๆแถมยังไม่เคยเปิดรับใครเข้ามาสักคน..เธอน่าจะรู้ดีหนิแค่เขาเห็นผู้หญิงส่งสายตาหวานเยิ้มให้ก็ตะโกนด่าแล้ว ผู้ชายห้วนๆแบบนั้นจากที่ผู้หญิงชอบในตอนแรกคงเปลี่ยนเป็นกลัวกันหมด" โมเอลพูดถึงเพื่อนสนิทท่าทางขำๆเพราะออสตินเป็นผู้ชายแบบนั้นจริงๆ.. 

"แล้วนายคิดว่าออสตินเป็นยังไง? พลอยฟ้าเอ่ยถามด้วยความอยากรู้ เพราะคนที่ออสตินมักเปิดใจด้วยทุกเรื่องก็คือโมเอลไม่ว่าจะเป็นเรื่องไร้สาระหรือไม่ก็ตาม แต่สำหรับโอดินเขาจะเปิดใจแค่เรื่องจำเป็นเท่านั้น.. 

"ถ้าไม่ติดที่มันปากเสีย" 

"พูดไม่คิด" 

"เจ้าอารมณ์" 

"ขี้หงุดหงิด" 

"เอาแต่ใจ" 

"อารมณ์ร้อน" 

"ชอบเถียง" 

"ไม่ค่อยมีเหตุผล" 

"หัวรุนแรง" 

"อย่างอื่นมันก็ดีนะ..Ha Ha Ha" โมเอลตอบกลับตามตรง 

"ระ เรื่องนั้นฉันรู้แต่ที่ฉันหมายถึงคือเขาเหมาะกับการมีแฟนหรือเปล่า? 

"ผู้ชายที่รักเดียวใจเดียวก็สมควรได้รับความรักไม่ใช่หรอ? โมเอลถามกลับอย่างรู้ทันว่าสิ่งที่พลอยฟ้าต้องการถามคืออะไร 

"แต่.." 

"ถ้าเธอยังไม่มั่นใจความรู้สึกตัวเองลองพิสูจน์ดูก็คงไม่เสียหาย" 

"ฉันรู้สึกดีกับออสติน..แต่ยังไม่รู้ว่าชอบเขาถึงขั้นไหนแล้ว ในบางครั้งออสตินก็เป็นผู้ชายที่แสนดีแต่เขาก็เป็นผู้ชายที่ร้ายที่สุดเหมือนกัน" 

"คนแบบเธอไม่เคยกลัวอะไรเลยไม่ใช่หรอ ทำไมเรื่องนี้ถึงกลัวนักล่ะ? 

"คนเคยเจ็บมาก่อนก็ต้องกลัวเป็นธรรมดา" 

"ออสตินไม่หักหลังเธอหรอก..ถ้ากลัวว่าเขาจะไปชอบคนอื่นตัดทิ้งได้เลย"  

"ขอบใจนะโมเอล..แต่ช่วยเก็บเรื่องนี้เป็นความลับได้ไหม? 

"เธอก็รู้ว่าฉันคุยกับออสตินทุกเรื่อง" 

"ถือว่าฉันขอร้อง..ถ้าฉันมั่นใจแล้วจะเป็นคนที่บอกออสตินเอง" 

"ถ้างั้นก็ได้" 

. 

. 

@คฤหาสน์ตระกูล Dark 

"จะไปไหนอีกวะ? 

"อยู่ติดบ้านสักวันไม่ได้หรือไง? ออสตินมองค้อนพี่ชายตนเองเพราะโอดินแทบจะไม่อยู่ติดบ้านเลย ไม่เหมือนเมื่อก่อนที่เอาแต่อยู่บ้านตลอดเวลา.. 

"ฉันจะไปหาแฟนนายมีปัญหาอะไร" 

"มีแฟนเด็กต้องคอยตามเช็คอยู่ตลอดสินะ" 

"อย่างน้อยฉันก็ไม่แอบตามใครทั้งวันเหมือนนายหรอก" 

"ไม่ได้อาบตามแค่บังเอิญไปเจอ" 

"หึหึ..จนป่านนี้ก็ยังไม่ยอมรับสินะ" 

"ว่าแต่น้องเกลเป็นยังไงบ้าง เบื่อนายหรือยัง? 

"ไม่ต้องเป็นห่วงมิเกลไม่มีทางเบื่อฉันแน่" 

"คบกับคนแก่น่าเบื่อจะตาย" 

"เอาเรื่องของตัวเองให้รอดเถอะ ไม่ต้องมาห่วงเรื่องของฉันนักหรอก" 

"ฉันห่วงมิเกลไม่ใช่นาย..เพราะสำหรับฉันแล้วมิเกลก็เหมือนลูกเหมือนหลานคนหนึ่ง" ออสตินยังคงไม่หยุดแกล้งพี่ชายตนเอง เขาหลอกด่าโอดินอ้อมๆว่าแก่ในเมื่อโอดินและออสตินเกิดวันเดียวกัน การที่ออสตินเอ็นดูมิเกลเหมือนลูกเหมือนหลานก็ไม่ต่างจากพูดใส่พี่ชายให้เจ็บปวด.. 

"ถึงฉันจะอายุห่างจากมิเกลเจ็ดปี" 

"แต่ฉันก็ไม่โสด..ไม่เหมือนใครบางคน" 

"แก่จนจะตายแล้วแฟนสักคนยังไม่มี" โอดินตอบกลับน้องชายอย่างเจ็บปวดเช่นกัน จากนั้นเขาก็เดินออกมาโดยที่มีเสียงของออสตินตะโกนกลับมาตลอดทาง.. 

"มีแฟนเด็กแล้วทำเป็นเบ่ง" 

"ฉันจะมีแฟนตอนไหนแล้วมันทำไม" 

"สเปคของคนเรามันไม่เหมือนกันโว๊ยยย" 

"อย่าเดินหนีสิ..กลับมาเถียงกันให้รู้เรื่องดิวะ" 

"โอดิน..ไอ้บ้า" 

"นายเกิดก่อนฉันแค่ไม่กี่นาทีอย่าคิดว่าตัวเองเป็นพี่" 

"ฉันอาจจะเป็นพี่ของนายก็ได้" 

"ไม่เคยได้ยินคนโบราณพูดหรือไง" 

"เขาบอกกันว่าแฝดคนพี่จะถีบแฝดคนน้องออกมาก่อน รู้เอาไว้ว่าฉันถีบนายตั้งแต่วันแรกที่เกิดแล้ว" 

"ฉันอาจจะเป็นพี่ชายของนายก็ได้" 

"นายพูดกับพี่ตัวเองแบบนี้หรอ" 

"ไอ้น้องทรยศ" ออสตินในตอนนี้ไม่ต่างจากเด็กคนหนึ่งที่พยายามหาเรื่องมาเถียงให้ตนเองชนะโอดินซึ่งเป็นเรื่องปกติไปแล้วที่พวกเขาสองคนจะแกล้งกันแบบนี้.. 

"อย่าลืมสิว่าพ่อกับแม่ให้ฉันเป็นพี่ พวกท่านไม่ถือตามคนโบราณที่ได้ยินมาหรอก" โอดินตะโกนกลับมาอย่างไม่ยอมง่ายๆเช่นเดียวกัน วันนี้คงไม่มีใครยอมใครเพราะต่างฝ่ายต่างไปแตะปมในใจของอีกคนเข้าอย่างจัง.. 

. 

. 

"เฮียยย.." 

"ช่วงนี้พี่พลอยฟ้าเป็นฝ่ายมาหาเฮียบ่อยๆใช่ไหม? 

"ผมบอกแล้วว่าแผนของผมมันได้ผล" อคินมาเยี่ยมพี่ชายเพื่อสืบดูความคืบหน้า.. 

"มันแน่อยู่แล้วเฮียหล่อขนาดนี้" ออสตินตอบกลับอย่างมั่นอกมั่นใจ ทั้งที่ความเป็นจริงพลอยฟ้าจะมาหาเขาก็แค่เรื่องงานเท่านั้น 

"ทำตามแผนของผมไปเรื่อยๆพี่พลอยฟ้าต้องหันมาสนใจเฮียแน่ๆ" 

"ไม่ต้องห่วง..พลอยฟ้าต้องมาสยบให้เฮียแน่ๆ" 

"เฮียออสตินของผมนี่สุดยอดจริงๆ" อคินดูภูมิใจพี่ชายเป็นอย่างมาก.. 

..สวนกลางบ้าน.. 

"ตกลงชอบหรือไม่ชอบวะ" 

"นี่ฉันคิดอะไรอยู่" 

"เธอจะชอบหรือไม่ชอบแล้วมันจะทำไม" 

"ยังไงฉันก็ชอบเธออยู่ดี" 

"หรือถ้าเธอไม่ได้ชอบ..ฉันก็จะบังคับให้เธอชอบให้ได้" 

"ทำไมดูเป็นเด็กเอาแต่ใจจังเลยวะ" 

"น่าหงุดหงิด" ออสตินยืนกอดอกจ้องมองดอกไม้เพื่อให้รู้สึกสบายใจขึ้นมาบ้าง แต่เขาดันรู้สึกเครียดมากกว่าเดิมเมื่อนึกถึงเรื่องของเธอ.. 

แต่แล้วเสียงของใครบางคนก็ทำให้เขาต้องหันมามอง.. 

"ออสติน..นายเล่นของหรอ?  

"ละ เล่นของอะไร? ออสตินตกใจไม่น้อยเมื่อพลอยฟ้าเอ่ยถามเธอแบบนั้น 

"ก็ฉันเห็นนายพูดอยู่คนเดียวตั้งนาน พูดเบาๆฟังไม่เป็นภาษาอีกต่างหาก" 

"คนหล่อแบบฉันไม่จำเป็นต้องเล่นของหรอก" 

"แล้วทำไมถึงพูดอยู่คนเดียวล่ะ? 

"ไม่มีอะไรหรอก ว่าแต่เธอมาทำอะไรที่นี่? 

"ฉันมาเก็บดอกกุหลาบไปจัดแจกันให้กับคุณแม่" พลอยฟ้ามักมาเก็บดอกกุหลาบให้พินอินอยู่บ่อยๆเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว 

"เธอไม่คิดจะเก็บดอกไม้ให้ตัวเองบ้างหรอ? 

"ฉันไม่มีดอกไม้ที่ชอบเป็นพิเศษเลยคิดว่าไม่จำเป็น" 

"เธอเป็นผู้หญิงแบบไหนกันถึงไม่มีดอกไม้ที่ชอบ" 

"แล้วนายมีดอกไม้ที่ชอบหรือไง? 

"ฉันชอบดอกหญ้า" 

"ทำไมล่ะ ? คนส่วนใหญ่ไม่มีใครชอบดอกหญ้ากันหรอกนะ" 

"เพราะความหมายของมันมั๊ง" 

"ความหมาย ? 

"มันเหมือนกับฉัน..ขอตัวก่อนนะ" ออสตินถอนลมหายใจเล็กน้อยก่อนจะตอบกลับไป เขาเดินจากไปเงียบๆโดยทิ้งความสงสัยเอาไว้ให้กับเธอ.. 

หลังจากที่พลอยฟ้าเก็บดอกไม้ไปจัดแจกันเสร็จแล้ว เธอก็รีบค้นหาความหมายของดอกหญ้าที่ออสตินชอบในทันที.. 

"ดอกหญ้า เป็นดอกไม้แห่งความอิสระดูไร้ราคาแต่ประเมินค่าไม่ได้ มักจะเคยชินกับการไม่มีใครและถูกมองข้ามอยู่เสมอ" 

"หากเทียบกับดอกไม้ชนิดอื่นๆที่มีสีสันสวยงามมีกลิ่นหอมชวนให้หลงใหล ผู้คนก็มักจะมองข้ามดอกหญ้าธรรมดาๆ และเลือกที่จะดอมดมดอกไม้ที่สวยงามก่อนเสมอ" 

เมื่อพลอยฟ้าได้รับรู้ถึงความหมายของดอกไม้ที่ออสตินชอบก็รับรู้ได้ถึงความรู้สึกของชายหนุ่ม.. 

"ที่ผ่านมาออสตินคิดว่าตัวเองคือดอกหญ้ามาโดยตลอดอย่างนั้นหรอ.." 

"เขาเคยชินกับการไม่มีใครและถูกมองข้ามได้ยังไง" 

"เพราะฉันสินะ..ที่ทำให้เขาต้องคิดแบบนั้น" หญิงสาวรู้สึกผิดที่ทำให้ออสตินมีความรู้สึกเช่นนั้น เธอรีบวิ่งกลับมาหาออสตินแต่ก็ไม่พบเขาแล้ว.. 

"ออสตินไปไหน? หญิงสาวเอ่ยถามบอดี้การ์ดแถวนั้นทันที เมื่อไม่เห็นวี่แววของชายหนุ่มภายในคฤหาสน์.. 

"ไม่ทราบครับ"  

พลอยฟ้ารู้สึกไม่สบายใจพยายามติดต่อหาเขาเป็นระยะๆแต่เขาก็ไม่รับแม้แต่สายเดียว เธอนั่งรอออสตินอยู่ที่ห้องรับแขกจนตกเย็น.. 

ออสตินเดินเข้ามาในคฤหาสน์ด้วยความรู้สึกแปลกใจที่เห็นเธอนั่งรอเขาอยู่ โดยที่ข้างกายไม่มีเอกสารใดๆซึ่งไม่เหมือนกับทุกครั้งที่เธอมาหาเขา.. 

"นายไปไหนมา? 

"ฉันไปบ้านโมเอลมาเธอมีอะไรรึเปล่า? 

"ทำไมไม่รับโทรศัพท์? หญิงสาวเอ่ยถามทันที 

"ฉันลืมโทรศัพท์ไว้ที่ห้องทำงานในบริษัท" ออสตินตอบกลับหญิงสาวทุกคำถามแม้ว่าเขาจะรู้สึกงงอยู่เล็กน้อยก็ตาม.. 

พลอยฟ้าไม่รอช้ารีบดึงออสตินเข้ามากอด แขนทั้งสองข้างคล้องคอชายหนุ่มให้โน้มตัวลงมากอดเธอเช่นกัน.. 

ออสตินรู้สึกตกใจกับการกระทำของเธอเป็นอย่างมาก แต่ก็ไม่ปฏิเสธสัมผัสจากหญิงสาวเลยแม้แต่น้อยอ้อมแขนแน่นกอดรัดเอวบางกลับตามอัตโนมัติ.. 

"ออสติน" 

"นายไม่ใช่ดอกหญ้าหรอกนะ" 

"เพราะตอนนี้ไม่มีใครมองข้ามนายอีกแล้ว" 

"นายอย่าเคยชินกับการไม่มีคนสนใจและถูกมองข้ามอีกต่อไปเลยนะ" พลอยฟ้าน้ำตาคลอเบ้าพูดกับชายหนุ่มตามความรู้สึก.. 

"เธอมาที่นี่เพื่อต้องการพูดเรื่องนี้หรอ? ออสตินยิ้มกว้างด้วยความดีใจเมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้นที่ออกมาจากปากของผู้หญิงที่เขารัก.. 

"นายไม่ได้ไร้ค่าแล้วก็มีราคาที่แพงมากๆ" 

"อย่าคิดว่าตัวเองไร้ค่าไร้ราคาแบบนั้นอีก" 

"เข้าใจไหม? พลอยฟ้าเอ่ยถามด้วยน้ำจริงจัง 

"อืม..เข้าใจแล้ว" ส่วนออสตินก็ตอบเธอกลับด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลและอ่อนโยน.. 

"ฉันมาพูดกับนายแค่นี้แหล่ะ" หญิงสาวคลายกอดออกจากชายหนุ่มทำให้เขาต้องคลายกอดออกจากเอวบางของเธอเช่นกัน.. 

ออสตินจ้องมองเธอด้วยรอยยิ้มราวกับตกอยู่ในห้วงแห่งความฝันชั่วขณะ เขารู้สึกตัวอีกทีก็เห็นเธอเดินออกไปไกลพอสมควรแล้ว.. 

"คุณพลอยฟ้ามารอนายตั้งแต่บ่ายจนเย็นเลยนะครับ" บอดี้การ์ดคนหนึ่งรีบรายงานให้เจ้านายทราบทันที เพราะรู้ว่าออสตินจะต้องดีใจมากแน่ๆ.. 

"ตั้งใจมารอเพื่อบอกฉันแค่นี้สินะ" 

"ความหมายของดอกหญ้าคงสำคัญกับเธอมากๆ" 

"ถ้ารู้ว่าใช้วิธีนี้แล้วได้ผล..น่าจะใช้ตั้งนานแล้ว" 

"โชคดีที่อคินแนะนำว่าผู้หญิงทุกคนจะแพ้ทางความหมายของดอกไม้ สงสัยต้องให้รางวัลอคินแล้วแหล่ะ" 

--------------------- 

ออสติน = คนเจ้าเล่ห์ 

(คอมเมนต์เกี่ยวกับนิยายเพื่อเป็นกำลังใจให้หน่อยนะคะ) 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว