ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 5 ล่อลวง 70%

ชื่อตอน : บทที่ 5 ล่อลวง 70%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 865

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ม.ค. 2564 06:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 5 ล่อลวง 70%
แบบอักษร

บทที่ 5 ล่อลวง 70% 

 

 

 

 

ขอบคุณนะค้า พี่แทนแสนดี 1000++ โหลดแล้วจ้า ^/\^

 

 

 

 

*** อัป 60%****

 

บทที่ 5 ล่อลวง

 

(ในเด็กดีไม่ได้อัปสองตอนเนื่องจากนิยายมี NC นะคะ สรุปคร่าวๆ คือ ตอนที่เรนนี่นอนกลางวัน สิปปกรกับณัฐนรีมีเหตุให้เข้าห้องน้ำด้วยกัน นัวเนียกันภายนอกอิ่มเปรมถ้วนหน้าแต่ยังไม่ได้กันค่ะ )

 

 

 

ชั่วโมงถัดมา 

 

สิปปกรวางสายนางเอกสาวมิลินหลังจากคุยกับหล่อนสองสามคำ ความสัมพันธ์ของเขากับเจ้าหล่อนนั้น เป็นไปในทิศทางที่เอื้อประโยชน์ต่อกันในแง่การงานมากกว่าความรู้สึก ส่วนเรื่องบนเตียงนั้น นับเป็นความสมัครใจทั้งสองฝ่าย หากว่างตรงกันและหล่อนนัดมา เขาก็สนองหล่อนอย่างไม่มีขาดตกบกพร่อง สาบานว่าเขาไม่ได้รักมิลินเลย แต่มิลินนั้น จะรักหรือไม่รัก ย่อมเป็นเรื่องของหล่อน เขาหาได้ใส่ใจ

 

“คุณรู้จักนางเอกระดับนั้นด้วยเหรอ” ณัฐนรีถามตอนวางจานผลไม้ลงกลางโต๊ะตัวเตี้ย โทรทัศน์จอพอเหมาะพอดีตั้งอยู่ตรงหน้าพวกเธอ แต่ไม่มีใครสนใจเปิดดู เธอควรได้ท่องอินเทอร์เน็ต หางานเหมาะๆ ทำ แทนที่จะมาวุ่นวายหาของว่างให้เขา แต่ก็อย่างว่า ถ้าลุงบอสสั่ง เธอจะไม่ทำตามได้อย่างไร

 

“ไม่ใช่เรื่องของเธอ” เขาตอบกลับแล้วจิ้มชิ้นแอปเปิลเข้าปาก

 

ณัฐนรีหมั่นไส้นัก “แอปเปิล...สองลูกร้อย”

 

“หือ?” เขามองหล่อนด้วยหางตา เมื่อกี้นั่นหูฝาดใช่ไหม

 

“ก็ของมันแพง แล้วหนึ่งพันที่คุณหักหนี้ให้ฉันมันก็เป็นค่ากับข้าว ไม่ใช่ค่าของว่าง”

 

เจ้าหนี้หนุ่มทอดถอนใจใส่ลูกหนี้ที่เขี้ยวเกินทน เอาเถอะ เล็กๆ น้อยๆ เขาจะอดทนให้มากก็แล้วกัน

 

“เธออยากได้เวลาเท่าไหร่ สำหรับการหาเงินมาชำระหนี้”

 

“จนเรนนี่อายุยี่สิบก็คงดี” ตอบแล้วยิ้มกลบเกลื่อน สายตาเจ้าหนี้ที่มองมาช่างน่ากลัว เขาลืมไปหรือเปล่าว่าชั่วโมงก่อนมองเธอด้วยดวงตาแสนเสน่หาเช่นไร พอเสร็จสมอารมณ์ใคร่ สายตาที่เหมือนอยากจะฆ่ากันให้ตายก็คืนกลับมา

 

“ฉันให้สามเดือน”

 

“หา!? จะบ้าเหรอ! ฉันหาเงินมากขนาดนั้นมาจากไหนฮะ!”

 

สิปปกรไม่มีความเห็นในเรื่องนี้ เขายักไหล่ให้ณัฐนรี 

 

“ยกลูกให้ฉันสิ แล้วบอกราคามาว่าเธอต้องการเท่าไหร่”

 

“ทำไมคุณไม่หาทางได้เรนนี่ไปเลี้ยงโดยที่มีฉันไปด้วยล่ะ” เธอเสนอแนะ

 

“ไม่ มันคงไม่เหมาะถ้าเรนนี่มารู้ที่หลังว่าแม่ของแกทำอาชีพอะไร ฉันอยากให้เรนนี่โตมาอย่างไม่มีจุดด่างพร้อยใดๆ แม้แต่เรื่องแม่ของแกก็ตาม” 

 

มือน้อยของณัฐนรีโบกไหวๆ เอาลมเข้าตัว แม้ว่าในห้องจะเปิดแอร์เย็นฉ่ำ ความร้อนที่เกิดจากวาจาเขานี่ช่างน่าโมโหดีแท้ มีแม่ทำอาชีพอย่างว่าแล้วอย่างไร ใช่ว่าทุกคนมีทางเดินชีวิตที่สวยงามนี่นา เธอเชื่อว่าทุกอย่างจะดีขึ้นในอนาคต สาบานว่าเรนนี่จะไม่รู้ความจริงเรื่องอดีตของคนเป็นแม่อย่างแน่นอน

 

“โอเค! สามเดือนก็สามเดือน” 

 

เขาเลิกคิ้วสูงเมื่อแม่ตัวดียอมง่ายๆ เวลาที่หล่อนว่านอนสอนง่ายนั้น เขาไว้ใจไม่ได้เลย

 

“ระหว่างนี้ฉันจะยังไม่บอกคนที่บ้านเรื่องเรนนี่ ฉันไม่อยากให้ทุกคนตกใจ เผื่อว่าวันข้างหน้าทุกอย่างไม่เป็นอย่างที่ฉันคิด”

 

“แน่นอน ว่าแต่...ถ้าฉันหาเงินมาคืนคุณได้ล่ะ เราจะเป็นยังไงต่อไป”

 

เขายิ้มเยาะอย่างที่ณัฐนรีอยากเอามีดคมๆ มาเฉือนปากนั่นทิ้งเสีย

 

“เธอหาไม่ได้หรอก เธอคงตุกติกกับฉันไม่วันใดก็วันหนึ่ง ฉันรู้ แต่ว่า...ตอนนี้เธออยู่ถิ่นฉันแล้ว ฉันได้เปรียบ ฉันไม่มีวันปล่อยเธอไปแน่ๆ ดีกว่าไหม ถ้าสามเดือนต่อจากนี้ เธอใช้เวลาอยู่กับเรนนี่ แล้วเก็บเอาความรู้สึก เก็บเอาภาพแกใส่ไว้ในความทรงจำให้มากที่สุด ด้วยความหวังดี” บอกกล่าวแล้วลุกไปหาเรนนี่ในห้องนอน

 

ณัฐนรียิ้มเฟื่อนๆ ยิ้มแล้วต้องหัวเราะออกมาอย่างไร้ความหมาย หยดน้ำตาใสๆ ไหลมาคลอครองในสองเบ้า ทว่าไม่ยอมให้มันไหลออกมา ทำไมผู้ชายคนนั้นถึงใจร้ายใจดำนัก ใจร้ายขนาดนี้ได้อย่างไร จะให้เธอเก็บเอาภาพเรนนี่ไว้ในความทรงจำก่อนวันลาจากอย่างนั้นหรือ ฝันไปเถอะ! เขาเป็นใครล่ะ ถึงจะอยากครอบครองแม่หนูตัวเล็กนั่น ไม่มีทาง!

 

ติ๊ดๆ ติ๊ดๆ 

 

เสียงปุ่มกดที่ประตูดังขึ้นอีกครา ณัฐนรีเงยหน้าขึ้นสูง ให้หยดน้ำตาไหลคืนที่เก่า ใครมากันนะ แขกของเขาหรือแขกของเธอ หรือว่าจะไม่ใช่แขก ก็คนข้างนอกรู้รหัสเปิดประตูนี่นา

 

“เห็นไหมล่ะแม่สารภี ฉันบอกแล้วว่าตาสองอยู่นี่ เปิดแอร์เสียเย็นฉ่ำเลย” 

 

เสียงสตรีวัยไม้ใกล้ฝั่งเอ่ยกับสตรีอีกคนที่ตามเข้ามา โดยไม่ทันมองว่าตรงหน้านั้น มีสตรีวัยสาวยืนอยู่

 

“หนูทราบแล้วค่ะคุณแม่ แต่คุณแม่ไม่เห็นต้องแวะมาเลยนี่นา วันหยุดก็ให้หลานพักผ่อนบ้าง” สตรีวัยกลางคนที่ยังมีเค้าความงามอยู่มากนั้น เอ่ยกับคนที่มาด้วยกัน ทั้งสองช่วยประคองกันและกันตอนถอดรองเท้าแล้วก้าวเข้ามา

 

ณัฐนรียืนงง อะไรยังไงกันนี่ สองคนนี้เป็นใครกัน

 

“เอ่อ...ขอโทษนะคะ พวกคุณเป็นใคร”

 

“หือ? แม่สารภี แม่คนนี้ใครยะ!” คุณนายบุษบงในวัยไม้ใกล้ฝั่ง แต่ร่างกายยังมีแรงมากกว่าคนรุ่นเดียวกัน เอ่ยถามเอากับลูกสะใภ้ด้วยสงสัยยิ่ง

 

สารภี ในวัยเลยสาว มองตามสายตาของแม่สามีไป สตรีรุ่นลูกของเธอนั้นยืนมองมาด้วยสีหน้างงเต็มทีเช่นกัน

 

“หนูก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะคุณแม่ นี่หนู...ทำไมหนูมาอยู่คอนโดฯ ของฉันล่ะ”

 

“โอ...ของคุณป้าหรือคะ คือว่า...” ณัฐนรีหันรีหันขวาง อะไรยังไงละทีนี้ “คุ...คุณ คุณสอง! ออกมานี่เร็วเข้า!” รีบเอ่ยเรียกคนในห้องนอน เธอจะไม่แปลกใจเลย หากเป็นหญิงสาววัยขบเผาะมาเคาะประตูเรียกเขา แต่นี่ไม่ใช่ อายุของสตรีสองนางตรงหน้าเธอนั้น บวกกันคงได้ร้อยกว่าทีเดียว

 

เสียงกุกกักดังมาจากห้องนอน สิปปกรไม่ได้ออกมาคนเดียว แต่อุ้มเอาเรนนี่ออกมาด้วย แม่หนูหลับกลางวันเพิ่งตื่นพอดี

 

 

“มีอะไรโรส เรนนี่ตื่นพอดีเลย มีของว่างให้ลูกกินก่อนมื้อเที่ยงไหม เหมือนจะหิวนะ” บอกกับแม่ของเรนนี่แล้วหันมองใครบางคนที่แลเห็นแวบๆ ทางหางตา “โอ...คุณย่า! คุณแม่!?”

 

 

 

 ******* ^^ 

 

 

 

 

 

 

***

 

นิยาย BLACKMAIL 2700 ดาวน์โหลดแล้วจ้า

 

 

 

นิยาย ดอกไม้ที่พ่ายแพ้ 2200 ดาวน์โหลดแล้วจ้า

 

 

 

นิยาย วิวาห์เสนอใจ 1700++ ดาวน์โหลดแล้วจ้า

 

 

นิยาย ตราบสิ้นแสงดาว 1100++ ดาวน์โหลดแล้วจ้า

 

 

  EBOOK นิยายทุกเรื่องคลิกลิงก์ 

MEB -> https://bit.ly/2XOJzND

 

hytexts.com ->https://bit.ly/2Yhsagl

 

Google Play-> https://bit.ly/2XRcCAr

 

OOKBEE -> https://bit.ly/2SjMsQO

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว