ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ของขวัญ

คำค้น : ทวงรักร้ายนายมาเฟีย

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 27.1k

ความคิดเห็น : 21

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ก.ค. 2564 22:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ของขวัญ
แบบอักษร

ตอนที่36 

 

 

2 อาทิตย์ต่อมา 

 

 

หลังจากที่เธอพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลมาคัสก็ตามไปดูแลเธอไม่ห่าง ช่วงเวลาที่เธอป่วยเธอรู้สึกถึงความห่วงใยของเขามากขึ้น ความรักที่เขามีให้เธอและลูก 

 

 

"ยินดีต้องรับกลับบ้านค่ะคุณผู้หญิง" สาวใช้คนหนึ่งเอ่ยขึ้นหลังจากที่เธอเดินเข้ามาภายในบ้านและพบกับสาวใช้ที่ยืนเรียกกันเพื่อต้อนรับเธอแปดคน 

 

 

"ขอบใจจ้ะ" ไมล์ร่ายิ้มตอบรับอย่างมีความสุขพร้อมกับกวาดสายตาไปรอบๆบ้าน "ฉันไม่อยู่แต่ก็ยังเปลี่ยนดอกไม้ใส่แจกันเหมือนเดิมน่ารักมากๆเลย" ไมล์ร่าเอ่ยชมสาวใช้ทุกคน 

 

 

"ถึงเราจะจัดไม่สวยเท่าคุณผู้หญิงแต่พวกเราก็ทำสุดฝีมือเลยค่ะ" 

 

 

"สวยสิ ถูกใจฉันมากๆ" 

 

 

"เอาของไปเก็บในห้อง และกลับไปทำงานกันได้แล้ว" มาคัสที่ยืนเงียบฟังอยู่สักพักเอ่ยสั่งสาวใช้ ก่อนที่สาวๆจะเดินมาหยิบของจากการ์ดที่ยืนอยู่ด้านหลัง ส่วนคนอื่นๆก็แยกย้ายกันทำงาน 

 

 

"มากับพี่หน่อยพี่มีอะไรจะให้ไมล์เป็นของขวัญ" 

 

 

"หื้ม? ของขวัญคืออะไรคะ?" ไมล์ร่าขมวดคิ้วด้วยความสงสัย 

 

 

"มาเถอะน่า" มาคัสเดินจูงมือหญิงสาวขึ้นมายังชั้นสองก่อนจะพาเดินมาหยุดยืนที่หน้าประตูห้องๆหนึ่ง 

 

 

"พาไมล์มาห้องนอนแขกที่ใหญ่ที่สุดทำไมคะ?" ไมล์ร่าถามอย่างไม่เข้าใจเมื่อจู่ๆเขาก็พาเธอมาที่ห้องรับแขกซึ่งเป็นห้องที่จัดเตรียมไว้ให้แขกและเป็นห้องที่ที่ใหญ่ที่สุดในบรรดาห้องรับแขก 

 

 

"ปิดตาก่อน" มาคัสบอกก่อนจะถอดเนกไทของตัวเองออกมาพันรอบตาของเธอไว้ 

 

 

"พี่เล่นอะไรเนี่ย ไมล์ควรกลัวไหม" ถึงจะแปลกใจกับสิ่งที่เขาทำแต่เธอก็ยอมให้เขาเอาเนกไทมาพันรอบตาของเธอ 

 

 

แกร๊ก... 

 

 

"เดินระวังนะ" มาคัสบอกในขณะที่มือทั้งสองข้างประคองพาเธอก้าวเดินเข้ามาภายในห้อง 

 

 

"พี่อย่าปล่อยมือนะ" ไมล์ร่ากระชับมือแน่น 

 

 

"หยุด" ไมล์ร่าหยุดเดินทันทีที่เขาสั่งให้หยุด ก่อนที่มาคัสจะอ้อมไปทางด้านหลังของเธอและโอบเธอไว้ “พร้อมหรือยัง?” เสียงใหญ่กระซิบบอกที่ข้างใบหูของเธอ 

 

 

"พร้อมแล้วค่ะเปิดตาได้ยัง?" ไมล์ร่าตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้น 

 

 

"หนึ่ง...สอง...สาม" ทันทีที่เนกไทถูกเปิดออกร่างบางก็ต้องตกตะลึงกับสิ่งตรงหน้าที่เห็นเพราะมันมีเตียงนอนเด็ก โต๊ะเปลี่ยนผ้าอ้อมและอื่นๆอีกมากมายที่เป็นเครื่องใช้สำหรับเด็ก ห้องทั้งห้องถูกเปลี่ยนเป็นห้องนอนสำหรับเด็กแรกเกิดโดยทั้งหมดเป็นสีขาว แถมยังมีลูกโป่งมากมายว่างอยู่บนพื้นเต็มห้องไปหมด หน้าหวานคลี่ยิ้มอย่างมีความสุขเมื่อเห็นสิ่งที่เขาเตรียมไว้ให้ 

 

 

"นะ นี่มันอะไรกันคะ?" ไมล์ร่าหันไปถามมาคัสด้วยสีหน้าที่มีแต่รอยยิ้ม 

 

 

"ของขวัญต้อนรับกลับบ้านทั้งไมล์และลูก" มาคัสบอกก่อนจะก้มหน้าลงไปเสมอกับหน้าท้องของหญิงสาวก่อนจะพูดว่า “พ่อเตรียมไว้เพื่อต้อนรับลูกโดยเฉพาะเลยนะ” เมื่อพูดจบมาคัสก็จุ๊บลงที่หน้าท้องหนึ่งครั้งทำเอาไมลืร่าที่ยืนมองการกระทำของแฟนหนุ่มยิ้มไปตามๆกัน 

 

 

"ขอบคุณนะคะ ว่าแต่ทำไมโทนห้องถึงเป็นสีขาวคะ" 

 

 

"เพราะว่าพี่ไม่รู้ว่าเพศลูกเพศอะไร พี่เลยคิดว่าสีนี้น่าจะโอเค ไมล์ไม่ชอบเหรอถ้าไม่ชอบพี่จะสั่งเปลี่ยนตอนนี้เลย" 

 

 

"เปล่าค่ะ ชอบมากๆแค่แปลกใจเฉยๆ ขอบคุณอีกครั้งนะคะ" พูดจบร่างบางก็เขย่งปลายเท้าเพื่อจุ๊บที่ริมฝีปากหนาของอีกฝ่ายเพื่อเป็นการขอบคุณก่อนจะเดินดูของที่ถูกจัดแต่งในห้อง 

 

 

"พี่ซื้อเสื้อผ้าแล้วเหรอคะ?" ไมล์ร่าถามขึ้นเมื่อเธอเดินไปปิดตู้เสื้อผ้าและพบว่ามีเสื้อผ้าเด็กเต็มตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่ทั้งของผู้หญิงและชายแยกกันคนละฝั่ง 

 

 

"ใช่ พี่เตรียมไว้หมดแล้วเป็นไงชอบไหม?" 

 

 

"แต่พี่ซื้อทั้งของผู้หญิงและชาย?" 

 

 

"ใช่" 

 

 

"แต่ว่าเรายังไม่รู้เพศลูกเลยนะคะ" เธอบอกด้วยความงงงวยที่เขาซื้อมาทั้งของเด็กผู้หญิงและชายทั้งๆที่ยังไม่รู้เพศ 

 

 

"ก็ซื้อไปก่อนไปถ้าลูกเป็นผู้ชายก็เอาของผู้หญิงไปเก็บไว้ก่อน รอคนที่สองเผื่อเป็นผู้หญิงไง" มาคัสเดินเข้ามาประชิดตัวหญิงสาวก่อนจะโอบแขนรอบเอวบาง 

 

 

"นี่พี่เห่อลูกมากเลยนะคะเนี่ยรู้ตัวไหม?" ไมล์ร่าทำหน้าเหนื่อยหน่ายให้กับความเห่อลูกของเขา 

 

 

"พี่เห่อตรงไหน พี่แค่มองสิ่งที่ดีที่สุดให้ลูกใครๆเขาก็ทำกัน" มาคัสทำหน้าอย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไร 

 

 

"ลูกที่อยู่ในท้องไมล์อายุครรภ์แค่สองเดือน สองเดือนเองพี่ เรายังไม่รู้เพศด้วยซ้ำแต่พี่เตรียมทุกอย่างไว้หมดแล้ว?" 

 

 

"ใช่ แล้วพี่สั่งซื้อรถตู้รอลูกแล้วนะเอาไว้เวลาลูกไปหาหมอจะได้มีรถส่วนตัว แล้วพี่ก็จ้างแนนนี่สำหรับพี่เลี้ยงลูกของเราโดยเฉพาะ แล้วตอนนี้พี่กำลังดูโรงเรียนให้ลูกอยู่ แล้วกะ..." 

 

 

"พอ! พอแล้วค่ะ" 

 

 

"อ่าว ทำไมละพี่ทำอะไรผิด?" 

 

 

"เห้อ..." ไมล์ร่าถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายให้กับความเห่อลูกของเขา ซึ่งเธอก็ไม่คิดมาก่อนว่าเขาจะเห่อขนาดนี้ "เอาเป็นว่าเราค่อยๆเป็นค่อยๆไปดีกว่านะคะ ตอนนี้ไมล์ขอไปนอนพักก่อน" 

พูดจบไมล์ร่าก็เดินออกไปทิ้งมาคัสให้ยืนงงอยู่ในห้องตามลำพัง แต่ในใจลึกๆก็แอบขำให้กับความเห่อลูกของเขา แต่ถ้าจะมองอีกมุมเขาก็น่ารักไปอีกแบบ จนเธอคิดไม่ออกเลยว่าถ้าลูกคลอดออกมาเราจะมีความสุขกันแค่ไหน... 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว