ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ลอบทำร้าย

คำค้น : ทวงรักร้ายนายมาเฟีย

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 28.8k

ความคิดเห็น : 23

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ก.ค. 2564 22:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ลอบทำร้าย
แบบอักษร

ตอนที่33 

 

 

23.30 น. 

 

 

เป็นหนึ่งคืนที่เธอนอนไม่หลับ ร่างบางนอนพลิกไปมาเป็นพักใหญ่ๆภายในหัวคิดแต่เรื่องท้องวนๆซ้ำๆ แต่อีกใจเธอก็อดเป็นห่วงมาคัสไม่ได้ 

 

 

“อุ๊บ!!!...” ไมล์ร่าวิ่งลงจากเตียงใหญ่และตรงเข้าไปในห้องน้ำอย่างรวดเร็ว “อุ๊บ! แหวะ!!!...แหวะ...แค่กๆ” มือเล็กยกมือขึ้นมาเช็ดที่ริมฝีปากก่อนจะเดินไปล้างมือและยืนหอบหายใจสักพัก เธอค่อยๆพยุงร่างตัวเองกลับมายังเตียงนอนก่อนจะล้มตัวนอนลง “แสบใช่เล่นเลยนะลูกแม่" ไมล์ร่าพูดกับตัวเองพร้อมกับยกมือขึ้นมาลูบท้องตัวเองบนใบหน้าหวานมีรอยยิ้มแห่งความสุขที่อธิบายไม่ถูก 

 

 

เช้าวันต่อมา 

 

 

ไมล์ร่าพยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุดก่อนจะเดินลงมายังชั้นล่างของบ้านในยามเช้าตรู่ เธอเดินเข้าไปยังห้องรับประทานอาหารที่ถูกจัดเตรียมไว้ เธอพยายามจะทานอาหารให้ตรงเวลาเพื่อลูกของเธอจะได้แข็งแรง 

 

 

"วันหลังอาหารเช้าขอเน้นผักผลไม้มากกว่านี้นะ" ไมล์ร่าหันไปบอกสาวใช้ที่ยืนอยู่ 

 

 

"ได้ค่ะคุณผู้หญิง วันนี้คุณผู้หญิงอยากได้อะไรเป็นพิเศษไหมคะ" 

 

 

"ไม่ละ...พรุ่งนี้ก็เตรียมแบบที่ฉันสั่งก็พอ" 

 

 

"ค่ะ" 

 

 

"วันนี้ฉันจะออกไปหาเจนนะอาจจะกลับมาเย็นๆ ไม่ต้องเตรียมอาหารรอฉัน" 

 

 

"ค่ะคุณผู้หญิง" 

 

 

หลังจากที่ทานเสร็จไมล์ร่าก็นั่งรถออกมาจากบ้านโดยมีคนขับรถขับให้ ไมล์ร่านั่งยิ้มมาตลอดทางอย่างอารมณ์ดี คืนนี้มาคัสก็จะกลับมาแล้วเธอจะได้บอกเรื่องลูกกับเขาสักที เป็นสิ่งที่เธออยากจะบอกเขาแทบจะอดใจไม่ไหว 

 

 

"อ่าวเลี้ยวไปไหน นั้นไม่ใช่ทางไปบ้านเจนนะ" ไมล์ร่าเอ่ยถามคนขับรถด้านหน้าที่จู่ๆเขาก็เลี้ยวไปอีกทาง 

 

 

"เหมือนมีคนตามเรามาครับผมแค่อยากมั่นใจว่าเขาตามเรามาจริงหรือเปล่า" คนขับรถบอกในขณะที่สายตามองไปที่กระจกมองหลัง 

 

 

"อะไรนะ!? มีคนตามเหรอ?" ไมล์ร่ารีบหันหลังกลับไปมองพบว่ามีรถตู้สีดำติดฟิล์มดำสนิดขับตามเธอมาติดๆ "นี่มันเกิดอะไรขึ้นคนพวกนั้นเป็นใคร?" 

 

 

"ผมไม่รู้ครับ" คนขับรถตอบก่อนจะเร่งเครื่องให้เร็วขึ้น ซึ่งอีกฝ่ายก็เร่งตามมาติดๆ ไมล์ร่าหยิบมือถือขึ้นมาพยายามต่อสายหามาคัส 

 

 

ตื๊ดดด... ตื๊ดดด...ขออภัยค่ะหมายละ... 

 

 

ติ๊ด! 

 

 

"ทำไมไม่รับสาย รับสิ รับสายมาคัส..." ไมล์ร่าพึมพำกับตัวเองในขณะที่ยังพยายามต่อสายหามาคัส 

 

 

ตื๊ดดด... ตื๊ดดด...ขออภัยค่ะหมายละ... 

 

 

ติ๊ด! 

 

 

เมื่อมาคัสไม่มีทีท่าว่าจะรับสายเธอจึงตัดสินใจโทรหาไมเคิลพี่ชายคนโต 

 

 

ตื๊ดดด... ตื๊ดดด... 

 

 

(หัลโหล) 

 

 

(เฮียช่วยไมล์ด้วยมีคนขับตามไมล์มา)  

 

 

(อะไรนะแล้วตอนนี้เราอยู่ไหน)  

 

 

(ไมล์อยู่บนถนนXXX)  

 

 

(แล้วตอนนี้อยู่กับใคร)  

 

 

(ไมล์อยู่กับคนขับรถ)  

 

 

(โอเค บอกให้คนขับรถขับหนีออกมาให้ได้ไม่ก็ถ่วงเวลาไว้ เฮียจะรีบไป)  

 

 

(ค่ะ)  

 

 

ติ๊ด! 

 

 

"เหมือนพวกนั้นจะรู้แล้วครับว่าเรารู้ตัว" เมื่อพูดจบก็มีเสียงปืนดังมาจากข้างหลังรัวๆ 

 

 

ปัง ปัง ปัง 

 

 

"อ๊ะ!" เสียงปืนไม่ได้ทำให้เธอตื่นตระหนกแต่อย่างใดเพราะคุ้นชินกับเสียงปืนอยู่แล้วเพราะตั้งแต่เด็กเธอก็เห็นเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นบ่อยๆในระหว่างนั้นเธอจึงคิดหาวิธีเอาตัวรอดจากตรงนี้ 

 

 

"นายหญิงหมอบลงครับ" คนขับรถหันมาบอกด้วยความเป็นห่วงก่อนจะชักปืนออกมาก่อนจะลดกระจกลงและรีบหันกลับไปยิงสวนกลับอย่างรวดเร็วเพื่อประคองพวงมาลัยรถต่อ 

ปัง ปัง ปัง 

 

 

"ส่งปืนของนายมา" 

 

 

"อะไรนะครับ?" 

 

 

"ฉันจะยิงเอง ส่วนนายตั้งใจขับรถไม่งั้นเราไม่รอดแน่อย่างน้อยก็ท่วงเวลาไว้จนกว่าเฮียจะมาถึง ส่งมา!" เธอรวบรวมสติและคิดหาวิธีที่จะรอดตระกูลของเธอเป็นมาเฟียเรื่องการลอบทำร้ายจึงไม่ใช่เรื่องแปลก แต่ที่น่าแปลกก็คือใครกล้าคิดที่จะทำแบบนี้เพราะนี่เหมือนเป็นการฆ่าตัวตายทางอ้อมครอบครัวเธอไม่มีวันยอมให้ลอยนวลแน่นอน 

 

 

"แต่ว่านายหญิงครับมันอันตรายเกินไป" คนขับรถพยายามพูดปรามไมล์ร่าเพราะกลัวว่าเธอจะเป็นอันตราย 

 

 

"นี่เป็นคำสั่ง! ส่งมา!" คนขับรถไม่มีทางเลือกจึงยอมส่งปืนให้หญิงสาวไมล์ร่าเช็กดูกระสุนในกระบอกปืนอย่างชำนาญก่อนจะถอดรองเท้าส้นสูงและเปิดซันรูฟหลังคารถออกเธอยืนขึ้นก่อนจะจับปืนด้วยความทะมัดทะแมงและเล็กไปที่รถคันสีดำก่อนจะยิ่งสวนกลับไป 

 

 

ปัง ปัง ปัง ปัง 

 

 

"นายหญิงระวังครับ" 

 

 

เอี๊ยดดดดดด!!! 

 

 

คนขับรถเลี้ยวหักหลบรถที่ขับมาจากฝั่งตรงข้างที่จู่ๆก็ปาดหน้ารถของเธอทำให้ต้องเลี้ยวรถหักหลบอย่างไม่มีทางเลือก 

 

 

โครมมมม!!! 

 

 

รถหรูเลี้ยวชนกับตึกข้างทางอย่างจังด้วยความแรง ไมล์ร่าที่โดนแรงอัดกระแทกของรถทำให้เธอได้รับบาดเจ็บและนอนติดอยู่บนรถ ส่วนคนขับรถก็อาการสาหัส ด้วยลมหายใจที่ติดขัดและโรยรินเธอพยายามเรียกสติตัวเองกลับมาก่อนจะได้ยินเสียงใครบางคนคุยกัน 

 

 

"เอาไงต่อดีครับนาย" 

 

 

"หยอกมันเล่นขำๆไปก่อนเดี๋ยวค่อยว่ากันใหม่ แค่นี้ไอ้มาคัสก็แทบกระอักเลือดตายละ เตรียมคนของเราให้พร้อมทันทีที่พวกมันรู้ข่าวนี้มันจะต้องบุกมาที่บ้านเรา" 

 

 

ไมล์ร่ากะพริบตาถี่เพื่อมองใบหน้าใครบางคนที่เดินเข้ามาใกล้เธอ 

 

 

"...เจมส์" ไมล์ราเอ่ยชื่อคนตรงหน้าอย่างแผ่วเบา 

 

 

"ไงคนสวยฝากบอกไอ้มาคัสด้วยนะว่านี่เป็นของขวัญพิเศษสำหรับมัน หึหึ" พูดจบเจมส์ก็เดินกลับไปขึ้นรถคันสีดำก่อนจะขับออกไป 

 

 

"ฮึกๆ..." น้ำตาใสไหลอาบแก้มเนียน มือเล็กพยายามเลือนมากุมท้องแบนราบ "ลูกแม่อย่าเป็นอะไรนะ...ฮึกๆ" ไมล์ร่าพยายามให้ตัวเองมีสติตลอดเวลาเธอมองไปรอบๆด้วยสายตาที่พร่ามัว 

 

 

"ไมล์ร่า!!! ไมล์ได้ยินเฮียไหม" มีสติไว้นะอย่าหลับนะไมล์ ไมเคิลที่เพิ่งมาถึงรีบวิ่งมาดูน้องสาวด้วยความตกใจ 

 

 

"เฮีย...ลูก ฮึกๆ ช่วยลูกไมล์ด้วย" 

 

 

"อะไรนะ?" ไมเคิลถามซ้ำเพราะไมล์ร่าพูดเสียงเบาเกินกว่าที่เขาจะจับใจความได้ "เรียกรถพยาบาลเร็ว ไมล์มีสติอย่าเพิ่งหลับ ไมล์!" 

 

 

 

****************************** 

 

ฉากนี้บู๊มากแม่น้องไมล์ของเรายิ่งกว่าจีจ้าอีกนะเนี่ยยยยย ลูกของพี่มาคัสจะรอดไหมต้องติดตามน๊าา 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว