ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : แก้แค้น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 27.5k

ความคิดเห็น : 52

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ก.ค. 2564 22:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
แก้แค้น
แบบอักษร

ตอนที่35 

 

 

หลังจากที่อยู่เฝ้าไข้เธอจนเธอหลับไปมาคัสก็ขับรถมายังโกดังแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลนะ เมื่อมาถึงก็พบคลินต์และทีโอยืนสูบบุหรี่รออยู่แล้วที่ด้านหน้าโกดัง 

 

 

"มันอยู่ไหน" มาคัสถามขึ้นเมื่อเดือนมาถึงด้วยสีหน้าที่ดุดัน 

 

 

"ข้างใน" ทีโอบอก ก่อนที่มาคัสจะรีบเดินเข้าไปโดยไม่ฟังอะไรต่อ ส่วนคลินต์กับทีโอก็ดับบุหรี่ก่อนจะเดินตามมา 

 

 

มาคัสเดินเข้ามายังข้างในโกดังก็พบเจมส์นั่งสลบอยู่และถูกมัดอยู่กับเก้าอี้ไฟฟ้าสำหรับนักโทษ บนศีรษะถูกหมวกโลหะสวมไว้แน่น ใบหน้าของเจมส์เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำและเลือดอาบเต็มใบหน้า 

 

 

"กูกับไอ้คลินต์ต้องใช้คนเยอะพอสมควร เพื่อที่จะสู้กับคนของมัน กว่าจะจับมาได้ทำกูเหงื่อออกใช้ได้" ทีโอบอก 

 

 

"ขอบใจพวกมึงมาก" 

 

 

"น้องกูเป็นไงบ้าง?" คลินต์ถามขึ้น 

 

 

"รู้สึกตัวแล้ว ตอนนี้กำลังนอนพักผ่อนอาการดีขึ้นเรื่อยๆ" 

 

 

"แล้วมึงจะเอายังไงกับมันวะ?" ทีโอถาม 

 

 

"ปลุกมันขึ้นมา" มาคัสหันไปสั่งลูกน้องที่ยืนเฝ้าอยู่ ก่อนที่จะยกถังน้ำขึ้นมาสาดใส่เจมส์ 

 

 

"แค่กๆ..." เจมส์สำลักน้ำก่อนจะตั้งสติและมองผู้ชายร่างสูงที่ยืนอยู่ตรงหน้า 

 

 

"ไง ดีใจไหมที่เจอกู?" มาคัสถามด้วยน้ำเสียงที่ดุดันฟังแล้วน่าขนลุก 

 

 

"หึหึ มีปัญญาแค่นี้เองเหรอว่ะ แน่จริงก็ฆ่ากูเลยสิ!" 

 

 

"ฆ่ามึงเหรอ มันดูตายสบายไปไหมสำหรับคนอย่างมึง กูทรมานมึงเล่นให้สนุกก่อนดีไหมมึงถึงจะสาสมกับสิ่งที่มึงทำ เปิดประแสไฟ!" ประโยคสุดท้ายมาคัสหันไปสั่งลูกน้อง 

 

 

"...อ๊ากกกกกก!!! อื้อ!!!" เจมส์ตัวสั่นเกร็งเมื่อกระแสไฟไหลเข้าสู่ร่างกาย 

 

 

"พอก่อน!" มาคัสบีบคอเจมส์แน่นด้วยมือข้างเดียว "มึงเป็นเหี้ยอะไร ห๊ะ! มึงเป็นเหี้ยอะไรกูเคยเตือนมึงแล้วว่าอย่ามายุ่งกับคนของกูแต่มึงแส่หาเรื่องเอง" 

 

 

เฮือกๆ 

 

 

เจมส์หอบหายใจถี่เมื่อกระแสไปถูกปิดลง 

 

 

"กูบอกมึงแล้วใช่ไหมอย่ามายุ่งกับคนของกู" 

 

 

"ฮ่าๆ...ถุ้ย! มึงน่าจะเห็นตอนที่เมียมึงยิงปืนสู้กับพวกกูนะเซ็กซี่เป็นบ้าเลย ฮ่าๆ" เจมส์พยายามพูดยั่วยวนอีกฝ่าย 

 

 

"ส่งมีดมานี่" มาคัสหันไปขอกลูกน้องก่อนจะจับมีดแล้วแทงลงที่ต้นขาของอีกฝ่ายทั้งสองข้างแล้วปล่อยค้างไว้อย่างนั้น 

 

 

สวบ!!! 

 

 

"อ๊ากกกกกกก!!!" เฮือกๆ "...ไอ้เวรเอ้ย" 

 

 

"มึงยังจะปากดีอยู่ไหม" มาคัสจ้องมองเจมส์ด้วยสีหน้าที่โกรธแค้น ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาอาจจะเป็นคู่อริกันก็จริงแต่มาคัสไม่เคยคิดที่จะฆ่าเจมส์เพราะเห็นแก่ความเป็นเพื่อนที่ผ่านมา แต่ในเมื่อเจมส์เป็นคนเริ่มเขาจึงไม่มีทางเลือก 

 

 

"ฆ่ากูเลยสิ ฆ่ากูเลย" เจมส์พยายามพูดให้มาคัสรีบๆฆ่าเขาเพื่อลดความทรมานลง 

 

 

"มึงคิดว่ากูจะปล่อยคนที่มันทำร้ายลูกเมียกูเหรอ!!!" 

 

 

"ลูก? ฮ่าๆเสียดายที่กูไม่รู้ว่าเมียมึงท้องไม่งั้นก็จะยิงทิ้งทั้งแม่ทั้งลูก" 

 

 

"มึงจะได้ยิงถ้ามึงทนกระแสไฟฟ้าและรอดออกไปได้ เปิดกระแสไฟ" พูดจบมาคัสก็หยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดและดูดก่อนจะเดินออกไปทิ้งให้เจมส์โดนกระแสไฟฟ้าช็อตอยู่อย่างนั้น 

 

 

"อ๊ากกกกกกก..." 

 

 

มาคัสเดินมาหยุดที่หน้าโกดังพร้อมกับสูบบุหรี่และยืนฟังเสียงทรมารของเจมส์ที่ดังไปทั่งโกดังอย่างสะใจก่อนที่เสียงนั้นจะเงียบไปใช้เวลาสักพัก 

 

 

"เรียบร้อยแล้วครับนาย" ลูกน้องคนหนึ่งเดินออกมาบอก 

 

 

"จัดการศพมันให้เรียบร้อย" 

 

 

"ครับ" 

 

 

"กูว่ามึงกลับไปอยู่กับไมล์เถอะเดี๋ยวตรงนี้กูกับไอ้คลินต์จัดการเอง" ทีโอบอกเพราะไม่อยากให้มาคัสทิ้งไมล์ร่าให้อยู่คนเดียวนานเกินไป 

 

 

"อืม ขอบใจพวกมึงมาก" 

 

 

"ฝากดูแลน้องกูด้วย" คลินต์บอกก่อนจะเดินกลับเข้าไปในโกดังพร้อมกับทีโอเพื่อนเก็บกวาดงาน 

 

 

ณ โรงพยาบาล 

 

 

"ไปไหนมาคะ?" เมื่อเข้ามาในห้องก็พบไมล์ร่าที่นอนอยู่บนเตียงเอ่ยถามขึ้น 

 

 

"ดึกแล้วทำไมยังไม่นอน?" มาคัสไม่ได้ตอบคำถามของอีกฝ่ายแต่กลับเดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนจะเดินออกมา 

 

 

"ไม่ต้องเปลี่ยนเรื่องเลยค่ะ ไมล์รู้สึกตัวตั้งแต่ที่พี่ออกไปแล้ว" เธอรู้ตั้งแต่ที่เขาลุกออกไปจากเตียงแล้วแต่ก็ไม่อยากถามอะไรตอนนั้นเพราะดูเหมือนว่าเขามีเรื่องด่วนและถ้าเดาไม่ผิดเขาคงไปจัดการกับคนที่ทำร้ายเธอ 

 

 

"พี่ไปเคลียร์เรื่องทุกอย่างมา" มาคัสเดินเข้าไปนั่งลงที่ริมเตียงข้างๆหญิงสาว 

 

 

"แล้วเรียบร้อยดีไหมคะ?" 

 

 

"อืม ต่อไปนี้ไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้นพี่จะดูแลเมียกับลูกพี่เอง" มาคัสเอื้อมมือลูบผมบางอย่างเบามือ 

 

 

"คริคริ" ไมล์ร่าขำออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ 

 

 

"ขำอะไร?" มาคัสขมวดคิ้วถามเมื่อจู่ๆเธอก็ขำขึ้นมา 

 

 

"รู้สึกแปลกๆเวลาที่พี่พูดว่าลูกพี่เอง มันดูไม่ใช่พี่" ไมล์ร่าอดขำไม่ได้กับสิ่งที่เขาพูดเมื่อกี้มันทำให้เธอรู้สึกแปลกๆอย่างบอกไม่ถูกเมื่อผู้ชายเจ้าชู้อย่างเขาจะดูอบอุ่นแบบนี้ 

 

 

"ไม่ใช่ยังไง?" 

 

 

"ก็เมื่อก่อนที่ทั้งดูน่ากลัว เจ้าชู้ แต่ตอนนี้พอพี่มีลูกแล้วมันทำให้ไมล์มองพี่เปลี่ยนไป" 

 

 

"แล้วมันดีหรือไม่ดี" 

 

 

"ดีสิคะ ดีมากๆเลยไมล์ชอบแบบนี้" มือเล็กยกขึ้นลูบแก้มสากด้วยความรักพร้อมกับมองใบหน้าหล่อด้วยแววตาที่ห่วงใยและความรัก ตอนนี้เธอมีทั้งคนรักที่ดีและลูกที่น่ารัก 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว