ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่30 ภรรยาเอก...

ชื่อตอน : ตอนที่30 ภรรยาเอก...

คำค้น : ภรรยาเอก จำปาสีขาว

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ม.ค. 2564 10:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่30 ภรรยาเอก...
แบบอักษร

ตอนที่30 ภรรยาเอก... 

รุ่งอรุณแห่งวันใหม่ร่างบางของเฉินหลินจือได้ออกมาจากโรงเตี๊ยมแต่เช้าโดยที่นางนั้นเขียนจดหมายทิ้งเอาไว้ให้หลางฟิงซูได้รู้แล้วถ้าเขาตื่นขึ้นมาเขาจะต้องได้เห็นและได้อ่านว่าเฉินหลินจือเขียนบอกอะไรกับเขา.. 

"ฮูหยินหลางเจ้าค่ะจะตามคุณชายท่านนั้นไปอีกนานแค่ไหนเจ้าค่ะ"สาวใช้ที่ติดตามเฉินหลินจือเอ่ยถามออกมาเมื่อเห็นว่าเจ้านายของนางได้แต่ตามไปนานมากแล้วแต่ไมีหยุดทำอะไรเสียสักหน่อยเลยนางจึงเอ่ยถามออกมาด้วยความสงสัยอย่างยิ่งในตอนนี้ 

"ตามเขาไปเสียก่อนยังไม่ถึงเวลาที่เราจะต้องจัดการกับเขาเมื่อถึงเวลานั้นข้าจะเป็นคนลงมือเองเจ้าไม่ต้องห่วงไป"เฉินหลินจือพูดออกมาด้วยท่าทางที่เข้มแข็งอย่างมาก... 

"เจ้าค่ะฮูหยิน"สาวใช้รับคำแล้วเดินตามเจ้านายไปยังไม่ได้เอ่ยถามอะไรเอามาอีกแล้ว... 

จนเวลาผ่านไปสักพักใหญ่ๆคุณชายท่านนั้นก็เดินมาถึงบ้านพักเล็กๆตรงชานเมือง... 

ท่าทางของคุณชายท่านนั้นดูลุกลี้ลุกลนกลัวใครจะตามมาอย่างมากเขามองซ้ายแลขวามองดูว่ามีคนติดตามเข้ามาหรือไม่เมื่อเขามั่นใจว่าไม่มีใครติดตามเข้ามาแล้วเขาถึงเข้าไปในเรือนเล็กหลังนั้น...พร้อมด้วยปิดประตูแน่นหนา.... 

"ฮูหยินเจ้าค่ะคุณชายท่านนั้นเข้าไปแล้ว"เสียงสาวซ้ายออกมาเบาๆเฉินหลินจือหันบอกประมาณว่าให้เงียบเสียไม่ต้องส่งเสียงอะไรออกมาเท่านั้นก็ค่อยๆเดินตามเข้าไปใกล้บ้านหลังเล็กแห่งนั้น... 

นางเดินย่องอย่างเบาเท้าอย่างมากเพื่อที่จะไม่ให้เกิดเสียงดังและมองหาช่องทางที่จะเข้าไปในบ้านหลังนั้นสุดท้ายก็ทำให้นางพบเจอกับทางที่จะเข้าไปได้นั่นก็คือประตูด้านหลังที่ไม่ได้ล็อคเอาไว้... 

"ตามข้ามาอย่าทำตัวให้มีพิรุธหรือส่งเสียงดังอะไรออกมาละ"เสียงขอฃเฉินหลินจือเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เบาๆมากๆแต่สาวใช้ก็ได้ยินเป็นอย่างดีแล้วทำตามทันควัน.... 

ในบ้านหลังเล็กนี้ถูกตกแต่งอย่างดีข้าวของทุกอย่างดีไปเสียหมดเหมือนที่นี่เป็นบ้านที่มีพร้อมทุกอย่างสำหรับคนที่อยู่อาศัยณที่แห่งนี้... 

"ท่านทำไมถึงไม่มาหาข้าเลยช่วงนี้ข้าคิดถึงท่าน"เสียงอ่อนหวานเอ่ยออกมาของคนผู้หนึ่ง.. 

"ข้าขอโทษด้วยที่ทำให้เจ้ารอข้านานเพียงนี้" 

"ข้าเองก็คิดถึงเจ้าทุกลมหายใจของข้าเช่นกัน"เสียงของคุณชายที่จะเป็นว่าที่บุตรเขยตระกูลกู้เลยออกมากับอีกคนหนึ่งที่อาศัยอยู่ในบ้านแห่งนี้รอเขามาหาในทุกเมื่อเชื่อวัน.... 

"เมื่อท่านมาหาข้าแล้วข้าจะปรนนิบัติท่านในยามนี้เอง"เสียงอ่อนหวานออดอ้อนเลยออกมาพร้อมกับเรื่องเสื้อผ้าของเขาออกมาต่อหน้าชายหนุ่มที่มองเค้าด้วยสายตากระหายในเรือนร่างที่เปลือยเปล่าต่อหน้าเขายามนี้.... 

"ข้าจะทำให้ท่านมีความสุขปลดปล่อยมันออกมากับอารมณ์ที่ข้าจะทำให้ท่านในยามนี้"เสียงอ่อนหวานรอยยิ้มหวานฉ่ำเอ่ยออกมาก่อนที่จะคุกเข่าลงตรงหน้าชายหนุ่มแล้วเรื่องผ้าของชายหนุ่มที่นั่งตรงหน้าเขาออกอย่างช้าๆด้วยที่สายตาทั้งสองคนก็สัมผัสกันอย่างเร้าร้อนก็หายในรสสวาทยิ่งนัก.... 

"พรึ่บ!!!!ริมฝีปากบางได้ก้มลงไปใช้ปากของเขาสัมผัสกับเจ้าแก่นกายที่ตั้งท่าชูชันด้วยความต้องการยิ่งนักยามนี้... 

"พลับ...พลับ..พลับ!!! 

"อื้มมมมม...ดีแบบนั้นล่ะ...!!! 

"ทำต่อไปอีกข้าชอบที่เจ้าทำให้ข้าคลั่งยอดรักของข้า"เสียงของชายชายหนุ่มที่ถูกปฏิบัติด้วยปากเอ่ยออกมาอย่างพึงพอใจพร้อมกับส่งเสียงครวญครางด้วยความเสียวอย่างมากดังออกมาตลอดพร้อมกับจับที่หัวของอีกคนแล้วขยับเข้าออกไปมาจนสุดท้ายความยาวของเจ่าแก่นกายของเขาไม่นานนักน้ำสีขาวขุ่นก็ทะลักออกมาจากเจ้าแก่นกายใหญ่มากมายยิ่ง... 

"ท่านมีความสุขหรือไม่"เสียงอ่อนหวานออเซาะออดอ้อนเลยออกมาด้วยรอยยิ้มที่ริมฝีปากของเขานั้นก็มีน้ำสีขาวขุ่นไหลเยิ้มออกมามุมปากของอีกคนภาพตรงหน้าทำให้ชายหนุ่มคลั่งไคล้นักจนคว้าตัวของคนที่ทำให้เขาปลดปล่อยมาจูบอย่างเร่าร้อนถึงพริกถึงขิง.... 

ก่อนที่จะกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันอย่างเมามันรื่นรมย์ในรสสวาทยิ่งนัก... 

"ข้ามีความสุขยิ่งนักที่ได้อยู่กับเจ้า"เสียงของชายหนุ่มพูดออกมาก่อนที่จะจับตัวของอีกคนคว่ำตัวลงไปพร้อมกับจับก้นงอนงามยกเด่นขึ้นมาด้านบนรวมสายตาของคนจ้องมองอย่างมากทำให้เลือดในกายร้อนพุ่งพ่านเกินที่จะต้านทานเอาไว้ได้... 

เจ้าแก่นกายใหญ่ที่อาบไปด้วยน้ำสีขาวขุ่นนั้นถูไถไปตามร่องแคบๆที่เป็นรอยหยักเล็กๆไปมาสร้างความเสียงให้กับคนใต้ร่างอย่างมาก.. 

และเจ้าแก่นกายใหญ่ก็ลองขยับขยายให้ช่องแคบๆเล็กๆนั้นขยายใหญ่รอรับกับแก่นกายที่ใหญ่กว่าช่องแคบๆนั้นเสียอีก... 

"เขาจะเข้าไปในร่างกายของเจ้าแล้วนะยอดรักของข้า"เสียงของชายหนุ่มเอ่ยออกมากับอีกคนที่นอนคว่ำหน้ายกก้นงอนงามโค้งโด่งขึ้นมารอรับกับเจ้าแก่นกายด้วยความเต็มใจอย่างยิ่ง... 

"พรวด!!!อ้ะ...!!!เจ้าแก่นกายใหญ่นั้นได้หายเข้าไปในช่องทางเล็กๆแคบๆนั้นของอีกคนที่อยู่ใต้ร่างของชายหนุ่ม....... 

"เจ้าเจ็บหรือไม่ถ้าทำให้เจ้าเจ็บหรือไม่!!น้ำเสียงชายหนุ่มเอ่ยถามด้วยความห่วงใยจากใจจริงของเขา.... 

"ไม่เลยข้าไม่เจ็บสักนิดข้าเต็มใจที่จะมอบร่างกายของเขาให้กับท่านยอดรักของข้า"ชายหนุ่มใบหน้างดงามใต้ร่างใหญ่เอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้มที่แสนจะสุขใจเมื่อร่างกายของเขาทั้งสองรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน... 

"ยอดรักของข้าเรามาร่วมรสสวาทกันดีกว่าถ้าจะเติมเต็มให้เจ้าด้วยความรักของข้า"สิ้นเสียงของชายหนุ่มจากนั้นทั้งสองร่างก็เริ่มสัมพันธ์สวาทกันอย่างเร้าร้อนเสียงคนครางดังไม่หยุดเสียงขยับเนื้อสัมผัสกายของทั้งสองคนดังขึ้นมาตลอดเวลาที่ทั้งสองคนขับเคลื่อนร่างกายเข้าหากันไม่หยุดยั้ง... 

ภาพตรงหน้านั้นทำให้สาวใช้ต้องยกมือขึ้นมาปิดปากตัวเองด้วยความตกใจเพราะนางไม่เคยพบเจอสิ่งนี้มาก่อนสิ่งที่ทั้งสองคนได้ทำกันนั้นมันเป็นสิ่งที่ผิดมหันต์ซึ่งไม่มีใครเขาทำกันเลย... 

ชายหนุ่มทั้งสองคนร่วมรักกันอย่างเร่าร้อนท่วงท่าลีลาเต็มไปด้วยความสุขที่ทั้งสองคนมอบให้แก่กันและกันด้วยความรักที่แท้จริง 

ถ้าผู้คนอื่นได้ล่วงรู้เข้าว่าทั้งสองคนมีอะไรกันที่ลึกซึ้งแบบนี้คงจะต้องถูกสาปแช่งและถูกจับมัดถ่วงน้ำเป็นแน่แท้และสาปแช่งพวกเขาว่าเป็นคนที่มีจิตใจแตกต่างจากคนอื่น 

คนแบบนี้มีน้อยมากและไม่มีผู้ใดสามารถเปิดเผยความจริงออกมาเพราะกลัวถูกกระทำอย่างทารุณกรรมโหดร้ายเหมือนพวกเขาไม่ใช่คนทั้งๆที่พวกเขานั้นก็แค่รักกันในแบบของพวกเขาเหตุใดถึงได้รังเกียจรังเขายิ่งนักในสิ่งที่เขารักและเขาเป็นแบบนี้ 

แบบที่ชายและชายรักกันความรู้สึกนั้นมันไม่อาจที่จะปิดกั้นเอาไว้ได้เมื่อทั้งสองมีหัวใจไฟรักหากันของพวกเขาได้เปิดเผยมันออกมาหาให้กันและกันรับรู้ว่าพวกเขามีความรู้สึกที่เหมือนๆกันพวกเขาจึงจำใจจะต้องคบหาหลบซ่อนมามีความสุขด้วยกันกันอย่างลับๆ 

ต้องการที่จะมาเสพสมอารมณ์รักก็ต้องออกมาที่ชานเมืองในกระท่อมเล็กๆที่พวกเขาเป็นคนสร้างมันขึ้นมาและไม่มีผู้ใดที่จะพบเจอได้ถ้าไม่แอบติดตามเขามาจริงๆทั้งสองคนระวังตัวยิ่งนักที่จะให้ผู้ค้นพบเจอได้ที่แห่งนี้กับเขา 

แต่ก็หารู้ไหมว่าก็พ่ายแก่เฉินหลินจือที่แอบเห็นตามมามาพบเจอกับสองชายหนุ่มที่มองกันตั้งแต่ที่ทั้งสองคนไปพบกันที่หอนางโลมพวกเขาส่งสายตาที่ไม่ใช่สหายที่เป็นเพื่อนสนิทกันใช้สายตาแบบนั้น 

แต่ในสายตาที่พวกเขาสบเข้าหากันนั้นทำให้เฉินหลินจือที่มาจากโลกปัจจุบันพบเห็นและรู้ในทันทีเพราะว่าในโลกปัจจุบันเปิดกว้างมากสำหรับบุคลิกภาพแบบนี้ในยุคโบราณมีหรือที่ทุกคนจะกล้าเปิดเผยมาได้ไม่ถูกก็สาปแช่งไม่ก็ถูกเฆี่ยนตีจนตายหรือไม่ก็ถ่วงน้ำให้ตายทั้งเป็นมันทรมานเกินไปสำหรับพวกเขาจะเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงออกมาเพราะฉะนั้นพวกเขาทั้งสองคนถ้ารักกันก็ต้องปิดซ่อนความรู้สึกเอาไว้ไม่ให้ใครได้รับรู้....... 

จากนั้นรสสวาทอันเร่าร้อนของชายหนุ่มทั้งสองคนก็เพิ่มพูนขึ้นมาไม่หยุดเฉินหลินจือเองก็รอจนเวลาที่ทั้งสองคนร่วมรักกันอย่างสุขสมอารมณ์หมายแล้วนางถึงจะเข้าไปพูดคุยกับทั้งสองชายให้รู้กันไปแล้ว 

แต่สาวใช้ที่เพิ่งพบความเป็นครั้งแรกตกตะลึงและตื่นกลัวอย่างมากกับเหตุการณ์ที่นางได้พบเจอตรงหน้าของนางยามนี้... 

สายวายก็มา โปรดติดตามตอนต่อไปนะเจ้าค่ะทุกท่าน... 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว