ด้วยเหตุขัดข้องหลายประการ เลื่อนคิวไปปลายปี2562 นะคะ

ชื่อตอน : 4 ชีวิตคู่

คำค้น : น้ำมนต์, วิลลี่, เจ้าชายหมาป่า,แฟนตาซี,วาย,ยาโออิ,Y

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.3k

ความคิดเห็น : 30

ปรับปรุงล่าสุด : 27 มี.ค. 2561 08:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
4 ชีวิตคู่
แบบอักษร

วิลเลี่ยม

คืนนี้ น้ำมนต์ไม่สนใจว่าข้าจะนอนที่ไหน ข้าก็เลยขึ้นไปนอนบนเตียงข้างๆน้ำมนต์

น้ำมนต์ท่องบทสวดสั้นๆแล้วก็หลับไปเลย ไม่พูดอะไรกับข้าซักคำคงจะเหนื่อยมาก ก็วันนี้ข้าเห็นน้ำมนต์ทำงานบ้านตั้งหลายอย่าง คอยดูนะถ้าน้ำมนต์ยอมมาเป็นชายาของข้าเมื่อไหร่ข้าจะไม่ให้น้ำมนต์ทำอะไรเลย

วันนี้น้ำมนต์พาข้าไปสถานที่ที่เรียกว่าห้าง ข้าไม่ค่อยเห็นอะไรเท่าไหร่เพราะน้ำมนต์บอกว่า ห้างไม่ให้หมาเข้า ข้าได้แต่รออยู่ในรถ

หลังจากผ่านอาการเวียนหัว น้ำมนต์เอายาเม็ดหวานๆให้อมก็รู้สึกดีขึ้น น้ำมนต์ซื้ออาหารมาให้ข้าด้วย อร่อยดีทีเดียวแต่ข้าก็ยังติดใจอาหารที่เรียกว่าหมูหยองอยู่ดี

ข้างงมาก ที่แผลหายได้อย่างรวดเร็ว ที่ผ่านมาถึงแผลของข้าจะหายค่อนข้างเร็วเมื่อเทียบกับคนอื่นแต่ไม่เคยหายเร็วขนาดนี้มาก่อน

น้ำมนต์สอนข้าใช้ชีวิตตั้งหลายอย่าง ข้ารู้จักชักโครกและกล่องสี่เหลี่ยมมีภาพที่เรียกว่าทีวี ที่มีเรื่องน่าสนใจมากมาย แต่สิ่งที่น่าสนใจที่สุดในโลกนี้ยังคงเป็นน้ำมนต์อยู่นั่นเอง ข้าเข้านอนตามน้ำมนต์ไปด้วยความรวดเร็วหวังว่าจะสามารถคืนร่างมนุษย์ได้ในเร็ววันจะได้กอดน้ำมนต์จริงๆเสียที

เช้ามาข้าตื่นด้วยเสียงร้องลั่นบ้านแล้วจู่ๆข้าก็ตกมาจากเตียงสัมผัสนั้นบอกว่าน้ำมนต์ถีบข้า

"เจ้าถีบข้าทำไม" ข้าถามด้วยความไม่เข้าใจ ถึงเท้าน้อยๆของนางจะขาวผ่องนุ่มนิ่ม แต่โดนถีบตกเตียงแบบนี้ก็เจ็บเหมือนกัน

"นายเป็นใคร มาอยู่บนเตียงฉันได้ยังไง"

"ข้าคือวิลลี่ของเจ้าไง เจ้าถีบข้าทำไม" ข้ายังงงอยู่ เจ็บด้วย

"ไอ้คนโกหก วิลลี่ของฉันเป็นหมาต่างหาก ออกไปนะถ้าไม่ไปฉันจะเรียกตำรวจ" น้ำมนต์ตะโกนใส่ข้า

เอ๋..ไม่ใช่หมาเหรอ ข้าก้มดูตัวเองเห็นแขนขาของมนุษย์ นี่ข้ากลับเป็นคนแล้วนี่ ข้าวิ่งไปกอดน้ำมนต์แน่นด้วยความดีใจ

"ข้ากลับเป็นคนแล้ว ข้ากลับเป็นคนแล้ว" ข้าพูดซ้ำไปซ้ำมาจับน้ำมนต์หมุนไปรอบตัวด้วยความดีใจ จนโดนน้ำมนต์ ทุบเอาแรงๆหลายทีแต่ก็ไม่เจ็บหรอก จนน้ำมนต์จิกเล็บเข้ากับเนื้อข้า ข้าถึงปล่อยน้ำมนต์ลงกับพื้น

"เจ็บนะน้ำมนต์" ข้าร้อง

"นายมากอดฉันทำไม เสื้อผ้าก็ไม่ใส่" น้ำมนต์เบือนหน้าแดงๆออก ไม่ยอมมองข้าเขาทำเหมือนตู้เสื้อผ้าน่าสนใจกว่าข้ากระนั้นแหละ ข้าก้มดูตัวเองและพบว่าข้าไม่ได้ใส่อะไรเลย ตายแล้ว ทำไมเป็นแบบนี้ล่ะ ข้ารีบดึงผ้าห่มมาพันตัว

"น้ำมนต์ ข้าอธิบายได้นะ" ข้าระล่ำระลักพูด เกรงว่าน้ำมนต์จะโกรธ

"ไอ้โรคจิต อย่าเข้ามานะ" น้ำมนต์ทำท่าจะหาของปาข้า

"อย่าปานะน้ำมนต์"  ข้ารีบห้ามเมื่อเห็นน้ำมนต์คว้าตะเกียง

"ไปหาอะไรใส่ซะสิ เร็วเข้า ไม่งั้นฉันจะเอาโคมไฟทุบนายจริงๆด้วย" น้ำมนต์ขู่

"เจ้าจะให้ข้าใส่อะไรล่ะ"

"จะไปรู้นายเหรอ มีเวทมนตร์ก็เสกเอาสิ" น้ำมนต์ว่า

เออจริง ข้ามัวแต่ตกใจ ลองเสกเสื้อผ้าดูดีกว่า ข้าตั้งสมาธิคิดถึงมนต์แปลงร่าง

ข้าก้มดูตัวเองพบว่ายังเปลือยอยู่เหมือนเดิม ไม่ว่าเพ่งเท่าไหร่ก็ไม่สามารถเสกเสื้อผ้าได้

"น้ำมนต์ ข้าเสกเสื้อผ้าไม่ได้ เจ้าหาอะไรให้ข้าใส่หน่อยได้ไหม" ข้าบอกเสียงอ่อย

"อยู่นิ่งๆนะเนี่ย ห้ามขยับ ฉันจะไปหาอะไรมาให้นายใส่เดี๋ยวนี้ล่ะ" น้ำมนต์ยกมือปิดตาตัวเองแล้วเดินมายังตู้เสื้อผ้า แต่ก่อนจะถึงตู้ ต้องผ่านข้าที่มีเพียงแค่ผ้าห่มปิดกาย

"น้ำมนต์" ข้าพูดได้แค่นี้ก็โดนน้ำมนต์แว่ดกลับมา

"เงียบไปเลยนะ บอกให้อยู่เฉยๆไงล่ะ"

"แต่เจ้ากำลังจะชนข้า" เสียงข้าก็หายไปในลำคอเสียก่อน เพราะน้ำมนต์เดินมาชนแถมเหยียบชายผ้าห่มทำท่าจะล้ม ข้าเลยรีบคว้าเอวเข้ามากอดเสียก่อนที่น้ำมนต์จะล้มลง เท่ากับว่าตอนนี้เรากอดกันโดยมีผ้าห่มกั้นอยู่

"ปล่อยนะ" น้ำมนต์ดิ้นรนจนหน้าแดงแต่น่าจะเป็นเพราะอายมากกว่า

"ก็ได้" ข้าปล่อยมือจากน้ำมนต์ที่รีบเด้งตัวออกจากข้าจนสะดุดขาตัวเองล้มลง

"ว๊าก..ออกไปนะออกไป" น้ำมนต์หลับตาหยิบทุกอย่างใกล้มือปาข้า

"โอ๊ย เจ็บนะน้ำมนต์ เจ้าทำร้ายข้าทำไม" ข้าโดนของที่น้ำมนต์ปามาเข้าที่หัวอย่างจัง

"เจ้าก็หาอะไรปิดตัวเองซะสิ" น้ำมนต์หลับตาตะคอกใส่ข้า

ข้าก้มดูตัวเองพบว่าผ้าห่มหลุดออกจากตัวเสียแล้วคงเผลอปล่อยจากมือตอนปล่อยมือจากน้ำมนต์ เจ้าชายน้อยชี้หน้าน้ำมนต์อย่างแข็งขัน ข้าเห็นตัวเองแล้วก็สะดุ้ง คว้าผ้าห่มมาปิดส่วนกลางของลำตัวไว้แล้วเรียกน้ำมนต์

"น้ำมนต์ ข้าปิดมันไว้แล้ว ไม่ต้องกลัวนะ"

"จริงนะ" น้ำมนต์ถามเสียงสั่น

"ข้าไม่หลอกเจ้าหรอก ลืมตาเถอะ" ข้าปลอบเสียงอ่อน

น้ำมนต์ลืมตาค่อยๆหันมามองข้า เมื่อเห็นว่าข้ามีผ้าห่มพันตัวอยู่ก็ไปเปิดตู้เสื้อผ้า หาอยู่พักนึงก็ส่งเสื้อผ้ามาให้

"นายไปอาบน้ำแต่งตัวก่อนแล้วกัน ฉันจะลงไปรอข้างล่าง" น้ำมนต์ยัดเสื้อผ้าใส่มือข้าแล้วรีบออกจากห้องไปไม่เปิดโอกาสให้ข้าพูดอันใด ข้าได้แต่ถอนหายใจไปอาบน้ำตามที่น้ำมนต์บอก ถ้าปล่อยให้นางอารมณ์เย็นลงคงคุยกันรู้เรื่องกว่านี้

น้ำมนต์

ให้ตายเถอะ นี่มันวันอะไรกัน ผมตื่นขึ้นมาพบว่ามีผู้ชายนอนแก้ผ้ากอดผมอยู่ แถมผมดันรู้สึกดีกับอ้อมกอดนั้นด้วย แต่หลังจากได้สติผมก็ถีบมันลงไปจากเตียง ไอ้บ้านั่นบอกว่ามันคือวิลลี่ ให้ตายสิ หน้าเหมือนเจ้าชายในความฝันเมื่อวันก่อนเลย ที่... ผมเผลอยกมือแตะปากตัว ผมยังจำได้ถึงจูบในความฝันเมื่อคืนก่อน ไม่ ไม่ ผมไม่ควรจะรู้สึกดีกับจูบของผู้ชายด้วยกัน อ๊ากกกก.....

เจ้าชายวิลเลี่ยม

ข้าได้ยินเสียงร้องของน้ำมนต์จึงรีบวิ่งลงมาดู เห็นน้ำมนต์นั่งกุมหัวร้องโวยวายอยู่คนเดียว ผมรีบเข้ามากอดนางไว้

"น้ำมนต์ เจ้าเป็นอะไร เจ็บตรงไหน" ข้าจับหน้าน้ำมนต์พิจารณาดูด้วยความเป็นห่วง แต่เขากลับหลบสายตา

"ฉันไม่เป็นอะไรแล้วนายปล่อยฉันเถอะ"  ข้าจำต้องปล่อยมือออกจากเขาแล้วนั่งลงข้างๆ

"ใส่เสื้อผ้าได้หรือเปล่านั่นเป็นเสื้อตัวใหญ่ที่สุดที่ฉันมีแล้ว" น้ำมนต์กลับมาใส่ใจข้าแล้ว

"มันคับ" ข้ายกแขนให้นางดูมันตึงมากทีเดียว เสื้อของน้ำมนต์ทำจากผ้าที่มีความยืดหยุ่นสูงแบบที่ข้าไม่เคยพบ แต่น้ำมนต์ก็ร่างกายเล็กกว่าข้ามากนักถึงอย่างไรก็คับอยู่ดี

"งั้นหรือ ถ้าอย่างนั้นวันนี้ฉันพานายไปซื้อเสื้อผ้าแล้วก็หาอะไรกินกันนอกบ้านดีกว่า รอฉันอาบน้ำแป๊บนึงนะ"

น้ำมนต์วิ่งขึ้นไปอาบน้ำชั้นบน ข้าจึงเปิดทีวีดูไปพลางๆระหว่างรอนางอาบน้ำ ข้าสังเกตภาษาพูดของคนที่นี่และการวางตัว ตั้งใจว่าจะพยายามทำตัวกลมกลืนกับที่นี่ น้ำมนต์จะได้ไม่ต้องลำบากเพราะข้า

ไม่นานน้ำมนต์ก็ลงมาด้วยเสื้อสีขาวและกางเกงสีดำรัดรูปเน้นขาเรียวสวย

"เราไปกันเถอะ" น้ำมนต์พูดอย่างร่าเริง นางสอนให้ข้าเปิดปิดประตูรั้วและใช้กุญแจล็อค จากนั้นเราก็มุ่งหน้าไปห้างกันตามที่นางบอก

"ไม่ใช่ทางเดียวกับเมื่อวานนี่" ข้าทักขึ้นเมื่อเห็นน้ำมนต์เลี้ยวไปอีกทาง

"จำได้ด้วยเหรอ เก่งจัง ห้างเมื่อวานมีแต่ของกิน ฉันจะพานายไปอีกห้างที่มีเสื้อผ้าให้เลือกมากกว่า" น้ำมนต์พาข้ามาถึงห้างก็จูงข้าเดินไป ช่างเป็นสถานที่ที่ใหญ่โตนัก มีร้านมากมายน้ำมนต์พาข้าเข้าไปร้านเสื้อผ้าอย่างคุ้นเคย

"ขอไซต์คนนี้ แบบนี้ แล้วก็นี่ด้วยครับ" น้ำมนต์ชี้ๆที่เสื้อผ้าบนราวแล้วก็หอบมาส่งให้

"นายเอาไปลองนะ ว่าใส่ได้หรือเปล่า" น้ำมนต์ลากข้าไปห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ

"ให้ข้าเปลี่ยนเสื้อผ้าตรงนี้น่ะหรือ"

"ใช่ นายลองสิ" นางพยักหน้าอย่างกระตือรือร้น ข้าจึงถอดเสื้อผ้าที่ใส่มากจากบ้าน น้ำมนต์อุทานขึ้นมาแล้วหันหลังให้ข้า

"เจ้าเป็นอะไร" ผมถาม

"นายไม่ได้ใส่กางเกงใน นายรอแป๊บนึงนะ" น้ำมนต์หายไปแป๊บนึงก็กลับมายื่นกางเกงตัวเล็กให้ข้า

"ใส่นี่ก่อนแล้วค่อยใส่กางเกง" ท่าทางข้าคงจะเก้กังมากเป็นแน่นางจึงมาช่วยข้าใส่ทั้งที่หน้าแดงก่ำ

ในที่สุดข้าก็ได้เสื้อผ้าใหม่มากมาย ข้าบอกนางว่าข้าไม่มีทองจะจ่ายนางได้แต่หัวเราะแล้วส่งแผ่นเล็กๆให้คนขาย นางบอกว่านั่นคือเงินในสมัยนี้

น้ำมนต์พาข้าไปซื้อเสื้อผ้าอีกหลายร้าน จนเราสองคนมีถุงเต็มสองมือ

"ฉันหิวแล้ว เราเอาของไปเก็บที่รถก่อนแล้วค่อยไปหาอะไรกินกันนะ"

หลังจากเอาของไปเก็บที่รถนางก็จูงข้าไปร้านอาหาร น้ำมนต์เป็นคนสั่งทั้งหมด เพราะข้าไม่รู้เรื่องอะไรเลย ระหว่างที่รออาหารก็มีเด็กสาวเข้ามาถามข้าว่า " ขอเบอร์มือถือได้ไหมคะ ไอดีไลน์ก็ได้"

ข้ามองน้ำมนต์ให้นางตอบแทนข้า

"คงไม่ได้หรอกครับ" น้ำมนต์ส่ายหน้ายิ้มๆ

เด็กสาวยอมถอยไปแต่โดยดี แต่กลับมีผู้ชายเดินเข้ามาแทน แค่เห็นสายตาที่มันมองน้ำมนต์ข้าก็อยากควักลูกตามันนัก โทษฐานที่มองพระชายาของข้า

"ขอเบอร์มือถือได้ไหมครับ" ชายหนุ่มยิ้มให้น้ำมนต์โดยไม่สนใจข้า

"ผมมากับแฟนครับ" น้ำมนต์ปฏิเสธแต่แฟนคืออะไร ใครมากับน้ำมนต์อีก ข้ารู้สึกกระวนกระวายใจนัก

"หรือครับ" ชายคนนั้นเหลือบตามองข้าแล้วกลับไปนั่งโต๊ะตัวเองแบบไม่ค่อยเต็มใจนัก

อาหารที่สั่งไปมาพอดี น้ำมนต์เททุกอย่างลงไปต้มในหม้อ ระหว่างรอก็คีบเส้นสีเขียวมาใส่จานข้าวของข้า

"นายใช้ตะเกียบเป็นหรือเปล่า" น้ำมนต์ถามเมื่อเห็นข้าได้แต่มอง

"ข้าไม่เข้าใจว่าต้องใช้มันอย่างไร" ข้าต้องยอมรับความจริงว่าข้าไม่เคยเห็นช้อนแบบนี้มาก่อนเลย

"ไม่ยากหรอก ฉันสอนให้ ทำแบบนี้นะ" น้ำมนต์ขยับมานั่งข้างๆข้า แล้วใช้มือนุ่มนิ่มของนางจับมือข้าให้จับตะเกียบ ข้ามีความสุขมากที่ได้รับการเอาใจใส่จากนาง อาหารก็อร่อย

"อิ่ม" น้ำมนต์พูดแล้ววางตะเกียบ ใบหน้างานมีเหงื่อซึมเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

"ข้าก็อิ่ม" ข้าวางตะเกียบบ้าง วันนี้อิ่มมากจริงๆ

น้ำมนต์จ่ายเงินแล้วพาข้าเดินเล่นต่อ มีคนมองเราทั้งคู่ ข้ากระชับมือน้ำมนต์ในมือข้าอย่างหวงแหน เเงยหน้าขึ้นมองข้าแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร

"เบื่อหรือยังเรากลับกันไหม" น้ำมนต์ถาม

"ข้าไม่เคยเบื่อเมื่ออยู่กับเจ้า แต่ข้าไม่ชอบที่มีบุรุษมากมายมองเจ้า เรากลับกันเถอะ" น้ำมนต์หน้าเป็นสีชมพูเรื่อช่างน่ารักนัก เขาพาข้ากลับบ้านอย่างตามใจ วันนี้ข้ามีความสุขจริงๆ

ความคิดเห็น