facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 3 [II]

คำค้น : ทราฟชาม

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.2k

ความคิดเห็น : 28

ปรับปรุงล่าสุด : 05 พ.ค. 2559 18:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3 [II]
แบบอักษร

 

 

 

 

ตอนที่ 3

 

 

เสี่ยนัดพวกไอ้อชิกับเฮียคนอื่นๆที่ผับพี่โคม่าตอนกลางคืนแทน ไอ้ฟิกก็โกรธแต่ก็ยอมเพราะคัดค้านอะไรเสี่ยไม่ได้ พักกลางวันเสี่ยเขาต้องไปทานข้าวกับลูกค้าผมเองก็ออกมาทานกับพี่สยามและตัวแสบ เราเลยนัดเจอกันตอนเย็นเลยทีเดียว

“สวัสดีคร้าบบ” เสียงไอ้แสบดังขึ้นมาแต่ไกล ผมกับพี่หมอยิ้มขำนิดๆก่อนจะเดินเข้าไปหามันที่ร้านอาหารหรูในห้าง

“ไง” ผมทักไอ้ตัวเล็กมันก็ยิ้มดี้ด๊าไม่หุบ ผมนั่งลงข้างๆมันตรงข้ามผมก็เป็นพี่หมอ

“สั่งอะไรมารึยัง” พี่หมอถามขึ้น

“ยังๆ รอสั่งพร้อมกัน”

“งั้นเอาเมนูมา” 

ผมพูดพร้อมรับเมนูจากไอ้แสบ เรานั่งทานข้าวด้วยกันคุยกันเรื่องเรียนของไอ้แสบไปด้วย 

“รู้ป่ะ น้องรหัสผมโคตรหล่อออออ” 

“หล่อขนาดไหนวะ” ผมถามด้วยสายตาลุกวาว ช่วงนี้เห็นหล่อหน่อยไม่ได้เรดาร์มันทำงาน หึหึ

...ผมโคตรเปลี่ยนอ่ะ ขนลุกตัวเองอยู่เหมือนกัน

“ระวังบอดี้การ์ดหน่อยนะชาม” พี่หมอพูดขึ้นขำๆ ผมหน้างอไปนิดก่อนจะยักไหล่ไม่แคร์

“ผมแค่ทำขำๆเอง” ผมพูดยิ้มๆ ไอ้แสบก็หัวเราะตามก่อนจะเอารูปน้องรหัสมันมาให้ผมดู ผมหรี่ตามองคนในจอโทรศัพท์เล็กน้อย

“ก็ธรรมดาอ่ะกูไม่ชอบคนใส่แว่น” ผมพูดพร้อมทำหน้าเหมือนตัวเองเลือกได้ ก็เลือกได้จริงๆอ่ะ(?)  ไอ้แสบมองบนทันที

“แต่ก็หล่อแหละ แถมมันยังคุยสนุกด้วนนะตอนแรกนึกว่าจะหยิ่งซะอีก”

“อะแฮ่ม”

หือ...? 

ผมกับไอ้แสบหันไปมองพี่หมอด้วยความไม่เข้าใจจู่ๆพี่มันก็ขัด ผมยิ้มขำก่อนจะหันไปสนใจน้องรหัสไอ้แสบต่อ

น้องรหัสไอ้แสบชื่อขุนพล ไอ้แสบบอกน้องมันรู้จักสายรหัสทุกคนเพราะไอ้แสบแนะนำถึงผมกับพี่หมอจะจบแล้วแต่มันก็ยังเอาพวกผมไปนินทาให้สายรหัสฟัง เลวจริงๆน้องใครวะ!

..

..

 

“แล้วเจอกันใหม่” ผมพูดพร้อมโบกมือลาไอ้แสบก่อนจะขึ้นไปนั่งบนรถรอพี่สยามคุยอะไรก็ไม่รู้กับไอ้แสบอยู่ สักพักพี่หมอก็กลับมาเราก็ตรงกลับโรงพยาบาลเพื่อเข้าเวรต่อ

..

..

 

“คืนนี้พวกเสี่ยเขาจะไปดื่มกันพี่หมอไปด้วยมั้ยครับ” ผมถามพี่หมอตอนเลิกงานในช่วงเย็น พี่หมอส่ายหน้าไปมาเล็กน้อยแค่นั้นก็ทำให้ผมจับสังเกตได้

“เป็นอะไรรึเปล่าครับ ตั้งแต่กลับออกมาจากไอ้แสบพี่ก็เงียบๆ”

“เปล่าหรอก ชามกลับเถอะ นั่นบอดี้การ์ดมาแล้ว” พี่หมอบอกผมยิ้มๆ ผมมองร่างสูงด้วยสายตาเป็นห่วงแต่ก็ยอมพยักหน้ารับแล้วเดินเข้าไปหาเสี่ยที่ยืนรออยู่ประตูหน้าโรงพยาบาล พอเสี่ยเห็นหน้าผมก็ขมวดคิ้วเครียดทันที

“เป็นอะไร คิดเรื่องฟิกหรอ” เสี่ยน้อยพูดด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง แค่นั้นก็ทำให้ผมยิ้มได้แล้ว

“เปล่าครับ พอดีมีอะไรให้คิดนิดหน่อย กลับกันเถอะ” ผมบอกยิ้มๆ สลัดเรื่องพี่สยามออกไปก่อนจะกลับบ้านพร้อมเสี่ย

“ถึงห้องแล้วอาบน้ำเลยนะ เดี๋ยวจะพาไปหาอะไรทานก่อน”

“อื้ม” ผมตอบรับยิ้มๆ ก่อนจะเล่าเรื่องที่คุยกับไอ้แสบให้เสี่ยฟังเรื่องน้องรหัสเสี่ยก็รับฟังไม่ได้เถียงหรือดุผมที่ไปชมคนอื่น ผมบอกทุกเรื่องกับเสี่ยแหละผมไม่อยากโกหกเขา

+++

จนกระทั่งถึงเวลาที่เราต้องออกไปตามที่นัดรวมทุกคนไว้ พวกเฮียๆเขาก็มีแฟนกันหมดแล้วยอมรับว่าอึ้งมากที่รู้ว่าพลัสคบกับพี่วิล แต่ก็อย่างว่าแหละพวกเขารักกันแปลกไม่แปลกก็ขึ้นอยู่กับพวกเขาสองคนเราไปตัดสินไม่ได้

เราเดินเข้าไปนั่งรวมกับทุกคนเป็นคู่สุดท้าย ผมยกมือไหว้พวกพี่เฟสพี่โคม่าและพี่วิลก่อนจะนั่งลงข้างเสี่ยข้างๆผมก็ไอ้น็อตเจ้าเดิมถัดไปถึงเป็นไอ้ฟิกหน้าก็ยังบูดเหมือนเดิมเลยไอ้นี่ 

“มึงเป็นไร” ไอ้น็อตถามฟิกขึ้นมาคนแรกเราทุกคนหันไปมองหน้ามันกันทุกคน  

 “อย่าเพิ่งถามเลย ดื่มก่อน” เป็นไอ้อชิที่พูดขัด เราหันมาชนแก้วกันต่อมีผมคนเดียวที่ดื่มน้ำอัดลมนอกนั้นก็ดื่มเหล้าได้ตามปรกติผมก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะผมไม่ชอบอยู่แล้ว ผมหันไปมองหน้าเสี่ยเล็กน้อยเมื่อแขนแกร่งตวัดมากอดเอวผมไว้

“อยากกินอะไรอีกรึเปล่า” เสี่ยถามผมเสียงดังเพราะเสียงตอนนี้มันดังพอสมควร

“ไม่อ่ะ อยากนั่งคุยกับทุกคนมากกว่า” ผมรับคำยิ้มๆเสี่ยก็พยักหน้ารับ

“เออ เดี๋ยวบ้านกูก็เสร็จแล้วพวกมึงก็เตรียมของขวัญไว้ล่ะ” เสี่ยน้อยหันไปพูดกับเพื่อน

“ห่า กูนึกว่าจะชวนไปเปิดบ้านใหม่เฉยๆ ไปแต่ตัวได้มั้ยวะ” พี่วิลพูดขึ้นขำๆ เสี่ยยกยิ้มมุมปากนิดๆผมเองก็อดจะหัวเราะตามไม่ได้

“ไปแต่ตัวไปได้ แต่อยู่นอกบ้านนะ”

“ไอ้เสี่ยมึงงกนะเนี่ย” พีวิลพูดขึ้นเหวอๆ ไอ้น็อตได้ทีก็รีบถมผมแบบไม่ยั้ง

“ติดเชื้อมาจากเมียเปล่าเฮีย”

“ไอ้น็อต” ผมหันไปแยกเขี้ยวใส่มันขนาดนั่งข้างกันขนาดนี้มันยังกัดผม! สิ้นเสียงผมทุกคนก็หัวเราะขำดังลั่น

พี่ริโซ่กับแทนยังไม่กลับจากอังกฤษแต่ผมก็มีโอกาสได้คุยกับแทนบ้าง น้องมันบอกจะกลับมาเร็วๆนี้ไม่รู้วันไหน ส่วนไอ้ปอนกับพี่พิ้งค์อยู่ญี่ปุ่นต่ออีกนานกว่าจะกลับ ผมก็อยากอยู่กับทุกคนพร้อมหน้าพร้อมตาแต่เหมือนจะว่างไม่ตรงกันสักที

“อ้าว ทราฟกับชามนี่นา” 

เสียงเรียกผมกับเสี่ยดังขึ้นจากทางด้านหลังกลุ่มเราหันไปมองก็เห็นเป็นพี่กันต์ ผมยิ้มกว้างทันทีก่อนจะยกมือไหว้พี่เขาพร้อมกับเสี่ย 

“มาดื่มหรอครับ” เสี่ยน้อยเป็นฝ่ายถามขึ้นก่อนผมได้แค่มองตาปริบๆเท่านั้น

“อืม พี่มากับเลขาน่ะ” 

“มานั่งกับเรามั้ยครับ นี่เพื่อนๆผมเอง”

“เอาสิ ถ้าไม่รังเกียจน่ะนะ” เสี่ยพูดชวนพี่กันต์ก็ตอบรับพร้อมกับมองหน้าผมยิ้มๆผมรีบปฏิเสธทันที

“ไม่หรอกครับ” 

“งั้นเดี๋ยวพี่มา”

พี่กันต์ขอตัวไปเรียกเลขา พอหันกลับมามองทุกคนก็ทำหน้าอยากรู้อยากเห็นกันเต็มที่ยกเว้นพลัสกับพี่เฟส

“คู่ค้ากูเอง” เสี่ยน้อยพูดบอกด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทุกคนก็พยักหน้ารับ

“อะไรนะ คู่ขาเฮียหรอ โถ่ไอ้ชาม”

“น็อต!  มึงแค้นอะไรกูนักหนา” ผมหันไปแยกเขี้ยวใส่ไอ้น็อตอีกมันก็ระเบิดหัวเราะแบบโอเว่อร์แอคติ้งจนผมต้องยกมือขึ้นไปหวังจะตบหัวมันแต่ไอ้น็อตก็หลบทันเอาไปเอามาเราก็ถูกจับแยกโดยมีเสี่ยมานั่งคั้นกลาง ผมกับไอ้น็อตได้แต่สางสายตาฟาดฟันให้กันเท่านั้น

จนพี่กันต์มานั่งร่วมโต๊ะเสี่ยก็เป็นคนแนะนำให้รู้จักกับทุกคน พวกเฮียๆก็เหมือนจะรู้สึกได้ว่าพี่กันต์เขาเป็นคนดีเหมือนกันเลยไม่ได้นั่งเงียบยังเฮฮากันตามปกติ

“พี่กันต์จะมาอยู่กี่วันครับ ผมลืมถามไปเลยนะเนี่ย” ผมถามขึ้นเมื่อนึกได้เพราะเมื่อวานก็มัวแต่เล่น

“กะจะอยู่อีกสามอาทิตย์น่ะเพราะอาทิตย์หน้าน้องชายพี่จะมาเที่ยวที่นี่เราเลยจะอยู่ต่อแค่อาทิตย์เดียว” พี่กันต์ตอบพร้อมยกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม เสี่ยน้อยก็นั่งฟังอยู่ข้างผมส่วนคนอื่นๆก็คุยกันไปไม่ได้สนใจอะไรเรา

“พี่กันต์มีน้องชายด้วยหรอ” ผมถาม เพราะเพิ่งจะรู้เรื่องของพี่เขา นี่ผมเปล่าเสือกนะแค่อยากรู้(?)

“ใช่ชื่ออาร์น่ะ อายุน่าจะเท่าๆน้องน็อต”

“แบบนี้ก็เป็นน้องผมด้วยน่ะสิ” ผมตอบกลับยิ้มๆ พี่กันต์ก็ยิ้มรับ

“’ใช่ แต่เอาแต่ใจมากๆเลยล่ะบ้างครั้งพี่ก็ปวดหัวเหมือนกัน ถ้านิสัยได้น้องชามสักนิดคงจะน่ารักไม่หยอกเลย ฮ่าๆ”

กึก...

เสี่ยน้อยดูชะงักไปนิดกับคำพูดของพี่กันต์ผมหันไปมองหน้าเสี่ยก็เห็นว่าเขาเริ่มไม่ชอบใจอยู่นิดๆ พี่กันต์ที่เพิ่งรู้ตัวรีบยกมือปัดไปมาเหมือนกำลังจะแก้ตัวเมื่อเผลอพูดให้เราเข้าใจผิด

“ไม่ใช่แบบนั้น พี่คิดกับเราแค่น้อง หึหึดูสิมองหน้าพี่ซะน่ากลัวเลย”

“ขอโทษครับ” เสี่ยน้อยพูดขึ้นเสียงเรียบ ผมนึกหวั่นๆในใจว่าเสี่ยเขาจะเก็บมาคิด พี่กันต์ดูกังวลผมเองก็ไม่ได้จริงจังอะไรเลยรีบเปลี่ยนบรรยากาศ

“เสี่ยเขาก็แบบนี้แหละ ช่างเถอะครับเรามาคุยเรื่องอื่นกันดีกว่า แต่ห้ามเอาเรื่องงานนะวันนี้เรามาเที่ยว” ผมพูดกับพี่กันต์แค่ประโยคแรกประโยคหลังผมหันไปมองหน้าเสี่ยดุๆ ร่างสูงยกยิ้มเล็กน้อยก่อนจะตอบกลับมา

“อืม”

+++

“กลับดีๆนะครับ” 

ผมพยักหน้ารับพี่กันต์ก่อนจะยกมือไหว้พี่เขาพร้อมกับเสี่ย พี่กันต์แยกไปขึ้นรถตัวเองผมก็ถอนหายใจออกมาทันที

“รู้สึกแปลกๆอ่ะ สนิทกันเร็วมาก” ผมพูดตามความรู้สึกตัวเอง ที่สนิทกันเร็วคงเพราะเสี่ยเขาเป็นกันเองกับพี่กันต์ด้วยล่ะมั้ง ปกติเสี่ยเขาหยิ่งจะตายไป

“รู้สึกเหมือนกัน” เสี่ยน้อยตอบพร้อมมองหน้าผม

“เว้นระยะห่างบ้างก็ดี” เสียงเข้มพูดขึ้นมาอีกก่อนจะเปิดประตูขึ้นรถผมยู่ปากนิดๆพร้อมเปิดประตูรถขึ้นไปบ้าง เสี่ยพาผมแวะซื้อของกินก่อนกลับเข้าห้อง จนเรามาถึงห้องพักผมก็ให้เสี่ยเขาอาบน้ำก่อนตัวเองก็กดโทรศัพท์ออกหาไอ้ฟิก

“เป็นไงบ้าง” ผมถามมันด้วยความเป็นห่วง อุตาส่าห์จะออกไปเพื่อให้มันอารมณ์ดีบ้างแต่เอาไปเอามาผมดันคุยกับพี่กันต์นานไปหน่อยจนเราแยกย้ายกันกลับก็ยังไม่รู้เรื่องราวของไอ้ฟิก

(ก็ดี มันง้อกูแล้ว)

“สรุปเรื่องเป็นไงมาไงวะ”

(ก็แค่กูคุยกับคนอื่นมันก็งี่เง่าเองไม่มีอะไรมากหรอก)

“อืมๆ คืนดีกันก็ดีล่ะ งั้นคืนนี้มึงจัดการมันสักยกสองยกซิ” ผมว่ากลับขำๆเพื่อให้มันผ่อนคลายบ้าง

(หึ กูว่าจะจัดให้มันอยู่ จะกดให้แม่งลุกไม่ขึ้นเลยสัส)

“หรอฟิกหรอ ระวังเรื่องมันหักมุมนะ” 

(เออๆ ช่างเถอะแล้วมึงล่ะ เห็นคุยแต่กับไอ้พี่กันต์อะไรนั่นเสี่ยคงไม่องค์ลงหรอกนะ)

“มึงก็ว่าไปไม่ได้มีอะไรสักหน่อย”

(ก็ดี งั้นกูไปล่ะ)

“อืม” 

ผมกดตัดสายจากเพื่อนพอดีกับที่เสี่ยอาบน้ำเสร็จผมก็ลุกไปอาบน้ำต่อ ออกมาก็เจอเสี่ยน้อยนอนดูทีวีอยู่บนเตียงผมรีบไต่ขึ้นเตียงไปนั่งตักร่างสูงไว้จนเสี่ยลุกขึ้นนั่งแทบไม่ทัน

“เช็ดผมให้หน่อยยย” ผมพูดลากเสียงยาวๆพร้อมยื่นผ้าขนหนูให้เสี่ย เสี่ยส่ายหน้ายิ้มๆแต่ก็ยอมรับผ้าไปเช็ดผมให้ผม

“เออ พรุ่งนี้ผมเข้าเวรแค่ตอนเช้านะ ตอนบ่ายพาไปส่งหานิวเยียร์ด้วย” ผมพูดไปตาก็มองทีวีไปด้วย

“อืม” เสี่ยน้อยรับคำผมก็หันไปมองหน้าเสี่ยเขานิดๆ

“เป็นไรอ่ะ วันนี้เงียบๆ” ผมหันไปมองหน้าเสี่ยด้วยสีหน้างอนๆ ช่วงนี้เขาทำงานหนักยังไงก็ไม่รู้จนพูดกับผมน้อยลง คิ้วสวยเลิกขึ้นริดๆเหมือนยังไม่รู้ตัว

“ก็เงียบทุกวัน”

“ไม่จริง วันนี้เงียบกว่า” ผมยังเถียงต่อ เสี่ยน้อยขมวดคิ้วเล็กน้อยแต่ริมฝีปากก็ยังคลี่ยิ้มอยู่

“ยังไง ?” 

หึ่ยยย...ผมยิ่งหน้างอเข้าไปใหญ่ก่อนจะพูดในสิ่งที่ตัวเองกลัว มันอดคิดไม่ได้จริงๆ...

“ก็เสี่ยดูเบื่อๆ...”

“คิดมากอะไรอีกล่ะ” เสี่ยน้อยพูดเสียงดุๆ ผมหลบสายตาเขาก่อนจะหันกลับมาจ้องหน้าเสี่ยอีกครั้ง

“เบื่อหรือเหนื่อย”

“เหนื่อย”

“งั้นเราไปเที่ยวกัน” ผมรีบยิ้มกว้างเปลี่ยนอารมณ์ เสี่ยน้อยส่ายหน้ายิ้มไก่อนจตะยกมือขึ้นมาลูบหัวผม ผมรีบจับมอร่างสูงมากุมไว้ทันที

“ต้องรอให้คุณกันต์เขากลับก่อน”

“โห วิไอพีขนาดนั้นเลย” 

“อืม”

“แล้วแบบนี้ตอนน้องเขามาเราจะได้ดูแลเปล่าอ่ะ” ผมถามด้วยความไม่เข้าใจ เสี่ยน้อยหน้านิ่งไปทันที

“ร่วมธุระกิจนะไม่ใช่จ้างเป็นไกด์” ผมหลุดหัวเราะกับคำพูดเสี่ยเขา 

“คึคึ นั่นสิ อ้ะผมแห้งล่ะ นอนกันดีกว่า”

“ครับๆ”

 

จบพาร์ท ชาม

 

ทราฟ พาร์ท

ผมกระชับกอดชามไว้แน่น ผมมีเรื่องปิดบังมันอยู่ตอนนี้ผมยังไม่อยากบอกรอใกล้เวลามากกว่านี้...

เช้าวันนี้ผมตื่นก่อนมันก่อนจะหอมหัวนุ่มชามแรงๆ จนร่างเล็กส่งเสียงฮึดฮัด ผมรีบปลุกมันก่อนจะอาบน้ำแต่งตัวพามันเข้าเวรแล้วผมก็เข้าบริษัทเหมือนทุกวัน

“เดี๋ยวจะมารับตอนเที่ยง”

“ครับบบบ” ชามรับครับยิ้มๆ ผมมองรอยยิ้มมันก็อดจะยิ้มตามไม่ได้ จนร่างเล็กหายเข้าไปในโรงพยาบาลผมถึงขับรถไปที่บริษัทตัวเอง

“สวัสดีครับ” ผมยกมือไหว้กันต์เหมือนทุกครั้งวันนี้ก็ต้องเจอหน้ากันอีก ถ้าพ่อผมไม่ขอไว้ผมคงไม่ต้องคอยเอาใจคู่ค้าคนนี้มากมายขนาดนี้ เพราะสำคัญกับบริษัทมากเราถึงต้องเทคแคร์เป็นอย่างดี

“วันนี้เบื่อๆหน่อยนะ ต้องประชุมอีกแล้ว” กันต์พูดเป็นกันเองกับผม ผมก็แค่พยักหน้ารับแค่นั้นก่อนจะหันไปคุยกับเลขาตัวเองต่อ

จนได้เวลาที่ผมต้องไปรับชามแต่ประตูห้องผมกลับถูกเคาะเข้ามาซะก่อน

“ครับ ?” ผมมองหน้ากันต์ที่ทำหน้าเหมือนมีเรื่องอะไรจะพูด ไม่เอาเลขาเข้ามาด้วยคงจะสำคัญ

“พอดีพี่มีเรื่องอยากรบกวนเราสักหน่อยน่ะ”

“เรื่องอะไรครับ” ผมถามกลับทันที คนตรงหน้าผมมีสีหน้าที่ลำบากใจนิดหน่อยแต่ก็กล้าพูดออกมาอยู่ดี

“อาทิตย์หน้าน้องพี่จะมานี่แล้วพอพี่ดูวันที่อาร์จะมามันดันตรงกับวันประชุมสำคัญของพี่พอดีเลยอยากรบกวนทราฟให้ไปรับอาร์แล้วพาไปที่พักให้หน่อย ได้มั้ย”

“แล้วคนของพี่ล่ะครับ” ผมถามพร้อมขมวดคิ้วงุงงเล็กน้อย ...ผมไม่ชอบไปรับใครถ้าไม่ใช่ชาม

“พี่มีประชุมใหญ่จริงๆเลยต้องให้พวกเขาไปด้วย งั้นถ้าทราฟไม่ว่างก็ไม่เป็นไร พี่แค่ลองถามดูน่ะ” กันต์พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง การประชุมนั้นผมไม่ได้เข้าแต่พ่อผมเข้าแทนเพราะยังไงเจ้าของบริษัทนี้ก็คือพ่อผม ผมถอนหายใจออกมาเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้ารับ ยังไงซะเราก็ยังต้องเจอกันอีกนานสานมิตรไว้ก็ไม่เสียหาย

“ก็ได้ครับ”

“จริงหรอ ขอบคุณมากเลยนะน้องพี่มันแปลกๆหน่อย ต้องขอโทษล่วงหน้าเลย” กันต์พูดเหมือนโล่งใจ ผมกลับเริ่มกลุ้มใจเมื่อได้ยินแบบนั้น

“พี่ทำให้ผมอยากเปลี่ยนใจ” ผมพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง แต่คนตรงหน้าผมกลับยิ้มอย่างไม่สะทกสะท้าน

“ฮ่าๆ ทราฟรับปากแล้วนี่นา” 

ผมยกยิ้มเล็กน้อยเมื่อได้ยินแบบนั้นก่อนจะรับคำ

“ครับ”

กว่าเด็กนั่นจะมาก็มีเวลาทั้ง อาทิตย์อีกอย่างเรื่องนี้ไม่สำคัญเท่าไหร่ ผมรีบไปรับชามที่โรงพยาบาลเพราะมันเริ่มโทรตามผมแล้ว

 

***********

หายไปนานขอโทษน๊าา ฮืออออ ยังมีคนอ่านอยู่มั้ยย  มันเริ่มน่าเบื่อมั้ยย T_T

 

 

TBC.

 

ความคิดเห็น