facebook-icon

ขอบคุณสำหรับการสนับสนุน กดติดตามไว้นะคะ ไรท์ฟรีให้ทุกตอน3ชั่วโมงค่ะ

THE DARK..(23) เหมือนเดิม

ชื่อตอน : THE DARK..(23) เหมือนเดิม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 997

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ม.ค. 2564 22:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
THE DARK..(23) เหมือนเดิม
แบบอักษร

THE DARK 23 

พลอยฟ้าจ้องมองใบหน้าของออสตินชัดๆสลับกับมองมือของชายหนุ่มที่จับแขนของเธอเอาไว้แน่นทำให้เขารู้สึกตัวและรีบปล่อยแขนเธอในทันที.. 

"แค่หาที่จับ..มันมืดฉันกลัวเดินล้ม" ออสตินตอบกลับด้วยถ้อยคำห้วนๆใบหน้ายังคงไม่แสดงอาการออกมาดังเดิม.. 

แต่คำพูดของออสตินในครั้งนี้ไม่ทำให้เธอรู้สึกโกรธเหมือนกับทุกครั้งแต่อดที่จะกลั้นขำเอาไว้ไม่ได้ เมื่อเธอรับรู้แผนการของชายหนุ่มจึงทำให้เธอรู้สึกตลกในสิ่งที่เขากำลังทำอยู่.. 

"ขอตัวก่อนนะ" พลอยฟ้าตอบกลับสั้นๆและรีบเดินออกมาจากทุกคนทันที.. 

. 

. 

"จะตามไปไหม? โอดินเอ่ยถามน้องชายอย่างรู้ทัน 

"ใครอยากจะตามยัยนั่นกันล่ะ" 

"แล้วจะเดินไปไหน? 

"ฉันง่วงนอนจะกลับไปพักที่บ้าน" ออสตินไม่มองแม้แต่ใบหน้าของพี่ชายสายตาของเขาพยายามมองหาพลอยฟ้าว่าเดินไปทางไหนบ้าง.. 

. 

. 

"ทนดูพวกเขารักกันไม่ได้ล่ะสิ" 

"ถึงได้รีบออกมาแบบนี้" 

"เสียใจใช่ไหมล่ะ..ถ้าอยากร้องไห้ก็ร้องออกมา" 

"ฉันจะทำท่าไม่เห็นก็แล้วกัน" ออสตินพูดขึ้นมาทางด้านหลังของหญิงสาว เขาเดินตามเธอมาได้ทันเวลาพอดี.. 

หากเป็นเมื่อก่อนเธอคงรู้สึกเจ็บปวดที่ได้เห็นภาพบาดตาบาดใจระหว่างโอดินกับมิเกล แต่ในเวลานี้เธอไม่รู้สึกเจ็บปวดเลยสักนิดมีเพียงความรู้สึกยินดีที่ทั้งสองได้รักกัน.. 

"ตามฉันมาทำไม? พลอยฟ้าเอ่ยถามอย่างรู้ทัน 

"แค่ไม่อยากให้เธอร้องไห้คนเดียว" 

"รับบทเพื่อนที่ดีสินะ" 

"หึ..หรือจะให้รับบทอดีตผัวกันล่ะ" 

"ออสตินเมื่อไหร่จะเลิกปากเสียสักที" 

"ฉันก็เป็นแบบนี้..แล้วมันจะทำไม" 

"ถ้างั้นก็เชิญขึ้นคานไปจนตายเลย!! 

"เธอแช่งฉันหรอ" 

"ก็ใช่น่ะสิ" 

"กล้าดียังไง" 

"แล้วจะทำไม !! 

"กะ กะ ก็เปล่า" 

"ถอยไปเจอหน้านายแล้วหงุดหงิด" 

"ฉันไม่ใช่โอดินหนิที่เธอเจอเมื่อไหร่ก็ยิ้มหน้าบาน" 

"ที่ฉันหงุดหงิดเพราะนายปากไม่ดี" 

"พลอย !! 

"ถ้าไม่หยุดอย่าหาว่าไม่เตือน" 

"เธอจะทำอะไรฉันดะ ดะ ได้.." ออสตินเสียงสั่นทรุดตัวลงกับพื้นมือทั้งสองข้างกอบกุมความเป็นชายชาตรีเอาไว้ด้วยความเจ็บปวด.. 

เมื่อเท้าเล็กๆเตะมาที่กลางเป้าของเขาอย่างแรง.. 

ออสตินในตอนนี้จุกและเจ็บจนอ้าปากแทบไม่ออก ไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะด่าหญิงสาวเลยสักคำ.. 

"สมน้ำหน้า" 

"ถ้ามีครั้งต่อไปนายเป็นหมันแน่"  

หญิงสาวเดินตรงเข้ามาใกล้ชายหนุ่มมือบางจับใบหน้าหล่อของออสตินเบาๆ และพูดขึ้นมาประโยคสั้นๆ 

"ถ้านายเลิกปากเสีย" 

"คงจะน่ารักกว่านี้" หญิงสาวพูดเสร็จก็เดินจากมาทันทีพร้อมกับความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย แต่ในส่วนของออสตินเขาคิดว่าคำพูดพวกนั้นเป็นการกลั่นแกล้งจากพลอยฟ้าเท่านั้น.. 

. 

. 

"เพราะปากแบบนี้มึงถึงหาเมียไม่ได้สักที" โมเอลหัวเราะชอบใจหลังจากที่ออสตินเล่าเรื่องราวในวันนี้ให้เขาฟังอย่างละเอียด..โมเอลคือพี่ชายแท้ๆของมิเกลพวกเขาทุกคนจึงสนิทสนมกันมากมาตั้งแต่สมัยเรียน.. 

"ไม่ใช่กูหาไม่ได้..แค่ไม่อยากหา" 

"มึงไม่คิดจะหาคนอื่นเลยต่างหาก" 

"อย่าทำเป็นรู้ดีไปหน่อยเลย" 

"มึงเอากับใครไม่ได้เพราะผู้หญิงในโลกจินตนาการของมึงมีแต่หน้าของพลอยฟ้า ถ้าเกิดโลกในจินตนาการของมึงทำให้เธอท้องได้ป่านนี้คงมีลูกเป็นร้อยเป็นพัน" 

"แล้วมันทำไมวะ" 

"ไม่ลองผู้หญิงคนอื่นดูบ้างวะ" 

"ถ้าจะให้ไปเอากับคนอื่นกูขอชักว่า..(ว) ที่กว่า" 

"ไม่ทรยศแม้จะเป็นในโลกจินตนาการสินะ" 

"เออ !! 

"เพื่อนของกูนี่สุดยอดจริงๆ" 

"มึงเงียบไปเลยโมเอล กูกำลังเครียดๆ" 

"ไม่ต้องเครียด" 

"มึงมีทางออกให้กูแล้วหรอ? 

"เปล่า..เพราะกูรู้ว่าปากแบบมึงไม่มีใครเอาอยู่แล้วต่างหาก" 

"ยัยนั่นตาบอดน่ะสิ ผู้หญิงต่อคิวนอนกับกูเยอะแยะแล้วสักวันเธอจะเสียใจ" 

"ผู้หญิงชอบมึงเยอะแล้วยังไง แค่พวกเธอมองมามึงก็ดุอย่างกับหมาต่อว่าขึ้นมาจนไม่มีใครเข้าใกล้" 

"พวกนั้นชอบจ้องหน้ากูหนิ ทำเหมือนกูไม่ใช่มนุษย์แต่เป็นเทพบุตรอย่างไรอย่างนั้น" 

"มึงควรดีใจที่มีคนมาชอบและควรหุบปากเอาไว้มากๆ พูดออกไปเมื่อไหร่ผู้หญิงคนไหนก็เตลิดหนีหมด" 

"มึงเป็นเพื่อนกูทำไมไม่เข้าข้างกันวะ" 

"กูเข้าข้างมึงแค่ทางที่ถูกต้องเท่านั้น" 

"แล้วทำไมโอดินมึงถึงเข้าข้างทุกเรื่อง" 

"ก็เพราะโอดินไม่มีเรื่องอะไรให้กูต้องด่าเหมือนมึงไง" 

"แต่โอดินแย่งความรักของมิเกลไปนะ" 

"อย่าขยี้ดิวะกูเจ็บปวด" 

"Ha Ha Ha..ถูกคนอื่นแทงใจดำซะบ้างรู้สึกยังไง" 

"ก็รู้สึกว่ามึงเลวดี" 

"มึงก็เลว" 

"ก็เลวทั้งคู่นั่นแหล่ะ Ha Ha Ha" 

"เออ..ถ้างั้นจะคบกันเป็นเพื่อนได้นานขนาดนี้หรอวะ" 

"นั่นสิถ้ามึงไม่ใช่เพื่อนกูคงตบปากแตกไปนานแล้ว" 

"ทำไมวะ" 

"ปากหมาไม่ต่างจากกูเลยสักนิดแต่เสือกสอนกูอยู่ได้" 

"กูปากหมาแค่กับมึงยกเว้นคนอื่น! แต่มึงปากหมากับทุกคนไม่เว้นแม้แต่สาวที่ชอบ" 

"ยัยนั่นเต๊ะที่ตรงนั้นฉันยังไม่พอแถมยังพูดจาเยาะเย้ยอีกน่าหงุดหงิดจริงๆ" 

"เธอพูดอะไรวะ? 

"บอกให้กูเลิกปากเสียแล้วจะดูน่ารักกว่านี้" 

"เชี้ยยย !! 

"มึงจะตกใจทำไมวะ" 

"มันไม่ใช่คำพูดเยาะเย้ยสักนิดแถมยังหยอดคำหวานใส่มึงอีก เรื่องแค่นี้ทำไมถึงคิดไม่ได้" 

"คนอย่างยัยนั่นไม่คิดจะหยอดคำหวานใส่ฉันหรอก" 

"ถ้าไม่เชื่อก็แล้วแต่มึงเลย" โมเอลกุมขมับเล็กน้อยนอกจากออสตินจะเอาแต่ใจแล้วยังเชื่อคนยากอีกด้วย.. 

. 

. 

หญิงสาวกลับมายังคฤหาสน์ตระกูล Bold หลังจากที่พูดคุยกับน้องๆทุกคนเรียบร้อยแล้วก็ขึ้นมาพักผ่อนบนห้องส่วนตัวของตนเอง.. 

เธอนอนทบทวนเรื่องราวต่างๆตั้งแต่เล็กจนโต ทุกการกระทำที่ออสตินทำให้เธอถูกเรียบเรียงอย่างชัดเจนราวกับว่าทุกสิ่งทุกอย่างพึ่งจะผ่านมาได้ไม่นาน.. 

"ฉันยอมรับว่าคงไม่มีผู้ชายคนไหนทำให้ฉันได้เท่ากับเขา" 

"แต่นิสัยของออสตินก็ยากที่จะเปลี่ยนแปลงได้ เขาไม่มีความอ่อนโยนเลยสักนิดแตกต่างจากโอดินโดยสิ้นเชิง" 

"ถ้าฉันพูดว่าไม่รู้สึกอะไร แต่ทำไมถึงใจเต้นกันนะ" 

"ใบหน้าเรียบนิ่งสายตาที่แฝงไปด้วยความอ่อนโยน การกระทำดูเฉลียวฉลาดไม่ห่วงแม้แต่ชีวิตของตนเอง ผู้ชายที่ช่วยฉันในวันนั้น..คือ ออสตินที่เป็นคนอารมณ์ร้อนอย่างทุกวันนี้งั้นหรอ" 

"ถ้าเขาอ่อนโยนกับฉันสักนิดเหมือนวันนั้นก็คงดี" พลอยฟ้าคิดในใจยิ้มๆ เธอไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเผลอเปิดใจให้ออสตินเรียบร้อยแล้ว.. 

. 

. 

@บ้านของโมเอล 

"มึงจะกลับบ้านตอนไหนวะ? โมเอลเอ่ยถามเพื่อนสนิท 

"ไม่รู้..กูยังไม่อยากกลับ" 

"ถ้างั้นก็อยู่ที่นี่ไป..กูจะไปเยี่ยมน้องเกลที่คอนโด" 

"มึงจะไปกวนน้องทำไมวะ" 

"กูคิดถึงน้องสาวกูหนิ" 

"มิเกลโตแล้วนะเว๊ย" 

"มิเกลดูเหมือนคนที่โตแล้วหรือไง" 

"เอ่อ..ก็จริง" 

"ถ้าไม่นับว่าร่างกายโตขึ้นมิเกลก็คงไม่ต่างจากเด็กเล็กคนนึง" โมเอลเป็นห่วงน้องสาวมากเพราะเขาเป็นคนที่เลี้ยงเธอมาตั้งแต่เด็กจนโตหลังจากได้สูญเสียพ่อและแม่ไปพร้อมกัน.. 

"โอดินดูแลอยู่มีอะไรต้องห่วงวะ" 

"ว่าแต่มึงเถอะ..ไม่ห่วงพลอยฟ้าหรือไงมึงบอกกูเองไม่ใช่หรอว่าเธอเห็นโอดินกับมิเกลยืนกอดกันต่อหน้าต่อตา เธอหนีไปอยู่ที่เกาะเกือบสองปีเพื่อทำใจกลับมาเจอเรื่องแบบนั้นเลยคงไม่คิดสั้นหรอกนะ" 

สิ้นเสียงของโมเอล..ออสตินก็รีบหยิบกุญแจรถสปอร์ตและขับมายังคฤหาสน์แสงตะวันอย่างรวดเร็ว.. 

"หวังว่าเธอจะไม่โง่ขนาดนั้นนะ" ออสตินคิดในใจด้วยความเป็นห่วงตลอดทางเขาไม่มีสมาธิเลยสักนิด.. 

. 

. 

"ไม่ได้จับปืนมานาน..ลองสักหน่อยดีกว่า" 

"หวังว่าฝีมือของฉันคงไม่ต่างจากเดิมมากนะ" 

"ไม่อย่างนั้นคงต้องกลับมาฝึกหนักๆอีกครั้ง" หญิงสาวอยู่ที่สนามฝึกยิงปืนซึ่งอยู่ทางด้านหลังของคฤหาสน์แสงตะวัน.. 

ปังง ~ 

ปังง ~ 

"โชคดีจัง..ที่ยังแม่นเหมือนเดิม" หญิงสาวยิ้มอย่างพึงพอใจเมื่อเล็งปืนไปที่เป้าได้อย่างแม่นยำ.. 

"กระสุนหมดแล้วหรอ" 

"กำลังสนุกเลย" หญิงสาวคิดในใจและกำลังจะเดินไปหยิบปืนกระบอกใหม่ แต่แล้วเสียงของใครบางคนก็ทำให้เธอสะดุ้งเฮือกเมื่ออยู่ๆเขาปรากฏตัวขึ้นมาพร้อมกับพูดจาเสียงดังราวกับว่ากำลังไม่พอใจอะไรสักอย่าง.. 

"พลอยฟ้า !! 

"เธอคิดจะทำอะไร" 

"เสียใจจากผู้ชายคนเดียวคิดจะทิ้งชีวิตตัวเองเลยหรือไง" ออสตินพูดขึ้นมาเสียงดังท่าทางหัวเสีย.. 

แต่ท่าทางของชายหนุ่มทำให้เธอเกือบจะยิ้มกว้างออกมาอย่างลืมตัวแต่ก็หุบยิ้มได้ทันเวลา เธอรับรู้ได้ทันทีว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่.. 

"คิดว่าฉันจะฆ่าตัวตายสินะ" พลอยฟ้าคิดในใจ 

"ทำไมถึงได้โง่ขนาดนี้" 

"ส่งปืนมาให้ฉัน" ออสตินในตอนนี้ดูตกใจมากเขาแทบจะทำอะไรไม่ถูกเลยทีเดียว 

หญิงสาวหยิบปืนกระบอกนั้นที่ไม่มีกระสุนจ่อเข้าที่หัวของตนเองเพื่อต้องการพิสูจน์อะไรบางอย่าง.. 

เธออยากรู้ว่าออสตินยังรู้สึกกับเธอในตอนนี้เหมือนเมื่อก่อนหรือเปล่า เวลาเกือบสองปีที่ผ่านพ้นไปเขายังเป็นคนเดิมอยู่ไหม.. 

"พลอย..ส่งปืนมา" 

"แล้วถ้าไม่ล่ะ? 

"ความรักที่เธอมีต่อเขาแบ่งมาให้ฉันสักนิดไม่ได้เลยจริงๆหรอ" 

"...." 

คำพูดของออสตินเธอสามารถสัมผัสได้ว่ามันออกมาจากหัวใจ หญิงสาวตัดสินใจเลิกแกล้งและยื่นปืนให้กับออสตินทันทีพลอยฟ้ากำลังจะบอกความจริงกับเขาว่าปืนกระบอกนั้นไม่มีลูกกระสุน.. 

แต่แล้วเหตุการณ์ที่เธอไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว.. 

เธอสัมผัสได้ว่าฝ่ามือแข็งของออสตินตีเข้ามาบนต้นคอของเธอ จากนั้นสายตาก็เริ่มมืดลงเรื่อยๆและหมดสติไปในที่สุด.. 

--------------------- 

(คอมเมนต์เกี่ยวกับนิยายเพื่อเป็นกำลังใจให้หน่อยนะคะ) 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว