ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : #6 (กลับมา)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 152

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ม.ค. 2564 17:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
#6 (กลับมา)
แบบอักษร

“ คุณมีเสี่ยเลี้ยงหรอ” เธอออกจากการอย่างไม่มีเหตุผลเสื้อผ้าการแต่งตัวดูเปลี่ยนไป รถที่ขับมาวันนี้พนักงานรายงานให้ผมฟังตั้งแต่เช้าก็เธอขับ Ferrari สีแดงเข้ามาในบริษัท ถ้าไม่ใช่มีเสียเลี้ยงเธอจะแต่งตัวแบบได้ยังไง

“ สมองของคุณคิดได้แค่นี้หรอค่ะ” ทำไมผมรู้สึกหน้าชา เวลาเธอพูดคำนั้นหรอกมา อ๋อคนที่ เย่อหยิ่งทะนงตัวเป็นอย่างนี้นี่เอง

“ คงเป็นเรื่องจริงสินะ หาคู่ขาคนใหม่แล้วหรอ ”เขาพูดก่อนจะเหยียดยิ้มมองเธอด้วยความสมเพช

แต่กลับถูกกินหญิงสาวยิ้มที่มุมปากก่อนเธอจะเดินอ้อมโต๊ะเข้ามาใกล้ๆ ประธานหนุ่ม ใบหน้าแสงสวยของเธอมุมเข้ามาใกล้ๆ ที่ริมฝีปากอวบอิ่มจะประกบไปที่ริมฝีปากของอีกฝ่ายทันที่ แต่ไม่มีการสอดใส่หรือรุกล้ำใดทั้งนั้น

“อื้อ” เสียงครางในลำคอขายว่าจะดูพออกพอใจประธานหนุ่มเป็นอย่างมาก ไม่กี่วินาทีเธอก็ผละออกมาจากเขา

“ นี่ถือว่าเป็นของฝากสำหรับฉันนะคะ ” เคยเหยียดยิ้มอีกครั้งพร้อมวางนามบัตรสีขาวลวดลายสวยงามไว้บนโต๊ะของประธานก่อนจะเดินจากไป ทิ้งไว้แค่กลิ่นน้ำหอมแบรนด์หรูที่ยังติดตามตัวของประธานหนุ่ม

“นี้มันเรื่องบ้าอะไรเนี่ย ผู้หญิงอย่างเธอฉันไม่น่าหลวมตัวเลยจริงๆ”

ถึงปากของเค้าจะพูดอย่างนั้นแต่การกระทำและแววตาซึ่งต่างออกไปแววตาดูเศร้าสร้อยแล้วโหยหาเจ้าของเรือนร่างผอมบางและอวดอึ๋มเมื่อสักครู่

“กูเป็นเชี่ย ไรวะ” หน้าตาของเธอรูปร่างที่มีส่วนเว้าส่วนโค้ง ยังติดอยู่ในสมองของเขาจนสะบัดหน้าไปมา

[Darin talk]

ฉันเดินออกมาท่ามกลางพนักงานบริษัท หลายคนที่มองด้วยความสงสัยและอยากรู้อยากเห็น แต่ฉันก็ไม่ได่สนใจอะไรเพราะต่อจากนี้ฉันจะเดินหน้าตามหาความฝันของตนเอง เพราะงั้นฉันจะไม่มีทางทำให้สิ่งที่ฉันสร้างมาพังทรายลงเด็จขาด

ณ บริษัทออกแบบขนาดกลางของประเทศ

พนักงานหลางคนกำลังวิ่งวุ่นคำงานกันอย่างไม่ได้หลับได้นอนเพราะประธานบริษัทที่ไม่เอาไหน เธอมัวเอาเวลาไปวุ้ยวายกับแค่ผู้ชายคนเดียว

ตอนนี้ฉันกำลังมองพนักงานบริษัทของฉันกำลังวุ้นวายวิ่งทำงานกันจ้าละหวั่น

“อ้ายยยยย พวกมึง บอสมา” แต่ในความชุนละมุนวุ้นวายนั้นได้มีหญิงก็ไม่ไช่ ชายก็ไม่เชิง ความสั่งเกตุเห็นเธอที่พึ่งเดินเข้ามา ก็เขาจะโกนขึ้นมาให้พนักงานในบริษัทที่กำลังทำงานกันอยู่เงยหน้าขึ้นมา ก็จะวิ่งกรูกันเข้ามาเธอด้วยความคิดถึง

“บอสขา นาเดียคิดถึง”

“บอสของผมวันนี้สวยมาครับ” ชาลีชายหนุ่มปรีตัวเขามาหวังโผลกอดเธอ

“เดี๋ยว อีด** นั้นบอส ทำเกินหน้าที่ตลอด” มันก็กลายเป็นทุกครั่งที่ เจ้ออแกน จะเป็นคนที่คอยห้ามชาลีเลวาที่เขาชอบทำอะไรที่มันค่อยข้างเอาแต่ใจตัวเอง

“ บอสขา หายไปนานเลยนะ รู้ไหมว่าเจ้คิดถึงจะแย่อยู่แล้ว” เจ้ออแกนโผลกเข้ามาก่อนแันด้วยความคิดถึงซึ่งฉันก็รู้สึกได้ ตามด้วยนาเดี่ยทีเดินเข้ามากอดฉัน แต่ตามด้วย

“นี้ชาลี มึงไม่ต้องเสนอหน้า เดี๋ยวบอสกุแปดเบื้อนหมด” เจ้ออแกนผลัก ชาลีที่กำลังเดินเข้ามาหาฉันให้ออกไปให้พนังงานที่กำลังยืนล้วมวงกีบดีใจของการกลับมาของ บอสใหญ่

“ บอส เจ้รู้นี้ว่าที่หายไปเพราะอะไร”

ณ ห้องทำงานของผู้บริหาร เจ้ออแกนได้เริ่งต้นเรื่องอย่างไม่มีปรี่ไม่มีขลุ่ย ทั่งที่ในห้องมีพนังงานที่สนิดสนมนั่งกันอยู่ สามคน

“ เจ้ ก็บอกแล้ว แล้วว่าทำแบบนี้มันมีแต่จำทำเราเสียใจ”

ที่เจ้ออแกนพุดได้ขนาดนี้ก็เพราะยัยมิ้นสินะ คงคุยกับมาแลัวเรียบร้อยนะสิ มันก็คงเป็นกรรมของฉันที่ต้อมาฟังเจ้แกบ่นแบบนี้เลย

“โถ่ เจ้ก็รู้ว่า ดาเชื่อในเรื่องความรักมากขนาดไหน” ฉันก็ุพูดออกไปตามความจริง ที่จริงแล้วฉันเป้นคนเชื่อเรื่องความรักมากๆแต่ครั้งนี้มันก็เจ็บพอตัวเลยละ

“ แต่ทำแบบนี้ัมนก็ไม่ถูกนะคะ บอส เจ้อยากให้บอส คิดให้มากกว่านี้ เรื่องผู้ชาย ถ้าคนนี้ไม่ดีก็แต่เปลี่ยนคนใหม่” ฉันก้มนหน้ากับคำพูดของเจ้อออแกน เพราะยังไงฉันกับเจ้แกก็นับถือกัน เป็นพี่น้องกันตั้งแต่ก่อนตั่งบริษัทอยู่แล้ว

“เดี๋ยวนะ ที่บอสหายไปเพราะเรื่องนี้ หรอวะ มันเป็นใครครับ” ชานอร์มลีที่พอรู่เรื่องราวก็อารมณ์ฉุนเฉียวขึ้นมาทันที่

“เดี๋ยวชาร์ลี มึงต้องใจเย็น แล้วนี้ก็บอส อย่าทำเกินหน้าที่” นาเดี่ยที่ยั่งฟั่งเรื่องราวอยู่ด้วย เอ่ยปากห้ามรุ่นน้องในค้ายเดี่ยวกันเพราะตอนนี้ชาร์ลีเริ่มมีปฏิกริยาที่ไม่เหมาะสมอยู่

“ ขอโทษครับ บอส” ชาร์ลี เดินออกจากห้องไปด้วยอามรณ์ไม่พอใจเป็นอย่างยิ่ง

“ปัง”

“กูว่าเราต้อง อบรมณ์ชาลีมันหน่อยและ”

เจ้ ออแกนพูดขึ้นพร้อมมองไปที่ชาร์ลีที่พึ่งเดินออกไป

“แล้วบอสจะเอาอย่างไงต่อไปดีคะ” นาเดียเรื่องถามขึ้น

“ ฉันก็จะกลับมาทำงานเหมื่อนเดิม อยากจะหนักขึ้นและเเข้มงวดขึ้นมากกว่าเดิมหน่อย แต่อยากให้ทุกคนสู้นะ” หญิงสาวพูดขึ้นพร้อมยิ้มไปด้วย สายตาของเธอตอนนี้มันได้เปลี่ยนไปแล้วตอนนี้มีแต่ควาามฝันเท่าน้ัน

สิ้นคำพูดของดาริน ทำเอาลุกน้องอีกสองคนเคร้าไปเลย เพราะพวกเธอรู้ว่า ความแข้มงวดของบอสสาวมันน่ากลัวแต่ไหน

“ค่ะบอส” นาเดียพูดขึ้นอย่าเหี่ยวแห้ง

“แต่ถ้าบอส อยากได้ผู้ที่เอามากระชุ่มกระชวยหัวใจละก็ เจ้ก็มีไม่น้องเลยนะ”

ฉันเหลือบตาไปมองเจอย่างมีเลห์ใน ก็จะส่งยิ้มให้กัน

 

“เจ้ พูดอะไรบอสของเราไม่ใช่คนแบบนั้นหรอก เพราะเป็นผู้หญิงที่สุภาพจะตาย” คำพูดของนาเดี่ยวทำเอาเจ้ออแกนเหลือกตามองบนเล็กน้องกับความซื่อใสขของนาง

“จะ น้องนาเดียผู้เรียบร้อยของเจ้” เจ้ออแกนพูดออกมาอย่างประชดประชัน แต่นั้นก็ไม่ได้ทำให้นาเดียรู้สึกแปลกอะไรเลยเพราะเป็นเรื่องธรรมดาของเจ๊ออร์แกนที่พูดแบบนี้อยู่แล้ว

“ ทุกคนแยกย้ายกันไปทำงานเถอะค่ะ” สิ้นสุดคำพูดของดารินทั้งสองก็กลับไปทำหน้าที่ของตัวเองตามปกติ

( สองสัปดาห์ผ่านมา)

บรรยากาศในบริษัทของเธอยังเหมือนเดิมทุกคนวุ่นวายกับการทำงานจนไม่ได้หลับไม่ได้นอนเพราะบอสของพวกเขาเป็นเครื่องหมายของเดือนนี้ไว้สูงมาก

“ ชาร์ลีเอาแบบไปแก้ใหม่ เห็นไหมว่ามันผิดถ้าออกแบบผิดๆ มันเป็นเรื่องใหญ่นะชาลีตั้งใจหน่อย“

ฉันยื่นแบบอันเก่าให้ชาลีเพื่อไปแก้แบบใหม่ แต่รู้สึกว่าชาลีจะหน้าเสียเดินกลับไปแต่สิ่งที่ฉันกำลังสอนชาร์ลีมันคือเรื่องจริงนะหาแบบที่ถูกออกแบบมาผิดๆ การก่อสร้างก็จะผิดตามไปด้วยเช่นกัน

หรือว่าช่วงนี้ฉันเครียดเรื่องงานมากไปหน่อย ลูกน้องหลายคนเลยเข้าหน้าฉันไม่ติดเท่าไหร่

“เฮ้อ”

เธอฟุกหน้าลงบนโต๊ะทำงานอย่างเหนื่อยหน่าย

ก๊อก ก๊อก

“เข้ามา” เธอพูดพร้อมเงยหน้าขึ้นมา

“บอสคะ มีลูกค้ามาค่ะ” ลูกค้า คนไหนอีกล่ะ

“ บอกให้เขาเข้ามา” ฉัน บอกเลยค่ะเอาไปพร้อมกับแพลนบ้านอันใหม่ที่ต้องจัดการเซ็นเข้ามาดูไปพลางๆ

“เชิญ คุณลูกค้าค่ะ” นาเดียผายให้ลูกค้าคนไหนเดินขึ้นมา

“ สวัส ดะ คุณริว”

__________________________________________

……ตายหนึ่งค่ะ น้องชาร์ระวังบอสจะโดนแย่งนะลูก

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันนะคะ แต่ตอนหน้าจะเริ่มติดเหรียญแล้วน้าาา

ความคิดเห็น