facebook-icon

ขอบคุณสำหรับการสนับสนุน กดติดตามไว้นะคะ ไรท์ฟรีให้ทุกตอน3ชั่วโมงค่ะ

THE DARK..(25) ไม่เสียเปล่า

ชื่อตอน : THE DARK..(25) ไม่เสียเปล่า

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 945

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ก.พ. 2564 14:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
THE DARK..(25) ไม่เสียเปล่า
แบบอักษร

THE DARK 25 

..กลางดึกของคืนนั้น.. 

"นอนไม่หลับเลย" 

"ออสตินนอนรึยังนะ" พลอยฟ้าคิดในใจเธอลุกขึ้นมานั่งจ้องมองชายหนุ่มที่หลับสนิทคงจะเหนื่อยและเครียดกับเหตุการณ์ในวันนี้มามาก.. 

หญิงสาวก้าวเท้าลงมาจากเตียงฝีเท้าเล็กๆก้าวเข้ามาหาชายหนุ่มทีละนิด เธอนั่งลงกับพื้นสายตามองออสตินด้วยรอยยิ้ม.. 

"นอนหลับแล้วดูเป็นเด็กดีจังเลยนะ" 

"ผู้ชายเจ้าอารมณ์หายไปไหนแล้วล่ะ" พลอยฟ้าพูดด้วยน้ำเสียงเบาๆเพราะกลัวเขาจะตื่น เธอนั่งสำรวจใบหน้าหล่อของชายหนุ่มอย่างละเอียด.. 

"ฉันไม่ตายหรอก..ไม่ต้องห่วง" พลอยฟ้าจับใบหน้าขาวเนียนของออสตินอย่างเบามือ ก่อนจะลุกเดินออกไปสูดอากาศนอกระเบียงในยามราตรี.. 

ออสตินค่อยๆลืมตาขึ้นมาเขายิ้มกว้างเมื่อได้ยินในสิ่งที่เธอพูดทุกคำ.. 

"คิดว่าฉันหลับงั้นหรอ" 

"ใครจะไปหลับลงกันล่ะ..ถ้าฉันหลับเธอแอบไปฆ่าตัวตายจะทำยังไง" 

"แต่พอได้ยินแบบนั้น..ฉันก็หายห่วง" ออสตินนอนมองพลอยฟ้าไม่วางตา เธอไม่รู้สึกตัวเลยสักนิดว่ามีใครบางคนแอบมองมาในความมืด.. 

..เช้าวันใหม่.. 

"พลอย..ตื่นนน" 

"อย่าพึ่งกวนฉันง่วง" 

"ทำไมนอนตื่นสายขนาดนี้" 

"ฉันนอนดึก" 

"ถ้างั้นฉันจะไปรอที่ห้องนั่งเล่นก็แล้วกัน" 

"อื้ม"  

"ผู้หญิงอะไรนอนดิ้นขนาดนั้นไม่มีความเป็นกุลสตรีเอาซะเลยท่านอนก็น่าเกลียด" ออสตินบ่นขึ้นมาแต่ริมฝีปากยังคงยิ้มกว้างจ้องมองหญิงสาวที่กำลังนอนอยู่.. 

. 

. 

ออสตินนั่งเซ็นเอกสารและตรวจดูงานต่างๆ เขารู้สึกว่าในช่วงนี้มีปัญหาบางอย่างที่เกิดขึ้นภายในแก๊งมากกว่าช่วงที่ผ่านมา เขาจึงสั่งให้ภาคีบอดี้การ์ดคนสนิทตามสืบเรื่องนี้อย่างลับๆ.. 

เขาหันมองตามเสียงฝีเท้าของหญิงสาวที่เดินเข้ามา.. 

"ตื่นแล้วหรอ? 

"อื้ม..ฉันหิว" 

"หึ.." ออสตินยกยิ้มเล็กน้อยก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาใครบางคน.. 

"เธอตื่นแล้ว" 

"เอาอาหารเข้ามาเสิร์ฟได้" ออสตินพูดเสร็จก็ตัดสายทิ้งทันที จากนั้นไม่ถึงห้านาทีพนักงานก็นำอาหารมาเสิร์ฟเต็มโต๊ะไปหมด.. 

"ออสตินก็มีมุมน่ารักหลายอย่างเหมือนกันนะ" พลอยฟ้าเอ่ยชมเขาในใจ และนั่งรับประทานอาหารร่วมกันตามปกติ.. 

"ทานเสร็จแล้วก็เตรียมตัว" 

"ฉันจะพาเธอไปส่งบ้าน" ออสตินพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง 

"นายไม่กลัวฉันฆ่าตัวตายแล้วหรือไง? พลอยฟ้าเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ 

"พูดมาก..รีบๆทานไปเลย" ออสตินเลี่ยงที่จะไม่ตอบสิ่งที่คิดอยู่ในตอนนี้ออกไป.. 

หลังจากนั้นเขาก็พาเธอไปส่งที่คฤหาสน์ของตระกูล Bold ในทันที.. 

"ทำไมนายไม่ให้บอดี้การ์ดขนของพวกนั้นออกมาล่ะ? พลอยฟ้าเอ่ยถาม 

"เผื่อเธอกลับมานอนจะได้มีไว้ใช้" 

"ใครอยากกลับไปไม่ทราบ" พลอยฟ้าตอบกลับสั้นๆแต่ใบหน้าเขินอายเล็กน้อยก่อนจะเดินเข้าไปในคฤหาสน์ในทันที.. 

. 

. 

@คฤหาสน์ตระกูล Dark 

"ออสตินนายคิดอะไรอยู่? 

"จับเธอไปที่คอนโดทำไม" 

"นายคิดจริงๆหรอว่าพลอยฟ้าจะฆ่าตัวตายเพราะฉัน" โอดินต่อว่าน้องชายทันทีเมื่อออสตินเดินเข้ามาในบ้าน.. 

"สถานการณ์ในตอนนั้นมันทำให้ฉันต้องคิด"  

"เธอไม่มีทางฆ่าตัวตายเพราะฉันหรอก" 

"ฉันรู้แล้ว..ถ้าเธอคิดจะทำคงทำไปตั้งนานแล้ว" 

"แล้วทำไมนายถึงทำแบบนั้น? 

"ตอนนั้นฉันแค่รู้สึกกลัวเลยไม่มีทางเลือก เธอเอาปืนจ่อที่หัวของตัวเองใครจะไปมีสติกันล่ะ" 

"เห้อ..พลอยฟ้าไม่มีทางทำเรื่องแบบนั้นเพราะฉัน" 

"ทำไมนายถึงมั่นใจขนาดนั้น" 

"ก็เพราะพลอยฟ้าไม่ได้ชอบฉันแล้วยังไงล่ะ" 

"นายรู้ได้ยังไง" 

"พลอยฟ้าเป็นคนบอกเอง แถมเธอยังอวยพรให้ฉันกับมิเกลรักกันนานๆ" 

"เธออาจจะปากแข็งก็ได้" 

"ถ้านายไม่เชื่อก็ลองไปถามเธอเองก็แล้วกัน" โอดินพูดเสร็จและเตรียมจะเดินจากไป.. 

"เดี๋ยว..นายจะไปไหน? 

"ฉันจะไปหาน้องเกล" 

"ที่นายพูดคือเรื่องจริงหรอ? 

"จริงสิ..ก่อนหน้านี้พลอยฟ้ายังไปซื้อของกับมิเกลอยู่เลยนายก็รู้หนิว่าเธอนิสัยยังไง เธอจะไม่ยอมอยู่ในสถานการณ์แบบนั้นหากรู้สึกว่าตนเองเจ็บแถมพลอยฟ้ายังเป็นคนเอ่ยชวนมิเกลเที่ยวอีกต่างหาก" โอดินยิ้มกว้างขึ้นมาและเดินจากไปทันที.. 

ส่วนออสตินก็เอาแต่ยิ้มแก้มบานขึ้นมาจนดูผิดปกติ..เพราะเขาไม่ใช่ผู้ชายที่จะยิ้มได้ง่ายสักเท่าไหร่ 

"โอดินนี่ติดแฟนจริงๆเลย" 

"ไปหามิเกลอยู่ตลอด" ออสตินบ่นพี่ชายเล็กน้อยจากนั้นก็เดินไปนั่งเซ็นเอกสารที่ค้างอยู่ในห้องทำงานภายในบ้านท่าทางเคร่งเครียด.. 

..วันต่อมา.. 

ในวันนี้พลอยฟ้ามานั่งรอออสตินอยู่บนโซฟาในห้องรับแขกเนื่องจากเมื่อเช้าหญิงสาวได้เข้าไปเซ็นเอกสารที่บริษัทแสงตะวันและบังเอิญได้พบกับสิบทิศที่กำลังจะเดินทางไปต่างประเทศกะทันหันจึงได้ฝากเอกสารสำคัญเพื่อให้พลอยฟ้านำมาให้ออสตินในวันนี้แถมเขายังย้ำอีกว่าคือเอกสารสำคัญและเร่งด่วนทำให้วันนี้เธอต้องมานั่งรอเขาอยู่ที่คฤหาสน์ของตระกูลDark 

"ออสตินตื่นสายขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่" 

"ฉันนั่งรอจนจะหลับอยู่แล้ว" พลอยฟ้าบ่นขึ้นมาเล็กน้อย.. 

"ขึ้นไปปลุกเขาสิ" โอดินที่พึ่งจะกลับเข้ามาในบ้านแทรกขึ้นมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม 

"ใครจะกล้าไปล่ะ" 

"ให้ฉันไปปลุกออสตินให้ไหม? 

"ไม่เป็นไร..นายไปพักผ่อนเถอะหน้าตาเหมือนคนไม่ได้นอนมาทั้งคืน" 

"ดูออกขนาดนั้นเลยหรอ? 

"ก็ใช่น่ะสิ" 

"เอ่อ..ถ้างั้นฉันขอตัวไปพักผ่อนก่อนนะ" โอดินยิ้มแห้งและรีบเร่งฝีเท้าไปยังคฤหาสน์ซึ่งเป็นโซนส่วนตัวของตนเองท่าทางเขินอายเล็กน้อย.. 

"มีแฟนเด็กถึงกับไม่ได้หลับไม่ได้นอนกันเลยหรอ" พลอยฟ้านึกในใจขำๆให้กับท่าทางของโอดินเมื่อสักครู่.. 

ทันใดนั้นเองออสตินก็เดินลงมาจากบันไดซึ่งกำลังสวมเสื้อด้วยท่าทางเร่งรีบ ภาพตรงหน้าบอกให้รู้ว่าเขานั้นรีบแต่งตัวเพื่อลงมาหาหญิงสาวหลังจากที่รับรู้ว่าเธอมารออยู่ที่ห้องรับแขกสงสัยโอดินจะเป็นคนบอกให้เขารับรู้.. 

ชายหนุ่มกำลังดึงเสื้อลงจากศีรษะเผยให้เธอเห็นรูปร่างท่อนบนของเขาและอดที่จะมองไม่ได้เมื่อเห็นกล้ามเนื้อสวยงามเหนือกางเกงยีนส์ขึ้นไป เพียงชั่วนาทีที่ได้มองก่อนที่เขาจะดึงเสื้อลงให้เรียบร้อยแต่เธอยังจำเรือนร่างของเขาได้อย่างแม่นยำ.. 

"มองทำไมฉันหุ่นดีล่ะสิ? ออสตินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกวนๆพร้อมกับยักคิ้วเจ้าเล่ห์ 

"มะ..ไม่ได้มองสักหน่อย" 

"ก็เห็นๆอยู่ว่ามอง ชอบใช่ไหมล่ะ? 

ในเมื่อเธอไม่สามารถที่จะโกหกเขาได้จึงพูดออกไปตามความจริงโดยไม่รู้สึกอายเลยสักนิด.. 

"ใช่ หุ่นของนายน่ากินดี" พลอยฟ้ายักคิ้วกวนๆจ้องมองเขาด้วยสายตาเจ้าเล่ห์เช่นกัน.. 

"หึ..อย่ามาล้อเล่นเรื่องนี้นะ" 

"ถ้าฉันพูดความจริงนายจะเชื่อไหม? 

"รู้ใช่ไหมว่ากำลังพูดถึงอะไร" 

"รู้สิ" 

"อย่ามายั่ว" 

"ไม่ชอบหรือไง? 

"เธอน่าจะรู้ดีว่าฉันจะหยุดไม่ได้" ออสตินค่อยๆเดินเข้ามาหาพลอยฟ้าใกล้ๆและพูดประโยคที่ทั้งสองคนต่างรู้กันดี.. 

"หยุดเลย..วันนี้ฉันแค่เอาเอกสารมาให้" พลอยฟ้ารีบนำเอกสารยื่นให้กับชายหนุ่มทันที เธอกลัวว่าเขาจะเปลี่ยนจากเล่นเป็นทำเรื่องอย่างนั้นจริงๆ.. 

"สิบทิศฝากมาให้บอกว่าเป็นเอกสารสำคัญ" หญิงสาวรีบบอกชายหนุ่มทันที ออสตินเปิดเอกสารขึ้นมาอ่านจากใบหน้านิ่งๆก็คิ้วขมวดขึ้นมาเล็กน้อยก่อนจะวางเอกสารลงบนโต๊ะด้วยสายตาโกรธจัด.. 

"เกิดอะไรขึ้นหรอ? พลอยฟ้าเอ่ยถามด้วยความสงสัยเธอมั่นใจว่าต้องเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นแน่ๆ.. 

"เหมืองทองถูกวางระเบิด ซึ่งไม่ใช่จุดที่พวกเราได้ตั้งใจเอาไว้ทำให้เกิดความเสียหายมากมาย ตอนนี้สิบทิศกำลังเดินทางไปที่นั่นอาจไม่ได้ติดต่อกลับมาสักพัก เพราะสถานที่แห่งนั้นไม่มีสัญญาณ" 

"เราพอจะช่วยอะไรเขาได้บ้าง? 

"สิบทิศแค่ต้องการให้เรารู้ว่าเขากำลังไปสถานที่ไม่ปลอดภัยสิ่งที่เราควรทำคือแอบส่งคนคอยคุ้มกันโดยที่ไม่ให้ใครรู้ และที่สำคัญต้องสืบว่าใครอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้" 

"เหมืองถูกวางระเบิดในจุดที่จะสร้างความเสียหายมากที่สุดใช่ไหม? 

"อื้ม..ใช่" 

"แต่พวกเราพูดคุยกันเกี่ยวกับงานต่างๆในบริษัทที่ประเทศไทย ก่อนจะสั่งการออกไปให้พวกเขาดำเนินการถ้าหากพวกมันรู้ว่าถ้าวางระเบิดในจุดนั้นจะสร้างความเสียหายให้กับพวกเราก็คงต้องเป็นคนในแล้วแหล่ะ เพราะพวกเราไม่พูดเรื่องนี้ออกไปให้คนภายนอกรับรู้แน่" 

"เธอพูดถูก..แล้วมีคนที่สงสัยหรือเปล่า? 

"ถ้าเป็นพวกน้องๆตัดทิ้งได้เลยเขาไม่มีทางทำร้ายแก๊งแสงตะวันแน่ๆ" 

"ก่อนหน้านี้โอดินสงสัยบอดี้การ์ดแต่ก็ไม่พบหลักฐานอะไร" 

"บอดี้การ์ดที่อยู่กับเรามานานถึงจะรับฟังทุกการประชุมได้ มันไม่มีช่องโหว่อะไรให้จับผิดได้เลยถ้าเราสงสัยพวกเดียวกันอาจทำให้พวกเขาเสียกำลังใจไปได้" 

"นั่นแหล่ะปัญหา" 

"ไม่ต้องห่วงฉันจะช่วยสืบเรื่องนี้อีกแรง" 

"ไม่ได้" 

"ทำไมล่ะ ? 

"มันอันตรายเกินไป งานพวกนี้ไม่เหมาะกับผู้หญิง" 

"ไม่เห็นจะเกี่ยว..ถึงทุกคนไม่อยากให้ผู้หญิงมายุ่งเกี่ยวกับงานอันตรายแต่อย่าลืมนะว่าพวกเราไม่เคยอยู่เฉยถ้าเกิดปัญหาขึ้นในแก๊ง จะห้ามไปก็เปล่าประโยชน์" 

"ฉันห้ามไม่ได้สินะ" 

"นายไม่ต้องห่วง..ฉันไม่ตายง่ายๆหรอก" 

"เธอไม่กลัวหรือไง ไม่มีผู้หญิงคนไหนกล้าพอที่จะสู้กับพวกมันหรอกนะ" 

"ฉันนี่ไงคนนึงที่จะไม่ยอมให้พวกมันง่ายๆไม่ว่ามันจะเป็นใครก็ตาม ถึงฉันไม่ใช่ทายาทของแก๊งแสงตะวันจริงๆแต่ฉันก็เติบโตมากับแก๊งนี้ทุกคนคือครอบครัวของฉัน" 

"ใจกล้าดีหนิ" 

"พ่อแม่ของฉันไม่ห่วงชีวิตตัวเองเพราะต้องการรักษาแก๊งแสงตะวันเอาไว้ ฉันก็เหมือนกันที่รู้สึกแบบเดียวกัน" 

คำพูดของพลอยฟ้าทำให้ชายหนุ่มยิ้มออกมาท่าทางชอบใจ เธอตรงสเปคเขาไปหมดทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นรูปร่างหน้าตาและนิสัยที่ดูโตกล้าหาญมีความเป็นผู้นำหากเกิดปัญหาต่างๆแถมยังเด็ดเดี่ยวไม่หันหลังให้กับความตาย.. 

"นายยิ้มทำไม?  

"ฉันมีเรื่องที่จะพูดกับเธอพอดี" 

"มีอะไรงั้นหรอ? 

"เธอยังชอบโอดินอยู่ไหม..ไม่สิ..เธอยังรักโอดินในแบบคนรักอยู่หรือเปล่า?  

"ฉันรักโอดิน..แต่ไม่ใช่สถานะของคนรัก" 

"อธิบายให้เข้าใจกว่านี้หน่อยได้ไหม? 

"โอดินคือเพื่อนและครอบครัว ฉันไม่ได้คิดอะไรกับเขาเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว" 

"ระยะเวลาเกือบสองปีมันก็คุ้มอยู่นะ" 

"มันน่าเสียดายต่างหากที่ฉันรู้ความจริงช้าไป" 

"เธอหมายถึงอะไร? 

"ไม่มีอะไรหรอกเอาเป็นว่าตอนนี้ฉันไม่ได้ชอบโอดินแล้วก็พอ" 

"เธอไม่รู้สึกอะไรจริงๆหรอที่เห็นโอดินและมิเกลอยู่ด้วยกัน" 

"รู้สึกสิ" 

"..." 

"ฉันรู้สึกว่าพวกเขาน่ารักดีดูเหมาะสมกันมาก" 

คำพูดของหญิงสาวทำให้ออสตินรู้สึกโล่งใจและดีใจเป็นอย่างมากในที่สุดพลอยฟ้าก็ตัดใจจากโอดินได้สักที.. 

"แล้วตอนนี้..เธอพร้อมเปิดใจหรือยัง? 

"เปิดใจให้ใครหรอ?  

"กล้าถามมาได้..ฉันคงให้เธอเปิดใจให้คนอื่นมั๊ง" 

"มีคนหล่อๆมาแนะนำฉันหรอ? 

"พลอย !! ไม่ตลก" 

"ฉันก็เปิดใจได้สักพักแล้ว..แต่จะเปิดใจให้ใครค่อยว่ากันอีกที" 

"จะยอมเป็นเมียฉันแล้วสินะ" 

"นายข้ามขั้นไปหรือเปล่า? 

"อย่าลืมสิว่าเราข้ามขั้นกันมานานแล้ว" 

"นี่..ออสติน!! 

"โอเคๆ แค่เธอยอมเปิดใจให้ฉันบ้างก็พอ" 

"ฉันอาจจะเปิดใจให้นายก็ได้..ถ้านายทำตัวดีๆ" หญิงสาวเดินเข้ามาใกล้ออสติน เธอใช้เรียวนิ้วชี้จิ้มไปที่ใบหน้าของเขาด้วยสายตาเจ้าเล่ห์.. 

ออสตินนั่งนิ่งๆให้เธอสัมผัสเขาจ้องมองเธอด้วยสายตาเจ้าเล่ห์เช่นเดียวกัน เขาพร้อมที่จะเขมือบกลืนกินเธอได้ทุกเมื่อถ้าเธอต้องการ.. 

"ก่อนอื่น..นายต้องเลิกปากเสียก่อนนะ"  

"ฉันไม่อยากมีแฟนเป็นหมา" หญิงสาวโน้มตัวลงกระซิบด้านข้างหูของชายหนุ่มจากนั้นก็รีบเดินออกไปทันที คำพูดของเธอกำลังทำให้เขาโกรธแต่เมื่อรู้สึกตัวอีกทีพลอยฟ้าก็เดินออกไปเสียแล้ว.. 

"หลอกด่าว่าฉันเป็นหมาหนิ" 

"เธอก็เป็นหมาเหมือนกันนั่นแหล่ะ" 

"กัดเก่ง"  

"หึหึ" ออสตินบ่นตามหลังหญิงสาวแต่ในใจลึกๆก็รู้สึกดีใจมากถือว่าการรอคอยมานานหลายปีไม่ได้เสียเปล่า พลอยฟ้าคือผู้หญิงที่เขาต้องการเพียงคนเดียวมาโดยตลอดและเธอจะต้องเป็นของเขาเพียงคนเดียว.. 

"ฉันจะรื้อฟื้นความหลัง" 

"จนเธอต้องร้องลั่นห้องเลยคอยดู" ออสตินคาดโทษหญิงสาวไว้ในใจ จากนั้นก็สั่งการบอดี้การ์ดให้ไปตามจัดการช่วยเหลือสิบทิศที่ต่างประเทศแบบลับๆ.. 

--------------------- 

วันนี้มาดึกหน่อยนะคะ  

(คอมเมนต์เกี่ยวกับนิยายเพื่อเป็นกำลังใจให้หน่อยนะคะ) 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว