ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 5 ล่อลวง 120%

ชื่อตอน : บทที่ 5 ล่อลวง 120%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 780

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ม.ค. 2564 12:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 5 ล่อลวง 120%
แบบอักษร

บทที่ 5 ล่อลวง 120%  

 

 

ขอบคุณนะค้า พี่แทนแสนดี 1000++ โหลดแล้วจ้า ^/\^ 

 

 

*** อัป 60%**** 

บทที่ 5  ล่อลวง  

“เหลนย่าแท้ๆ ใช่ไหมตาสอง ไม่หลอกย่านะ” 

สิบปกรกุมมือย่าไว้ แรงที่กุมลงไปช่วยย้ำชัดความจริงจากเขา สองสตรีมากวัยจึงได้คลี่ยิ้มยินดี  

“สอง ตลอดเวลาที่ผ่านมา สองไม่เคยทำให้แม่ผิดหวังสักครั้ง แม่จะไม่ถามคำถามที่มันจะทำร้านความรู้สึกของเราทุกคน หากสองบอกว่าเด็กน้อยที่น่ารักคนนี้คือหลานของแม่ แม่ก็ตะเชื่อสอง จะรักและทะนุถนอมแกเหมือนที่สองรัก หนูด้วยนะ ได้ยินสิ่งฉันพูดใช่ไหม” ถามเอากับแม่ของหลาน 

ณัฐนรีสะดุ้งเล็กน้อย เงยหน้าสบตากับมารดาเขาอย่างประหม่า 

“ค่ะ ขอบคุณที่เอ็นดูเรนนี่นะคะ คุณป้า” 

สตรีที่นั่งบนเก้าอี้หันมองหน้ากัน ต่างถามไถ่กันด้วยสายตาหาใช่วาจาที่ควรเอ่ย 

“อะไรกัน จะมาเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว เรียกลูกสะใภ้ฉันว่าแม่สิหนู” 

“คะ!?" 

“คุณย่าครับ คือว่า...เราสองคนยังตกลงกันเรื่องนี้ไม่ได้” 

“ทำไม” สารภีถาม 

“คือ...เรา...ไม่ได้รักกันแล้ว” 

“ตาสอง!?” คนเป็นแม่เริ่มปวดหัวอีกคราว อะไรของพวกเขากันนะ 

“เราขอเวลาสักหน่อยนะคะ หนูเองก็เพิ่งย้ายมาอยู่ที่นี่ได้ไม่นาน ตามความต้องการของคุณสอง แต่ว่า...เรื่องจะให้เราสองคนแต่งงานเป็นครอบครัวหวานชื่นนั้น หนูว่า...หนูคงต้องขอเวลาอีกสักหน่อย ถ้าไม่มีเรนนี่สักคน ตอนนี้หนูกับคุณสองก็เหมือนคนแปลกหน้าด้วยซ้ำ ให้เวลาพวกเราได้คุยกัน ตกลงกัน ปรึกษากันอีกสักหน่อยเถอะนะคะ” 

สิปปกรได้ยินทั้งแม่ทั้งย่าถอนหายใจพร้อมกัน อย่างน้อยๆ ณัฐนรีก็ทำให้เขากับหล่อนรอดพ้นบ่วงที่ชื่อว่าการวิวาห์ไปได้ละนะ 

“ทำไมผู้ใหญ่สองคนถึงเห้นแก่ตัวเองนักนะ ไม่สงสารลูกบ้างเหรอ” บุษบงค่อนขอดคนที่อ่อนวัยกว่า “ไม่รักกันแล้วจะทำยังไง จะอยู่กันแบบคาราคาซังแบบนี้ไปจนถึงเมื่อไหร่ พยายามอีกนิดไม่ได้เหรอ อย่างน้อย...ก็ช่วยทำเป็นรักกันจนเรนนี่โตกว่านี้ได้ไหม” 

ยามถูกวอนขอ หนุ่มสาวก็ให้อึดอัดใจนัก ด้วยว่าคำว่ารักที่ควรมีต่อกันนั้น ไม่เคยผุดพรายในหัวใจของทั้งสองเลย 

“แต่ว่า...คุณย่าครับ” 

“จะไม่ทำใช่ไหม!?” 

หมับ! 

พอเสียงกัมปนาทของคุณนายบุษบงดังสนั่นลั่นขึ้น มือของสิปปกรก็คว้าหมับเอาที่เอวของณัฐนรีในทันใด เขารั้งเอวหล่อนเข้ามาหา ให้เหมือนว่ากำลังโอบประคองหล่อนอย่างเต็มอกเต็มใจยิ่ง  

“ครับ! เราจะพยายาม จริงไหม” เขาหันไปหาแนวร่วม 

ณัฐนรีเม้มปากแน่น แอบกัดฟันด้วยนะตอนที่มือเขาโอบเอวเธอแรงเกินไป 

“อือ...ค่ะ เราจะพยายามค่ะ คุณย่า” บอกพลางเสแสร้งแกล้งยิ้มให้รอดพ้นจากการบงการของคุณย่าคนดี เอาเถิด ต้องทำอะไร เธอก็จะทำไปก่อน เอาตัวรอดในสถานการณ์นี้ให้ได้ก่อนก็แล้วกัน  

บุษบงไม่พอใจเลย แต่ก็ขัดหนุ่มสาวไม่ได้ 

“ย่ายังอยากให้มีงานแต่งงานเกิดขึ้นนะสอง หน้าตาท่าทางก็ไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่ ออกจะสวยหล่อเหมาะสมกันขนาดนี้ อยู่ใกล้กันทุกวัน เห็นหน้ากันทุกคืน ความรักต้องเกิดขึ้นบ้างละนะ ย่าจะรอก็แล้วกัน” 

หนุ่มสาวได้แต่ยิ้มด้วยไร้ข้อโต้แย้ง มือของณัฐนรีแอบเอื้อมไปด้านหลัง เพื่อปลดมือสิปปกรออกจากเอว แต่เขายังรั้งเอวเธอไว้แน่นนัก 

“แล้วจะให้แม่ทำยังไงกับเรนนี่ดี ต้องเก็บเป็นความลับไปก่อนเหรอ แม่อยากบอกพ่อเราจะแย่แล้ว” สารภีโอดครวญกับลูกชาย ด้วยว่าไม่อยากเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ ยิ่งกับคนที่เป็นสามี ก็ยิ่งอยากแบ่งปันทุกๆ เรื่องราวที่เกิดขึ้นในชีวิต อดีตที่ผ่านมาสอนให้รู้ว่าชีวิตคู่นั้น หากมีการพูดคุยกันให้เข้าใจ ย่อมมีทางแก้ไขปัญหา มากกว่าการเก็บงำไว้เพียงลำพัง และหากต้องเก็บเรื่องนี้เป็นความลับต่อไปเรื่อยๆ มั่นใจเลยว่า ความไม่สบายใจต้องเกิดขึ้นอย่างแน่นอน 

“ขอโทษนะคะคุณป้า อย่าเพิ่งบอกใครเลย หนูกับคุณสองไม่รู้ว่า...เอ่อ...จะรักกันได้หรือเปล่า” 

“ยังไงกันแม่คนนี้นี่! หลานฉันไม่ดีงั้นรึ หล่อนถึงจะไม่รักเขา” บุษบงเริ่มมีน้ำโห หลานนางนั้นดีแสนดี ใครได้เป็นสามีนับว่าโชคดีที่สุดแล้ว  

“เปล่านะคะ...คุณย่า คือ...คือว่า...” 

“ขอเวลาเถอะนะครับ อย่าเพิ่งบอกใครตอนนี้เลย จะเป็นกังวลกันเปล่าๆ ผมกับโรสเรายังต้องปรับตัวอีกมาก อนาคตก็ไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นด้วย” 

“อย่านานนักนะ แม่ไม่อยากให้หลานต้องมาอยู่ห้องเล็กๆ นี่เลย” 

“โธ่...แม่ครับ เมื่อก่อนก็อยู่นี่แท้ๆ” 

สารภีค้อนลูกชาย ไม่รู้สิ ก็ยี่สิบกว่าปีที่ผ่านมา เธอเคยชินกับความกว้างใหญ่อย่างบ้านมหาเศรษฐีของคุณนายบุษบงไปแล้ว หากให้กลับมาอยู่คอนโดฯ เล็กๆ เหมือนตอนสาวๆ เห็นทีจะหายใจไม่ออก 

“ขอเวลาสักสามเดือนได้ไหมคะ ให้เวลาหนูกับเรนนี่แล้วก็คุณสอง ทำความคุ้นเคยกันสักหน่อย แล้วหลังจากนั้น เราคงมีคำตอบให้คุณป้ากับคุณย่า ว่าจะมีงานแต่งงานเกิดขึ้นไหม ขอเวลาให้หนูสักนิด...เถอะนะคะ” ณัฐนรีวอนขอจากใจจริง เธอคำนวณทุกอย่างไว้แน่ชัดแล้ว สามเดือนนับจากนี้ เธอต้องหางานที่มั่นคงทำ เธอต้องพาเรนนี่หายไปจากสิปปกรให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ส่วนเงินที่ติดหนี้เขาไว้ หากเธอยังไม่ตาย รับรองว่าชาตินี้จะหามาคืนอย่างแน่นอน เธอสาบาน! 

 

บทที่ 6 

 

ผู้ชายอันตราย 

 

 

 

 

 

*** ^^  

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว