ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Ep.6

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 31

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ม.ค. 2564 16:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep.6
แบบอักษร

ช่วงนี้แกสตันดูเป็นคนดีแบบแปลกๆ ไม่ค่อยหาเรื่องผมเท่าไหร่ แถมยังให้พี่โทมิดูแลผมตลอดช่วงที่เขาไปคุมธุรกิจของเขา

"กริมม์อยากไปไหนมั๊ย? " พี่โทมิถามขึ้นตอนที่เรากำลังกินข้าวกัน ลืมบอกไปมีพี่ซินกินด้วย เพราะพี่ซินย้ายเข้ามาในบ้านนี้แล้ว

"ไม่ครับ"

"ไม่เบื่อบ้างไงอยู่แต่บ้าน อยากไปไหนก็บอก บอสสั่งไว้"

"งั้นก็...ไปดูหนังก็ได้ครับ มีเรื่องที่ผมอยากดูอยู่พอดี"

"โทมิไม่เห็นถามซินบ้างเลยว่าอยากไปไหนมั๊ย ซินก็เบื่อบ้านเหมือนกันนะ" พี่ซินพูดแทรกขึ้น

"ถ้าคุณซินอยากไปก็ได้นะครับ แต่ผมคงต้องรายงานบอสก่อน บอสแค่สั่งให้ผมพากริมม์ไปเที่ยวอย่างเดียวครับ"

"อ้าว! ไหงงั้นล่ะ ซินเป็นเมียเขานะ" พี่ซินแล้วชำเลืองมาทางผม ผิดอีกกู!

"งั้นผมไม่ไปแล้วดีกว่าครับ เพิ่งนึกว่ายังมีรายงานค้างอยู่ ขอตัวครับ" ผมว่าแล้วก็ลุกจากที่นั่ง พี่ซินก็พูดไล่หลังมา

"คนอาศัยเขาไม่ต้องทำอะไรเลยเหรอโทมิ ซินแปลกใจจัง"

"บอสไม่ได้สั่งให้กริมม์ทำอะไรนี่ครับ" แล้วพี่โทมิก็เดินออกจากโต๊ะกินข้าวไป ส่วนผมก็เดินกลับห้องต่อไปไม่ได้สนใจจะต่อล้อต่อเถียงด้วย เถียงกับผู้หญิงยังไงเราก็แพ้ครับ

Trrr

ผมหันไปคว้ามือถือที่วางอยู่ข้างโต๊ะเขียนหนังสือมาดูชื่อก่อนจะรับสาย

"ครับแม่" ผมกรอกเสียงตามสายไป

'กริมม์ ช่วงนี้ได้อยู่กับพี่ลีโอบ้างมั๊ยลูก? ' ไม่ใช่เสียงแม่ผมแต่เป็นเสียงป้าอร

"ไม่เลยครับ ช่วงนี้ทั้งผมทั้งพี่ลีโอเรียนหนักกันทั้งคู่เลยครับ ผมก็ติวหนังสือที่หอเพื่อนบ่อยๆ เลยไม่ค่อยได้เจอหรอกครับ" ผมตัดสินใจโกหก เพราะไม่อยากให้ป้าอรเป็นห่วง

'งั้นเหรอลูก ยังไงถ้าเจอพี่ฝากบอกให้โทรหาป้าด้วยนะลูก ป้าเป็นห่วง โทรหาก็ไม่ติด'

"ครับ ไว้ผมเจอพี่ลีโอแล้วผมจะบอกให้นะครับ"

"มึงคุยกับใคร? "

เฮือก!

เสียงคุ้นๆ ผมตัดสินใจรีบวางสายป้าอรทันที ก่อนจะหันไปยิ้มแหยๆ ใส่ผู้มาเยือน

"สะ...สวัสดี"

"กูถามว่ามึงคุยกับใคร กูได้ยินชื่อลีโอ" แกสตันย่างสามขุมเข้ามาหาผม แล้วจับไหล่ผมเขย่าอย่างแรง

"เอ่อ...ผะ...ผมแค่...คุยกับแม่เฉยๆ ไม่มีอะไรหรอกครับ" ผมเลี่ยงจะตอบ ให้แกสตันรู้ไม่ได้เด็ดขาดว่าผมคุยกับแม่พี่ลีโอ กลัวแกสตันจะไปตามหนี้เอากับป้าอร

"คุยกับแม่แล้วทำไมต้องเอ่ยชื่อไอ้ลีโอ!"

"เอ่อ...คือ..." ผมอึกอัก จะให้บอกยังไงเล่า เดี๋ยวก็พากันซวยกันหมด

"มึงเคยพาไอ้ลีโอเข้าบ้านงั้นเหรอ? หา! "

"ยะ...อย่าเสียงดังสิ ผมกลัว" ผมพยายามเปลี่ยนเรื่อง

"ไม่อยากให้เสียงดังก็ตอบมา ไอ้ลีโอสนิทกับแม่มึงมั๊ย? แล้วแม่มึงชอบมันมั๊ย? "

"ไม่สนิทเลยครับ แม่ผมไม่ชอบมันด้วย" แม่ไม่ชอบมันจริงๆ นะ เพราะพี่ลีโอเล่นแต่การพนัน เป็นเด็กไม่ดี

"งั้นเหรอ..." แกสตันมีท่าทีอ่อนลง

"ครับ"

"ถ้าเป็นกูแม่มึงจะชอบกูมั๊ย? "

"หือ? " ถามอะไรของมันวะ

"ตอบดิ! "

"ก็...ก็ต้องชอบสิครับ คุณทั้งเก่งทั้งขยัน แม่ผมต้องชอบอยู่แล้ว"

"งั้นวันหยุดนี้ไปหาแม่มึงกัน"

"เอ่อ...ไม่ต้องหรอกครับ ช่วงนี้แม่ผมไม่ค่อยว่างอ่ะ ค่อยไปตอนแม่ผมว่างดีกว่าเนอะ" ถ้าแกสตันไปเจอป้าอรเข้าก็โป๊ะแตกนะเส้

"งั้นเหรอ...เอางั้นก็ได้" แกสตันสีหน้าสลด มันขนาดนั้นเลยเหรอเอ็ง?

"วันนี้ทำไมคุณกลับเร็วจังครับ" เปลี่ยนโหมดหน่อย เดี๋ยวจะกร่อยซะก่อน

"คิดถึงมึง " แกสตันยิ้มแล้วเดินไปนั่งบนเตียงผม คิดถึง... โอ๊ยย ใจกูสั่นนะ ไอ้แกสตันบ้า

"เอาดีๆ สิครับ" ผมว่าแล้วหมุนเก้าอี้กลับมายังโต๊ะทำงาน

"กูพูดจริงๆ " แกสตันจับเก้าอี้ผมหมุนกลับไปเผชิญหน้ากับเขา แล้วแกสตันก็โน้มหน้าเข้ามา ผมหลับตาปี๋ ตัวเกร็ง เสียงหัวใจเต้นเหมือนจะทะลุออกมา

Trrr

เสียงโทรศัพท์แกสตันดังขึ้นขัดจังหวะ เขาจิ๊ปากก่อนจะกดรับสาย

"เออ! มีไร"

'...' ฝ่ายนั้นพูดอะไรไม่รู้ ผมได้ยินไม่ถนัด

"พวกมึงนี่แม่ง! ทำไมเพิ่งมาบอกวะ เออ! บอกมันรอก่อน แค่นี้นะ "

แล้วแกสตันก็ลากผมไปขึ้นรถสปอร์ตสีแดงเพลิงที่จอดไว้ในโรงรถของเขา

"เดี๋ยวๆๆ คุณจะพาผมไปไหน บอกก่อนได้มั๊ย"

"ไม่บอก เดี๋ยวไม่เซอร์ไพรส์" แล้วแกสตันก็ขับรถออกไป ผมนั่งเงียบไม่พูดไม่จา แอบนอยด์ เห็นเราเป็นอะไรวะนึกจะลากไปไหนก็ไปอ่ะ น่าเบื่อ

แกสตันขับรถเข้ามาจอด ณ สนามแข่งรถแห่งหนึ่ง

"ลงสิ ต้องให้อัญเชิญด้วยมั๊ย"

"ไม่จำเป็น! " ผมสะบัดหน้าใส่ คนบ้าอะไรอารมณ์แปรปรวนยิ่งกว่าคนมีประจำเดือน

ผมก้าวเท้าลงจากรถแกสตันก่อนจะมองไปรอบๆ ที่นี่คนเยอะมาก ทั้งผู้หญิงและผู้ชาย ผมหันไปดูแกสตันก็เห็นเขาเดินไปคุยกับคนกลุ่มหนึ่ง ดีเนอะ! เอากูมาแล้วก็ลืมกู ผมเลยเลือกจะเดินไปดูรถที่จอดโชว์อยู่ แต่ละคันสวยจนผมไม่กล้าแตะ กลัวสีเขาถลอก - -' แล้วสายตาผมก็ไปสะดุดกับลัมโบสีเทาคันหนึ่ง มันสะกดสายตาผมได้ดีจริงๆ ผมทำท่าเอื้อมมือไปแตะ ขอลูบนิดเดียวคงไม่เป็นหรอกเนอะ

เพี๊ยะ!

ผมสะดุ้งเฮือกรีบชักมือกลับทันที แล้วหันไปหาบุคคลปริศนาที่ตีมือผมเมื่อตะกี้

"รถที่โชว์ในนี้ห้ามแตะนะ มันแพง" เขาเอ่ยยิ้มๆ หล่อสาดอ่ะ ชีวิตไอ้กริมม์นี่วนเวียนอยู่กับคนหล่อๆ อ่ะ เอาสาวๆ สวยมาให้ผมบ้างก็ได้เหอะ

"ขะ...ขอโทษครับ พอดีผมเผลอไปหน่อย มันสวยจริงๆ อ่ะ"

"ชอบเหรอ? "

"ชอบครับๆ " ผมรีบละล่ำละลักตอบ

"อยากลองนั่งดูมั๊ย? " ผมตาโตทันที

"นั่งได้ด้วยเหรอครับ อยากนั่งมากๆ เลยครับ"

"ได้นั่งแน่ แล้วเจอกัน..หนุ่มน้อย^^ " เขาโน้มหน้ามากระซิบข้างหูแล้วก็เดินไป

อ้าวเฮ้ย คุยกันตั้งนานดันลืมถามชื่อ แต่กว่าผมจะนึกได้เขาก็เดินหายไปแล้ว ไม่รู้จักชื่อแล้วจะทวงยังไงวะ อยากนั่งตูดสั่นไปหมดละเนี่ย

"คุยกับใคร? " ผมหันไปหาต้นเสียง

แม่งว่าแล้วเชียว ซื้อหวยดันไม่ถูก

"เอ่อ...ใครไม่รู้อ่ะครับ เขามาคุยเรื่องรถ"

"มึงเนี่ยนะคุยเรื่องรถกับเขา.. คุยรู้เรื่องเหรอ? "

"ก็นิดหน่อยครับ"

"มึงแน่ใจว่าไม่ได้โกหกอะไรกู"

"ผมจะโกหกอะไรคุณล่ะครับ"

"ไม่ใช่ว่าไอ้นั่นเป็นกิ๊กมึงหรอกนะ"

"เอ้า! คุณต้องการคำตอบแบบไหนกันเล่า ผมเอาใจไม่ถูกหรอกนะ" ผมว่าแล้วสะบัดก้นหนีออกมาเลย หงุดหงิดมาก คนอะไรจ้องแต่จะหาเรื่อง

"กริมม์! มึงหยุดเดี๋ยวนี้นะ กล้าดียังไงเดินหนีกูฮะ"

แกสตันจะตะโกนไล่หลังมาไม่หยุด คนแถวนั้นก็มองพวกผมเป็นตาเดียว ผมเลยหันไปตวาดอีกรอบ

"ก็คุณพูดไม่รู้เรื่อง น่าเบื่อ"

ปึก

แล้วผมก็เดินชนเข้ากับอกใครบางคน แง่ง! เกิดมาเตี้ยนี่มันน่าหงุดหงิดจริงเว้ย

"เจอกันอีกแล้วนะ หนุ่มน้อย^^ "

"อ้าวพี่…" สวรรค์โปรด ผมเจอเขาอีกแล้ว พี่ลัมโบไง (ยังไม่รู้ชื่อไงเรียกงี้ไปก่อน)

"นี่รู้จักกันด้วยเหรอ? " แกสตันไงจะใครซะอีก

"อืม เพิ่งรู้จัก รู้จักกับมึงด้วยเหรอ? " พี่ลัมโบเป็นคนตอบ พร้อมกับพลิกตัวผมไปกอดคอ เดี๋ยวนะๆ สนิทกันมากเหรอ?

"อะ..เอิ่ม...- -' " หน้าตูตอนนี้คือกลืนไม่เข้าคายไม่ออกอ่ะ

"เออ รู้จัก…รู้จักดีด้วย!" แกสตันมองผมกับพี่ลัมโบสลับกันไปมา นี่ถ้าแดกหัวเข้าไปได้มันคงแดกแล้ว

"งั้นเหรอ? รู้จักดีแค่ไหนวะ แนะนำบ้างดิ อยากรู้จัก...ดี! ...ด้วย^^ "

"กูไม่อยากให้รู้จัก จบมั๊ย? กริมม์มานี่!" แกสตันออกคำสั่ง ผมทำท่าจะเดินไปแต่พี่ลัมโบก็กระชากคอผมกลับไปอีก

"ชื่อกริมม์เหรอ? ชื่อเท่ห์ดี เจ้าของชื่อก็น่ารัก" พี่ลัมโบยิ้ม ผมแหย ส่วนแกสตันหน้าบูดระดับสิบ

"ไอ้ฟอร์ด!" แกสตันตะคอกเสียงดังลั่น จนคนในนั้นเริ่มสนใจพวกเรากันมากขึ้นไปอีก

"ได้ยินยังกริมม์ ฟอร์ดอ่ะชื่อพี่นะ"

"คะ...ครับๆ "

"กริมม์! กูบอกให้มึงมานี่ไง" ผมออกเดนตามคำสั่ง แต่ก็โดนคนข้าง ๆ กระชากตัวกลับมาอีก

"กูไม่ให้ไป"

"อย่ากวนตีน "

ก่อนที่เขาทั้งคู่จะตะบันหน้ากันก็มีเพื่อนของเขาทั้งคู่เข้ามาซะก่อน ผมรู้ได้เพราะเขายืนแบ่งฝั่งกันชัดเจน

"มีอะไรกันวะแกสตัน? "

"มีคนกวนตีนไง" พี่ฟอร์ดยักไหล่ กวนตีนจริงๆ นั่นแหละ

"มึงไปหาเรื่องอะไรมันอีกวะฟอร์ด" พี่คนเดิมหันไปถามพี่ฟอร์ด

"กูไม่ได้หาเรื่องมันซะหน่อย กูแค่อยากรู้จักกับน้องคนนี้ มันนั่นแหละเข้ามายุ่ง จะกั๊กไว้อีกกี่คนวะ"

"กูไม่ได้กั๊ก! แต่นี่มันลูกหนี้กู ถ้ามึงอยากได้มันมึงก็เอาหนี้มาให้กูสิ"

ทุกคนเงียบกริบ ส่วนผมหน้าชาไปแล้ว ยกให้กันง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ เสียใจนะเว้ย!

"ไม่เอาดีกว่า จ่ายหนี้มันง่ายไป ไหนๆ วันนี้มึงก็มาเพื่อแข่งรถกับกูนี่ เดิมพันเป็นลูกหนี้มึงคนนี้ดีมั๊ย"

"ก็ได้ แต่ถ้ามึงแพ้มึงต้องเลิกยุ่งกับมันนะ! "

"เออ! กูลูกผู้ชายพอ"

ไม่คิดจะถามกูหน่อยเหรอ กูมีปากนะเห้ย

แล้วทุกคนก็แยกย้ายกันเข้าสนาม แกสตันก็ลากผมเดินเข้าไปในห้องนักแข่ง หลังจากที่พี่ฟอร์ดยอมปล่อยผมแต่โดยดี

"ให้กำลังใจกูด้วย ถ้ารู้ว่าเชียร์มันล่ะน่าดู"

ไม่ต้องมาสั่ง งอน!

"..."

"ที่เงียบนี่แอบคิดจะเชียร์มันอยู่ใช่มั๊ย" แกสตันจับไหล่แล้วจ้องตาผม

"เปล่า"

"อย่าแม้แต่จะคิด ไม่งั้นตายหมู่แน่"

"ประสาท! " ผมด่าแบบไม่ออกเสียง แน่นอนแกสตันเห็น ผมเลยได้มะเหงกเป็นรางวัล

เสียงเฮลั่นสนามเมื่อแกสตันกับพี่ฟอร์ดเดินลงสนาม ผมนั่งมองทีวีจอยักษ์ที่กำลังแพลนไปที่หน้าแกสตันกับพี่ฟอร์ดสลับกันไปมา ผมนั่งอยู่โซนวีไอพี กับพวกเพื่อนๆ แกสตัน แต่ผมไม่ได้คุยกับใครเลย เพื่อนๆ แกสตันดูน่ากลัวยังไงก็ไม่รู้ ผมเลยเลือกที่จะนั่งดูไปเงียบๆ ระหว่างผมนั่งดูแกสตันโบกไม้โบกมือทักทายคนดูอยู่ก็มีเพื่อนแกสตันหันมาสะกิดผม

"นี่! ไอ้น้อง เอ็งเป็นอะไรกับแกสตันวะ " พี่คนนี้เป็นคนเดียวกับคนที่ถามแกสตันกับพี่ฟอร์ดว่ามีปัญหาอะไรกัน

"ก็...ลูกหนี้ไงครับ" ผมยิ้ม

"แค่นั้นเหรอ? แล้วทำไมมันดูหวงเอ็งจังวะ" พี่คนนั้นเกาหัวพลางทำหน้าฉงน

"เขาคงแค่หวงหนี้แหละครับ เขาขี้งกจะตาย ฮ่าๆ " ผมพูดติดตลก พี่เขาก็หัวเราะเออออไปด้วย

"สักหน่อยน้อง" พี่เขาส่งเหล้าให้ผมดื่ม แล้วก็เป็นเหล้าเพียวๆ ด้วย ผมยิ้มแหยๆ แล้วคว้าขวดมาดื่ม อื้อหือ ขื่นคอแท้ แต่เพื่อมิตรภาพ ดื่มๆ เข้าไปเหอะ (หราาา)

ผมส่งขวดคืนพี่เขาไป แล้วหันไปดูที่สนามต่อ แกสตันกับพี่ฟอร์ดเข้าประจำที่เรียบร้อย พี่ฟอร์ดอยู่วงใน แกสตันอยู่วงนอก เขาทั้งคู่ใช้รถรุ่นเดียวกัน ความแรงเท่ากัน

"เอ้อ! พี่ชื่อสิงห์นะ เอ็งชื่อกริมม์ใช่มั๊ย ยินดีที่ได้รู้จัก" แล้วพี่คนเดิมก็หันมาคุยกับผมต่อ

"เช่นกันครับ" ผมยิ้ม แล้วพี่สิงห์ก็ส่งเหล้าให้อีก พี่ไม่คิดจะส่งให้คนอื่นบ้างเหรอวะ กะให้กูเมาตายคนเดียวเลยไง?

เสียงเฮดังขึ้นอีกครั้งเมื่อรถทั้งคู่ออกตัว แข่งทั้งหมดห้ารอบ ใครครบก่อนก็ชนะ ง่ายๆ

รอบแรกทั้งคู่สูสีกันมาก พอเข้ารอบที่สองแกสตันเป็นฝ่ายขึ้นนำ ผมลุ้นตาไม่กระพริบ พี่สิงห์ก็ส่งเหล้าให้ไม่ขาด ผมก็รับมากระดกทุกรอบ กระดกจนลิ้นชาอ่ะ ไม่มีอาการขื่นคอแล้ว มีแต่อาการมึน แต่ยังไหว ผมยังไหว เข้ารอบสามแกสตันก็ยังขึ้นนำอยู่ ผมก็ใจชื้นขึ้นมานิดหน่อย พอพี่สิงห์ส่งเหล้าให้อีกผมก็กระดกไปอึกใหญ่ด้วยความกระหยิ่ม อย่างน้อยก็มีความหวังว่าแกสตันจะชนะ รอบที่สี่รถแกสตันมีอาการปัดทำให้รถหมุน ผมกับพวกพี่สิงห์พร้อมใจกันยืนดูด้วยความเป็นห่วง แกสตันยังคุมรถไว้ได้ แต่ก็โดนพี่ฟอร์ดขึ้นนำไปเยอะพอสมควร แกสตันตั้งหลักได้ก็อัดตามไปติดๆ จนเข้ารอบสุดท้าย ผมลุ้นจนตัวเกร็ง ไม่นงไม่นั่งมันแล้ว ผมวิ่งลงจากโซนวีไอพีแล้วไปยืนลุ้นขอบสนาม พี่สิงห์วิ่งตามลงมา

"เฮ้ย! ลงมาทำไม มันอันตราย เกิดรถเสียพุ่งชนขอบสนามนี่เอ็งซวยเลยนะ" พี่สิงห์กระชากแขนผม แต่ผมสะบัดออก

"ผมอยากยืนตรงนี้ แกสตันจะได้เห็นผม เขาได้รู้ว่าผมเชียร์เขา"

"งั้นก็ได้ เดี๋ยวพี่ยืนเป็นเพื่อน"

แกสตันขับมาจนจี้ท้ายพี่ฟอร์ดได้ แต่พี่ฟอร์ดไม่ยอมให้แซง จวนจะครบรอบแล้ว แกสตันจึงหักพวงมาลัยไปทางซ้าย พี่ฟอร์ดก็หักมาปาดซ้ายเหมือนกัน แกสตันเลยหักเบี่ยงกลับไปขวา แล้วเหยียบคันเร่ง จนแซงนำขึ้นมาได้ แต่เหมือนพระเจ้าจะไม่เข้าข้างกริมม์คนนี้ แล้วยังหาทางกลั่นแกล้งอยู่เรื่อย ทันใดนั้นรถแกสตันยางหลังระเบิด ทำให้เสียหลักพุ่งไปชนเกาะกลางสนามอย่างแรง แล้วพี่ฟอร์ดก็เข้าเส้นชัยไปแบบสบายๆ ผมและพี่สิงห์หันมามองหน้ากันโดยอัตโนมัติ ผมรีบปีนขอบสนามลงไปหาแกสตัน พี่สิงห์วิ่งตามมา ตามด้วยเพื่อนคนอื่นๆ ของแกสตัน อาการเมาผมหายเป็นปลิดทิ้ง ใจนี่หล่นไปอยู่ตาตุ่มแล้ว อย่าเป็นอะไรไปเลยนะแกสตัน

ความคิดเห็น