ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : KBL 6 [ In a Relationship? ]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 927

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ต.ค. 2561 17:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
KBL 6 [ In a Relationship? ]
แบบอักษร

“เฮ๊ย ทำหน้าดีๆหน่อยดิวะ ... มีแฟนเป็นตัวเป็นตนแล้วนะมึง ฮ่าๆๆๆ”      เสียงล้อเลียนกวนประสาทของยานิค ทำให้ดาเนียลหัวเสีย ยิ่งกว่าเดิม   มันจะพูดขึ้นมาทำไมวะ

“เงียบ”      ออกปากบอกเพื่อนอย่างขอร้อง ?  เขาไม่อยากฟัง นี่มันเรื่องบ้าบอชัดๆ   เขาตกหลุมพรางยัยนั่นจนได้ ... ยัยโรคจิต  ตอนนี้เธอเป็นแฟนเขา เขาเป็นแฟนเธอ ไม่ใช่แค่ยานิค หรอกที่รู้เรื่องนี้  ป่านนี้คงรู้กันทั่วทั้งโรงเรียนแล้ว

เขาที่ไม่เคยคิดคบกับผู้หญิงคนไหน ในฐานะแฟน หรือ คนรัก  ต่อให้ผู้หญิงคนนั้นจะสวยหยาดฟ้ามาดิน  มาคุกเข่า? อ้อนวอนขอร้องเขาตรงหน้า เขาก็ไม่คิดจะคบ  ... (หล่อมากนะพ่อคุณ? )

แต่โชคชะตาช่างเล่นตลก  พระเจ้าคงเกลียดเขาแน่ๆ ถึงได้ส่งยัยมนุษย์?  ผู้หญิง ? รึป่าว ?  มาทดสอบความแข็งแรงของจิตใจ ?  ที่อาจหดหู่เฉาตายในเร็ววัน หรืออาจก้าวผ่านเรื่องเลวร้ายนี้ไปอย่างแข็งแกร่ง หึ พูดอย่างนี้ อยากรู้ใช่ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น ?

2 ชั่วโมงก่อน (เวลาพักกลางวัน)

ดาเนียล และ เพื่อนๆ นั่งอยู่ที่โต๊ะ ประจำ มุมหนึ่งใน โรงอาหาร ของโรงเรียน พวกเขาไม่ได้ทานข้าวหรือจับกลุ่มพูดคุยกันเหมือนกลุ่มเพื่อนอื่นๆ ทั่วไป  ต่างคนต่างนั่งทำกิจกรรมของตัวเอง   อันเดรียส ที่ฟังเพลง  ยานิค ที่เล่นเกมส์ ในสมาร์ทโฟน ส่วนโรบิน ... ก็อ่านหนังสือ (มันจะอ่านอะไรนักหนา นี่เวลาพักยังจะอ่านอีก)

ตัวเขาเอง ก็เลื่อนนิ้วเขี่ยมือถือไปมา  อย่างเบื่อหน่าย  ก่อนจะเงยหน้า มองไปข้างหน้าอย่างเบื่อโลก  มองผู้คนจอแจในโรงอาหาร เสียงที่อื้ออึงฟังไม่ได้ศัพท์   สายตาที่มองอะไรไปเรื่อยไม่ได้จดจ้องกับสิ่งใดเป็นพิเศษ

แต่แล้วสายตาก็หยุดกับสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า ผู้หญิง?  คนหนึ่ง  *ยัยโรคจิต* ที่เขาไม่เคยคิดว่าจะเจอหล่อนที่นี่ ... หลายวันมาแล้วตั้งแต่ที่เธอเอาคุกกี้ มาให้ เขาไม่เคยเห็นเธอปรากฏตัวในโรงอาหารอีกเลยจนวันนี้   (ไม่นับเมื่อวานที่เธอมาแอบดูเขาทำกิจกรรมเข้าจังหวะอ่ะนะ)

จับจ้องมองเธอที่มีเมฆดำทมึนเป็นออร่า รอบกาย  เดินเหมือนกำลังลอยไปในอากาศเสียมากกว่า   คนอะไรมันจะมีแต่รังสี ความหลอนขนาดนั้น?  ความคิดที่มีต่อเธอในหัว เป็นแบบนั้น แต่สายตากลับจ้องมองความมืดมนที่เคลื่อนไหวได้นั้นไม่กระพริบ ( มันเหมือนสิ่งลี้ลับที่น่าค้นหา และ น่ากลัวพอๆกัน)

ความหม่นหมองที่ไม่มีผู้ใดสนใจ ...แต่เขากลับมองมันอย่างเงียบๆ ทุกการเคลื่อนไหว โดยที่ไม่รู้เหมือนกันว่าจะมองให้มันได้อะไร ... เงาดำลอยกลืนเข้าไปในกลุ่มคน ... ก่อนที่มันจะร่วงไปกองกับพื้น ... ?

ใช่  เธอ สะดุดล้ม? ไปกองกับพื้นกลางโรงอาหาร ...?  นอกจากจะโรคจิตแล้วยังเซ่อซ่าอีก ยัยนี่อยู่มาจนป่านนี้ด้วยการมีชีวิตแบบนี้ได้ยังไง?   เขายังมองเหตุการณ์ไกลๆนั้นนิ่งๆ  ในหัวก็วิพากวิจารณ์ ความเป็นมนุษย์มนา ของเธอต่อไปเงียบๆ

แต่ก่อนที่เธอจะได้ลุกขึ้นยืน ก็มีกลุ่มผู้หญิง สามคนเดินเข้าไปหา และยืนล้อมเธอไว้ ... บรรยากาศแปลกๆที่เขาเองก็สัมผัสได้ว่า คนพวกนั้น ไม่ได้ใจดีจะเข้าไปช่วยเธอพยุงเธอขึ้นแน่ๆ

เธอลุกขึ้นยืน และเหมือนว่า คนกลุ่มนั้นกำลังเจรจาอะไรกับเธอสักอย่าง แต่เขาไม่เห็นว่าเธอจะตอบโต้อะไร เธอยืนนิ่งๆ ไม่พูดไม่จา ... หึ โดนแกล้งแน่ๆ  ทำตัวน่าแกล้งเอง ช่วยไม่ได้  เขาคิด และยังมองอยู่เงียบๆ

จนมีผู้หญิงคนหนึ่งสาดน้ำในมือเข้าที่ใบหน้าเธออย่างจัง ...

“เฮ๊ย!”    หลุดอุทานออกมาจนเพื่อนๆในโต๊ะ พร้อมใจกันหันมามอง ....

“อะไรของมึง?”    อันเดรียส ถามขึ้น  โรบินและ ยานิคก็มองมาที่เขา

“ป่าว”     และเขาก็ตอบแค่นั้น แล้วทำเสมองไปทางอื่น ... จนคนอื่นๆส่ายหัว แล้วหันกลับไปสนใจทำกิจกรรมของตัวเองต่อ   เขาจึง มองไปที่กลุ่มนั้นอีกครั้ง ... แต่ หายไปแล้ว  ที่ตรงนั้นตอนนี้ไม่มีคนพวกนั้นแล้ว

แต่เขาไม่ได้สนใจคนพวกนั้นเสียหน่อย ... ยัยมืดมนนั่นต่างหากที่เขากำลังมองหาอยู่   สายตากวาดมองไปรอบโรงอาหาร จนหยุดที่ร้านขนมปัง ... เงาดำมืดที่เขามองหามันลอยวนอยู่ตรงนั้น

สภาพเปียกเปรอะ น้ำหวานที่โดนสาดใส่ ... มันก็ยังอยู่อย่างนั้น  ยัยนั่นเดินเฉื่อยแฉะไม่ทุกข์ร้อนกับสภาพตัวเองสักเท่าไหร่ ... ดูเหมือนเธอปกติ? ดีทุกอย่าง   ดูท่าจะทำธุระเสร้จแล้ว และตอนนี้เงาดำนั้นกำลังจะลอยหายไป ....

ไม่รู้อะไรทำให้เขาลุกจากที่นั่งแล้วเดินตรงไปหาเธอ ... โอกาสจะเจอเธอนั้นแทบเป็น 0 แล้วเจอกันแต่ละที ...ก็ยังไม่ปรากฏเรื่องราวดีๆสักเท่าไหร่ ...

“เดี๋ยว เธอ ยัยโรคจิต”  ก่อนที่เธอจะเดินหายไป เขาจึงเอ่ยรั้งไว้ เสียงดังมากพอ ที่ผู้คนรอบๆจะได้ยินเช่นกัน     แต่เป้าหมายที่เรียกไว้กลับไม่หยุดเดิน หล่อนเดินไปข้างหน้าอย่างเฉยเมย ไม่สะทกสะท้านกับคำเอ่ยเรียกของเขา แม้สักนิด

“ยัยโรคจิต หยุดก่อน”      เอ่ยเรียกอีกครั้ง ขายาวก้าวเร็วขึ้นให้ทันเธอ

“เมลานี”      ตัดสินใจเอ่ยเรียกชื่อที่เธอเคยบอกเขาไว้เมื่อวาน ... และเธอหยุดเดิน พร้อมหันกลับมามองเขา

“นายมีอะไร?”      เสียงเยือกเย็นพูดขึ้น  สายตาว่างเปล่ามองมาที่เขา   แต่เขากำลังมองสำรวจเธอใกล้ๆ ... สภาพไกลๆว่าแย่แล้ว ยิ่งมาดูใกล้ยิ่ง....

“ดูไม่จืดเลยนะเธอ ... หึ น่าขำ”      พูดออกไปอย่างกวนประสาท   ใช้สายตาสมเพชมองเธออย่างเปิดเผย

“ขอบใจ”      เธอตอบแค่นั้น  ก่อนจะหันหลังเตรียมเดินหนีอีกครั้ง

“เดี๋ยว”       คว้าแขนเล็กไว้กระชากดึงให้เธอหันกลับมาคุยกับเขาต่อ

“เธอไปทำอะไรให้พวกนั้นล่ะ ทำไมเขาถึงทำกับเธอแบบนี้?”      จะถามทำไม ? เขาเองก็ไม่เข้าใจตัวเอง

“นาย...จำเป็นต้องรู้รึป่าว?”       เธอถามเขากลับ

“ก็ป่าว”

“งั้นชั้นก็ไม่จำเป็นต้องบอก ...ปล่อย”      พูดเสียงเรียบเฉยก่อนจะใช้สายตาเยียบเย็นมองที่ข้อมือที่ยังอยู่ในมือเขา

“นี่เธอ ... ทำไมชอบกวนประสาทจังฮะ ... บอกดีไม่ได้รึไง?”      รู้สึกหงุดหงิดที่โดนสวนคืน ... แต่จะว่าไป คุยกับยัยคนนี้ทีไร มันก็หงุดหงิดตลอดอยู่แล้ว ...

“อยากรู้มาก?”      เธอถามเขา จ้องมองเขา จนเป็นดาเนียลเองที่เริ่มทำตัวไม่ถูก

“ก็ไม่มาก นิดนึง”       พูดไรออกไปวะ

“เป็นแฟนชั้นสิ”      เสีงยงเยือกเย็นที่เอ่ยออกมานั้น สตั๊นดาเนียลจนตัวแข็ง   นี่ยัยผู้หญิงประหลาดนี่ขอเขาเป็นแฟน?

“เธอชอบชั้นจริงๆด้วยสินะ ... มาขอเป็นแฟนกันหน้าด้านๆอย่างนี้ ง่ายไปป่ะ?”       ดาเนียลปล่อยมือออกจากข้อมือของเมลานี    มองเธอเหมือนรังเกียจเต็มที

“ชั้นไม่ได้ขอ ... ชั้นสั่ง”       เธอพูดขึ้นแววตาเยือกเย็นอยู่แล้วมองมาที่เขาเวลานี้ ถ้าเธอกระพริบตา ร่างเขาต้องแหลกละเอียดแน่ๆ

“ยัยบ้า”      เขาพูดออกมาได้แค่นั้น และตั้งใจจะเดินไปจากตรงนี้ แต่ ...

-ปึก-  ... เสียงหมัดกระแทกท้องจนเขาตัวงอ ... มือเล็กกระชากคอเสื้อเขาอย่างเร็ว แล้วดึงเขาเข้าไปหา

“อุ๊บ”        ความจุกเล็กน้อย ... ไม่ได้ทำให้เขาโอดโอยอะไรออกมา ... แต่เพราะ ยัยโรคจิตหาญกล้า ดึงโน้มเขาลงมาประกบริมฝีปากนี่ต่างหากที่เขาตกใจ .... ปากนิ่มประกบอยู่ไม่นาน เธอก็แทรกปลายลิ้นเล็กๆ เข้ามาภายในช่องปากของเขา หยอกเล่นกับลิ้นของเขาอย่างไม่หวั่นเกรง ...

ดูดดึง เกี่ยวพัน จนเขาลืมความคิดที่จะผลักเธอออก ....อืม จูบรสช็อกโกแล็ต ... หวาน   เคลิ้ม จนต้องจูบตอบ ... กวาดชิมความหอมหวานในช่องปากเล็กๆ  เธอจูบเก่งเป็นบ้า   เขาจูบผู้หญิงมานักต่อนัก แต่กำลังจะละลายเพราะจูบของยัยมืดมน นี่หรือ ? อืม ช่างเถอะ เก็บเกี่ยวความหวานตรงหน้าก่อนแล้วกัน

เขาไม่ชอบของหวาน ไม่เคยคิดจะกินอะไรหวานๆ .... แต่ตอนนี้เขาคงชอบ ช็อกโกแล็ตแล้วแน่ๆ   ไม่อยากถอนริมฝีปากออกเลย

“อืม จุ๊บ”      เมลานีถอนจูบออก ในขณะที่ดาเนียลนั้นกำลังเคลิบเคลิ้ม  อาลัยจูบหวานนั้น

“เป็นแฟนชั้น”      เสียงเรียบเฉยเอ่ยออกมาเสียงดังฟังชัด  ขณะที่คนเคลิ้มฝันมองริมฝีปากอิ่มนั้นอย่างเสียดาย   ทำได้เพียงครางรับในลำคอ ... อย่างลืมตัว

“อืม”

“ตอนนี้    ทุกคนในที่นี้ก็รับรู้แล้วว่าเราเป็นแฟนกัน ”       เมลานีพูดแค่นั้น ก่อนจะหันหลังเดินออกไปหน้าตาเฉย .... ปล่อยให้ดาเนียล ยืนงง งวย อยู่กับที่ โดยไม่ได้หันกลับมามองอีกเลย  ...

“ยัยบ้าเอ๊ย ... ทำแบบนี้ได้ไงวะ?”

โปรดติดตามตอนต่อไป

ง่อวว   ทำได้ไงอ่ะ?

ก็ตุ๋ยท้องนายไง 555

เป็นการขอเป็นแฟนที่โรแมนติคดีเนอะ

ฝากแดนกับเมลลี่ด้วยนะคะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว